← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ζαχαρίας

Ζαχαρίας 1-2 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ζαχαρίας 1-2Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στα κεφάλαια 1 και 2 του Ζαχαρία ανοίγει ένα παράθυρο στην επείγουσα κλήση του προφήτη εν μέσω ενός λαού που επιστρέφει από την εξορία. Ο Καλβίνος τοποθετεί προσεκτικά την ιστορική στιγμή υπό τον Δαρείο και δείχνει πώς ο Θεός ένωσε τον Αγγαίο και τον Ζαχαρία για να ενισχύσουν μια αποθαρρυμένη γενιά. Η ερμηνεία του τονίζει τόσο τη σοβαρότητα της παρελθούσας κρίσης όσο και την τρυφερή πρόσκληση να επιστρέψουν στον Κύριο. Μέσα από αυτούς τους στίχους βλέπουμε τον αμετάβλητο χαρακτήρα του Θεού που πειθαρχεί αλλά αποκαθιστά. Οι γνώσεις του Καλβίνου μας προσκαλούν να εξετάσουμε τη δική μας ανταπόκριση στον λόγο του Θεού σήμερα. Ας καθοδηγήσει η προσεκτική του ερμηνεία στίχο προς στίχο τον διαλογισμό μας στα επόμενα λεπτά.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε τα κεφάλαια 1 και 2 του Ζαχαρία αργά και προσευχητικά. Προσέξτε την επαναλαμβανόμενη κλήση να επιστρέψετε στον Κύριο και τα οράματα που ακολουθούν. Αφήστε τα λόγια του προφήτη να εγκατασταθούν στην καρδιά σας καθώς σκέφτεστε πώς ο Θεός μίλησε σε έναν λαό που ακόμη σημαδεύεται από τις συνέπειες της επανάστασης των πατέρων τους. Κάντε παύση μετά από κάθε ενότητα για να στοχαστείτε τον τόνο τόσο της προειδοποίησης όσο και της υπόσχεσης.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει θέτοντας το ιστορικό σκηνικό για τη διακονία του Ζαχαρία. Μαθαίνουμε εδώ αυτό που έχουμε ήδη δηλώσει, ότι ο Αγγαίος και ο Ζαχαρίας ενώθηκαν από τον Θεό, ώστε να επιβεβαιώνουν ο ένας το δόγμα του άλλου, διότι είχαν να κάνουν με έναν απείθαρχο λαό: εκτός αυτού, ο λαός έπρεπε να υπομείνει σκληρές και επίπονες δοκιμασίες, ώστε να χρειαζόταν περισσότερο από μια κοινή μαρτυρία για να τους επιβεβαιώσει. Ο Αγγαίος άρχισε το έργο του αξιώματός του τον έκτο μήνα· ο Ζαχαρίας τον ακολούθησε σύντομα, τον όγδοο μήνα του ίδιου έτους. Έχει ήδη δειχθεί ποιος ήταν ο Δαρείος που αναφέρεται εδώ· αν και κάποιοι ερμηνευτές διαφωνούν, μπορούμε όμως να μάθουμε από ορισμένες και αδιαμφισβήτητες αποδείξεις ότι ήταν ο γιος του Υστάσπη. Θα μιλήσουμε ξανά για αυτόν τον Δαρείο, όταν θα προσφερθεί καλύτερη ευκαιρία: ήθελα μόνο περαστικά να πω τόσα. Ο Καλβίνος εξηγεί στη συνέχεια πώς ήρθε ο λόγος του Κυρίου στον προφήτη. Ο λόγος του Ιεχωβά ήρθε στον Ζαχαρία. Έχουμε ήδη πει ότι ο λόγος του Θεού έρχεται στους ανθρώπους με δύο τρόπους. Ο Θεός απευθύνεται σε όλους από τον μικρότερο έως τον μεγαλύτερο· αλλά πρώτα απ' όλα στέλνει τον λόγο του ιδιαίτερα στους Προφήτες του, στους οποίους αναθέτει το αξίωμα της διδασκαλίας. Ο λόγος του Θεού έρχεται έτσι σε ιδιώτες, και έρχεται επίσης σε διδασκάλους, που φέρουν δημόσιο χαρακτήρα και γίνονται ερμηνευτές ή αγγελιαφόροι του Θεού. Έτσι ήρθε ο λόγος του Θεού στον Ζαχαρία, όχι για να κρατήσει για τον εαυτό του αυτό που είπε ο Θεός, αλλά για να είναι πιστός διαχειριστής της αλήθειας του. Στον στίχο 2 ο Καλβίνος γράφει για την οργή του Θεού κατά των πατέρων. Οργίστηκε ο Ιεχωβά με οργή κατά των πατέρων σας [10] Ο Προφήτης αναφέρεται εδώ στη σφοδρότητα της τιμωρίας με την οποία είχαν επισκεφθεί οι Ιουδαίοι, ώστε η μεταγενέστερη γενιά να γνωρίζει ότι ο Θεός, που τιμωρεί τόσο αυστηρά τους περιφρονητές του λόγου και της διδασκαλίας του, δεν πρέπει να προκαλείται. Διότι λέγοντας ότι ο Θεός οργίστηκε με οργή, εννοεί ότι ο Θεός δεν προσβλήθηκε σε κοινό μέτρο από τους Ιουδαίους, και ότι η ίδια η σφοδρότητα της τιμωρίας τους ήταν σαφής απόδειξη του πόσο δυσαρεστημένος ήταν ο Θεός μαζί τους. Αλλά ο σκοπός του Προφήτη ήταν να ξεσηκώσει τους Ιουδαίους, ώστε να αρχίσουν να φοβούνται σοβαρά τον Θεό βλέποντας πόσο φοβερή είναι η οργή του. Ο Απόστολος το δηλώνει ως γενική αλήθεια, ότι είναι φοβερό πράγμα να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού, (Εβραίους 10:30:) έτσι μιλάει και η Γραφή παντού. Αλλά ο Ζαχαρίας αναφέρει εδώ στον λαό του μια σαφή απόδειξη της οργής του Θεού, που έπρεπε δικαίως να τους είχε γεμίσει όλους με τρόμο. Δεν μιλάει λοιπόν εδώ για κάτι άγνωστο, αλλά τους υπενθυμίζει να σκεφτούν σοβαρά πόσο τρομερή είναι η εκδίκηση του Θεού· ως απόδειξη αυτού, οι πατέρες τους είχαν στερηθεί την αιώνια κληρονομιά τους, είχαν υποστεί πολλές ταπεινώσεις, και είχαν επίσης παρενοχληθεί και καταπιεστεί από τυράννους· εν ολίγοις, είχαν σχεδόν βυθιστεί στα χαμηλότερα βάθη. Αφού λοιπόν ο Θεός αντιμετώπισε τόσο αυστηρά τους πατέρες τους, ο Προφήτης τους προτρέπει να γνωρίσουν ότι ο Θεός πρέπει να φοβάται, μήπως γίνουν ασελγείς ή παρασυρθούν με τον συνήθη τρόπο τους, αλλά να μετανοήσουν από καρδιάς και να μην προκαλέσουν σκόπιμα την οργή του Θεού, της οποίας οι πατέρες τους είχαν τόσο σοβαρή εμπειρία. Ο Καλβίνος στρέφεται στη συνέχεια στην κλήση σε μετάνοια στον στίχο 3. Ακολουθεί λοιπόν, Θα τους πεις, Επιστρέψτε σε εμένα, και θα επιστρέψω σε εσάς [11] Ο Προφήτης εκφράζει τώρα πιο καθαρά για ποιο σκοπό είχε μιλήσει για την εκδίκηση του Θεού, με την οποία είχε επισκεφθεί τον εκλεκτό λαό του, ώστε η μεταγενέστερη γενιά να προσέξει τον εαυτό της· διότι η κοινή παροιμία, «Οι ανόητοι γίνονται σοφοί από την αντιξοότητα», έπρεπε σε αυτή την περίπτωση να έχει επαληθευτεί. Διότι όπου υπάρχει πραγματικά διδακτικό πνεύμα, οι άνθρωποι γίνονται αμέσως προσεκτικοί σε ό,τι λέει ο Θεός: αλλά ακόμη και όταν είναι νωθροί και οκνηροί, είναι θαύμα ότι όταν χτυπιούνται, τα χτυπήματα που αισθάνονται δεν αποτινάσσουν τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό την νάρκη τους. Γι' αυτό ο Προφήτης, αφού μίλησε για τις τιμωρίες που είχε επιβάλει ο Θεός, προτρέπει τους Ιουδαίους σε μετάνοια.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος εξερευνά την αληθινή φύση της μετάνοιας και την απάντηση του Θεού. Πρέπει ταυτόχρονα να σημειωθεί ότι δεν μπορούμε να απολαύσουμε την εύνοια του Θεού, ακόμη και όταν προσφέρει ευγενικά να συμφιλιωθεί μαζί μας, εκτός αν μετανοήσουμε από καρδιάς. Όσο ευγενικά λοιπόν και αν μας προσκαλεί ο Θεός στον εαυτό του, και είναι έτοιμος να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας, δεν μπορούμε όμως να αγκαλιάσουμε την προσφερόμενη εύνοιά του, εκτός αν οι αμαρτίες μας γίνουν μισητές σε εμάς· διότι ο Θεός δεν παύει να είναι ο κριτής μας, εκτός αν τον προλάβουμε, και καταδικάσουμε τον εαυτό μας, και αποφύγουμε την τιμωρία των αμαρτιών μας. Γι' αυτό τότε ειρηνεύουμε τον Θεό όταν πραγματική λύπη μας πληγώνει, και έτσι στρεφόμαστε πραγματικά στον Θεό, χωρίς προσποίηση ή ψεύδος. Τώρα η εμπειρία της οργής του Θεού πρέπει να μας οδηγήσει σε αυτό· διότι είναι εξαιρετικά απρόσεκτοι εκείνοι που, έχοντας βρει τον Θεό ως Κριτή, περιφρονούν αδιάφορα την οργή του, η οποία έπρεπε να είχε γεμίσει τις καρδιές τους με φόβο. «Κανείς ας μη σας εξαπατά με μάταια λόγια», λέει ο Παύλος, «διότι εξαιτίας αυτών έρχεται η οργή του Θεού στα τέκνα της απιστίας», ή σε όλους τους απίστους. (Εφεσίους 5:6.) Ο Παύλος μας προτρέπει να σκεφτούμε όλες τις αποδείξεις που δίνει ο Θεός της οργής του στον κόσμο, ώστε να μας διδάξουν για τον φόβο του Θεού· πόσο περισσότερο λοιπόν πρέπει να προσέξουμε τα οικιακά παραδείγματα; Διότι ο Προφήτης δεν μιλάει εδώ για ξένα έθνη· αλλά λέει, οργίστηκε ο Θεός με οργή κατά των πατέρων σας. Αφού λοιπόν φαινόταν σαφές ότι ο Θεός δεν λυπήθηκε ούτε τον εκλεκτό λαό του, έπρεπε, εκτός αν ήταν ακραία απείθαρχοι, να είχαν συνεχίσει προσεκτικά στην υπακοή στον νόμο. Γι' αυτό ο Προφήτης εδώ καταδικάζει την βραδύτητά τους, εφόσον είχαν κάνει τόσο λίγη πρόοδο υπό τις παιδείες του Θεού. Ο Καλβίνος αντιμετωπίζει μια κοινή παρερμηνεία της κλήσης να επιστρέψουμε. Οι Παπικοί προβάλλουν αυτό το χωρίο υπερασπιζόμενοι την ελεύθερη βούληση· αλλά είναι μια πολύ παιδιάστικη σοφιστεία. Λένε ότι η επιστροφή του Θεού στους ανθρώπους είναι η ίδια με την επιστροφή τους σε αυτόν, σαν ο Θεός να υποσχόταν τη χάρη του Πνεύματός του ως βοήθεια, όταν οι άνθρωποι τον προλαβαίνουν. Φαντάζονται λοιπόν ότι η ελεύθερη βούληση προηγείται, και μετά ότι ακολουθεί η βοήθεια του Πνεύματος. Αλλά αυτό είναι πολύ χονδροειδές και παράλογο. Ο Προφήτης εννοεί πράγματι ότι ο Θεός θα επέστρεφε στους Ιουδαίους· διότι δείχνει ότι ο Θεός θα ήταν σε κάθε περίπτωση πατέρας σε αυτούς, όταν έδειχναν ότι είναι υπάκουα και σεβαστά παιδιά. Πρέπει επομένως να θυμόμαστε ότι ο Θεός δεν υπόσχεται εδώ τη βοήθεια του Πνεύματός του για να βοηθήσει την ελεύθερη βούληση, και να βοηθήσει τις προσπάθειες του ανθρώπου, όπως φαντάζονται αυτοί οι ανόητοι και παράλογοι διδάσκαλοι, αλλά ότι υπόσχεται να επιστρέψει στους Ιουδαίους για να τους ευλογήσει. Γι' αυτό η επιστροφή του Θεού εδώ δεν είναι τίποτε άλλο από την ευημερία που επιθυμούσαν· σαν να είχε πει — «Φοβηθείτε με από καρδιάς, και δεν θα κοπιάζετε υπό την πείνα και τη δίψα· διότι θα σας χορτάσω, καθώς ούτε τα χωράφια σας ούτε τα αμπέλια σας θα απογοητεύσουν στο εξής τις ελπίδες σας. Θα με βρείτε πιο γενναιόδωρο, όταν συμπεριφέρεστε σε εμένα με πιστό τρόπο.» Αυτή είναι η έννοια.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

1. Πού στη ζωή μου αισθάνομαι ότι ο Θεός με προσκαλεί να επιστρέψω σε Αυτόν σήμερα; 2. Πώς έχουν διαμορφώσει τα παρελθόντα παραδείγματα πειθαρχίας την τωρινή μου ανταπόκριση στον λόγο του Θεού; 3. Πώς θα έμοιαζε για εμένα να περάσω από την ακρόαση σε γνήσια μετάνοια αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Παντοκράτορ, ὁ καλῶν τὸν λαόν σου νὰ ἐπιστρέψῃ πρὸς σὲ ἐξ ὅλης καρδίας, δώρησαι ἡμῖν χάριν νὰ προσέξωμεν τὸν λόγον σου καὶ νὰ ἀποστραφῶμεν τὴν σκληρότητα τὴν προκαλέσασαν τοὺς πατέρας σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἐνέργησον ἐν ἡμῖν τὴν μετάνοιαν τὴν δεχομένην τὴν διαθηκικὴν ἔλεόν σου καὶ περιπατοῦσαν ἐν τῇ ὑπακοῇ τῇ ἀπολαμβανούσῃ τὴν εὐμένειάν σου. Ἵδρυσον τὴν κατοικίαν σου ἐν μέσῳ ἡμῶν, ἵνα ἡ εὐλογία σου ἀναπαύηται ἐπὶ τῆς ἐκκλησίας σου καὶ ἡ δόξα σου πληρώσῃ τὴν γῆν, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →