Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Βασιλείς
Α' Βασιλέων 1-2 — με τον Benson
Άνοιγμα
Αγαπητοί, ανοίγουμε τις καρδιές μας σήμερα στην σταθερή σοφία του Υπομνήματος του Joseph Benson στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Σε αυτές τις σελίδες ο σεβάσμιος Μεθοδιστής ερμηνευτής περπατά μαζί μας μέσα από τις τελευταίες ημέρες του Βασιλιά Δαβίδ και την τακτική μεταβίβαση του βασιλείου στον Σολομώντα. Η ποιμαντική του διορατικότητα μας καλεί να εντοπίσουμε το χέρι της Πρόνοιας εν μέσω της ανθρώπινης αδυναμίας και του βασιλικού καθήκοντος. Καθώς ακούμε, είθε το ίδιο Πνεύμα που καθοδήγησε την πένα του Benson να επιταχύνει τη δική μας επιθυμία για άγια υπακοή και σοφή διακυβέρνηση της ζωής που ο Θεός έχει εμπιστευτεί στον καθένα μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ήσυχη ευλάβεια ας διαβάσουμε τώρα τα κεφάλαια 1 και 2 του Α' Βασιλέων. Ακούστε πώς ο ηλικιωμένος βασιλιάς παραχωρεί τον θρόνο του, πώς ο Νάθαν και η Βηθσαβεέ ενεργούν με άγια φρόνηση, και πώς ο Δαβίδ, στο νεκροκρέβατό του, παραγγέλλει στον γιο του να περπατήσει πιστά ενώπιον του Κυρίου. Αφήστε την αφήγηση να εγκατασταθεί στο πνεύμα σας· δεχτείτε την ως ζωντανό λόγο για την τάξη του δικού σας οίκου και της καρδιάς σας.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Benson ξεκινά εκθέτοντας τις περιστάσεις της φθίνουσας υγείας του Δαβίδ.
Στίχος 1. Α' Βασιλέων 1:1. Ο βασιλιάς Δαβίδ ήταν πλέον γέρος. Βρισκόταν στο τέλος του εβδομηκοστού έτους του. Τον σκέπαζαν με ρούχα, αλλά δεν ζεσταινόταν. Κάτι που δεν είναι παράξενο, αν λάβουμε υπόψη ότι ήταν ένα πρόσωπο που είχε υποστεί τόσες πολλές κακουχίες στον πόλεμο, και με τόσο βασανιστικές έγνοιες, φόβους και λύπες για τις δικές του αμαρτίες (όπως μαρτυρούν διάφοροι ψαλμοί του), και για τις αμαρτίες και τις δυστυχίες των παιδιών του και του λαού του. Επιπλέον, αυτό μπορεί να οφειλόταν στη φύση της σωματικής του πάθησης, την οποία ο Δρ. Lightfoot θεωρεί ότι ήταν μια νεκρή παράλυση. [Ο Δαβίδ άρχισε τώρα να αισθάνεται τις επιπτώσεις των γηρατειών, και πιθανότατα θυμόταν με ζωηρό ενδιαφέρον τα λόγια του πιστού του φίλου Βαρζελαΐ, που ειπώθηκαν κάποτε: 'Μπορώ να διακρίνω το καλό από το κακό; Μπορεί ο δούλος σου να γευτεί αυτό που τρώω ή αυτό που πίνω;']Στη συνέχεια αναπτύσσει την συνετή προσέγγιση του Νάθαν προς τη Βηθσαβεέ.
Στίχος 11. Α' Βασιλέων 1:11. Ο Νάθαν μίλησε στη Βηθσαβεέ. Η οποία, όντας ιδιωτική και απομονωμένη στο διαμέρισμά της, αγνοούσε τι γινόταν έξω· και η οποία ήταν πιθανό να είναι η πιο ζηλωτή στην υπόθεση, και η πιο επιδραστική στον Δαβίδ. Σε αυτήν ο Νάθαν παρακινήθηκε να μιλήσει, τόσο από την ευσέβειά του, για να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού που του είχε δηλωθεί σχετικά με τη διαδοχή του Σολομώντα, Β' Σαμουήλ 7:13· όσο και από τη φρόνησή του, γνωρίζοντας ότι ο Αδωνίας τον μισούσε επειδή ήταν το κύριο όργανο της ανόδου του Σολομώντα. Ότι ο Αδωνίας βασιλεύει. Φαίνεται ότι ήταν τόσο τολμηροί ώστε να τον ανακηρύξουν βασιλιά.Ο Benson στη συνέχεια δείχνει την επίσημη χρίση του Σολομώντα στη Γιών.
Στίχος 34. Α' Βασιλέων 1:34. Ας τον χρίσουν ο ιερέας Σαδώκ και ο προφήτης Νάθαν. Δηλαδή, λένε οι Εβραίοι, ο ένας από αυτούς έχυσε το λάδι, και ο άλλος άλειψε το κεφάλι του, σχηματίζοντας έναν κύκλο γύρω του με λάδι, σύμφωνα με τη αρχή τους ότι οι βασιλείς τους χρίονταν με τη μορφή στέμματος, για να δηλώσουν την ανάθεσή τους στην βασιλική αξιοπρέπεια. Είναι πιο σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι αυτή η χρίση σήμαινε όχι μόνο τον ορισμό του χρισμένου προσώπου στο αξίωμά του, αλλά και τα δώρα και τις χάριτες που ήταν απαραίτητες για να τον καταστήσουν ικανό για αυτό, και τα οποία, ζητώντας τα ειλικρινά από τον Θεό, μπορούσε να περιμένει να λάβει. 'Δεν βρίσκουμε', λέει ο Henry, 'ότι ο Αβιάθαρ προσποιήθηκε να χρίσει τον Αδωνία: έγινε βασιλιάς με ένα συμπόσιο, όχι με χρίση. Αυτόν που καλεί ο Θεός, θα τον καταστήσει ικανό, κάτι που συμβολιζόταν με τη χρίση: οι σφετεριστές δεν την είχαν. Ο Χριστός σημαίνει χρισμένος, και αυτός είναι ο βασιλιάς που ο Θεός έχει θέσει στον άγιο λόφο του Σιών, σύμφωνα με το διάταγμα, Ψαλμοί 2:6-7. Οι Χριστιανοί, επίσης, γίνονται στον Θεό μας, και από αυτόν, βασιλείς, και έχουν χρίσμα από τον Άγιο, Α' Ιωάννου 2:20.'Τέλος, εξηγεί την εντολή του Δαβίδ που πέθαινε να τηρεί τις διατάξεις του Κυρίου.
Στίχοι 3-4. Α' Βασιλέων 2:3-4. Και τήρησε την εντολή του Κυρίου του Θεού σου. Εδώ βρίσκουμε τον Δαβίδ να ενσταλάζει, στις τελευταίες του στιγμές, τη μεγάλη κυρίαρχη αρχή· τον θεμέλιο λίθο του εβραϊκού κράτους, και αυτό που σε κάποιο βαθμό το διακρίνει από όλες τις άλλες κυβερνήσεις που έχουν υπάρξει ποτέ. Διότι όλη η δύναμη και η σταθερότητα αυτού του κράτους βασιζόταν, όχι στον πλούτο ή τις δυνάμεις του βασιλείου, αλλά στην αυστηρή τήρηση των διατάξεων και των εντολών του Κυρίου. Όπως είναι γραμμένο στον νόμο του Μωυσή. Τον οποίο ο πρίγκιπας είχε εντολή να αντιγράψει και να διαβάσει (Δευτερονόμιο 17:11), για να κυβερνά τις δικές του και του λαού του πράξεις με αυτόν. Για να ευδοκιμήσεις. Ή, να συμπεριφέρεσαι συνετά. Με αυτό υπονοεί ότι η θρησκεία είναι ο αληθέστερος λόγος του κράτους, και ότι όλη η αληθινή σοφία και η καλή επιτυχία εξαρτώνται από την ευσέβεια. Για να επιβεβαιώσει ο Κύριος τον λόγο του. Να εκπληρώσει την υπόσχεσή του, την προϋπόθεση στην οποία είχε ανασταλεί, αφού εκπληρώθηκε. Έτσι, για να τον παρακινήσει να τηρήσει την εντολή του Κυρίου, του παρουσιάζει την ευγενική υπόσχεση που του είχε κάνει ο Θεός, να διαιωνίσει το βασίλειο στην οικογένειά του χωρίς διακοπή, υπό την προϋπόθεση ότι τα παιδιά του θα προσκολλώνταν ειλικρινά και ολόψυχα στον Θεό με πιστή και ευσυνείδητη υπακοή στις εντολές του.
Σκεφτείτε
Σκέψου
Ο Benson πιέζει την αναγκαιότητα εκτέλεσης δικαιοσύνης στον Ιωάβ.
Στίχος 6. Α' Βασιλέων 2:6. Κάνε λοιπόν σύμφωνα με τη σοφία σου. Ό,τι κατά τη λογική και τη δικαιοσύνη θεωρείς σωστό. Διότι αν και αναγκάστηκα να τον ανεχτώ, ποτέ δεν τον συγχώρησα. Μην αφήσεις τα γκρίζα μαλλιά του να κατέβουν στον τάφο εν ειρήνη. Τιμώρησέ τον σύμφωνα με τις πράξεις του. 'Αυτή η εντολή του Δαβίδ που πέθαινε', λέει ο Δρ. Dodd, αναφερόμενος στον Δρ. Chandler, 'ήταν μια εντολή αντάξια ενός καλού βασιλιά, και κατάλληλη να δοθεί στις τελευταίες στιγμές της ζωής του. Τα εγκλήματα που επέφεραν αυτή την τιμωρία στον Ιωάβ, έχουν ήδη αναλυθεί. Πολλοί λόγοι συνέβαλαν στο να αποτρέψουν τον Δαβίδ από το να τον καλέσει σε λογοδοσία· αλλά είναι φανερό ότι ποτέ δεν ξέχασε ούτε συγχώρησε το έγκλημά του: μάλιστα, δεν μπορούσε, σύμφωνα με το νόμο, να τον συγχωρήσει αν είχε την τάση. Η αναβολή της τιμωρίας του για τόσο καιρό, δεν ήταν λόγος για να το κάνει πάντα. Λόγοι κράτους απέτρεψαν την επιβολή της πριν, και λόγοι κράτους απαιτούσαν την εκτέλεσή της σε αυτή τη συγκυρία. Σε καιρό πολέμου ήταν επικίνδυνο να το επιχειρήσει κανείς, λόγω της δύναμης, της επιρροής και της στρατιωτικής ικανότητας του Ιωάβ· σε καιρό ειρήνης ήταν ασφαλές, επειδή η δύναμη του Ιωάβ τότε έφθινε, και οι υπηρεσίες του ήταν περιττές. Ο Ιωάβ ήταν φιλόδοξος, επιχειρηματικός και ανήσυχος, και αφού δεν είχε αποδειχθεί πολύ πιστός στον πατέρα, θα μπορούσε να είχε εφαρμόσει την ίδια απιστία εναντίον του γιου· ο οποίος, όντας νέος, και μόλις εγκατεστημένος στον θρόνο του, θα μπορούσε να είχε υποφέρει από την προδοσία του, την έλλειψη πίστης του, και τις φιλόδοξες απόψεις του, οι οποίες ήταν ακόρεστες.'Ολοκληρώνει με συμβουλές σχετικά με τη μετρημένη μεταχείριση του Σιμεΐ.
Αλλά είναι βέβαιο ότι ο Σολομών δεν κατάλαβε τον πατέρα του με αυτή την έννοια, διατάζοντάς τον να χτίσει ένα σπίτι για τον εαυτό του στην Ιερουσαλήμ (Α' Βασιλέων 2:36), καθώς και από τον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τον Σιμεΐ και τον Ιωάβ. Το γεγονός είναι ότι ο Δαβίδ συμβούλεψε τον γιο του να παρακολουθεί στενά τον Σιμεΐ, και να τον θανατώσει μόνο αν, σε οποιοδήποτε νέο αδίκημα, έχανε ξανά τη ζωή του· και αυτό, ελπίζεται, έχει αποδειχθεί ότι είναι η αλήθεια της υπόθεσης. Τώρα, πώς είναι αυτό ασυμβίβαστο με την ευσέβεια, ή τη συμβουλή ενός πρίγκιπα στο νεκροκρέβατό του; Είναι αλήθεια, η συγχώρεση των εχθρών είναι καθήκον, υπό την προϋπόθεση ότι παύουν να είναι εχθροί μας· αλλά κανείς δεν είναι υποχρεωμένος, από κανένα νόμο, να συγχωρέσει έναν εχθρό, που παραμένει τέτοιος, ώστε να μην λάβει τα κατάλληλα μέτρα για να προστατευθεί από τις επιπτώσεις της εχθρότητάς του, και να τον οδηγήσει στη δικαιοσύνη, αν καμία άλλη μέθοδος δεν αποδειχθεί αποτελεσματική.
Απαντήστε
Απάντησε
1. Σε ποιο σημείο της ζωής μου μπαίνω στον πειρασμό να παρακρατήσω την αναγκαία επίπληξη, όπως έκανε κάποτε ο Δαβίδ με τον Αδωνία;
2. Πώς θα μπορούσα να μεταδώσω πιο πιστά τόσο το έλεος όσο και τη δικαιοσύνη σε όσους έρχονται μετά από μένα;
3. Σε ποιο παρόν καθήκον με καλεί ο Κύριος να δείξω τον εαυτό μου δυνατό και να ενεργήσω ως άνθρωπος άγιας τόλμης;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ευλογημένε Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τους πιστούς κόπους του δούλου σου Joseph Benson. Όπως ο Δαβίδ παρήγγειλε στον Σολομώντα, έτσι παρήγγειλέ μας κι εμάς αυτή την ημέρα να τηρούμε τα προστάγματά σου με όλη μας την καρδιά. Χάρισέ μας σοφία να διακρίνουμε πότε το έλεος πρέπει να ενώνεται με τη δικαιοσύνη, και θάρρος να ενεργούμε χωρίς μεροληψία. Ας χρίσει το λάδι του Πνεύματός σου κάθε καθήκον που αναλαμβάνουμε, ώστε τα νοικοκυριά μας να διευθετούνται εν ειρήνη και η μαρτυρία μας να δοξάζει τον Υιό σου. Μέσω του ίδιου του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →