Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εκκλησιαστής
Εκκλησιαστής 3-4 — με τον Μπάρνες
Εισαγωγή
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στις Σημειώσεις του Άλμπερτ Μπάρνς πάνω στη Βίβλο για μια προσεκτική ερμηνεία των κεφαλαίων 3 και 4 του Εκκλησιαστή. Ο Μπάρνς καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τις σκέψεις του Σολομώντα σχετικά με τη θεία τάξη, την ανθρώπινη εργασία και τα όρια της επίγειας κατανόησης. Το σχόλιό του τονίζει πώς κάθε εποχή και έργο υπάγεται στον κυρίαρχο διορισμό του Θεού ενώ δείχνει προς την ευλάβεια και την ταπεινή εμπιστοσύνη. Καθώς ακολουθούμε τα ερμηνευτικά του βήματα, καλούμαστε να δεχθούμε τη σοφία της Γραφής με την ίδια ευλαβική προσοχή που έχει από καιρό χαρακτηρίσει την πρεσβυτεριανή και ευαγγελική μελέτη του Λόγου.
Ανάγνωση
Μελέτη
Εισαγωγή. Ακολουθεί από τον Εκκλησιαστή 2:26 ότι τα έργα των ανθρώπων υπόκεινται στα αποτελέσματά τους σε άλλη θέληση (του Θεού) εκτός από εκείνη του πράττοντος. Εδώ βρίσκεται το σπέρμα του μεγάλου ζητήματος των μεταγενέστερων χρόνων — πώς να συμφιλιωθεί η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου με τα διατάγματα του Θεού. Ο τρόπος του Σολομώντα να το διατυπώσει είναι ότι σε κάθε ξεχωριστό έργο, το οποίο συνθέτει το μεγάλο σύνολο της ανθρώπινης δραστηριότητας (τον «μόχθο», Εκκλησιαστής 3:10), υπάρχει μια εποχή, ένας κατάλληλος χρόνος τον οποίο ο Θεός ορίζει για να γίνει Εκκλησιαστής 3:1-8. Στο ερώτημα Εκκλησιαστής 3:9 «Τι όφελος;» απαντά ότι τα έργα των ανθρώπων, αν γίνονται σύμφωνα με τον διορισμό του Θεού, αποτελούν μέρος εκείνου του ωραία διατεταγμένου σχεδίου της Θείας Πρόνοιας το οποίο, ως σύνολο, είναι λόγω της έκτασης και της διάρκειάς του ακατανόητο σε εμάς Εκκλησιαστής 3:11. Το αγαθό του ανθρώπου είναι να χαίρεται και να πράττει το αγαθό στη ζωή του, κάτι που μπορεί να κάνει μόνο καθώς ο Θεός ορίζει Εκκλησιαστής 3:12-13. Το έργο του Θεού, του οποίου αυτό θα ήταν μέρος, είναι αιώνιο, είναι τέλειο (και έτσι δεν υπόκειται στη ματαιότητα), και υπολογίζεται να διδάξει τους ανθρώπους να τον σέβονται Εκκλησιαστής 3:14. Το έργο του, το οποίο άρχισε πριν από πολύ καιρό, συνεχίζεται τώρα προς την ολοκλήρωση· το έργο του στο εξής θα είναι συμπλήρωμα κάποιου πράγματος που έγινε προηγουμένως· και αυτός ανακαλεί το παρελθόν προκειμένου να προσθέσει σε αυτό ό,τι θα το κάνει πλήρες και τέλειο Εκκλησιαστής 3:15. Η αρχή της θείας διακυβέρνησης — ότι κάθε έργο για να είναι μόνιμο και επιτυχές πρέπει να είναι έργο του Θεού καθώς και έργο του ανθρώπου — διακηρύσσεται επίσης στους Ψαλμούς 127:1-2 (αποδιδόμενους στον Σολομώντα).Ο Μπάρνς στη συνέχεια ξεδιπλώνει το νόημα της αιωνιότητας που έχει τεθεί στην ανθρώπινη καρδιά.
Στίχος 11. Μάλλον, Έκανε όλα (τον μόχθο, Εκκλησιαστής 3:10) ωραία (κατάλληλα, σε αρμονία με το όλο έργο του Θεού) στον καιρό του· επίσης Έθεσε την αιωνιότητα στην καρδιά τους (δηλαδή, την καρδιά των υιών των ανθρώπων, Εκκλησιαστής 3:10). Η λέξη, που μεταφράζεται «κόσμος» στο κείμενο, και «αιωνιότητα» σε αυτή τη σημείωση, χρησιμοποιείται επτά φορές στον Εκκλησιαστή. Η ερμηνεία «αιωνιότητα» συλλαμβάνεται με την έννοια μιας μακράς αόριστης περιόδου χρόνου, σύμφωνα με τη χρήση της λέξης σε όλο αυτό το βιβλίο και την υπόλοιπη Παλαιά Διαθήκη. Ο Θεός έχει τοποθετήσει στην έμφυτη σύσταση του ανθρώπου την ικανότητα να συλλαμβάνει την αιωνιότητα, τον αγώνα να αντιληφθεί το αιώνιο, τον πόθο για αιώνια ζωή. Με την άλλη σημασία «ο κόσμος», δηλαδή, ο υλικός κόσμος ή το σύμπαν στο οποίο κατοικούμε, το πλαίσιο εξηγείται ως αναφερόμενο είτε στη γνώση των αντικειμένων με τα οποία αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος, είτε στην αγάπη των απολαύσεων του κόσμου. Αυτή η σημασία φαίνεται να είναι λιγότερο σε αρμονία με το πλαίσιο από την άλλη· αλλά η κύρια αντίρρηση σε αυτήν είναι ότι αποδίδει στη λέξη στο πρωτότυπο μια έννοια η οποία, αν και βρίσκεται στην εβραϊκή των ραββίνων, δεν φέρει ποτέ στη γλώσσα της Παλαιάς Διαθήκης. Έτσι … βρίσκει — δηλαδή, χωρίς να δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να βρει. Συγκρίνετε Εκκλησιαστής 7:13· Εκκλησιαστής 8:17.Ο Μπάρνς στη συνέχεια εισάγει τις διάφορες συγκυρίες που διακόπτουν την ικανοποίηση στο κεφάλαιο 4.
Εισαγωγή. Έχοντας φθάσει Εκκλησιαστής 3:22 σε μια μερική απάντηση στο ερώτημά του Εκκλησιαστής 1:3· δηλαδή, ότι υπάρχει θετικό αγαθό (ένα μερίδιο) σε εκείνη την ικανοποίηση που βρίσκεται στην εργασία, ο Σολομώντας στρέφεται τώρα στην περίπτωση τέτοιας ευτυχίας να διακόπτεται και να ανάγεται σε ματαιότητα από διάφορες συγκυρίες — από την καταπίεση Εκκλησιαστής 4:1-3· από τον φθόνο Εκκλησιαστής 4:4-6· από τη μοναξιά Εκκλησιαστής 4:7-12· και από την παρακμή της εργασιακής δύναμης Εκκλησιαστής 4:13-16. Οι δύο πρώτες περιπτώσεις φαίνεται να λαμβάνονται από τις κατώτερες τάξεις της ζωής, και οι δύο τελευταίες προέρχονται από τις ανώτερες τάξεις της ζωής.
Στοχασμός
Εδάφιο 14. Η τελευταία πρόταση αυτού του εδαφίου υπερβαίνει μια δήλωση του γεγονότος της διακυβέρνησης του Θεού στον κόσμο Εκκλησιαστή 2:26 προσθέτοντας την ηθική επίδραση που αυτό το γεγονός υπολογίζεται να προκαλέσει σε εκείνους που το βλέπουν. Είναι η πρώτη ένδειξη του πρακτικού συμπεράσματος Εκκλησιαστή 12:13 του βιβλίου.Ο Μπάρνς καταλήγει αναγνωρίζοντας τα όρια της παρούσας γνώσης σχετικά με την ψυχή.
Επιπλέον, είναι προφανές από τις περιθωριακές αναφορές ότι ο Σολομών δεν αμφέβαλε για την μελλοντική ύπαρξη και προορισμό της ψυχής. Αυτό το εδάφιο μπορεί μόνο να ερμηνευθεί ως ομολογία πολλής άγνοιας στο θέμα. Εκκλησιαστή 3:22 Τι θα γίνει μετά από αυτόν - δηλ., Τι θα γίνει με τα αποτελέσματα του έργου του αφού πεθάνει. Συγκρίνετε Εκκλησιαστή 2:19 · Εκκλησιαστή 6:12 .
Απόκριση
Προσευχή
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →