Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αποκάλυψη
Αποκάλυψη 1 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιδοκ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από το Καθολικό Οικογενειακό Σχόλιο της Βίβλου του Χέιδοκ στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης. Σε αυτές τις ιερές σελίδες συναντούμε το όραμα του αγαπημένου μαθητή για τον αναστημένο Κύριο, προσφερόμενο για να ενισχύσει την Εκκλησία σε κάθε εποχή. Ο Χέιδοκ συγκεντρώνει τη σοφία των πατέρων και μεταγενέστερων καθολικών ερμηνευτών για να φωτίσει τόσο το ιστορικό πλαίσιο του βιβλίου όσο και το διαρκές πνευματικό του μήνυμα. Καθώς ακούμε, ας ανοίξει το ίδιο Πνεύμα που μίλησε στον Ιωάννη τις καρδιές μας για να δεχθούμε τα λόγια του Άλφα και του Ωμέγα. Ας εισέλθουμε σε αυτή τη μελέτη με ευλάβεια και πίστη.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε στα χέρια σας το ιερό κείμενο του πρώτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης και διαβάστε το αργά, επιτρέποντας σε κάθε στίχο να αντηχήσει στη σιωπή. Προσέξτε τη φωνή που απευθύνεται στις επτά εκκλησίες και την μεγαλειώδη περιγραφή του Υιού του Ανθρώπου. Σταματήστε όπου μια φράση συγκινεί την καρδιά σας και προσφέρετε μια σύντομη προσευχή προσοχής. Όταν τελειώσετε, επιστρέψτε στο σχόλιο για να δείτε πώς η Εκκλησία έχει κατανοήσει αυτά τα μυστήρια.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χέιδοκ ξεκινά αντιμετωπίζοντας τα ζητήματα της κανονικότητας και της συγγραφής.
Αν και μερικοί στους πρώτους αιώνες αμφέβαλλαν αν αυτό το βιβλίο ήταν κανονικό και ποιος ήταν ο συγγραφέας του, (βλ. Ευσέβιος, βιβλ. 7, Ιστορία της Εκκλησίας, κεφ. κε΄) όμως είναι βέβαιο ότι το μεγαλύτερο μέρος των αρχαίων πατέρων αναγνώρισε και ότι ήταν μέρος του κανόνα και ότι γράφτηκε από τον Άγιο Ιωάννη, τον απόστολο και ευαγγελιστή. Βλ. Τιλλεμόντ, στην ένατη σημείωσή του για τον Άγιο Ιωάννη, όπου παραθέτει τον Άγιο Ιουστίνο Μάρτυρα, τον Άγιο Ειρηναίο, τον Άγιο Κλήμη Αλεξανδρείας, τον Τερτυλλιανό, τον Άγιο Κυπριανό, τον Άγιο Αθανάσιο, τον Ευσέβιο, τον Άγιο Αμβρόσιο, τον Άγιο Ιερώνυμο, τον Άγιο Αυγουστίνο κ.ά. Γράφτηκε στα ελληνικά προς τις εκκλησίες στην Ασία, επί Δομιτιανού, περί το έτος 96 ή 97, πολύ μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, όταν ο Άγιος Ιωάννης εξορίστηκε στο νησί της Πάτμου, στο Αιγαίο Πέλαγος. Από μερικούς ονομάζεται η προφητεία της Καινής Διαθήκης και η εκπλήρωση των προβλέψεων όλων των άλλων προφητών, με την πρώτη έλευση του Χριστού κατά την ενσάρκωσή του και με τη δεύτερη έλευσή του στο τέλος του κόσμου. Όσον αφορά τον χρόνο κατά τον οποίο θα πραγματοποιούνταν οι κύριες προβλέψεις, δεν έχουμε βεβαιότητα, όπως φαίνεται από τις διαφορετικές γνώμες τόσο των αρχαίων πατέρων όσο και των μεταγενέστερων ερμηνευτών. Πολλοί νομίζουν ότι τα περισσότερα πράγματα που αναγράφονται από το τέταρτο κεφάλαιο μέχρι το τέλος δεν θα εκπληρωθούν παρά λίγο πριν από το τέλος του κόσμου. Άλλοι είναι της γνώμης ότι μεγάλο μέρος αυτών, και ιδιαίτερα η πτώση της πονηρής Βαβυλώνας, συνέβη κατά την καταστροφή του ειδωλολατρικού κόσμου, με την καταστροφή της ειδωλολατρικής Ρώμης και των διωκτικών ειδωλολατρών αυτοκρατόρων της. Για αυτές τις ερμηνείες βλ. Αλκαζάρ στο μακρύ σχόλιό του, τον λόγιο Μποσσυέ, επίσκοπο του Μω, στην πραγματεία του για αυτό το βιβλίο, και τον Π. Αλλεμάν, στις σημειώσεις του για την ίδια Αποκάλυψη, τομ. ιβ΄, ο οποίος στον πρόλογό του λέει ότι αυτό σε μεγάλο βαθμό μπορεί τώρα να θεωρηθεί ως η γνώμη που ακολουθείται από τους λόγιους άνδρες. Τέλος, άλλοι νομίζουν ότι ο σκοπός του Αγίου Ιωάννη ήταν με μυστικό τρόπο, με μεταφορές και αλληγορίες, να αναπαραστήσει τις προσπάθειες και τους διωγμούς των πονηρών κατά των δούλων του Θεού, τις τιμωρίες που σε σύντομο χρόνο θα έπεφταν στη Βαβυλώνα, δηλαδή σε όλους τους πονηρούς γενικά· την αιώνια ευτυχία και την ανταμοιβή που ο Θεός είχε φυλάξει για τους ευσεβείς κατοίκους της Ιερουσαλήμ, δηλαδή για τους πιστούς δούλους του, μετά τις σύντομες δοκιμασίες και θλίψεις αυτής της θνητής ζωής. Εν τω μεταξύ συναντούμε πολλές ωφέλιμες οδηγίες και νουθεσίες, τις οποίες μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε· αλλά δεν έχουμε βεβαιότητα όταν εφαρμόζουμε αυτές τις προβλέψεις σε συγκεκριμένα γεγονότα· διότι όπως παρατηρεί ο Άγιος Ιερώνυμος, η Αποκάλυψη έχει τόσα μυστήρια όσες λέξεις, ή μάλλον μυστήρια σε κάθε λέξη. (Επ. προς Παυλίνον, τ. δ΄, σ. 574. Έκδ. Βενεδικτίνων.) (Ουίθαμ) --- Στα πρώτα, δεύτερα και τρίτα κεφάλαια αυτού του βιβλίου περιέχονται οδηγίες και νουθεσίες που ο Άγιος Ιωάννης διατάχθηκε να γράψει στους επτά επισκόπους των εκκλησιών στην Ασία. Και στα επόμενα κεφάλαια, μέχρι το τέλος, περιέχονται προφητείες για πράγματα που πρόκειται να συμβούν στην Εκκλησία του Χριστού, ιδιαίτερα προς το τέλος του κόσμου, στον καιρό του αντίχριστου. Γράφτηκε στα ελληνικά, στο νησί της Πάτμου, όπου ο Άγιος Ιωάννης ήταν σε εξορία με διαταγή του σκληρού αυτοκράτορα Δομιτιανού, περίπου εξήντα τέσσερα χρόνια μετά την ανάληψη του Κυρίου μας. (Χάλλονερ) --- Αυτό είναι το τελευταίο κατά σειρά των ιερών γραφών και περιέχει, σε είκοσι δύο κεφάλαια, αποκαλύψεις, όπως υποδηλώνει το όνομα, εξαιρετικά ασαφείς, πρέπει να αναγνωριστεί, όμως αναμφίβολα υψίστης σημασίας για την Χριστιανική Εκκλησία, αν κρίνουμε από την αξιοπρέπεια του συγγραφέα, ο οποίος είναι ο αγαπημένος μαθητής, ή από το μεγαλείο και την μεγαλοπρέπεια των ιδεών, που διαπερνούν κάθε κεφάλαιο του έργου. Όντας σφραγισμένο βιβλίο, ή κρυμμένο μυστήριο, στην αρχή της Εκκλησίας, όταν τίποτα από αυτή την σημαντική προφητεία δεν είχε ακόμη εκπληρωθεί, δεν είναι παράξενο που στερούμαστε τα συνήθη φώτα που ακολουθήσαμε μέχρι τώρα στην ερμηνεία της Γραφής, δηλαδή τα έργα των πατέρων. Τόσο λίγο κατανοήθηκε πράγματι εκείνη την εποχή, ώστε από πολλούς θεωρήθηκε για καιρό ως φαντασίωση και υπερβολική σύνθεση, αν και οι πιο λόγιοι πάντα το θεωρούσαν ως εμπνευσμένο έργο. Ένας λόγος που μπορεί να οδήγησε τους πιστούς να το κατατάξουν μεταξύ των απόκρυφων έργων ήταν ο αριθμός των μύθων και των ψευδαισθήσεων που δημοσιεύθηκαν από την παραπλανημένη ευσέβεια των αμαθών. Γνωρίζουμε τουλάχιστον ότι εξαιτίας της αίρεσης του Κηρίνθου, η οποία ήταν γεμάτη ψευδαίσθηση και φανατισμό, αυτό το βιβλίο δεν κυκλοφορούσε μεταξύ των πιστών· λίγα αντίτυπα φυλάσσονταν με φροντίδα στα αρχεία των Εκκλησιών, για να διαβάζονται μόνο από τον επίσκοπο ή από όσους εκείνος θεωρούσε ότι δεν ήταν πιθανό να το καταχραστούν. Όσον αφορά την ερμηνεία του, δεν αναμένεται ότι θα επιχειρηθεί σε ένα έργο αυτού του είδους. Θα δώσουμε λοιπόν μόνο μια σύντομη περιγραφή των κυρίων σχολιαστών και των σχεδίων τους, ώστε ο φωτισμένος αναγνώστης να συμβουλευτεί τα έργα τους, αν επιθυμεί να εισέλθει βαθύτερα στο θέμα. Αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η σύνδεση των υψηλών και προφητικών ιδεών που συνθέτουν αυτό το έργο υπήρξε πάντα ένας λαβύρινθος, στον οποίο οι μεγαλύτεροι νόες χάθηκαν, και ένας βράχος στον οποίο οι περισσότεροι σχολιαστές ναυάγησαν, ο μεγάλος Σερ Ισαάκ Νεύτων μη εξαιρουμένου. Εξ ου και ο έπαινος του Σκαλίγερ για τον Καλβίνο· Καλβίνος σοφός, διότι δεν έγραψε για την Αποκάλυψη. 1. Οι πατέρες που έζησαν πριν από την εκπλήρωση των γεγονότων, φυσικά δεν μας έδωσαν ερμηνεία. Εκείνοι λοιπόν που έγραψαν γι' αυτό καθόλου, το εξήγησαν με απλή ηθική έννοια και άντλησαν από αυτό χρήσιμες παραβολές και οδηγίες. Κανείς από αυτούς δεν έδωσε τακτική συστηματική ερμηνεία. Πρέπει, ωστόσο, να παρατηρηθεί, ως περίσταση κάποιας σημασίας, ότι πολλοί από αυτούς, ιδιαίτερα οι Άγιοι Αυγουστίνος και Ιερώνυμος, νόμιζαν ότι η Αποκάλυψη περιείχε προφητείες σχετικά με όλο τον χρόνο της ύπαρξης της Εκκλησίας του Χριστού, μέχρι την θριαμβευτική της κατάσταση στη νέα Ιερουσαλήμ. 2. Μεταξύ των νεωτέρων έχουμε άφθονους ερμηνευτές της Αποκάλυψης σε όλες τις μεταρρυθμισμένες Εκκλησίες. Πράγματι έχει γίνει μανία μεταξύ τους, η μόνη διαφορά είναι οι αντίστοιχοι βαθμοί παραλογισμού τους. Αυτό υπήρξε για όλους τους κοινός λατομείο, από όπου εξόρυξαν τις πέτρες για να ρίξουν κατά της μητέρας Εκκλησίας τους. Διότι μέχρι σήμερα συνέχισαν να ατιμάζουν τους εαυτούς τους και τον Χριστιανισμό, απεικονίζοντας την Εκκλησία της Ρώμης ως την πορφυρή πόρνη της Βαβυλώνας, τον παπισμό ως το θηρίο και τον πάπα ως αντίχριστο. Πρέπει, ωστόσο, να εξαιρέσουμε τον Γκρότιο και τον Χάμοντ, οι οποίοι έδωσαν ιστορικές ερμηνείες, και μερικούς άλλους λίγους. 3. Μεταξύ των καθολικών ερμηνευτών ξεχωρίζει εξέχουσα η μορφή του λόγιου επισκόπου του Μω, Μποσσυέ. Αυτό το φως της Γαλλικανικής Εκκλησίας βελτίωσε και συμπλήρωσε τα περιγράμματα που ο Γκρότιος μόνο σκιαγράφησε. Τα πρώτα τρία κεφάλαια, σύμφωνα με αυτόν, αφορούν μόνο τις Εκκλησίες της Ασίας, προς τις οποίες απευθύνονται· τα άλλα κεφάλαια, μέχρι το δέκατο ένατο, έχουν εκπληρωθεί στους διωγμούς που υπέστη η Εκκλησία υπό τους ειδωλολατρικούς αυτοκράτορες. Τα τελευταία τρία είναι απλώς αλληγορικά των θριάμβων που η Εκκλησία τελικά κέρδισε κατά των διωκτών της. 4. Ο Ντυ Πεν έχει πάρει ευρύτερο πεδίο. Τα τελευταία τρία κεφάλαια αφορούν την τελική κρίση και την εγκατάσταση της Εκκλησίας στον ουρανό. Και όλα τα κεφάλαια μεταξύ των πρώτων τριών και των τελευταίων τριών είναι απλές γενικές περιγραφές διωγμών, πτώσης τυράννων, αιρέσεων κ.ά. που θα συμβούν στην Εκκλησία· αναπαριστώμενα υπό τις διάφορες μορφές που η πλούσια φαντασία του Αγίου Ιωάννη παρείχε. Αυτό το σύστημα σίγουρα αφαιρεί όλες τις δυσκολίες μονομιάς, γλιτώνοντας τον κόπο της σύγκρισης κάθε μορφής με αντίστοιχα ιστορικά γεγονότα· αλλά αντικαθιστά μια ασαφή και ακαθόριστη έννοια, την οποία δεν περιμένουμε στην προφητεία. 5. Ο Καλμέ δεν διαφέρει πολύ στα περιγράμματα από τον Μποσσυέ· αλλά οι εφαρμογές του κειμένου στην ιστορία διαφέρουν σε πολλά σημεία ευρέως. Συλλαμβάνει ότι τα ενδιάμεσα κεφάλαια μεταξύ των πρώτων τριών και των τελευταίων τριών εκπληρώθηκαν στον γενικό διωγμό που ξεκίνησε από τον Διοκλητιανό, το 303, και την καταστροφή της Ρώμης, το 410, από τον Αλάριχο. Τα τελευταία τρία κεφάλαια δίνουν τον θρίαμβο των μαρτύρων εκείνης της περιόδου, καθώς και πολλά πράγματα που πρόκειται να λάβουν χώρα κατά την έλευση του αντίχριστου και τη διάλυση του κόσμου. 6. Συλλαμβάνοντας ότι όλοι οι παραπάνω σχολιαστές είχαν υπερβολικά συρρικνώσει τον χρόνο για την εκπλήρωση της προφητείας, περιορίζοντάς τον στην εγκατάσταση του Χριστιανισμού, ο Μονσιέ ντε λα Σεταρντί καθιέρωσε ένα νέο σύστημα με την υπόθεση ότι η Αποκάλυψη περιλαμβάνει ολόκληρη την ιστορία της Εκκλησίας του Χριστού επί της γης. Κάνοντας αυτό, είχε την αυθεντία του Αγίου Αυγουστίνου και άλλων πατέρων. Παρατηρώντας, λοιπόν, σε μια προσεκτική ανάγνωση αυτού του έργου, ότι υπήρχαν επτά σφραγίδες, επτά σάλπιγγες, επτά φιάλες, και ότι στο άνοιγμα τέτοιων σφραγίδων γινόταν νέα αποκάλυψη, συμπέρανε εύστοχα ότι η ιστορία ολόκληρης της Εκκλησίας διαιρέθηκε σε επτά περιόδους ή εποχές, και ότι σε κάθε περίοδο ανήκε μία σφραγίδα, μία σάλπιγγα και μία φιάλη. Έξι από αυτές τις περιόδους συλλαμβάνει ότι έχουν ήδη εκπληρωθεί, η έβδομη παραμένει ακόμη κρυμμένη στη μήτρα του μέλλοντος. 7. Έξυπνο όσο είναι αυτό το σύστημα του Σεταρντί, δεν υιοθετήθηκε, αφού ο Καλμέ, που έγραψε μετά από αυτόν, προτίμησε το δικό του, το οποίο έμοιαζε με αυτό του Μποσσυέ. Ωστόσο, ανανεώθηκε από αυτόν τον πρόσφατο επίσκοπο Ουόλμσλεϊ, υπό το όνομα Σινιόρ Παστορίνι, ο οποίος πήρε την ιδέα και το γενικό περίγραμμα από τον Σεταρντί, αλλά το φώτισε με τη δική του ερμηνεία και εφαρμογή σε ιστορικά γεγονότα. Η πολυμάθεια με την οποία ο τελευταίος συγγραφέας έντυσε αυτό το σύστημα, και η εντυπωσιακή καταλληλότητα των συγκρίσεών του των λόγων της προφητείας με τα γεγονότα που πέρασαν, έχουν κερδίσει πολύ γενική έγκριση, και ακολουθείται σχεδόν αποκλειστικά στην ερμηνεία αυτού του σφραγισμένου βιβλίου. Πόσο μακριά πέτυχε στην εξήγηση της έβδομης εποχής της Εκκλησίας, δεν μπορεί να κριθεί από εμάς, αφού είναι κλεισμένη στο σκοτεινό άδυτο του μέλλοντος. Η μεταγενέστερη γενιά θα αποφασίσει. Σε αυτόν παραπέμπουμε τον Άγγλο αναγνώστη για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία επί του θέματος, πεπεισμένοι ότι οι έρευνές του θα ικανοποιηθούν πλήρως, η μόρφωσή του θα βελτιωθεί θαυμάσια. Διότι, λέει ο ένδοξος προκαθήμενος Μποσσυέ, «παρά τις ασάφειες αυτού του βιβλίου, βιώνουμε στην ανάγνωσή του μια εντύπωση τόσο γλυκιά και ταυτόχρονα τόσο μεγαλειώδη, της μεγαλοσύνης του Θεού· τέτοιες υψηλές ιδέες παρουσιάζονται για το μυστήριο του Ιησού Χριστού, τέτοιες ευγενείς εικόνες των νικών του και της βασιλείας του, και τέτοια τρομερά αποτελέσματα της κρίσεώς του, ώστε η ψυχή συγκινείται και διαπερνάται πλήρως. Όλες οι ομορφιές των Γραφών συγκεντρώνονται σε αυτό το βιβλίο. Ό,τι υπάρχει τρυφερό, ζωηρό και μεγαλειώδες είτε στον νόμο είτε στους προφήτες, αποκτά σε αυτό το βιβλίο πρόσθετη λάμψη.» Ω αληθινά αξιολάτρευτες αλήθειες που περιέχονται εδώ! των οποίων ο Θεός είναι το πλήρωμα και η αιώνια πηγή· των οποίων ο Ιησούς Χριστός είναι ο προφήτης, ο διδάσκαλος και ο διδάσκαλος· αλήθειες που έχουν τους αγγέλους ως υπηρέτες και διακόνους· τους αποστόλους και επισκόπους ως μάρτυρες και θεματοφύλακες· και όλες τις πιστές ψυχές, εδ. 3. ως τέκνα και μαθητές. Ας προετοιμάσουμε τις καρδιές μας να ακούσουμε τον Ιησού Χριστό αναστημένο από τους νεκρούς, αποκαλύπτοντας σε εμάς τα μυστήρια της βασιλείας του και τις αλήθειες του ευαγγελίου της δόξας του. Ας ακούσουμε τη φωνή της προειδοποίησής του και ας προετοιμαστούμε για την ταχεία έλευσή του με αυστηρή τήρηση κάθε καθήκοντος. Μακάριος, τρις μακάριος εκείνος ο Χριστιανός τον οποίο ο θάνατος της αμαρτίας και ο ύπνος της νωθρότητας δεν θα καταστήσουν κωφό σε αυτή τη φωνή!Ο Χέιδοκ στη συνέχεια στρέφεται στον χαιρετισμό που απευθύνεται στις επτά εκκλησίες.
Ο Ιωάννης προς τις επτά εκκλησίες,[1] που ονομάζονται αργότερα· και δι' αυτών, να εννοηθεί για όλες τις εκκλησίες, επισκόπους και λαό σε παρόμοιες διαθέσεις. --- Από αυτόν που είναι, που ήταν και που έρχεται. Καθώς αυτά τα λόγια εφαρμόζονται μόνο και είναι εφαρμόσιμα σε αυτόν που είναι αληθινά Θεός και αιώνιος, ο Αλκαζάρ (σ. 176) τα εφαρμόζει στον Θεό τον Πατέρα. Άλλοι νομίζουν ότι λέγονται για τον Θεό, καθώς η λέξη Θεός συμφωνεί με όλα τα τρία θεία Πρόσωπα, τα οποία είναι ένας και ο ίδιος Θεός. Βλ. Ριβέρα. --- Και από τα επτά πνεύματα. Ο Αλκαζάρ τα κατανοεί ως επτά από τα χαρακτηριστικά ή τις τελειότητες του Θεού, αλλά κατά την κοινή ερμηνεία εννοούνται επτά από τα κύρια κτιστά πνεύματα, τα οποία με ειδικό τρόπο παρίστανται στον θρόνο του Θεού, απασχολημένα να εκτελούν τις εντολές του Θεού, όπως λέει ο Ραφαήλ. (Τωβίτ. ιβ΄. 15.) Είμαι ένας από τους επτά που στέκονται ενώπιον του Θεού. (Ουίθαμ) --- Πνεύματα, κ.ά. Μερικοί κατανοούν αυτό ως αναφορά στο Άγιο Πνεύμα, λόγω των επτά δώρων του· αλλά η πιο κυριολεκτική ερμηνεία είναι των κυρίων Αγγέλων, οι οποίοι πάντα περιβάλλουν τον θρόνο του Θεού και είναι τα διακονικά του πνεύματα. (Καλμέ) --- Και από τον Ιησού Χριστό,[2] που έγινε άνθρωπος και ο Λυτρωτής του ανθρωπίνου γένους, τον οποίο ο Άγιος Ιωάννης ονομάζει εδώ μετά τα επτά πνεύματα, επειδή συνεχίζει τον λόγο του για τον Χριστό, ο οποίος είναι ο πιστός μάρτυρας· μαρτυρημένος και εγκεκριμένος από τον Θεό με τόσα θαύματα, προφητείες κ.ά. Είναι ο πρώτος των μαρτύρων ή μαρτύρων, όπως σημαίνει η ελληνική λέξη. --- Ο πρωτότοκος εκ των νεκρών, τόσο πρώτος σε αξιοπρέπεια όσο και πρώτος που αναστήθηκε σε αθάνατη ζωή. --- Ο άρχων των βασιλέων της γης, του οποίου η δύναμη είναι απείρως μεγαλύτερη από όλες τις δικές τους· και αυτό για να υπενθυμίσει στους πάσχοντες Χριστιανούς ότι δεν χρειαζόταν να φοβούνται τους διώκοντες αυτοκράτορες, οι οποίοι δεν έχουν δύναμη μετά από αυτή τη ζωή. --- Και ο Χριστός μας έκανε βασιλεία, καθότι με τη χάρη του μας έκανε μέλη της αληθινής Εκκλησίας του, που ονομάζεται βασιλεία του Θεού, και μας υποσχέθηκε να βασιλέψουμε μαζί του στη ένδοξη βασιλεία του στον ουρανό. --- Και μας έκανε ιερείς για τον Θεό και τον Πατέρα του, για να προσφέρουμε πνευματικές θυσίες. Βλ. Α΄ Πέτρου β΄. 9. --- Σε αυτόν ας είναι, ή οφείλεται, δόξα και εξουσία, εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν. Δηλαδή, στον Ιησού Χριστό. (Ουίθαμ)Σχετικά με τους θείους τίτλους, το σχόλιο προσδιορίζει το Άλφα και το Ωμέγα.
Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα. Αυτά, τα πρώτα και τελευταία γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου, σημαίνουν το ίδιο με αυτό που ακολουθεί, την αρχή και το τέλος, την πρώτη αιτία και το τελευταίο τέλος όλων των νοημόνων όντων, ο οποίος είναι, και ο οποίος ήταν, και ο οποίος έρχεται, ο Παντοδύναμος· Αυτά τα λόγια συμφωνούν μόνο με αυτόν που είναι ο αληθινός Θεός, και εδώ εφαρμόζονται στον ευλογημένο Λυτρωτή μας, ο οποίος πρόκειται να έρθει και να κρίνει όλους. (Ουίθαμ)Ο Χέιδοκ στη συνέχεια εξηγεί την έννοια της ημέρας του Κυρίου και της φωνής της σάλπιγγας.
Την ημέρα του Κυρίου.[3] Όχι το εβραϊκό σάββατο, που είναι το Σάββατο μας, αλλά το χριστιανικό σάββατο, την Κυριακή μας, που ονομάζεται ημέρα του Κυρίου. Η Εκκλησία, στον καιρό του αποστόλου, άλλαξε την ημέρα της ανάπαυσης, κατά την οποία οι Ιουδαίοι διατάχθηκαν να αναπαυθούν και να αγιάσουν εκείνη την ημέρα, από το Σάββατο στην Κυριακή, από την τελευταία ημέρα της εβδομάδας στην πρώτη. Έκριναν ότι μόνο αυτό είναι απαραίτητη εντολή, ότι κάποια ημέρα ή κάποιος χρόνος πρέπει να οριστεί, με ειδικό τρόπο, για την υπηρεσία και τη λατρεία του Θεού, κατά την οποία οι Χριστιανοί πρέπει επίσης να απέχουν από δουλικά έργα, που δεν ήταν αναγκαία· όσον αφορά τον καθορισμό μιας τέτοιας ημέρας της εβδομάδας, έκκριναν ότι η Εκκλησία είχε τη δύναμη να αλλάξει την ημέρα. Οι πρόσφατοι υποτιθέμενοι μεταρρυθμιστές συμφώνησαν όλοι μαζί μας σε αυτή την αλλαγή. Και αν ήθελαν όλα όσα εκφράζονται σε αυτή την εντολή να είναι απαραίτητης και αμετάβλητης υποχρέωσης, σύμφωνα με το γράμμα του νόμου, θα έπρεπε σίγουρα να τηρούν, να αγιάζουν και να απέχουν από όλα τα δουλικά έργα του Σαββάτου, ή του εβραϊκού σαββάτου. --- Μια μεγάλη φωνή, σαν σάλπιγγα. Για να σημάνει τη σημασία των πραγμάτων που πρόκειται να αποκαλυφθούν. (Ουίθαμ) --- Φωνή, κ.ά. Αυτό ήταν πιθανότατα ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο οποίος αποκαλεί τον εαυτό του φωνή ενός που κραυγάζει στην έρημο, και ο οποίος στον Μαλαχία ονομάζεται Άγγελος του Κυρίου, όπως ονομάζεται επίσης στον πρώτο στίχο αυτού του κεφαλαίου. (Παστορίνι)
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χέιδοκ στοχάζεται για την παρουσία του Χριστού μεταξύ των χρυσών λυχναριών.
Και εν μέσω των επτά χρυσών λυχναριών, δηλαδή περπατώντας μεταξύ των λυχναριών, όμοιος με τον Χριστό, όπως πολλές φορές αποκαλούσε τον εαυτό του Υιό του ανθρώπου, και άλλες φορές έλεγε στους Ιουδαίους ότι ήταν ο Υιός, ο μονογενής Υιός του Θεού. Με αυτό το περπάτημα μεταξύ των λυχναριών σημαίνεται η προνοητική φροντίδα του για όλες τις επιμέρους Εκκλησίες, οι οποίες αποτελούν μία Καθολική Εκκλησία. --- Με μακρύ ένδυμα,[4] και χρυσή ζώνη, με ομοιότητα προς την ενδυμασία των ιερέων. (Ουίθαμ) --- Ο Ιησούς Χριστός είναι εν μέσω της Εκκλησίας του για να τη φωτίζει, να την υπερασπίζεται και να την αγιάζει, το αληθινό πρότυπο των ποιμένων, οι οποίοι πρέπει να κατοικούν εν μέσω του ποιμνίου τους, να είναι ντυμένοι με αγιότητα και δικαιοσύνη, και ζωσμένοι με τη χρυσή ζώνη, δηλαδή με μοναδική καθαρότητα, πάντα έτοιμοι για μάχη και εργασία, με την αγάπη και τον ζήλο τους.Τέλος, το σχόλιο υπογραμμίζει τη νίκη του Χριστού κατά του θανάτου.
Και ζωντανός, και ήμουν νεκρός· πάντα ζωντανός ως Θεός, και ως άνθρωπος ήμουν νεκρός, πέθανε στον σταυρό για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, αναστήθηκε, θριάμβευσε κατά του άδη, του θανάτου και της αμαρτίας, και ζω για πάντα και πάντα, και έχω τα κλειδιά του θανάτου και του άδη, εξουσία επί όλων, όλα τα πράγματα υποταγμένα σε εμένα, ακόμη και ως άνθρωπος, ή ως Θεός και άνθρωπος. (Ουίθαμ)
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς επηρεάζει το να γνωρίζετε ότι ο Χριστός περπατά μεταξύ των εκκλησιών του τον τρόπο που προσεύχεστε για την ενορία σας; Με ποιους τρόπους ο τίτλος Άλφα και Ωμέγα σας προσκαλεί να παραδώσετε την αρχή και το τέλος της ημέρας σας σε αυτόν; Πού μπορεί η δίστομη μάχαιρα του λόγου του να σας καλεί σε μεγαλύτερη πιστότητα αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὠμέγα, ὁ ἀποκαλύψας τὴν δόξαν σου τῷ Ἀποστόλῳ Ἰωάννῃ ἐν Πάτμῳ καὶ ἱστάμενος ἐν μέσῳ τῶν λυχνιῶν τῆς Ἐκκλησίας σου, πλήρωσον τὰς καρδίας ἡμῶν εὐλαβοῦς δέους διὰ τὴν μεγαλειότητά σου καὶ τὴν τρυφερὰν φροντίδα σου. Διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ ἀκούωμεν τὴν φωνήν σου ἀφόβως καὶ νὰ σὲ ἀκολουθῶμεν πιστῶς διὰ πάσης δοκιμασίας. Εἴθε οἱ λόγοι τῆς ἱερᾶς ταύτης ὁράσεως νὰ καρποφορήσωσιν ἐν βίοις ὑπομονῆς μέχρι τῆς Δευτέρας σου Παρουσίας. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →