Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ιώβ 35-36 — Eterniseed (ευαγγελικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Τα κεφάλαια 35 και 36 του Ιώβ μας βρίσκουν ακόμη καθισμένους με έναν νέο άνθρωπο ονόματι Ελιού ο οποίος αρνείται να αφήσει τις διαμαρτυρίες του Ιώβ αμφισβήτητες. Σε αυτούς τους στίχους το Πνεύμα μας εισάγει σε μια τρυφερή αλλά σταθερή συζήτηση για την καρδιά που αμφισβητεί αν ο Θεός πραγματικά παρατηρεί ή νοιάζεται. Αντί να επιπλήττει από απόσταση ο Ελιού μιλά ως ένας φίλος που έχει επίσης παρακολουθήσει την ταλαιπωρία από κοντά προσκαλώντας τον Ιώβ και εμάς να επανεξετάσουμε πώς μιλούμε στον Κύριο όταν ο πόνος παρατείνεται. Το απόσπασμα μοιάζει με προσωπική επιστολή που έχει εισχωρήσει στη δική μας ιστορία υπενθυμίζοντάς μας ότι ο ίδιος Θεός που κυβερνά τα σύννεφα και τα θηρία σκύβει επίσης χαμηλά για να διδάξει τα παιδιά Του. Καθώς ακούμε αισθανόμαστε τη μεγαλύτερη ιστορία της σωτηρίας να προχωρά προς τα εμπρός ο Θεός που θα στείλει μια μέρα τον Υιό Του να φέρει κάθε άδικη κραυγή είναι ήδη στο έργο διαμορφώνοντας καρδιές που θα Τον εμπιστευτούν ακόμη και όταν οι απαντήσεις αργούν. Αυτό δεν είναι ψυχρή θεολογία είναι η ζωντανή φωνή του Ιησού που ακόμη καλεί κουρασμένους μαθητές να αναπαύσουν τις ερωτήσεις τους στα σοφά χέρια Του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Διαβάστε αυτά τα δύο κεφάλαια αργά ίσως δυνατά και παρατηρήστε πώς ο Ελιού επιστρέφει συνεχώς στον χαρακτήρα του Θεού αντί για τις λεπτομέρειες των απωλειών του Ιώβ. Προσέξτε την ήπια διόρθωση ότι τα λόγια του Ιώβ έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν τον Παντοδύναμο σαν να οφείλει μια εξήγηση ή ένα χρονοδιάγραμμα. Ακούστε τη μετατόπιση στο κεφάλαιο 36 όπου ο Ελιού μετακινείται από την επίπληξη στον θαυμασμό υψώνοντας τα μάτια μας σε έναν Θεό που είναι τόσο υψωμένος όσο και κοντινός. Ζητήστε από το Πνεύμα να σας δείξει πού οι δικές σας προσευχές έχουν γίνει λεπτές ή απαιτητικές και αφήστε το κείμενο να ξαναζωντανέψει τον σεβασμό στον Έναν που ακόμη διδάσκει τον λαό Του μέσα από κάθε εποχή.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ελιού αρχίζει ρωτώντας τον Ιώβ αν πραγματικά πιστεύει ότι η δική του δικαιοσύνη του δίνει μόχλευση πάνω στον Θεό. Η ερώτηση προσγειώνεται απαλά αλλά άμεσα αν η καλοσύνη του Ιώβ δεν ξεκλειδώνει αυτόματα την ευλογία τότε ίσως το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη δικαιοσύνη του ουρανού αλλά στον τρόπο που η καρδιά έχει διαμορφώσει το αίτημά της. Ο Ελιού επιμένει ότι ο Θεός παραμένει πάνω από όλες τις ανθρώπινες αξιώσεις δεν χρειάζεται την αρετή μας για να παραμείνει δίκαιος ούτε αγνοεί τους καταπιεσμένους απλώς επειδή οι κραυγές τους ακούγονται περισσότερο σαν διαμαρτυρία παρά σαν προσευχή. Το σφάλμα ο Ελιού υποδηλώνει συχνά βαρύνει αυτόν που κραυγάζει οι στεναγμοί μας μπορούν να παραμείνουν κολλημένοι στην αυτοάμυνα αντί να ανυψώνονται ως ταπεινή εξάρτηση. Ωστόσο ο ίδιος Θεός που ακούει επίσης παρακρατά την άμεση ανακούφιση ώστε η υπερηφάνεια να αποδομηθεί και η εμπιστοσύνη να βαθύνει. Προχωρώντας στο κεφάλαιο 36 ο Ελιού ζωγραφίζει τον Θεό ως τον δάσκαλο που χρησιμοποιεί τη θλίψη όπως ένας γεωργός χρησιμοποιεί τη βροχή για να μαλακώσει το σκληρό έδαφος και να φέρει κρυμμένα πράγματα στο φως. Η αστραπή και η νεροποντή γίνονται ζωντανές εικόνες μιας πρόνοιας που δεν είναι ποτέ τυχαία και ποτέ αργοπορημένη. Ακόμη και όταν οι ασεβείς φαίνεται να ευημερούν για μια εποχή η ασφάλειά τους είναι εύθραυστη επειδή στηρίζεται στην άμμο και όχι στον Βράχο. Ο Ιώβ καλείται να δει ότι το ίδιο χέρι που διαμορφώνει τον καιρό διαμορφώνει επίσης την εσωτερική ζωή κάθε προσώπου που θα ακούσει. Σε όλα αυτά ο Ελιού δεν ελαχιστοποιεί ποτέ τον πόνο απλώς αρνείται να αφήσει τον πόνο να έχει τον τελευταίο λόγο για το ποιος είναι ο Θεός. Το απόσπασμα προετοιμάζει σιωπηλά τον δρόμο για το ευαγγέλιο δείχνοντας ότι η αληθινή δικαιοσύνη δεν είναι ποτέ ένα διαπραγματευτικό χαρτί αλλά ένα δώρο που λαμβάνεται από τον Έναν που θα σταθεί μια μέρα στη θέση μας. Όταν διαβάζουμε αυτά τα κεφάλαια με τον Ιησού κατά νου ανακαλύπτουμε ότι κάθε ερώτηση που έθεσε ο Ιώβ βρίσκει την απάντησή της όχι σε ένα επιχείρημα αλλά σε ένα Πρόσωπο που εισήλθε στην ταλαιπωρία χωρίς ποτέ να αμφιβάλει για τη δικαιοσύνη του Πατέρα.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Σε όλη την υπόλοιπη Γραφή η ίδια μελωδία ακούγεται ξανά και ξανά. Οι ψαλμωδοί χύνουν ωμές θρήνους αλλά πάντα επιστρέφουν στην ακλόνητη αγάπη του Κυρίου. Ο Παύλος γράφει ότι η ταλαιπωρία παράγει υπομονή και χαρακτήρα και ελπίδα επειδή ο Θεός του Ιώβ 36 είναι ακόμη στο έργο διαμορφώνοντας τον Χριστό μέσα μας. Ο σταυρός ο ίδιος γίνεται η σαφέστερη απάντηση σε κάθε κατηγορία θεϊκής αδιαφορίας ο αθώος Υιός κραυγάζει και ο Πατέρας απαντά όχι με άμεση διάσωση αλλά με δόξα ανάστασης. Στην ευαγγελική παράδοση έχουμε από καιρό θησαυρίσει αυτά τα κεφάλαια ως υπενθύμιση ότι η Βίβλος δεν μας ζητά ποτέ να προσποιηθούμε ότι η ταλαιπωρία είναι ελαφριά μας ζητά να φέρουμε κάθε ειλικρινή ερώτηση στον Έναν που τις έχει ήδη φέρει. Τα λόγια του Ελιού αντηχούν προς τα εμπρός προς τους Εβραίους όπου μας λέγεται να πλησιάσουμε τον θρόνο της χάριτος με εμπιστοσύνη ακριβώς επειδή ο Αρχιερέας μας γνωρίζει τι σημαίνει να ταλαιπωρείται αλλά ποτέ δεν αμάρτησε στην απόκρισή Του. Η συνέχεια είναι προσωπική και θερμή ο ίδιος Ιησούς που περπάτησε μέσα στο σκοτάδι τώρα περπατά μαζί μας μετατρέποντας κάθε κεφάλαιο σύγχυσης σε μια τάξη χάριτος.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην παρούσα εποχή σας οι προσευχές σας έχουν αρχίσει να ακούγονται περισσότερο σαν απαιτήσεις παρά σαν συνομιλίες με έναν Πατέρα που ήδη σας αγαπά; Πώς μπορεί η ανάμνηση ότι ο Ιησούς υπέμεινε τη σιωπή του σταυρού να αλλάξει τον τρόπο που περιμένετε τον καιρό του Θεού σήμερα; Ποια μία μικρή πράξη εμπιστοσύνης ίσως ένα ψιθυριστό 'Το θέλημά Σου ας γίνει' ή μια επιλογή να υπηρετήσετε κάποιον άλλον θα μπορούσε να ανοίξει την καρδιά σας στο διδακτικό έργο του Πνεύματος αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ιησού ευχαριστούμε Σε που μας συναντάς σε αυτά τα αρχαία λόγια και που αφήνεις τη φωνή του Ελιού να μιλά ακόμη στις ανήσυχες καρδιές μας. Όταν πειραζόμαστε να μετρήσουμε τη δικαιοσύνη Σου από τις περιστάσεις μας φέρε μας πίσω στον σταυρό όπου η αγάπη και η δικαιοσύνη συναντήθηκαν για πάντα. Δίδαξέ μας να κραυγάζουμε με ειλικρινή πόνο αλλά επίσης με ταπεινή εμπιστοσύνη γνωρίζοντας ότι ακούς κάθε δάκρυ και μας διαμορφώνεις για δόξα. Φύλαξέ μας από το να Σε αντιμετωπίζουμε ως μακρινό κριτή και βοήθησέ μας να αναπαυθούμε σε Σένα ως τον Φίλο που υπέφερε πρώτος. Ας γεμίσει το ίδιο Πνεύμα που επέπλεε πάνω από την ιστορία του Ιώβ τις συνηθισμένες ημέρες μας με φρέσκο σεβασμό και ήσυχη εμπιστοσύνη μέχρι να δούμε το πρόσωπό Σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.