← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος

Έξοδος 19-20 — με τον Ματθαίο Χένρι

Έξοδος 19-20Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στην Έξοδο 19-20 και τη στιγμή γεμάτη δέος όταν ο Θεός κατέβηκε για να δώσει τον νόμο του. Το κλασικό υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι καθοδηγεί τον στοχασμό μας, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε τόσο το μεγαλείο του Σινά όσο και το έλεος που πλαισιώνει κάθε εντολή. Καθώς ακούμε, ας ησυχάσουν οι καρδιές μας για να δεχθούμε τον ίδιο λόγο που κάποτε βρόντησε από το βουνό και τώρα μιλά με χάρη σε όλους όσοι πιστεύουν. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι αναδεικνύει την αγάπη της διαθήκης που προηγείται κάθε απαίτησης και την ιερή ευλάβεια που ο λαός κλήθηκε να δείξει. Ας ανοίξουν οι γνώσεις του το κείμενο εκ νέου ώστε η σημερινή ανάγνωση να γίνει συνάντηση με τον ζωντανό Θεό που ακόμη καλεί τον λαό του προς τον εαυτό του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε αργά τα κεφάλαια 19 και 20 της Εξόδου. Προσέξτε τις προσεκτικές προετοιμασίες, τις βροντές και τον καπνό, και την καθαρή φωνή του Κυρίου που διακηρύσσει τις δέκα λέξεις. Αφήστε το δράμα της σκηνής να σας εντυπώσει τόσο την απόσταση όσο και την εγγύτητα του Θεού. Κάντε παύση μετά από κάθε τμήμα για να αφήσετε τις λέξεις να καθίσουν πριν προχωρήσετε.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας τις επίσημες περιστάσεις που περιβάλλουν την παράδοση του νόμου. Αυτό το κεφάλαιο εισάγει την επισημότητα της παράδοσης του νόμου στο Όρος Σινά, που ήταν μία από τις πιο εντυπωσιακές εμφανίσεις της θείας δόξας που υπήρξαν ποτέ σε αυτόν τον κατώτερο κόσμο. Έχουμε εδώ, Ι. Τις περιστάσεις χρόνου και τόπου, εδ. 1, 2. ΙΙ. Τη διαθήκη μεταξύ του Θεού και του Ισραήλ που συνάπτεται γενικά. Η ελεήμων πρόταση που έκανε ο Θεός σε αυτούς (εδ. 3-6), και η συγκατάθεσή τους στην πρόταση, εδ. 7, 8. ΙΙΙ. Ειδοποίηση που δόθηκε τρεις ημέρες πριν για το σχέδιο του Θεού να δώσει τον νόμο από ένα πυκνό νέφος, εδ. 9. Διαταγές που δόθηκαν για να προετοιμάσουν τον λαό να λάβει τον νόμο (εδ. 10-13), και φροντίδα που λήφθηκε για να εκτελεστούν αυτές οι διαταγές, εδ. 14, 15. IV. Μια τρομερή εμφάνιση της δόξας του Θεού στο Όρος Σινά, εδ. 16-20. V. Σιωπή που κηρύχθηκε, και αυστηρές εντολές που δόθηκαν στον λαό να τηρήσουν την ευπρέπεια ενώ ο Θεός μιλούσε σε αυτούς, εδ. 21, κ.λπ. Ο Χένρι στη συνέχεια λεπτομερεί τους ελεήμονες όρους της διαθήκης που προτείνει ο Θεός στον Ισραήλ. ΙΙ. Το ίδιο το καταστατικό. Ο Μωυσής κλήθηκε πάνω στο βουνό (στην κορυφή του οποίου ο Θεός είχε στήσει τη σκηνή του, και στους πρόποδες του οποίου ο Ισραήλ είχε στήσει τη δική του), και χρησιμοποιήθηκε ως ο μεσίτης, ή μάλλον όχι περισσότερο από ο αγγελιαφόρος της διαθήκης: Έτσι θα πεις στον οίκο του Ιακώβ, και θα πεις στα τέκνα του Ισραήλ, εδ. 3. Εδώ ο λόγιος επίσκοπος Πάτρικ παρατηρεί ότι ο λαός αποκαλείται με τα ονόματα τόσο του Ιακώβ όσο και του Ισραήλ, για να τους υπενθυμίσει ότι εκείνοι που πρόσφατα ήταν τόσο χαμηλά όσο ο Ιακώβ όταν πήγαινε στην Παδάν-Αράμ είχαν τώρα μεγαλώσει τόσο πολύ όσο ο Θεός τον έκανε όταν ήρθε από εκεί (δικαίως πλουτισμένος με τα λάφυρα εκείνου που τον είχε καταπιέσει) και ονομάστηκε Ισραήλ. Τώρα παρατηρήστε, 1. Ότι ο δημιουργός, και πρώτος κινητήρας, της διαθήκης, είναι ο ίδιος ο Θεός. Τίποτα δεν ειπώθηκε ούτε έγινε από αυτόν τον ανόητο απερίσκεπτο λαό προς αυτή τη διευθέτηση· καμία κίνηση δεν έγινε, καμία ικεσία δεν υποβλήθηκε για την εύνοια του Θεού, αλλά αυτός ο ευλογημένος χάρτης χορηγήθηκε εκ μέρο μότου—αποκλειστικά από την ίδια την καλή θέληση του Θεού. Σημείωσε, Σε όλες μας τις συναλλαγές με τον Θεό, η ελεύθερη χάρη μας προλαμβάνει με τις ευλογίες της αγαθότητας, και όλη μας η παρηγοριά οφείλεται, όχι στη γνώση μας για τον Θεό, αλλά μάλλον στο ότι γνωριζόμαστε από αυτόν, Γαλ. δ΄ 9. Τον αγαπάμε, τον επισκεπτόμαστε, και συνάπτουμε διαθήκη μαζί του, επειδή αυτός πρώτος μας αγάπησε, μας επισκέφθηκε, και συνήψε διαθήκη μαζί μας. Ο Θεός είναι το Άλφα, και επομένως πρέπει να είναι το Ωμέγα. 2. Ότι το περιεχόμενο της διαθήκης δεν είναι μόνο δίκαιο και ανεπίληπτο, και τέτοιο που δεν επιβάλλει καμία δυσκολία σε αυτούς, αλλά ευγενικό και ελεήμον, και τέτοιο που τους δίνει τα μεγαλύτερα προνόμια και πλεονεκτήματα που μπορεί να φανταστεί κανείς. (1.) Τους υπενθυμίζει τι είχε κάνει για αυτούς, εδ. 4. Τους είχε αποδώσει δικαιοσύνη, και τους είχε εκδικηθεί εναντίον των διωκτών και καταπιεστών τους: «Είδατε τι έκανα στους Αιγυπτίους, πόσες ζωές θυσιάστηκαν για την τιμή και τα συμφέροντα του Ισραήλ:» Είχε δώσει σε αυτούς απαράμιλλα παραδείγματα της εύνοιάς του προς αυτούς, και της φροντίδας του για αυτούς: Σας σήκωσα πάνω σε φτερά αετών, μια υψηλή έκφραση της θαυμαστής τρυφερότητας που είχε δείξει ο Θεός για αυτούς. Εξηγείται, Δευτ. λβ΄ 11, 12. Δηλώνει μεγάλη ταχύτητα. Ο Θεός όχι μόνο ήρθε με φτερά για την απελευθέρωσή τους (όταν ήρθε ο καθορισμένος χρόνος, ιππεύσε σε χερουβίμ, και πέταξε), αλλά τους έβγαλε βιαστικά έξω, σαν πάνω σε φτερά. Το έκανε επίσης με μεγάλη ευκολία, με τη δύναμη καθώς και με την ταχύτητα ενός αετού: εκείνοι που δεν λιποθυμούν ούτε κουράζονται, λέγεται ότι ανεβαίνουν με φτερά σαν αετοί, Ησ. μ΄ 31. Ιδιαίτερα, δηλώνει την ιδιαίτερη φροντίδα του Θεού για αυτούς και την αγάπη του προς αυτούς. Ακόμα και η Αίγυπτος, εκείνος ο σιδερένιος κλίβανος, ήταν η φωλιά στην οποία εκκολάφθηκαν αυτά τα νεογνά, όπου διαμορφώθηκαν πρώτα ως το έμβρυο ενός έθνους· όταν, με την αύξηση των αριθμών τους, μεγάλωσαν σε κάποια ωριμότητα, μεταφέρθηκαν έξω από εκείνη τη φωλιά. Άλλα πουλιά μεταφέρουν τα μικρά τους στα νύχια τους, αλλά ο αετός (λένε) πάνω στα φτερά του, έτσι ώστε ακόμα και εκείνοι οι τοξότες που πυροβολούν εν πτήσει δεν μπορούν να βλάψουν τα νεαρά, εκτός αν πρώτα πυροβολήσουν μέσα από τον γέρο. Έτσι, στην Ερυθρά Θάλασσα, ο στύλος του νέφους και της φωτιάς, το σημείο της παρουσίας του Θεού, παρενέβαλε τον εαυτό του μεταξύ των Ισραηλιτών και των διωκτών τους (γραμμές άμυνας που δεν μπορούσαν να παραβιαστούν, τείχος που δεν μπορούσε να διαπεραστεί): όμως αυτό δεν ήταν όλο· ο δρόμος τους τόσο στρωμένος, τόσο φυλαγμένος, ήταν ένδοξος, αλλά το τέλος τους πολύ περισσότερο: Σας έφερα σε εμένα. Μεταφέρθηκαν όχι μόνο σε κατάσταση ελευθερίας και τιμής, αλλά σε διαθήκη και κοινωνία με τον Θεό. Αυτό, αυτό ήταν η δόξα της απελευθέρωσής τους, όπως είναι και της δικής μας δια του Χριστού, ότι πέθανε, ο δίκαιος για τους άδικους, για να μας φέρει στον Θεό. Αυτό αποσκοπεί ο Θεός σε όλες τις ελεήμονες μεθόδους της πρόνοιάς και της χάρης του, να μας φέρει πίσω στον εαυτό του, από τον οποίο έχουμε αποστατήσει, και να μας φέρει σπίτι στον εαυτό του, στον οποίο μόνο μπορούμε να είμαστε ευτυχείς. Επικαλείται τους ίδιους, και τη δική τους παρατήρηση και εμπειρία, για την αλήθεια αυτού που εδώ επιμένει: Είδατε τι έκανα· έτσι ώστε δεν μπορούσαν να απιστήσουν στον Θεό, εκτός αν πρώτα απιστούσαν στα ίδια τους τα μάτια. Είδαν πώς όλα όσα έγιναν ήταν καθαρά έργο του Κυρίου. Δεν ήταν αυτοί που έτειναν προς τον Θεό, αλλά ήταν αυτός που τους έφερε σε αυτόν. Κάποιοι έχουν παρατηρήσει καλά ότι η εκκλησία της Παλαιάς Διαθήκης λέγεται ότι φέρεται πάνω σε φτερά αετών, δηλώνοντας τη δύναμη εκείνης της οικονομίας, που διεξαγόταν με υψηλό χέρι και τεντωμένο βραχίονα· αλλά η εκκλησία της Καινής Διαθήκης λέγεται ότι συγκεντρώνεται από τον Κύριο Ιησού, όπως μια κότα συγκεντρώνει τα πουλάκια της κάτω από τα φτερά της (Ματθ. κγ΄ 37), δηλώνοντας τη χάρη και τη συμπόνια εκείνης της οικονομίας, και την αξιοθαύμαστη συγκατάβαση και ταπείνωση του Λυτρωτή. (2.) Τους λέει ξεκάθαρα τι περίμενε και απαιτούσε από αυτούς με μία λέξη, υπακοή (εδ. 5), ότι θα υπάκουαν τη φωνή του πράγματι και θα τηρούσαν τη διαθήκη του. Έτσι σωθέντες από αυτόν, αυτό που επέμενε ήταν ότι θα κυβερνώνταν από αυτόν. Η λογικότητα αυτής της απαίτησης, πολύ αργότερα, προβάλλεται σε αυτούς, ότι την ημέρα που τους έβγαλε από τη γη της Αιγύπτου αυτή ήταν η προϋπόθεση της διαθήκης, Υπάκουε τη φωνή μου (Ιερ. ζ΄ 23)· και αυτό λέγεται ότι διαμαρτυρήθηκε έντονα σε αυτούς, Ιερ. ια΄ 4, 7. Μόνο υπάκουε πράγματι, όχι μόνο σε ομολογία και υπόσχεση, όχι σε προσποίηση, αλλά με ειλικρίνεια. Ο Θεός είχε δείξει σε αυτούς πραγματικές ευεργεσίες, και επομένως απαιτούσε πραγματική υπακοή. (3.) Τους διαβεβαιώνει για την τιμή που θα τους απέδιδε, και την καλοσύνη που θα έδειχνε σε αυτούς, σε περίπτωση που τηρούσαν έτσι τη διαθήκη του (εδ. 5, 6): Τότε θα είστε ένα ιδιαίτερο θησαυρό για εμένα. Δεν προσδιορίζει κανένα συγκεκριμένο ευεργέτημα, όπως να τους δώσει τη γη της Χαναάν, ή κάτι παρόμοιο, αλλά το εκφράζει σε αυτό που περιλάμβανε όλη την ευτυχία, ότι θα ήταν σε αυτούς Θεός εν διαθήκη, και αυτοί θα ήταν σε αυτόν λαός. [1.] Ο Θεός εδώ διεκδικεί την κυριαρχία του, και την ιδιοκτησία του, σε όλη την ορατή δημιουργία: Όλη η γη είναι δική μου. Επομένως δεν τους χρειαζόταν· αυτός που είχε τόσο τεράστια κυριαρχία ήταν αρκετά μεγάλος, και αρκετά ευτυχής, χωρίς να ασχολείται με τόσο μικρό κτήμα όσο ήταν ο Ισραήλ. Όλα τα έθνη στη γη όντας δικά του, μπορούσε να διαλέξει όποιο ήθελε για το ιδιαίτερό του, και να ενεργήσει με τρόπο κυριαρχίας. [2.] Οικειοποιεί τον Ισραήλ στον εαυτό του, Πρώτον, Ως λαό αγαπητό σε αυτόν. Θα είστε ιδιαίτερος θησαυρός· όχι ότι ο Θεός πλουτιζόταν από αυτούς, όπως ένας άνθρωπος από τον θησαυρό του, αλλά ευαρεστούνταν να τους εκτιμά και να τους σέβεται όπως ένας άνθρωπος τον θησαυρό του· ήταν πολύτιμοι στα μάτια του και έντιμοι (Ησ. μγ΄ 4)· έθεσε την αγάπη του επάνω τους (Δευτ. ζ΄ 7), τους πήρε υπό την ιδιαίτερη φροντίδα και προστασία του, ως θησαυρό που φυλάσσεται κάτω από κλειδαριά και κλειδί. Έβλεπε τον υπόλοιπο κόσμο μόνο ως σκουπίδια και άχρηστα πράγματα σε σύγκριση με αυτούς. Δίνοντάς τους θεία αποκάλυψη, θεσμοθετημένες τελετές, και υποσχέσεις που περιλαμβάνουν αιώνια ζωή, στέλνοντας τους προφήτες του μεταξύ τους, και χύνοντας το Πνεύμα του επάνω τους, τους διέκρινε από, και τους εξύψωσε πάνω από, όλους τους λαούς. Και αυτή την τιμή έχουν όλοι οι άγιοι· είναι στον Θεό ιδιαίτερος λαός (Τιτ. β΄ 14), δικοί του όταν συγκεντρώνει τα κοσμήματά του. Δεύτερον, Ως λαό αφιερωμένο σε αυτόν, στην τιμή και την υπηρεσία του (εδ. 6), βασίλειο ιερέων, άγιο έθνος. Όλοι οι Ισραηλίτες, αν συγκριθούν με άλλους λαούς, ήταν ιερείς προς τον Θεό, τόσο κοντά ήταν σε αυτόν (Ψαλμ. ρμη΄ 14), τόσο πολύ απασχολημένοι στην άμεση υπηρεσία του, και τόσο στενή κοινωνία είχαν μαζί του. Όταν έγιναν πρώτα ελεύθερος λαός ήταν για να θυσιάζουν στον Κύριο τον Θεό τους, ως ιερείς· ήταν υπό την άμεση διακυβέρνηση του Θεού, και η τάση των νόμων που τους δόθηκαν ήταν να τους διακρίνουν από τους άλλους, και να τους δεσμεύουν για τον Θεό ως άγιο έθνος. Έτσι όλοι οι πιστοί είναι, δια του Χριστού, καμωμένοι στον Θεό μας βασιλείς και ιερείς (Αποκ. α΄ 6), γενεά εκλεκτή, βασιλική ιερωσύνη, Α΄ Πέτρ. β΄ 9. Στρεφόμενος στο κεφάλαιο είκοσι, ο Χένρι παρουσιάζει τις δέκα εντολές όπως μιλήθηκαν από τον Θεό. Όλα τα πράγματα έχοντας προετοιμαστεί για την επίσημη δημοσίευση του θείου νόμου, έχουμε, σε αυτό το κεφάλαιο, Ι. Τις δέκα εντολές, όπως ο ίδιος ο Θεός τις μίλησε στο Όρος Σινά (εδ. 1-17), ως αξιοσημείωτο τμήμα της γραφής όσο οποιοδήποτε στην Παλαιά Διαθήκη. ΙΙ. Τις εντυπώσεις που έγιναν στον λαό από αυτές, εδ. 18-21. ΙΙΙ. Κάποιες ιδιαίτερες οδηγίες που έδωσε ο Θεός ιδιωτικά στον Μωυσή, για να μεταδοθούν από αυτόν στον λαό, σχετικά με τη λατρεία του, εδ. 22, κ.λπ.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει αντανακλώντας στη θεία συγγραφή και παράδοση του νόμου. Εδώ είναι, Ι. Το προοίμιο του συγγραφέα του νόμου, Μωυσή: Ο Θεός μίλησε όλες αυτές τις λέξεις, εδ. 1. Ο νόμος των δέκα εντολών είναι, 1. Νόμος της δημιουργίας του Θεού. Επιβάλλονται από την άπειρη αιώνια Μεγαλειότητα του ουρανού και της γης. Και όπου είναι ο λόγος του Βασιλιά των βασιλέων σίγουρα υπάρχει δύναμη. 2. Είναι νόμος της δικής του ομιλίας. Ο Θεός έχει πολλούς τρόπους να μιλά στα παιδιά των ανθρώπων (Ιώβ λγ΄ 14)· μία φορά, ναι δύο φορές—με το Πνεύμα του, με τη συνείδηση, με τις προνοίες, με τη φωνή του, όλα τα οποία οφείλουμε να προσέχουμε προσεκτικά· αλλά ποτέ δεν μίλησε, σε καμία στιγμή, σε καμία περίσταση, όπως μίλησε τις δέκα εντολές, τις οποίες επομένως οφείλουμε να ακούμε με περισσότερη προσοχή. Δεν μιλήθηκαν μόνο ακουστά (έτσι αναγνώρισε τον Λυτρωτή με φωνή από τον ουρανό, Ματθ. γ΄ 17), αλλά με πολύ τρομερή πομπή. Αυτόν τον νόμο ο Θεός είχε δώσει στον άνθρωπο πριν (ήταν γραμμένος στην καρδιά του από τη φύση)· αλλά η αμαρτία είχε τόσο παραμορφώσει εκείνη τη γραφή ώστε ήταν απαραίτητο, με αυτόν τον τρόπο, να αναζωογονήσει τη γνώση του.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η μνήμη της προηγούμενης απελευθέρωσης του Θεού διαμορφώνει την προθυμία σας να υπακούσετε τη φωνή του σήμερα; Με ποιους τρόπους μπορείτε να καλλιεργήσετε την ευλαβή προετοιμασία που περιγράφει ο Χένρι πριν προσεγγίσετε τον λόγο του Θεού; Πού αισθάνεστε την πρόσκληση να πλησιάσετε ισορροπημένη με την κλήση να τιμήσετε την αγιότητα του Θεού;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε του Σινά και Σωτήρα των αμαρτωλών, σε ευχαριστούμε για τον λόγο που κάποτε βρόντησες και τώρα ψιθυρίζεις με το Πνεύμα σου. Δώσε μας καρδιές έτοιμες να δεχθούν τον νόμο σου με ευλάβεια και να αναπαυθούν στην αγάπη της διαθήκης που μας έφερε κοντά. Φύλαξέ μας από την αυθάδεια αλλά τράβηξέ μας κοντά δια του Μεσίτη που μόνο μπορεί να σταθεί στο χάσμα. Ας σημαδέψει η ίδια χάρη που κάλεσε το Ισραήλ να είναι βασίλειο ιερέων τις ζωές μας με αγιότητα και χαρά. Στο όνομα του Ιησού προσευχόμαστε, αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →