← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις

Πράξεις 22 — με τον Ματθαίο Χένρι

Πράξεις 22Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στις Πράξεις 22 μας προσκαλεί στην τολμηρή υπεράσπιση του αποστόλου Παύλου ενώπιον ενός εχθρικού πλήθους. Με προσεκτική προσοχή στο κείμενο, ο Χένρι δείχνει πώς η χάρη στηρίζει έναν υπηρέτη υπό πίεση και μετατρέπει την προσωπική μαρτυρία σε μαρτυρία του ευαγγελίου. Το σημερινό μάθημα περνά από τις γνώσεις του Χένρι σχετικά με την ψυχραιμία, τον σεβασμό, το υπόβαθρο και τη μεταστροφή, βοηθώντας μας να δούμε πώς ο ίδιος Κύριος που συνάντησε τον Παύλο εξακολουθεί να μας συναντά. Καθώς ακούμε, ας ανακινήσει το Πνεύμα νέο θάρρος για να μιλήσουμε για τον Χριστό όπου κι αν βρισκόμαστε.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε στο κεφάλαιο 22 των Πράξεων και ακούστε καθώς ο Παύλος απευθύνεται στον όχλο της Ιερουσαλήμ στη δική τους γλώσσα. Προσέξτε την ηρεμία με την οποία αφηγείται τον πρώην ζήλο του, τη συνάντηση στη Δαμασκό και την θεία κλήση προς τα έθνη. Αφήστε την αφήγηση να σας περιβάλει, προετοιμάζοντας την καρδιά σας για το σχόλιο που ακολουθεί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας την αξιοσημείωτη ψυχραιμία του Παύλου υπό πίεση. Ι. Με τι αξιοθαύμαστη ψυχραιμία και παρουσία πνεύματος απευθύνεται για να μιλήσει. Ποτέ δεν τέθηκε φτωχός άνθρωπος με πιο ταραχώδη τρόπο, ούτε με περισσότερη οργή και θυμό· και όμως, σε όσα είπε, 1. Δεν εμφανίζεται φόβος, αλλά το πνεύμα του είναι ήρεμο και συγκροτημένο. Έτσι κάνει τα δικά του λόγια αληθινά, Τίποτα από αυτά δεν με κινεί· και του Δαβίδ (Ψαλμ. γ΄ 6), Δεν θα φοβηθώ από μυριάδες λαού που έχουν παραταχθεί εναντίον μου ολόγυρα. 2. Δεν εμφανίζεται πάθος. Αν και οι κατηγορίες εναντίον του ήταν όλες επιπόλαιες και άδικες, αν και θα εξόργιζε οποιονδήποτε ζωντανό άνθρωπο να κατηγορείται ότι βεβηλώνει τον ναό ακριβώς τότε που σχεδίαζε να δείξει τον σεβασμό του προς αυτόν, όμως δεν ξεσπά σε θυμωμένες εκφράσεις, αλλά οδηγείται ως αρνί στη σφαγή. Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια τους σεβαστικούς τίτλους που αποδίδει ο Παύλος στους κατηγόρους του. ΙΙ. Τι σεβαστικούς τίτλους δίνει ακόμη και σε εκείνους που τον κακομεταχειρίστηκαν έτσι, και πώς ταπεινά ζητά την προσοχή τους: «Άνδρες, αδελφοί και πατέρες, εδ. 1. Προς εσάς, ω άνθρωποι, καλώ· άνθρωποι, που πρέπει να ακούτε τον λόγο και να κυβερνάστε από αυτόν· άνθρωποι, από τους οποίους μπορεί κανείς να περιμένει ανθρωπιά. Εσείς, αδελφοί του κοινού λαού· εσείς, πατέρες των ιερέων.» Έτσι τους γνωστοποιεί ότι ήταν ένας από αυτούς, και δεν είχε αποκηρύξει τη σχέση του με το εβραϊκό έθνος, αλλά εξακολουθούσε να έχει καλοσύνη και ενδιαφέρον γι’ αυτό. Σημείωσε, Αν και δεν πρέπει να δίνουμε κολακευτικούς τίτλους σε κανέναν, όμως οφείλουμε να δίνουμε τίτλους οφειλόμενου σεβασμού σε όλους· και σε εκείνους στους οποίους θέλουμε να κάνουμε καλό πρέπει να προσπαθούμε να μην προκαλούμε. Αν και διασώθηκε από τα χέρια τους, και τέθηκε υπό την προστασία του αρχιστράτηγου, όμως δεν επιτίθεται εναντίον τους, με το «Ακούστε τώρα, εσείς οι επαναστάτες»· αλλά τους φιλοφρονεί με το «Άνδρες, αδελφοί και πατέρες». Και παρατήρησε, δεν προβάλλει κατηγορία εναντίον τους, δεν αντεπιτίθεται, «Ακούστε τώρα τι έχω να πω εναντίον σας», αλλά «Ακούστε τώρα τι έχω να πω για τον εαυτό μου»: «Ακούστε την υπεράσπισή μου»· ένα δίκαιο και λογικό αίτημα, γιατί κάθε άνθρωπος που κατηγορείται έχει δικαίωμα να απολογηθεί για τον εαυτό του, και δεν του αποδίδεται δικαιοσύνη αν η απολογία του δεν ακουστεί υπομονετικά και αμερόληπτα. Ο Χένρι στη συνέχεια λεπτομερεί το διακεκριμένο εβραϊκό υπόβαθρο και την εκπαίδευση του Παύλου. Ι. Ποια ήταν η καταγωγή και η εκπαίδευσή του. 1. Ότι ήταν ένας από το δικό τους έθνος, από το γένος του Ισραήλ, από το σπέρμα του Αβραάμ, Εβραίος από Εβραίους, όχι από κάποια άσημη οικογένεια, ή αποστάτης κάποιου άλλου έθνους: «Όχι, είμαι αληθινά άνθρωπος που είναι Ιουδαίος, ανήρ Ιουδαίος—ένας Ιουδαίος άνθρωπος· είμαι άνθρωπος, και επομένως δεν πρέπει να αντιμετωπίζομαι ως θηρίο· άνθρωπος που είναι Ιουδαίος, όχι βάρβαρος· είμαι ειλικρινής φίλος του έθνους σας, γιατί είμαι ένας από αυτό, και θα μόλυνα το δικό μου σπίτι αν αδίκως μείωνα την τιμή του νόμου σας και του ναού σας.» 2. Ότι γεννήθηκε σε έναν αξιόπιστο και σεβαστό τόπο, στην Ταρσό, πόλη της Κιλικίας, και ήταν εκ γενετής ελεύθερος πολίτης αυτής της πόλης. Δεν γεννήθηκε σε δουλεία, όπως μερικοί από τους Ιουδαίους της διασποράς, πιθανότατα, ήταν· αλλά ήταν γεννημένος ευγενής, και ίσως μπορούσε να προσκομίσει το πιστοποιητικό της ελευθερίας του σε αυτήν την αρχαία και έντιμη πόλη. Αυτό ήταν, πράγματι, μικρό πράγμα για να καυχηθεί κανείς, και όμως ήταν αναγκαίο να αναφερθεί αυτή τη στιγμή σε εκείνους που τον καταπατούσαν αλαζονικά, σαν να έπρεπε να καταταχθεί με τα παιδιά των αφρόνων, ναι, τα παιδιά των ταπεινών ανθρώπων, Ιώβ λ΄ 8. 3. Ότι είχε λόγια και φιλελεύθερη εκπαίδευση. Δεν ήταν μόνο Ιουδαίος, και ευγενής, αλλά και λόγιος. Ανατράφηκε στην Ιερουσαλήμ, την κύρια έδρα της ιουδαϊκής μάθησης, και στα πόδια του Γαμαλιήλ, τον οποίο όλοι γνώριζαν ως εξέχοντα διδάσκαλο του ιουδαϊκού νόμου, στον οποίο ο Παύλος προοριζόταν να γίνει ο ίδιος διδάσκαλος· και επομένως δεν μπορούσε να αγνοεί τον νόμο τους, ούτε να θεωρείται ότι τον περιφρονεί επειδή δεν τον γνώριζε. Οι γονείς του τον είχαν φέρει πολύ νέο σε αυτήν την πόλη, προορίζοντάς τον για Φαρισαίο· και μερικοί νομίζουν ότι το να ανατραφεί στα πόδια του Γαμαλιήλ υποδηλώνει, όχι μόνο ότι ήταν ένας από τους μαθητές του, αλλά ότι ήταν, πάνω από οποιονδήποτε άλλον, επιμελής και σταθερός στην παρακολούθηση των διαλέξεών του, παρατηρητικός απέναντί του, και υπάκουος σε όλα όσα έλεγε, όπως η Μαρία, που καθόταν στα πόδια του Ιησού και άκουγε τον λόγο του. 4. Ότι ήταν στις πρώιμες ημέρες του πολύ προοδευτικός και εξέχων ομολογητής της ιουδαϊκής θρησκείας· οι σπουδές και η μάθησή του κατευθύνονταν όλες προς αυτήν την κατεύθυνση. Τόσο μακριά ήταν από το να έχει εμποτιστεί στη νεότητά του με οποιαδήποτε δυσαρέσκεια προς τις θρησκευτικές συνήθειες των Ιουδαίων, ώστε δεν υπήρχε νέος άνθρωπος ανάμεσά τους που να είχε μεγαλύτερη και πιο ολοκληρωμένη ευλάβεια γι’ αυτές από ό,τι είχε αυτός, που να ήταν πιο αυστηρός στην τήρησή τους ο ίδιος, ή πιο θερμός στην επιβολή τους σε άλλους. (1.) Ήταν ένας νοήμων ομολογητής της θρησκείας τους, και είχε καθαρό μυαλό. Ασχολούνταν με την εργασία του στα πόδια του Γαμαλιήλ, και διδάχθηκε εκεί σύμφωνα με τον τέλειο τρόπο του νόμου των πατέρων. Οι αποκλίσεις που είχε κάνει από τον νόμο δεν οφείλονταν σε μπερδεμένες ή λανθασμένες αντιλήψεις γι’ αυτόν, γιατί τον κατανοούσε με ακρίβεια, κατά ακρίβειαν—σύμφωνα με την πιο ακριβή και ακριβή μέθοδο. Δεν εκπαιδεύτηκε στις αρχές των λατινιστών, δεν είχε τίποτα μέσα του από Σαδδουκαίο, αλλά ήταν της αίρεσης που ήταν πιο μελετηρή στον νόμο, κρατούσε πιο κοντά σε αυτόν, και, για να τον κάνει πιο αυστηρό από ό,τι ήταν, πρόσθεσε σε αυτόν τις παραδόσεις των πρεσβυτέρων, τον νόμο των πατέρων, τον νόμο που δόθηκε σε αυτούς, και τον οποίο έδιναν στα παιδιά τους, και έτσι παραδόθηκε σε εμάς. Ο Παύλος είχε τόσο μεγάλη αξία για την αρχαιότητα, και την παράδοση, και την αυθεντία της εκκλησίας, όσο οποιοσδήποτε από αυτούς· και ποτέ δεν υπήρξε Ιουδαίος ανάμεσά τους που να κατανοούσε τη θρησκεία του καλύτερα από τον Παύλο, ή που να μπορούσε καλύτερα να δώσει λογαριασμό γι’ αυτήν ή λόγο γι’ αυτήν. (2.) Ήταν ένας δραστήριος ομολογητής της θρησκείας τους, και είχε θερμή καρδιά: Ήμουν ζηλωτής προς τον Θεό, όπως είστε όλοι εσείς σήμερα. Πολλοί που είναι πολύ καλά καταρτισμένοι στη θεωρία της θρησκείας είναι πρόθυμοι να αφήσουν την πρακτική της σε άλλους, αλλά ο Παύλος ήταν τόσο ζηλωτής όσο και ραβίνος. Ήταν ζηλωτής εναντίον κάθε πράγματος που απαγόρευε ο νόμος, και υπέρ κάθε πράγματος που πρόστασσε ο νόμος· και αυτός ο ζήλος ήταν προς τον Θεό, επειδή νόμιζε ότι ήταν για την τιμή του Θεού και την υπηρεσία των συμφερόντων Του· και εδώ φιλοφρονεί τους ακροατές του με μια ειλικρινή και φιλάνθρωπη γνώμη γι’ αυτούς, ότι όλοι ήταν σήμερα ζηλωτές προς τον Θεό· τους δίνει μαρτυρία (Ρωμ. ι΄ 2), ότι έχουν ζήλο για τον Θεό, αλλά όχι σύμφωνα με τη γνώση. Στο να τον μισούν, και να τον διώχνουν, έλεγαν, Ας δοξασθεί ο Κύριος (Ησ. ξς΄ 5), και, αν και αυτό δεν δικαιολογούσε με κανέναν τρόπο την οργή τους, όμως επέτρεψε σε εκείνους που προσεύχονταν, Πάτερ, συγχώρησέ τους, να ικετεύσουν, όπως έκανε ο Χριστός, Διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν. Και όταν ο Παύλος ομολογεί ότι ήταν ζηλωτής για τον Θεό στον νόμο του Μωυσή, όπως ήταν αυτοί σήμερα, υποδηλώνει την ελπίδα του ότι μπορεί να είναι ζηλωτές για τον Θεό, εν Χριστώ, όπως ήταν αυτός σήμερα.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει αντανακλώντας στον υπερφυσικό χαρακτήρα της μεταστροφής του Παύλου. ΙΙΙ. Με ποιον τρόπο μεταστράφηκε και έγινε αυτό που είναι τώρα. Δεν ήταν από φυσικά ή εξωτερικά αίτια· δεν άλλαξε τη θρησκεία του από επιθυμία για καινοτομία, γιατί ήταν τότε τόσο καλά διατεθειμένος προς την αρχαιότητα όσο συνήθιζε· ούτε προέκυψε από δυσαρέσκεια επειδή απογοητεύτηκε στην προαγωγή του, γιατί ήταν τώρα, περισσότερο από ποτέ, στον δρόμο της προαγωγής στην ιουδαϊκή εκκλησία· πολύ λιγότερο θα μπορούσε να προέλθει από φιλαργυρία, ή φιλοδοξία, ή οποιαδήποτε ελπίδα βελτίωσης της τύχης του στον κόσμο με το να γίνει Χριστιανός, γιατί ήταν να εκθέσει τον εαυτό του σε κάθε είδους ατιμία και ταραχή· ούτε είχε καμία συναναστροφή με τους αποστόλους ή οποιουσδήποτε άλλους Χριστιανούς, από την πονηριά και τη σοφιστεία των οποίων θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι παρασύρθηκε σε αυτήν την αλλαγή. Όχι, ήταν έργο του Κυρίου, και οι περιστάσεις της πραγματοποίησής του ήταν αρκετές για να τον δικαιολογήσουν στην αλλαγή, σε όλους εκείνους που πιστεύουν ότι υπάρχει υπερφυσική δύναμη· και κανείς δεν μπορεί να τον καταδικάσει γι’ αυτό, χωρίς να αντανακλά σε εκείνη την θεία ενέργεια με την οποία υπερνικήθηκε εδώ. Αφηγείται την ιστορία της μεταστροφής του εδώ πολύ λεπτομερώς, όπως την είχαμε προηγουμένως (κεφ. θ΄), αποσκοπώντας να δείξει ότι ήταν καθαρά η πράξη του Θεού. 1. Ήταν πλήρως αποφασισμένος να διώκει τους Χριστιανούς ακριβώς πριν τον συλλάβει ο Χριστός όπως ποτέ. Έκανε το ταξίδι του, και πλησίασε στη Δαμασκό (εδ. 6), και δεν είχε άλλη σκέψη παρά να εκτελέσει το σκληρό σχέδιο για το οποίο στάλθηκε· δεν είχε συνείδηση των ελάχιστων συμπονετικών υποχωρήσεων προς τους φτωχούς Χριστιανούς, αλλά εξακολουθούσε να τους παρουσιάζει στον εαυτό του ως αιρετικούς, σχισματικούς, και επικίνδυνους εχθρούς τόσο της εκκλησίας όσο και του κράτους. 2. Ήταν ένα φως από τον ουρανό που τον ξάφνιασε πρώτα, ένα μεγάλο φως, που έλαμψε ξαφνικά γύρω του, και οι Ιουδαίοι γνώριζαν ότι ο Θεός είναι φως, και οι άγγελοί Του άγγελοι φωτός, και ότι ένα τέτοιο φως όπως αυτό που λάμπει το μεσημέρι, και επομένως υπερβαίνει αυτό του ήλιου, πρέπει να είναι από τον Θεό. Αν είχε λάμψει μέσα του σε κάποιο ιδιωτικό δωμάτιο, θα μπορούσε να υπήρχε απάτη σε αυτό, αλλά έλαμψε πάνω του στον ανοιχτό δρόμο, το μεσημέρι, και τόσο δυνατά που τον έριξε στο έδαφος (εδ. 7), και όλους όσους ήταν μαζί του, κεφ. κς΄ 14. Δεν μπορούσαν να αρνηθούν ότι σίγουρα ο Κύριος ήταν σε αυτό το φως. 3. Ήταν μια φωνή από τον ουρανό που πρώτα γέννησε μέσα του σεβαστές σκέψεις για τον Ιησού Χριστό, για τον οποίο προηγουμένως δεν είχε παρά μισητές και εχθρικές σκέψεις. Η φωνή τον κάλεσε με το όνομά του, για να τον διακρίνει από εκείνους που ταξίδευαν μαζί του, Σαούλ, Σαούλ, γιατί με διώκεις; Και όταν ρώτησε, Ποιος είσαι, Κύριε; απαντήθηκε, Εγώ είμαι ο Ιησούς ο Ναζωραίος, τον οποίο διώκεις, εδ. 8. Με αυτό φάνηκε ότι αυτός ο Ιησούς ο Ναζωραίος, τον οποίο και αυτοί τώρα διώκουν, ήταν ένας που μιλούσε από τον ουρανό, και γνώριζαν ότι ήταν επικίνδυνο να αντιστέκονται σε έναν που έκανε έτσι, Εβρ. ιβ΄ 25. 4. Μήπως να αντιταχθεί, «Πώς ήρθε αυτό το φως και η φωνή να επιφέρουν τέτοια αλλαγή πάνω του, και όχι πάνω σε εκείνους που ταξίδευαν μαζί του;» (αν και, είναι πολύ πιθανό, είχε καλό αποτέλεσμα πάνω τους, και ότι έγιναν τότε Χριστιανοί), παρατηρεί ότι οι συνταξιδιώτες του είδαν πράγματι το φως, και φοβήθηκαν μήπως καταναλωθούν με φωτιά από τον ουρανό, η ίδια τους η συνείδηση, ίσως, τώρα τους έλεγε ότι ο δρόμος στον οποίο βρίσκονταν δεν ήταν καλός, αλλά σαν του Βαλαάμ όταν πήγαινε να καταραστεί τον Ισραήλ, και επομένως μπορούσαν να περιμένουν να συναντήσουν έναν άγγελο με φλεγόμενο γυαλιστερό ξίφος· αλλά, αν και το φως τους έκανε να φοβηθούν, δεν άκουσαν τη φωνή εκείνου που μιλούσε στον Παύλο, δηλαδή δεν άκουσαν καθαρά τα λόγια. Τώρα η πίστη έρχεται με την ακοή, και επομένως αυτή η αλλαγή έγινε τώρα αμέσως πάνω του που άκουσε τα λόγια, και τα άκουσε απευθυνόμενα στον εαυτό του, η οποία δεν έγινε πάνω σε εκείνους που μόνο είδαν το φως· και όμως θα μπορούσε αργότερα να γίνει και πάνω τους. 5. Τους διαβεβαιώνει ότι όταν ξαφνιάστηκε έτσι παραδόθηκε εξ ολοκλήρου σε θεία καθοδήγηση· δεν φώναξε αμέσως εδώ, «Λοιπόν, θα γίνω Χριστιανός», αλλά, «Τι να κάνω, Κύριε; Ας η ίδια φωνή από τον ουρανό που με σταμάτησε στον λάθος δρόμο με οδηγήσει στον σωστό δρόμο, εδ. 10. Κύριε, πες μου τι να κάνω, και θα το κάνω.» Και αμέσως είχε οδηγίες να πάει στη Δαμασκό, και εκεί θα άκουγε περαιτέρω από Αυτόν που τώρα του μιλούσε: «Δεν χρειάζεται να ειπωθούν περισσότερα από τον ουρανό, εκεί θα του ειπωθεί, από έναν άνθρωπο σαν τον εαυτό σου, στο όνομα Εκείνου που τώρα του μιλά, όλα τα πράγματα που είναι ορισμένα για σένα να κάνεις.» Οι έκτακτοι τρόποι της θείας αποκάλυψης, με οράματα, και φωνές, και την εμφάνιση αγγέλων, σχεδιάστηκαν, τόσο στην Παλαιά Διαθήκη όσο και στην Καινή, μόνο για να εισαγάγουν και να εδραιώσουν την συνήθη μέθοδο με τις γραφές και μια μόνιμη διακονία, και επομένως γενικά καταργήθηκαν όταν αυτά εγκαταστάθηκαν. Ο άγγελος δεν κήρυξε στον Κορνήλιο ο ίδιος, αλλά τον πρόσταξε να στείλει για τον Πέτρο· έτσι η φωνή εδώ δεν λέει στον Παύλο τι θα κάνει, αλλά τον προστάζει να πάει στη Δαμασκό, και εκεί θα του ειπωθεί. 6. Ως απόδειξη του μεγαλείου εκείνου του φωτός που προσκολλήθηκε πάνω του, τους λέει για το άμεσο αποτέλεσμα που είχε στην όρασή του (εδ. 11): Δεν μπορούσα να δω για τη δόξα εκείνου του φωτός. Τον έκανε τυφλό για το παρόν. Το υπερβολικά αισθητό βλάπτει την αίσθηση—Η ακτινοβολία του τον θάμπωσε. Οι καταδικασμένοι αμαρτωλοί γίνονται τυφλοί, όπως οι Σοδομίτες και οι Αιγύπτιοι, από τη δύναμη του σκότους, και είναι μόνιμη τύφλωση, όπως αυτή των απίστων Ιουδαίων· αλλά οι πεπεισμένοι αμαρτωλοί γίνονται τυφλοί, όπως ήταν ο Παύλος εδώ, όχι από σκοτάδι, αλλά από φως: είναι για το παρόν φερμένοι σε απώλεια μέσα τους, αλλά είναι για να φωτιστούν, όπως η τοποθέτηση πηλού στα μάτια του τυφλού ανθρώπου ήταν η σχεδιασμένη μέθοδος της θεραπείας του. Εκείνοι που ήταν με τον Παύλο δεν είχαν το φως τόσο άμεσα ριγμένο στα πρόσωπά τους όσο ο Παύλος στο δικό του, και επομένως δεν τυφλώθηκαν, όπως αυτός· όμως, λαμβάνοντας υπόψη το αποτέλεσμα, ποιος δεν θα προτιμούσε τη μοίρα του παρά τη δική τους; Αυτοί, έχοντας την όρασή τους, οδήγησαν τον Παύλο από το χέρι στην πόλη. Ο Παύλος, όντας Φαρισαίος, ήταν υπερήφανος για την πνευματική του όραση. Οι Φαρισαίοι είπαν, Είμαστε τυφλοί και εμείς; Ιωάν. θ΄ 40. Όχι, ήταν βέβαιοι ότι οι ίδιοι ήταν οδηγοί των τυφλών, και φώτα για εκείνους που ήταν στο σκοτάδι, Ρωμ. β΄ 19. Τώρα ο Παύλος χτυπήθηκε με σωματική τύφλωση για να τον κάνει να αισθανθεί την πνευματική του τύφλωση, και το λάθος του σχετικά με τον εαυτό του, όταν ήταν ζωντανός χωρίς τον νόμο, Ρωμ. ζ΄ 9.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας χρειάζεστε την ίδια πνευματοδότηση ψυχραιμία που επέδειξε ο Παύλος; Πώς μπορεί ο σεβαστικός λόγος να ανοίξει πόρτες που ο θυμός θα έκλεινε; Ποιο μέρος της δικής σας ιστορίας δείχνει πιο καθαρά το χέρι του Θεού;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Ἰησοῦ, σὲ αἰνοῦμε γιὰ τὴ χάρη ποὺ συνέλαβε τὸν Παῦλο στὴν ὁδὸ τῆς Δαμασκοῦ καὶ μετέστρεψε τὴν καρδιά του νὰ μαρτυρήσει στὸ ὄνομά σου. Μὲ τὸ Πνεῦμά σου, χάρισέ μας ψυχραιμία ὅταν ἀντιμετωπίζουμε ἀντίσταση, σεβασμὸ πρὸς ἐκείνους ποὺ ἀντιστέκονται, καὶ ἕτοιμη ἀνάμνηση τοῦ πῶς μᾶς συνάντησες μὲ ἔλεος. Ἄς ὁδηγεῖ ἡ μαρτυρία μας ἄλλους στὴν ἴδια σωτήρια χάρη ποὺ ἀνέθεσε ἀποστολὴ στὸν Παῦλο, καὶ κάνε μας τολμηροὺς νὰ μιλήσουμε γιὰ σένα μὲ θάρρος καὶ ἀγάπη σήμερα. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →