Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Μάρκος
Μάρκος 4 — με τον Σίμεον
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στη σιωπηλή ρυθμικότητα της αγγλικανικής ευλάβειας στρεφόμαστε σήμερα στις Ώρες Ομιλητικές του Καρόλου Σίμεον, αυτό το θησαυροφυλάκιο εκθετικής θέρμης που διαμορφώθηκε για την Εκκλησία της Αγγλίας. Στο τέταρτο κεφάλαιο του Μάρκου ο Σίμεον εμμένει σε δύο παραβολές ανάπτυξης, ανιχνεύοντας πώς ο λόγος του Θεού ριζώνει, ωριμάζει και τελικά αποδίδει τη σοδειά του. Οι μετρημένες προτάσεις του μας προσκαλούν να παρακολουθήσουμε το κρυφό έργο της χάριτος χωρίς ανυπομονησία, βέβαιοι ότι ο ίδιος Κύριος που σπέρνει θα θερίσει επίσης. Ας καθοδηγήσει η φωνή του τον στοχασμό μας καθώς ακούμε για την ήπια αύξηση του Πνεύματος μέσα στην ψυχή και σε όλη την Εκκλησία.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ακούμε τώρα το ορισμένο απόσπασμα από το τέταρτο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Αγίου Μάρκου. Ας διαβαστούν οι λέξεις αργά και δυνατά, επιτρέποντας στις παραβολές του βλαστάνοντος σπόρου και του σινάπεως να εγκατασταθούν στην καρδιά. Ας προσέξουμε όχι κυρίως την εξήγηση, αλλά τη ζωντανή φωνή της ίδιας της Γραφής, ώστε ο σπόρος να βρει καλό έδαφος και το Πνεύμα να χορηγήσει αύξηση σύμφωνα με την καλή του ευαρέσκεια.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Σίμεον αρχίζει εφαρμόζοντας την παραβολή στο έργο της χάριτος στην ψυχή.
Αυτή η σύγκριση εφαρμόζεται στην ανέγερση της ορατής Εκκλησίας του στον κόσμο· αλλά εμείς θα την εξετάσουμε μάλλον σε σχέση με έργο χάριτος στην ψυχή. Υπάρχει ομοιότητα μεταξύ σπόρου σε αγρό και χάριτος στην καρδιά, Ι. Στον τρόπο της αύξησής τους— Στην παραβολή του Σπορέα ο Κύριός μας περιλαμβάνει εκείνους τους χαρακτήρες που δεν δέχονται ορθά τον λόγο. Σε αυτήν περιορίζεται σε εκείνους τους χαρακτήρες που είναι αληθώς ευθείς. Η αύξηση της χάριτος στις καρδιές τους μοιάζει με εκείνη του σίτου στον αγρό, κατά το ότι είναι, 1. Αυθόρμητη— [Όταν ο σπόρος σκαφτεί στη γη, αφήνεται ολότελα στον εαυτό του. Ο γεωργός «κοιμάται τη νύχτα» και εκτελεί τους κόπους του «την ημέρα», χωρίς να επιχειρεί να βοηθήσει τον σίτο στο έργο της βλάστησης· όποια φροντίδα κι αν αισθάνεται, απέχει από τέτοιες άκαρπες προσπάθειες. «Η γη πρέπει να βγάλει τον καρπό από μόνη της», ή καθόλου.Στη συνέχεια ανιχνεύει τα βαθμιαία στάδια αύξησης στον πιστό.
Γι’ αυτό, αν και ειλικρινής στην καρδιά, τα επιτεύγματά του είναι ακόμη μικρά [Σημείωση: Εβραίους 5:13]. Με τον καιρό δείχνει τον εαυτό του στέρεο και ελπιδοφόρο ως «το στάχυ»: η γνώση του εαυτού του είναι βαθύτερη, και οι απόψεις του για τον Χριστό πολυτιμότερες· η εξάρτησή του από τη δύναμη και τη χάρη του Χριστού είναι απλούστερη και σταθερότερη. Γι’ αυτό, αν και οι συγκρούσεις του μπορεί να είναι σφοδρότερες, είναι ικανότερος να τις υπομείνει· ούτε υπάρχει μέρος της συναναστροφής του όπου η πρόοδός του δεν φαίνεται [Σημείωση: Προς αυτή την κατεύθυνση είναι η περιγραφή του Αγίου Ιωάννη για τους νέους άνδρες που βρίσκονται σε ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ παιδιών και πατέρων. Α΄ Ιωάννου 2:13-14]. Μετά από πολλή πείρα, τόσο του καλού όσο και του κακού [Σημείωση: Εβραίους 5:14], γίνεται σαν «πλήρης σίτος εν τω στάχει».Έπειτα δείχνει πώς η χάρις προετοιμάζει την ψυχή για τη δόξα.
] Έτσι και η χάρις βλαστάνει στις ψυχές των ανθρώπων για να τους προετοιμάσει για τη δόξα— [Ο Θεός, έχοντας από την αρχή εκλέξει τον λαό του για σωτηρία, διευθετεί κάθε ελάχιστο συμβάν για την εκπλήρωση του δικού του σκοπού [Σημείωση: Β΄ Θεσσαλονικείς 2:13-14· Ρωμαίους 8:28]. Όλες οι διατάξεις της πρόνοιάς του συνεργούν προς αυτόν τον σκοπό· όλες οι ενέργειες της χάριτός του ρυθμίζονται με την ίδια θεώρηση. Η πρώτη έγχυση αρχής ζωής στις ψυχές μας γίνεται για την αιώνια ευτυχία μας. Όλα τα μέσα με τα οποία διατηρείται εκείνη η ζωή είναι για τον ίδιο σκοπό: γι’ αυτόν τον λόγο ο λόγος στάζει ως δρόσος, και τα σύννεφα ρίχνουν πάχος· γι’ αυτόν τον λόγο, ακόμη και τα πράγματα που φαίνονται για ένα διάστημα να εμποδίζουν την αύξησή της, επιτρέπονται: οι ζοφερές ψυχρές επιδράσεις του πειρασμού και της εγκατάλειψης υπερνικούνται για το τελικό της καλό.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Σίμεον καταλήγει με παρότρυνση για εκείνους που αμφιβάλλουν για την πρόοδό τους.
Συχνά είναι έτοιμοι να αμφιβάλλουν αν «η ρίζα του πράγματος είναι όντως μέσα τους»: επειδή η πρόοδός τους δεν είναι τόσο ταχεία όσο θα επιθυμούσαν, είναι επιρρεπείς στην απόγνωση. Είναι ορθό βεβαίως να εξετάζουμε αν είμαστε πραγματικά προικισμένοι με ζωή· ούτε πρέπει να αναπαυόμαστε ικανοποιημένοι με χαμηλούς βαθμούς αύξησης. Όποια χαρά κι αν αισθανόμαστε βλέποντας το φύλλο, πρέπει να λυπούμαστε αν δεν κάνει πρόοδο. Έτσι δεν πρέπει ποτέ να ικανοποιούμαστε χωρίς να προχωρούμε προς την τελειότητα. Αλλά ας περιμένουμε με υπομονή την πρώτη και την ύστερη βροχή. Ας προσδοκούμε ποικιλία εποχών τόσο στον πνευματικό όσο και στον φυσικό κόσμο: ας παραδώσουμε τον εαυτό μας στον Θεό, ώστε να μας τελειοποιήσει με τον δικό του τρόπο. Έτσι εν καιρώ θα είμαστε κατάλληλοι για το σιταποθήκη του ουρανού [Σημείωση: Ιώβ 5:26]· το δρεπάνι τότε θα μας χωρίσει από όλες τις επίγειες σχέσεις μας· και θα μεταφερθούμε θριαμβευτικά στην ορισμένη ανάπαυσή μας.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού αντιλαμβάνεσαι ότι το φύλλο έχει ήδη εμφανιστεί στη δική σου ζωή, όσο μικρό κι αν είναι; Σε ποια εποχή αύξησης πειράζεσαι να χάσεις την υπομονή σου με τον καιρό του Κυρίου; Πώς μπορεί η υπόσχεση μιας τελικής σοδειάς να στερεώσει την ελπίδα σου σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε της σοδειάς, που έσπειρες τον άφθαρτο σπόρο στις καρδιές μας, χάρισε μας υπομονή να παρακολουθούμε την κρυφή αύξησή του. Ας μη μας αποστρέψει ούτε ξηρασία ούτε καταιγίδα από την εμπιστοσύνη στον λόγο σου. Φέρε κάθε φύλλο στον πλήρη σίτο εν τω στάχει, ώστε να συναχθούμε επιτέλους στην αποθήκη σου. Ενίσχυσε την Εκκλησία σου σε όλο τον κόσμο, ώστε ο μικρότερος σπόρος σινάπεως να σκεπάσει ακόμη πολλά έθνη κάτω από τα κλαδιά του. Το ζητούμε για χάρη του Ιησού Χριστού, του μεγάλου Γεωργού, που ζει και βασιλεύει μαζί σου και το Άγιο Πνεύμα, ένας Θεός, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →