Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 133-134 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα ο Ιωάννης Καλβίνος μας καθοδηγεί στους Ψαλμούς 133 και 134, δύο σύντομα άσματα που εορτάζουν την ομορφιά της αδελφικής ενότητας και το προνόμιο της συνεχούς δοξολογίας. Ο Καλβίνος δείχνει πώς τα λόγια του Δαβίδ πηγάζουν από μια συγκεκριμένη στιγμή εθνικής συμφιλίωσης αλλά φθάνουν πολύ πέρα από εκείνη τη στιγμή για να διδάξουν ολόκληρη την Εκκλησία. Η προσεκτική ερμηνεία του τονίζει τη θεία προέλευση της αληθινής ομόνοιας και την ιερατική κλήση να ευλογούμε τον Θεό και τους άλλους. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να εξετάσουμε τις δικές μας σχέσεις και λατρεία υπό το φως αυτών των αρχαίων αληθειών. Οι γνώσεις του Καλβίνου παραμένουν αξιοσημείωτα πρακτικές για κάθε κοινότητα που επιδιώκει να κατοικεί μαζί εν ειρήνη υπό την ευλογία του Κυρίου.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 133 και 134 αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις ζωντανές εικόνες του ελαίου που ρέει στο γένειο του Ααρών και της δρόσου που κατεβαίνει στη Σιών. Παρατηρήστε πώς ο δεύτερος ψαλμός μεταβαίνει από τους δούλους που στέκονται νύχτα στον οίκο του Κυρίου στην ευλογία που απαγγέλλουν στον λαό. Αφήστε την απλή δομή και τις επαναλαμβανόμενες προσκλήσεις σε ευλογία να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν στραφούμε στο σχόλιο του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Καλβίνος αρχίζει προσδιορίζοντας τις συγκεκριμένες ιστορικές περιστάσεις που προκάλεσαν τον ψαλμό.
1. Ιδού πόσον καλόν κ.λπ. Δεν αμφιβάλλω ότι ο Δαβίδ σε αυτόν τον Ψαλμό αποδίδει ευχαριστία στον Θεόν διά την ειρήνην και την ομόνοιαν που διαδέχθησαν μακράν και μελαγχολικήν κατάστασιν συγχύσεως και διαιρέσεως εν τω βασιλείω και ότι θα προέτρεπεν όλους ατομικώς να μελετούν την διατήρησιν της ειρήνης. Αυτό είναι το θέμα που αναπτύσσεται τουλάχιστον εφ᾽ όσον το επιτρέπει η συντομία του Ψαλμού. Υπήρχεν άφθονος λόγος να αινέσωμεν την αγαθότητα του Θεού με τους υψηλοτέρους όρους διότι ήνωσεν εις ένα λαόν ο οποίος ήτο τόσον θλιβερώς διηρημένος. Όταν πρώτον ήλθεν εις την βασιλείαν το μεγαλύτερον μέρος του έθνους τον εθεώρει υπό το φως εχθρού του κοινού αγαθού και ήτο απηλλοτριωμένον απ᾽ αυτού. Πράγματι τόσον θανάσιμος ήτο η έχθρα που υπήρχεν ώστε τίποτε άλλο εκτός της καταστροφής του αντιπάλου κόμματος δεν εφαίνετο να προσφέρει προοπτικήν ειρήνης. Η χειρ του Θεού εθεάθη θαυμασίως και απροσδοκήτως εις την ομόνοιαν που επηκολούθησεν μεταξύ αυτών όταν εκείνοι που είχον φλογισθή με την βιαιοτάτην αντιπάθειαν συνενούντο ειλικρινώς. Αυτή η ιδιορρυθμία εις τας περιστάσεις που προεκάλεσαν τον Ψαλμόν έχει δυστυχώς παραβλεφθή από τους ερμηνευτάς οι οποίοι εθεώρησαν ότι ο Δαβίδ απλώς αποδίδει γενικήν έπαινον εις την αδελφικήν ένωσιν χωρίς καμμίαν τοιαύτην ιδιαιτέραν αναφοράν. Η εκφώνησις με την οποίαν ανοίγει ο Ψαλμός Ιδού! είναι ιδιαιτέρως εκφραστική όχι μόνον διότι θέτει την κατάστασιν των πραγμάτων ορατώς ενώπιον των οφθαλμών μας αλλά και διότι υποβάλλει σιωπηράν αντίθεσιν μεταξύ της τερπνότητος της ειρήνης και εκείνων των εμφυλίων ταραχών αι οποίαι παρ᾽ ολίγον να διέσχιζον το βασίλειον. Εκθέτει την αγαθότητα του Θεού με υψηλούς όρους διότι οι Ιουδαίοι έχοντες μακράν πείραν εμφυλίων διχασμών οι οποίοι είχον φθάσει μακράν εις την καταστροφήν του έθνους έμαθον την ανεκτίμητον αξίαν της ενώσεως. Ότι αυτή είναι η έννοια του χωρίου φαίνεται έτι περισσότερον από το μόριον γμ γαμ εις το τέλος του στίχου. Δεν πρέπει να νοηθή με μερικούς οι οποίοι παρηνόησαν την έννοιαν του Ψαλμωδού ως απλούν συνδετικόν αλλά ως προσθέτον έμφασιν εις το συμφραζόμενον. Ημείς ως εάν έλεγεν οι οποίοι ήμεθα φυσικώς αδελφοί είχομεν καταστή τόσον διηρημένοι ώστε να θεωρώμεν αλλήλους με πικροτέραν έχθραν παρά οιοσδήποτε ξένος εχθρός αλλά τώρα πόσον καλόν είναι να καλλιεργώμεν πνεύμα αδελφικής ομονοίας!Ο Καλβίνος στρέφεται κατόπιν εις την εικόνα του ιερού ελαίου και της δρόσου του Ερμών.
3. Ως το πολύτιμον μύρον επί της κεφαλής. Έχομεν εδώ σαφή απόδειξιν ότι ο Δαβίδ καθώς είπομεν μόλις προ ολίγου θεωρεί πάσαν αληθή ένωσιν μεταξύ αδελφών να λαμβάνη την αφετηρίαν της από τον Θεόν και να έχη τούτο ως νόμιμον σκοπόν της ώστε όλοι να οδηγηθούν να λατρεύουν τον Θεόν εν καθαρότητι και να επικαλούνται το όνομά Του με μίαν συμφωνίαν. Θα είχε δανεισθή η ομοιότης από το άγιον μύρον εάν δεν ήτο διά να δηλώση ότι η θρησκεία πρέπει πάντοτε να κατέχη την πρώτην θέσιν; [148] Οιαδήποτε ομόνοια υπονοείται ούτω μεταξύ των ανθρώπων είναι άνοστος εάν δεν διαποτίζεται από γλυκείαν οσμήν της λατρείας του Θεού. Διατηρούμεν συνεπώς ότι οι άνθρωποι πρέπει να ενώνονται μεταξύ των εις αμοιβαίαν αγάπην με τούτο ως μέγαν σκοπόν ώστε να τεθούν ομού υπό την διακυβέρνησιν του Θεού. Εάν υπάρχουν τινές οι οποίοι διαφωνούν με αυτούς τους όρους θα επράττομεν καλώς μάλλον να τους αντιταχθώμεν σθεναρώς παρά να αγοράσωμεν ειρήνην εις βάρος της τιμής του Θεού. Πρέπει να κρατώμεν ότι όταν γίνεται μνεία του Ιερέως είναι διά να υποδηλώση ότι η ομόνοια λαμβάνει την αφετηρίαν της εις την αληθή και καθαράν λατρείαν του Θεού ενώ διά του πώγωνος και των άκρων των ενδυμάτων οδηγούμεθα να εννοήσωμεν ότι η ειρήνη η οποία πηγάζει από τον Χριστόν ως την κεφαλήν διαχέεται δι᾽ όλου του μήκους και πλάτους της Εκκλησίας. Η ετέρα εικών της δρόσου η οποία στάζει επί του όρους Σιών και Ερμών δηλοί ότι η αγία ενότης δεν έχει μόνον γλυκείαν οσμήν ενώπιον του Θεού αλλά είναι παραγωγός αγαθών αποτελεσμάτων καθώς η δρόσος υγραίνει την γην και της παρέχει χυμόν και φρεσκάδα. Ο Μωυσής ως γνωρίζομεν είπεν περί της Ιουδαίας ότι δεν ήτο όπως η Αίγυπτος γονιμοποιουμένη υπό των υπερχειλίσεων του ποταμού της αλλά τοιαύτη ώστε έπινεν ημερησίως εκ της βροχής του ουρανού. (Δευτερονόμιον 11:11.) Ο Δαβίδ υποβάλλει ότι η ζωή του ανθρώπου θα ήτο άχυμος άχρηστος και ταλαίπωρος εκτός εάν συντηρήται υπό της αδελφικής ομονοίας. Είναι φανερόν ότι το όρος Ερμών πρέπει να ήτο πλούσιον και εύφορον όν φημισμένον μεταξύ τόπων διά βοσκάς. Τα όρη εξαρτώνται κυρίως διά την γονιμότητα από τας δρόσους του ουρανού και τούτο εδείχθη εις την περίπτωσιν του όρους Σιών. Ο Δαβίδ προσθέτει εις το τέλος ότι ο Θεός προστάζει την ευλογίαν Του όπου καλλιεργείται η ειρήνη διά του οποίου εννοείται ότι μαρτυρεί πόσον ευαρεστείται εις την ομόνοιαν μεταξύ των ανθρώπων καταβρέχων επ᾽ αυτών ευλογίας. Η αυτή σκέψις εκφράζεται υπό του Παύλου εις ετέρους λόγους (Βʹ Κορινθίους 13:11 Φιλιππησίους 4:9) «Ζήτε εν ειρήνη και ο Θεός της ειρήνης θέλει είναι μεθ᾽ υμών». Ας μελετήσωμεν λοιπόν καθ᾽ όσον εξαρτάται αφ᾽ ημών να περιπατώμεν εν αδελφική αγάπη ίνα εξασφαλίσωμεν την θείαν ευλογίαν. Ας εκτείνωμεν έτι και τας χείρας προς εκείνους οι οποίοι διαφέρουν αφ᾽ ημών επιθυμούντες να τους υποδεχθώμεν εάν μόνον επιστρέψουν εις την ενότητα της πίστεως. Αρνούνται; Τότε ας απέλθουν. Δεν αναγνωρίζομεν ουδεμίαν αδελφότητα καθώς είπον ήδη εκτός μεταξύ των τέκνων του Θεού.Εισερχόμενος εις τον Ψαλμόν 134 ο Καλβίνος εφιστά την προσοχήν εις την νυκτερινήν υπηρεσίαν των Λευιτών εν τω ναώ.
1. Ιδού! ευλογείτε τον Ιεχωβά. Μερικοί ερμηνευταί νομίζουν ότι εννοούνται εδώ και άλλοι εκτός των Λευιτών και πρέπει τουλάχιστον να παραχωρηθή ότι μερικοί εκ των ζηλωτοτέρων του λαού παρέμενον κατά την νύκτα εν τω Ναώ καθώς αναγινώσκομεν (Λουκάς 2:37) περί της Άννας χήρας «η οποία υπηρέτει τον Θεόν αδιαλείπτως με προσευχάς νύκτα και ημέραν». [150] Αλλά είναι φανερόν εκ του τέλους του Ψαλμού ότι ο θεόπνευστος συγγραφεύς απευθύνεται μόνον εις ιερείς αφού ορίζει τον τύπον της ευλογίας την οποίαν έπρεπε να αναπέμψουν υπέρ του λαού και τούτο ήτο καθήκον ανήκον αποκλειστικώς εις τους Ιερείς. Φαίνεται λοιπόν ότι οι Λευίται καλούνται εδώ υπηρέται του Θεού εκ των καθηκόντων τα οποία εξεπλήρουν διοριζόμενοι ιδιαιτέρως και εκ περιτροπής να αγρυπνούν κατά την νύκτα εν τω Ναώ καθώς αναγινώσκομεν εις την θεόπνευστην ιστορίαν. [151] (Λευιτικόν 8:35.) Ο Ψαλμός αρχίζει με το δεικτικόν επίρρημα Ιδού! θέτων το θέμα του καθήκοντός των ενώπιον των οφθαλμών των διότι έπρεπε να διεγείρωνται εις ευσέβειαν βλέποντες αδιαλείπτως τον Ναόν. Πρέπει να προσέξωμεν τον σκοπόν του Ψαλμωδού εις το να προτρέπη τόσον εντόνως επ᾽ αυτών το καθήκον της αινέσεως. Πολλοί εκ των Λευιτών διά την τάσιν η οποία υπάρχει εις πάντας τους ανθρώπους να καταχρώνται τας τελετάς εθεώρουν ότι τίποτε περισσότερον δεν ήτο αναγκαίον παρά να ίστανται αργοί εν τω Ναώ και ούτω παρημέλουν το κύριον μέρος του καθήκοντός των. Ο Ψαλμωδός θα εδείκνυεν ότι το να τηρούν απλώς νυκτερινήν φρουράν επί του Ναού να ανάπτουν τους λύχνους και να επιβλέπουν τας θυσίας δεν είχε σημασίαν εκτός εάν υπηρετούν τον Θεόν πνευματικώς και ανέφερον πάσας τας εξωτερικάς τελετάς εις εκείνο το οποίον πρέπει να θεωρήται η κυρία θυσία την τέλεσιν των αίνων του Θεού. Δύνασθε να νομίσητε ότι είναι πολύ κοπιώδης υπηρεσία καθώς εάν έλεγεν να ίστασθε εις φρουράν εν τω Ναώ ενώ οι άλλοι κοιμώνται εις τας οικίας των αλλά η λατρεία την οποίαν απαιτεί ο Θεός είναι τι εξοχώτερον τούτου και απαιτεί αφ᾽ υμών να ψάλλητε τους αίνους Του ενώπιον παντός του λαού. Εν τω δευτέρω στίχω υπενθυμίζει εις αυτούς προσέτι τον τύπον τον τηρούμενον εις την επίκλησιν του ονόματος του Κυρίου. Διά τι υψώνουν οι άνθρωποι τας χείρας όταν προσεύχωνται; Μήπως δεν είναι διά να υψώνωνται συγχρόνως αι καρδίαι των προς τον Θεόν; [152] Ούτω ο Ψαλμωδός λαμβάνει αφορμήν να ελέγξη την αμέλειάν των είτε ισταμένων αργών εν τω Ναώ είτε φλυαρούντων και επιδιδόντων εις ματαίαν συνομιλίαν και ούτω αποτυγχανόντων να λατρεύουν τον Θεόν καταλλήλως.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος κλείνει το τμήμα δείχνοντας πώς οι ιερείς έπρεπε να μεσολαβήσουν την ευλογία του Θεού πίσω στον λαό.
3. Ο Ιεχωβά να σε ευλογήσει από τη Σιών! Έχουμε αδιάψευστη απόδειξη κατά τη γνώμη μου από αυτόν τον στίχο ότι ο Ψαλμός πρέπει να θεωρείται ότι αναφέρεται μόνο στους ιερείς και Λευίτες, γιατί σε αυτούς ανήκε κατά τον νόμο να ευλογούν τον λαό. (Αριθμοί 6:23.) Ο Ψαλμωδής τους είχε πρώτα πει να ευλογούν τον Θεό· τώρα τους λέει να ευλογούν τον λαό στο όνομά Του. Όχι ότι ο Θεός εννοούσε με κάποια τέτοια εντολή ότι ο λαός μπορούσε ο ίδιος να επιδοθεί σε ζωή σαρκικής ασφάλειας, μια γνώμη διαδεδομένη μεταξύ των Παπικών, που νομίζουν ότι αν οι μοναχοί ψάλλουν στους ναούς, αυτό είναι όλη η λατρεία αναγκαία εκ μέρους ολόκληρου του σώματος του λαού. Αυτό που εννοούσε ο Θεός ήταν ότι οι ιερείς έπρεπε να οδηγούν τον δρόμο στη θεία υπηρεσία, και ο λαός να παίρνει παράδειγμα από ό,τι γινόταν στον ναό, και να το εφαρμόζει ατομικά στα ιδιωτικά τους σπίτια. Το καθήκον της ευλογίας του λαού επιβλήθηκε στους ιερείς, ως αντιπροσωπεύοντες το πρόσωπο του Χριστού. Γίνεται σκόπιμη μνεία δύο πραγμάτων, που είναι από μόνα τους διακριτά, όταν ο Θεός που τους ευλόγησε από τη Σιών λέγεται ότι είναι επίσης ο Δημιουργός του ουρανού και της γης. Γίνεται μνεία του τίτλου Του ως Δημιουργού για να εκθέσει τη δύναμή Του, και να πείσει τους πιστούς ότι δεν υπάρχει τίποτε που να μην μπορεί να ελπιστεί από τον Θεό. Γιατί τι είναι ο κόσμος παρά ένας καθρέφτης στον οποίο βλέπουμε την απεριόριστη δύναμή Του; Και εκείνοι πρέπει να είναι πράγματι αναίσθητοι άνθρωποι, που δεν ικανοποιούνται με την εύνοια Εκείνου που αναγνωρίζεται από αυτούς ως έχοντα όλη την κυριαρχία και όλο τον πλούτο στο χέρι Του. Εφόσον όμως πολλοί είναι επιρρεπείς, όταν ακούν τον Θεό να ομιλείται ως Δημιουργός, να τον συλλαμβάνουν ως στεκόμενο σε απόσταση από αυτούς, και αμφιβάλλουν για την πρόσβασή τους σε Αυτόν, ο Ψαλμωδής κάνει μνεία επίσης εκείνου που ήταν σύμβολο της εγγύτητας του Θεού στον λαό Του και αυτό ώστε να ενθαρρυνθούν να προσεγγίσουν Αυτόν με την ελευθερία και την απεριόριστη εμπιστοσύνη προσώπων που καλούνται να έρθουν στον κόλπο ενός Πατέρα. Κοιτάζοντας τους ουρανούς, λοιπόν, έπρεπε να ανακαλύψουν τη δύναμη του Θεού· κοιτάζοντας τη Σιών, την κατοικία Του, έπρεπε να αναγνωρίσουν την πατρική αγάπη Του.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας ή στην κοινότητά σας έχει ο Θεός πρόσφατα μετατρέψει τη διχόνοια σε απροσδόκητη ειρήνη; Πώς μπορεί η αλήθεια ότι η γνήσια ενότητα ρέει από τη λατρεία του Θεού να αναδιαμορφώσει τον τρόπο που επιδιώκετε αρμονία με τους άλλους; Με ποιους πρακτικούς τρόπους μπορείτε να 'υψώσετε τα χέρια σας' στους συνηθισμένους τόπους όπου στέκεστε σε αγρυπνία κάθε μέρα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ελεήμων Πατέρα, Σε ευχαριστούμε για το δώρο της ομόνοιας μεταξύ των τέκνων Σου και για τους ιερείς και Λευίτες του παρελθόντος που υποδείκνυαν συνεχή δοξολογία. Δίδαξέ μας να εκτιμούμε την ενότητα που αρχίζει στον Χριστό και απλώνεται όπως αρωματικό έλαιο και δροσιστική δρόσος. Φύλαξέ μας από αδρανή θρησκεία και διέγειρέ μας να ευλογούμε το όνομά Σου με ειλικρινείς καρδιές. Ας ρέει η ευλογία Σου από τη Σιών σε κάθε οικία που περπατά στον φόβο του Κυρίου. Στο όνομα του Ιησού προσευχόμαστε, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →