← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Βασιλείς

Β' Βασιλειών 15-16 — με τον Ματθαίο Χένρι

Β' Βασιλείς 15-16Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι προσφέρει έναν σταθερό, διακριτικό οδηγό μέσα από τις ταραγμένες βασιλείες που καταγράφονται στις Β' Βασιλειών 15–16. Με ποιμαντική σαφήνεια ανιχνεύει την εναλλασσόμενη πιστότητα και επανάσταση των βασιλέων του Ιούδα μαζί με τις ταχείες, βίαιες διαδοχές που σημάδεψαν τις τελευταίες δεκαετίες του Ισραήλ. Οι στοχασμοί του μας υπενθυμίζουν ότι η θεία υπομονή έχει όρια και ότι κάθε θρόνος στέκεται υπό το ερευνητικό βλέμμα του Κυρίου. Καθώς ακούμε την μετρημένη έκθεση του Χένρι, καλούμαστε να ζυγίσουμε τόσο το έλεος που παρατείνει τις ημέρες ενός καλού βασιλιά όσο και την κρίση που καταλαμβάνει την επίμονη ειδωλολατρία. Το σημερινό μάθημα μας εισάγει σε αυτή την σοβαρή αλλά ελπιδοφόρα αφήγηση.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τις Β' Βασιλειών κεφάλαια 15 και 16. Παρατηρήστε τα αντιθετικά πρότυπα των μακρών, κυρίως πιστών βασιλειών στον Ιούδα και των χαοτικών, δολοφονικών διαδοχών στο Ισραήλ. Προσέξτε πώς ο λόγος του Κυρίου που ειπώθηκε μέσω προηγούμενων προφητών συνεχίζει να διαμορφώνει τα γεγονότα. Αφήστε το κείμενο να αφυπνίσει τόσο την ευγνωμοσύνη για την ακλόνητη διαθήκη του Θεού με τη γραμμή του Δαβίδ όσο και τη σοβαρή προειδοποίηση κατά της ειδωλολατρείας που διαβρώνει ένα έθνος από μέσα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της μακράς βασιλείας του Αζαρία. Αυτή είναι μια σύντομη περιγραφή της βασιλείας του Αζαρία. 1. Το μεγαλύτερο μέρος της είναι γενικό, και το ίδιο που έχει δοθεί για άλλους· άρχισε νέος και βασίλευσε πολύ (εδ. 2), έκανε, ως επί το πλείστον, αυτό που ήταν σωστό, εδ. 3 (ήταν ευτυχές για το βασίλειο που μια καλή βασιλεία ήταν μακρά), μόνο που δεν είχε αρκετό ζήλο και θάρρος για να αφαιρέσει τους υψηλούς τόπους, εδ. 4. 2. Αυτό που είναι ιδιαίτερο, εδ. 5 (ότι ο Θεός τον χτύπησε με λέπρα) σχετίζεται πιο εκτενώς, με την αφορμή του, Β' Χρον. κστ' 16 κ.εξ., όπου έχουμε επίσης πληρέστερη περιγραφή των δόξων του πρώτου μέρους της βασιλείας του, καθώς και των ατιμιών του τελευταίου μέρους της. Έκανε αυτό που ήταν σωστό, όπως είχε κάνει ο Αμασίας· όπως αυτός, άρχισε καλά, αλλά απέτυχε πριν τελειώσει. Εδώ μας λέγεται, (1.) Ότι ήταν λεπρός. Οι μεγαλύτεροι άνθρωποι δεν υπόκεινται μόνο στις κοινές συμφορές, αλλά και στις κοινές αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης· και, αν είναι ένοχοι για κάποια σοβαρή αμαρτία, είναι τόσο ανοιχτοί όσο ο πιο ταπεινός στις πιο σοβαρές πληγές της θείας εκδίκησης. (2.) Ο Θεός τον χτύπησε με αυτή τη λέπρα, για να τον τιμωρήσει για την αυθάδη εισβολή του στο ιερατικό αξίωμα. Αν οι μεγάλοι άνθρωποι είναι υπερήφανοι, με κάποιο τρόπο ο Θεός θα τους ταπεινώσει, και θα τους κάνει να γνωρίσουν ότι είναι πάνω από αυτούς και εναντίον τους, γιατί αντιστέκεται στους υπερήφανους. (3.) Ότι ήταν λεπρός μέχρι την ημέρα του θανάτου του. Αν και έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι μετανόησε και η αμαρτία συγχωρήθηκε, όμως, για προειδοποίηση σε άλλους, συνέχισε υπό αυτό το σημάδι της δυσαρέσκειας του Θεού όσο ζούσε, και ίσως ήταν για το καλό της ψυχής του που ήταν έτσι. (4.) Ότι κατοικούσε σε ξεχωριστό οίκο, ως τελετουργικά ακάθαρτος από τον νόμο, στην πειθαρχία του οποίου, αν και βασιλιάς, έπρεπε να υποταχθεί. Αυτός που αυθάδη εισέβαλε στον ναό του Θεού, και προσποιήθηκε ότι είναι ιερέας, δικαίως αποκλείστηκε από το δικό του παλάτι, και κλείστηκε ως φυλακισμένος ή ερημίτης, για πάντα μετά. Υποθέτουμε ότι ο ξεχωριστός οίκος του έγινε όσο πιο βολικός και ευχάριστος γινόταν. Κάποιοι το μεταφράζουν ελεύθερο οίκο, όπου είχε ελευθερία να απολαμβάνει. Ωστόσο, ήταν μεγάλη ταπείνωση για κάποιον που ήταν τόσο πολύ άνθρωπος τιμής, και άνθρωπος δράσης, όπως ήταν, να αποκοπεί από την κοινωνία και να κατοικεί πάντα σε ξεχωριστό οίκο: θα έκανε σχεδόν την ίδια τη ζωή βάρος, ακόμα και για βασιλείς, αν και δεν έχουν ποτέ κανέναν να συνομιλούν παρά μόνο τους κατώτερους· οι πιο στοχαστικοί άνθρωποι θα κουράζονταν σύντομα από αυτό. (5.) Ότι ο γιος του ήταν αντιβασιλέας του στις υποθέσεις τόσο της αυλής του (γιατί ήταν υπεύθυνος του οίκου) όσο και του βασιλείου του (γιατί έκρινε τον λαό της γης)· και ήταν και παρηγοριά για αυτόν και ευλογία για το βασίλειό του που είχε τέτοιο γιο να γεμίσει τη θέση του. Ο Χένρι στη συνέχεια εξετάζει τις ταχείες, βίαιες αλλαγές εξουσίας που κατέλαβαν το Ισραήλ. Ι. Ας παρατηρήσουμε κάτι, γενικά, σχετικά με αυτές τις δυστυχείς επαναστάσεις και τις συμφορές που πρέπει αναγκαστικά να τις συνοδεύουν—αυτούς τους κακούς καιρούς, όπως μπορούν αληθινά να ονομαστούν. 1. Ο Θεός είχε δοκιμάσει τον λαό του Ισραήλ τόσο με κρίσεις όσο και με ελέη, εξηγημένα και ενισχυμένα από τους υπηρέτες του τους προφήτες, και όμως συνέχισαν αμετανόητοι και αμεταρρύθμιστοι, και επομένως ο Θεός δικαίως έφερε αυτές τις δυστυχίες επάνω τους, όπως τους είχε προειδοποιήσει ο Μωυσής. Αν ακόμα περπατήσετε εναντίον μου, θα σας τιμωρήσω ακόμα επτά φορές περισσότερο, Λευιτ. κστ' 21 κ.εξ. 2. Ο Θεός εκπλήρωσε την υπόσχεσή του προς τον Ιηού, ότι οι γιοι του μέχρι την τέταρτη γενιά μετά από αυτόν θα κάθονταν στον θρόνο του Ισραήλ, που ήταν μεγαλύτερη εύνοια από ό,τι δείχθηκε σε οποιαδήποτε από τις βασιλικές οικογένειες είτε πριν είτε μετά από αυτόν. Ο Θεός είχε πει ότι έτσι θα γινόταν (κεφ. ι' 30) και μας λέγεται σε αυτό το κεφάλαιο (εδ. 12) ότι έτσι έγινε. Δείτε πόσο ακριβής είναι ο Θεός στις υποσχέσεις του. Αυτές οι συμφορές ο Θεός τις σχεδίαζε από καιρό για το Ισραήλ, και τις άξιζαν, όμως δεν επιβλήθηκαν μέχρις ότου ο λόγος αυτός είχε εκπληρωθεί πλήρως. Έτσι ο Θεός αντάμειψε τον Ιηού για τον ζήλο του στην καταστροφή της λατρείας του Βάαλ και του οίκου του Αχαάβ· και όμως, όταν το μέτρο των αμαρτιών του οίκου του Ιηού ήταν πλήρες, ο Θεός εκδικήθηκε επάνω του το αίμα που χύθηκε τότε, που ονομάζεται αίμα της Ιεζάβελ, Ωσηέ α' 4. 3. Όλοι αυτοί οι βασιλείς έκαναν αυτό που ήταν κακό ενώπιον του Κυρίου, γιατί περπάτησαν στις αμαρτίες του Ιεροβοάμ του γιου του Νεβάτ. Αν και σε διαμάχη μεταξύ τους, όμως σε αυτό συμφώνησαν, να διατηρήσουν την ειδωλολατρία, και ο λαός αγαπούσε να είναι έτσι· αν και αδειάζονταν από αγγείο σε αγγείο, αυτή η γεύση παρέμενε σε αυτούς, και αυτή η μυρωδιά δεν άλλαζε. Ήταν πράγματι λυπηρό όταν η κυβέρνησή τους άλλαζε τόσο συχνά, όμως ποτέ προς το καλύτερο—ότι ανάμεσα σε όλα αυτά τα αντιμαχόμενα συμφέροντα κανένας από αυτούς δεν θα θεωρούσε τόσο συμφέρον του να καταστρέψει τα μοσχάρια όσο άλλοι είχαν κάνει για να τα υποστηρίξουν. 4. Κάθε ένας από αυτούς (εκτός από έναν) συνωμότησε εναντίον του προκατόχου του, και τον σκότωσε—ο Σελλούμ, ο Μεναήμ, ο Φακέ, και ο Ωσηέ, όλοι προδότες και δολοφόνοι, και όμως όλοι βασιλείς για λίγο, ένας από αυτούς δέκα, άλλος είκοσι, και άλλος εννέα χρόνια· γιατί ο Θεός μπορεί να επιτρέψει στην κακία να ευημερεί και να αποσπά τον πλούτο και τις τιμές για λίγο, αλλά, αργά ή γρήγορα, αίμα θα έχει αίμα, και αυτός που ενήργησε προδοτικά θα αντιμετωπιστεί προδοτικά. Ένας κακός άνθρωπος γίνεται συχνά μάστιγα για έναν άλλο, και κάθε κακός άνθρωπος, στο τέλος, καταστροφή για τον εαυτό του. 5. Η φιλοδοξία των μεγάλων ανθρώπων έκανε το έθνος δυστυχισμένο. Εδώ είναι η Τιφσάχ, μια πόλη του Ισραήλ, βάρβαρα καταστρεμμένη, με όλα τα παράλιά της, από έναν από αυτούς τους διεκδικητές (εδ. 16), και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν μέσα από αίμα που ο καθένας από αυτούς βάδισε στον θρόνο, ούτε μπορούσε κανένας από αυτούς τους βασιλείς να χαθεί μόνος. Καμία χώρα δεν μπορεί να έχει μεγαλύτερες μάστιγες, ούτε το Ισραήλ χειρότερα προβλήματα, από τέτοιους άνδρες που δεν νοιάζονται πόσο η ευημερία και η ηρεμία της χώρας τους θυσιάζονται στην εκδίκησή τους και στην επιθυμία κυριαρχίας. 6. Ενώ το έθνος ήταν έτσι διαλυμένο από διαιρέσεις στο εσωτερικό, οι βασιλείς της Ασσυρίας, πρώτα ένας (εδ. 19) και μετά ένας άλλος (εδ. 29), ήρθαν εναντίον του και έκαναν ό,τι ήθελαν. Τίποτα δεν συμβάλλει περισσότερο στο να γίνει ένα έθνος εύκολη λεία για έναν κοινό εχθρό από εσωτερικές διαμάχες και διαμάχες για την κυριαρχία. Ευτυχισμένη η χώρα όπου αυτό είναι τακτοποιημένο. 7. Αυτή ήταν η κατάσταση του Ισραήλ λίγο πριν καταστραφεί εντελώς και αιχμαλωτιστεί, γιατί αυτό ήταν στο ένατο έτος του Ωσηέ, του τελευταίου από αυτούς τους σφετεριστές. Αν είχαν, σε αυτές τις ημέρες σύγχυσης και αμηχανίας, ταπεινωθεί ενώπιον του Θεού και ζητήσει το πρόσωπό του, αυτή η τελική καταστροφή θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί· αλλά όταν ο Θεός κρίνει θα υπερνικήσει. Αυτές οι φατρίες, καρπός ενός κακού πνεύματος που στάλθηκε ανάμεσά τους, επιτάχυναν αυτή την αιχμαλωσία, γιατί ένα βασίλειο έτσι διαιρεμένο εναντίον του εαυτού του θα έρθει σύντομα σε ερήμωση. Ο Χένρι στη συνέχεια στρέφεται στη βασιλεία του Ιωάθαμ και τις ημιτελείς μεταρρυθμίσεις της. Έχουμε εδώ μια σύντομη περιγραφή της βασιλείας του Ιωάθαμ βασιλιά του Ιούδα, για τον οποίο μας λέγεται, 1. Ότι βασίλευσε πολύ καλά, έκανε αυτό που ήταν σωστό ενώπιον του Κυρίου, εδ. 34. Ο Ιώσηπος του δίνει πολύ υψηλό χαρακτήρα, δηλώνοντας ότι ήταν ευσεβής προς τον Θεό, δίκαιος προς τους ανθρώπους, και αφιέρωνε τον εαυτό του για το δημόσιο καλό,—ότι, ό,τι ήταν λάθος, φρόντιζε να διορθωθεί,—και, εν συντομία, δεν του έλειπε καμία αρετή που αρμόζει σε έναν καλό πρίγκιπα. Αν και οι υψηλοί τόποι δεν αφαιρέθηκαν, όμως για να αποσύρει τον λαό από αυτούς, και να τους κρατήσει κοντά στον άγιο τόπο του Θεού, έδειξε μεγάλο σεβασμό στον ναό, και έχτισε την ανώτερη πύλη από την οποία περνούσε για να πάει στον ναό. Αν οι άρχοντες δεν μπορούν να κάνουν όλα όσα θα ήθελαν για την καταστολή της κακίας και της ασέβειας, ας κάνουν τόσο περισσότερο για την υποστήριξη και την προώθηση της ευσέβειας και της αρετής, και την εισαγωγή τους σε φήμη. Αν δεν μπορούν να γκρεμίσουν τους υψηλούς τόπους της αμαρτίας, ας χτίσουν και να ομορφύνουν την υψηλή πύλη του οίκου του Θεού. 2. Ότι πέθανε στη μέση των ημερών του, εδ. 33. Για τους περισσότερους βασιλείς του Ιούδα μας λέγεται πόσων ετών ήταν όταν άρχισαν τη βασιλεία τους, και από αυτό μπορούμε να υπολογίσουμε πόσων ετών ήταν όταν πέθαναν· αλλά δεν κρατιέται λογαριασμός της ηλικίας κανενός από τους βασιλείς του Ισραήλ που θυμάμαι, μόνο των ετών των βασιλειών τους. Αυτή την τιμή ο Θεός θα έθετε στους βασιλείς του οίκου του Δαβίδ πάνω από εκείνους άλλων οικογενειών. Και από αυτούς τους λογαριασμούς φαίνεται ότι δεν υπήρχε κανένας από όλους τους βασιλείς του Ιούδα που να έφτασε την ηλικία του Δαβίδ, εβδομήντα, την κοινή ηλικία του ανθρώπου. Την ηλικία του Ασά δεν βρίσκω. Ο Οζίας έζησε μέχρι τα εξήντα οκτώ, ο Μανασσής εξήντα επτά, και ο Ιωσαφάτ εξήντα· και αυτοί ήταν οι τρεις μεγαλύτεροι· πολλοί από αυτούς που ήταν αξιοσημείωτοι δεν έφτασαν τα πενήντα. Αυτός ο Ιωάθαμ πέθανε στα σαράντα ένα. Ήταν πολύ μεγάλη ευλογία για να συνεχιστεί πολύ σε έναν τόσο ανάξιο λαό. Ο θάνατός του ήταν κρίση, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη τον χαρακτήρα του γιου και διαδόχου του. 3. Ότι στις ημέρες του σχηματίστηκε η συμμαχία εναντίον του Ιούδα από τον Ρασείν και τον γιο του Ρεμαλία, τον βασιλιά της Συρίας και τον βασιλιά του Ισραήλ, η οποία φάνηκε τόσο πολύ τρομερή στην αρχή της βασιλείας του Άχαζ ώστε, με την είδηση αυτής, η καρδιά εκείνου του πρίγκιπα κινήθηκε και η καρδιά του λαού, όπως τα δέντρα του δάσους κινούνται με τον άνεμο, Ησ. ζ' 2. Οι σύμμαχοι ήταν άδικοι στην προσπάθεια, όμως εδώ λέγεται (εδ. 37), Ο Κύριος άρχισε να τους στέλνει εναντίον του Ιούδα, όπως πρόσταξε τον Σεμεΐ να καταριέται τον Δαβίδ, και αφαίρεσε από τον Ιώβ ό,τι οι Σαβαίοι του άρπαξαν. Οι άνθρωποι είναι το χέρι του Θεού—το σπαθί, η ράβδος στο χέρι του—το οποίο χρησιμοποιεί όπως ευαρεστείται για να υπηρετήσει τις δικές του δίκαιες βουλές, αν και οι άνθρωποι είναι άδικοι στις προθέσεις τους. Αυτή η καταιγίδα συγκεντρώθηκε στη βασιλεία του ευσεβούς Ιωάθαμ, αλλά αυτός ήρθε στον τάφο του εν ειρήνη και έπεσε στον έκλυτο γιο του.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα αντανακλώντας στον χαρακτήρα του Άχαζ. Έχουμε εδώ έναν γενικό χαρακτήρα της βασιλείας του Άχαζ. Λίγες και κακές ήταν οι ημέρες του—λίγες, γιατί πέθανε στα τριάντα έξι—κακές, γιατί μας λέγεται εδώ, 1. Ότι δεν έκανε αυτό που ήταν σωστό όπως ο Δαβίδ (εδ. 2), δηλαδή, δεν είχε καμία από αυτή την ανησυχία και στοργή για την καθιερωμένη υπηρεσία και λατρεία του Θεού για την οποία ο Δαβίδ ήταν διάσημος. Δεν είχε αγάπη για τον ναό, δεν έκανε συνείδηση του καθήκοντός του προς τον Θεό, ούτε είχε καμία εκτίμηση για τον νόμο Του. Σε αυτό δεν έμοιαζε με τον Δαβίδ· ήταν η τιμή του ότι ήταν από τον οίκο και τη γενιά του Δαβίδ, και οφειλόταν στην αρχαία διαθήκη του Θεού με τον Δαβίδ ότι ήταν τώρα στον θρόνο, που επιδείνωσε την κακία του· γιατί ήταν όνειδος σε αυτό το έντιμο όνομα και οικογένεια, που επομένως ήταν πραγματικά όνειδος γι' αυτόν (Εκφυλισμένος οίκος όνειδος—Μια καλή καταγωγή είναι ντροπή για αυτόν που εκφυλίζεται από αυτή), και παρόλο που απολάμβανε το όφελος της ευσέβειας του Δαβίδ δεν ακολούθησε τα βήματά της. 2. Ότι περπάτησε στον δρόμο των βασιλέων του Ισραήλ (εδ. 3), που όλοι λάτρευαν τα μοσχάρια. Δεν ενώθηκε με συγγένεια μαζί τους, όπως ο Ιωράμ και ο Οχοζίας με τον οίκο του Αχαάβ, αλλά χωρίς καμία παρότρυνση περπάτησε στον δρόμο τους. Οι βασιλείς του Ισραήλ επικαλούνταν πολιτική και λόγους κράτους για την ειδωλολατρία τους, αλλά ο Άχαζ δεν είχε τέτοια πρόφαση: σε αυτόν ήταν το πιο παράλογο απ' όλα. Ήταν εχθροί του, και είχαν αποδειχθεί εχθροί και στον εαυτό τους με την ειδωλολατρία τους· όμως περπάτησε στον δρόμο τους. 3. Ότι έκανε τους γιους του να περάσουν από τη φωτιά, προς τιμήν των θεοτήτων του κοπριάς του. Τους έκαψε, όπως λέγεται ρητά γι' αυτόν (Β' Χρον. κη' 3), έκαψε μερικούς από αυτούς, και ίσως έκανε άλλους από αυτούς (τον ίδιο τον Εζεκία όχι εξαιρούμενο, αν και αργότερα δεν ήταν χειρότερος γι' αυτό) να περάσουν ανάμεσα σε δύο φωτιές, ή να συρθούν μέσα από φλόγα, σε ένδειξη της αφιέρωσής τους στο είδωλο. 4. Ότι έκανε σύμφωνα με τα βδελύγματα των εθνών που ο Κύριος είχε εκδιώξει. Ήταν παράδειγμα της μεγάλης του ανοησίας ότι θα καθοδηγούνταν στη θρησκεία του από εκείνους που έβλεπε να πέφτουν στο χαντάκι μπροστά στα μάτια του, και να τους ακολουθεί· και ήταν παράδειγμα της μεγάλης του ασέβειας ότι θα συμμορφωνόταν με εκείνες τις συνήθειες που ο Θεός είχε δηλώσει ότι είναι βδελυκτές γι' Αυτόν, και θα έθετε τον εαυτό του να γράψει μετά το αντίγραφο εκείνων που ο Θεός είχε εκδιώξει, περπατώντας έτσι απευθείας αντίθετα προς τον Θεό. 5. Ότι θυσίαζε στους υψηλούς τόπους, εδ. 4. Αν ο πατέρας του είχε μόνο αρκετό ζήλο για να τις αφαιρέσει, η διαφθορά των γιων του θα μπορούσε να είχε αποτραπεί· αλλά εκείνοι που ανέχονται την αμαρτία δεν ξέρουν τι επικίνδυνες παγίδες στήνουν για εκείνους που έρχονται μετά από αυτούς. Αυτός εγκατέλειψε τον οίκο του Θεού, κουράστηκε από εκείνο το μέρος όπου, στον καιρό του πατέρα του, είχε συχνά κρατηθεί ενώπιον του Κυρίου, και έκανε τις λατρείες του σε ψηλούς λόφους, όπου είχε καλύτερη θέα, και κάτω από πράσινα δέντρα, όπου είχε πιο ευχάριστη σκιά. Ήταν θρησκεία λίγο άξια, που καθοδηγούνταν από τη φαντασία, όχι από την πίστη.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού βλέπω το έλεος μιας μακράς, σταθερής βασιλείας δικαιοσύνης στη δική μου ζωή ή κοινότητα, και πώς το διαχειρίζομαι; 2. Σε ποιους τομείς ανέχομαι «υψηλούς τόπους» που αποδυναμώνουν την ολόψυχη αφοσίωση στον Κύριο; 3. Πώς η ταχεία κρίση στους σφετεριστές του Ισραήλ με προειδοποιεί κατά οποιασδήποτε μυστικής εξάρτησης από πολιτικούς ελιγμούς αντί για μετάνοια;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε φιλάνθρωπε, διά τοῦ Πνεύματός Σου ἐνίσχυσον ἡμᾶς νά βαδίζωμεν πιστῶς τά ἔτη τά ὁποῖα μᾶς δίδεις καί νά οἰκοδομῶμεν θαρραλέως ἐπί τῶν ὑπολοίπων, καθώς διέσωσας ἕνα ὑπόλοιπον ἐν τῇ Ἰούδᾳ. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπό τήν εἰδωλολατρίαν καί τάς ξένας συμμαχίας αἱ ὁποῖαι προεκάλεσαν τήν κρίσιν Σου ἐπί τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ, καί δίδαξον ἡμᾶς νά ἀναπαυώμεθα ὁλοψύχως ἐν τῇ διαθήκῃ Σου μᾶλλον παρά ἐν ταῖς ἰδικαῖς ἡμῶν ἐπινοήσεσι. Καθάρισον τήν λατρείαν ἡμῶν, ἀφαίρεσον πᾶσαν ὑψηλήν τοποθεσίαν, καί στερέωσον τήν ἐλπίδα ἡμῶν ἐπί τοῦ Υἱοῦ, ὁ ὁποῖος μόνος φέρει διαρκῆ δικαιοσύνην. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →