← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Χρονικών

Β' Χρονικών 13-16 — με τον Ματθαίο Χένρι

Β' Χρονικών 13-16Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στις Β' Χρονικών 13–16 μας καλεί να παρακολουθήσουμε τις αντιθετικές βασιλείες του Αβιά και του Ασά, όπου το θάρρος, η ειδωλολατρία και η εξάρτηση από τον Θεό διαμορφώνουν το πεπρωμένο του Ιούδα. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι τονίζει πώς η θεία εύνοια αναπαύεται σε εκείνους που ζητούν τον Κύριο μέσα σε πολιτική αναταραχή και πνευματικό συμβιβασμό. Οι στοχασμοί του μας υπενθυμίζουν ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στους αριθμούς ή στη στρατηγική αλλά στην πιστότητα στη διαθήκη. Καθώς διασχίζουμε αυτά τα κεφάλαια, ανακαλύπτουμε μαθήματα για την ηγεσία, την προσευχή και τη μεταρρύθμιση που εξακολουθούν να μιλούν στην καθημερινή μας πορεία. Ας καθοδηγήσουν οι γνώσεις του Χένρι τις καρδιές μας προς βαθύτερη εμπιστοσύνη στον Θεό που υπερασπίζεται τον λαό Του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τις Β' Χρονικών 13 έως 16. Προσέξτε τη θαρραλέα στάση του Αβιά, τη μεγάλη νίκη που χορήγησε ο Θεός και τις σταθερές μεταρρυθμίσεις υπό τον Ασά που έφεραν χρόνια ειρήνης. Παρατηρήστε πώς η εμπιστοσύνη στον Κύριο μετατρέπει απελπιστικές καταστάσεις σε θριάμβους. Αφήστε την αφήγηση να διεγείρει τόσο πεποίθηση όσο και ελπίδα καθώς προετοιμάζεστε να μελετήσετε τις παρατηρήσεις του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά συνοψίζοντας την πληρέστερη αφήγηση της βασιλείας του Αβιά που βρίσκεται στα Παραλειπομένα. Έχουμε εδώ μια πολύ πληρέστερη αφήγηση της βασιλείας του Αβιά, του υιού του Ροβοάμ, από ό,τι είχαμε στις Βασιλείες. Εκεί βρήκαμε ότι ο χαρακτήρας του δεν ήταν καλύτερος από του πατέρα του· «περιπατούσε εν ταις αμαρτίαις του πατρός αυτού, και η καρδία αυτού δεν ήτο ορθή μετά του Θεού», Α΄ Βασ. ιε΄ 2, 3. Αλλά εδώ τον βρίσκουμε πιο ανδρείο και επιτυχή εν πολέμω από τον πατέρα του. Εβασίλευσε μόνο τρία έτη, και έγινε κυρίως γνωστός για μια ένδοξη νίκη που απέκτησε επί των δυνάμεων του Ιεροβοάμ. Εδώ έχουμε, Ι. Τους στρατούς που οδηγήθηκαν στο πεδίον και από τα δύο μέρη, εδ. 3. Την διαμαρτυρία που έκανε ο Αβιά πριν από την μάχην, εκθέτοντας το δίκαιον της υποθέσεώς του, εδ. 4-12. ΙΙΙ. Την θλίψιν στην οποία περιήλθεν ο Ιούδας εξ αιτίας της στρατηγικής του Ιεροβοάμ, εδ. 13, 14. IV. Την νίκην που απέκτησαν παρ’ όλα αυτά, διά της δυνάμεως του Θεού, εδ. 15-20. V. Το τέλος της βασιλείας του Αβιά, εδ. 21, 22. Ο Χένρι εξετάζει κατόπιν την έκκλησιν του Αβιά προς το θείον δίκαιον πριν από την μάχην. ΙΙΙ. Ο Αβιά, προτού πολεμήση αυτούς, συλλογίστηκε μαζί τους, για να τους πείση, αν και όχι να επιστρέψουν εις τον οίκον του Δαβίδ (το ζήτημα εκείνο είχε διευθετηθή διά της θείας αποφάσεως και αυτός ησύχασε), όμως να παύσουν να πολεμούν κατά του οίκου του Δαβίδ. Δεν θα ήθελε να αντισταθούν εις την βασιλείαν του Κυρίου εις τας χείρας των υιών του Δαβίδ (εδ. 8), αλλά τουλάχιστον να αρκούνται εις ό,τι είχαν. Σημείωσις: Είναι καλόν να δοκιμάζωμεν τον λόγον προτού χρησιμοποιήσωμεν την βίαν. Εάν το ζήτημα δύναται να κερδηθή διά της δυνάμεως του επιχειρήματος, καλύτερα έτσι παρά διά της δυνάμεως της μαχαίρας. Ποτέ δεν πρέπει να καταφεύγωμεν εις βιαίας μεθόδους προτού εξαντληθούν άπασαι αι τέχναι της πειθούς. Ο πόλεμος πρέπει να είναι το έσχατον επιχείρημα των βασιλέων. Ο ορθός λόγος δύναται να κάμη πολλήν καλωσύνην και να προλάβη πολλήν κακίαν. Πόσον ισχυροί είναι οι ορθοί λόγοι! Ο Αβιά είχε εισέλθει με τον στρατόν του εις το εσωτερικόν της χώρας των· διότι έκαμε αυτήν την ομιλίαν επάνω εις έναν λόφον εις το όρος Εφραίμ, όπου ηδύνατο να ακουσθή από τον Ιεροβοάμ και τους κυριωτέρους αξιωματικούς, με τους οποίους είναι πιθανόν να επεθύμει να έχη συνθήκην, εις την οποίαν συγκατένευσαν. Ήτο συνήθες διά τους μεγάλους στρατηγούς να κάμνουν ομιλίας προς τους στρατιώτας των διά να τους εμψυχώσουν, και αυτή η ομιλία του Αβιά είχε κάποιαν τάσιν να το κάμη αυτό, αλλά απευθύνετο προς τον Ιεροβοάμ και πάντα τον Ισραήλ. Δύο πράγματα αναλαμβάνει ο Αβιά να αποδείξη, διά την ικανοποίησιν των ιδίων ανδρών του και την πεποίθησιν του εχθρού:— Ο Χένρι περιγράφει έπειτα πώς η θλίψις του Ιούδα τον ώθησε να κραυγάση προς τον Κύριον. 2. Εν τη θλίψει αυτών, όταν ο κίνδυνος ήτο από παντού, προς ποίαν κατεύθυνσιν έπρεπε να αποβλέψουν ειμή προς τα άνω διά την απελευθέρωσιν; Είναι ανεκλάλητος παρηγορία ότι ουδείς εχθρός (ούτε ο ισχυρότερος ή ο πλέον πανούργος), ουδεμία στρατηγική ή ενέδρα, δύναται να αποκόψη την επικοινωνίαν ημών μετά του ουρανού· η οδός ημών προς εκεί είναι πάντοτε ανοικτή. (1.) Εκέκραξαν προς τον Κύριον, εδ. 14. Ελπίζομεν ότι το έκαμαν αυτό προτού εμπλακούν εις τον πόλεμον τούτον, αλλά η θλίψις εις την οποίαν ευρίσκοντο τους έκαμε να ανανεώσουν τας προσευχάς των και τους εσπέυδε να γίνουν επίμονοι. Ο Θεός φέρει τον λαόν αυτού εις στενοχωρίας, διά να τον διδάξη να κράζη προς αυτόν. Η θερμή προσευχή είναι κραυγή. (2.) Επεποιήθησαν επί του Θεού των πατέρων αυτών, εξηρτώντο από την δύναμίν του διά να τους βοηθήση και παρέδωσαν εαυτούς εις αυτόν, εδ. 18. Η προσευχή της πίστεως είναι η επικρατούσα προσευχή, και αυτή είναι εκείνη διά της οποίας νικώμεν τον κόσμον, ακόμη και την πίστιν ημών, Α΄ Ιωάν. ε΄ 4. (3.) Οι ιερείς εσάλπισαν τας σάλπιγγας διά να τους εμψυχώσουν δίδοντες εις αυτούς βεβαιότητα της παρουσίας του Θεού μετ’ αυτών. Δεν ήτο μόνον πολεμικός αλλά και ιερός ήχος, και έδωσε ζωήν εις την πίστιν αυτών. (4.) Εφώναξαν εν πεποιθήσει νίκης: «Η ημέρα είναι ιδική μας, διότι ο Θεός είναι μεθ’ ημών». Εις την κραυγήν της προσευχής προσέθεσαν την βοήν της πίστεως, και ούτω κατέστησαν υπέρ νικητάς.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει το κεφάλαιο αντανακλώντας στις διαρκείς συνέπειες και για τους δύο βασιλείς. Τέλος, ο θάνατος τόσο του νικημένου όσο και του νικητή, λίγο μετά. 1. Ο Ιεροβοάμ δεν ανέκαμψε ποτέ μετά την ήττα αυτή, αν και επέζησε δύο ή τρία χρόνια. Δεν μπόρεσε να ανακτήσει δύναμη ξανά, εδ. 20. Ο Κύριος τον έπληξε είτε με κάποια σωματική ασθένεια, από την οποία εξασθένησε, είτε με μελαγχολία και ταραχή του νου· η καρδιά του συντρίφθηκε, και η λύπη για την απώλειά του έφερε το κεφάλι του, πιθανώς ήδη λευκό από τα χρόνια, με θλίψη στον τάφο. Διέφυγε το ξίφος του Αβιά, αλλά ο Θεός τον έπληξε· και δεν υπάρχει διαφυγή από το ξίφος Του. 2. Ο Αβιά δυνάμωσε εξαιτίας αυτού. Πόσες γυναίκες και παιδιά είχε προηγουμένως δεν φαίνεται· αλλά τώρα πολλαπλασίασε τις γυναίκες του σε δεκατέσσερις συνολικά, από τις οποίες απέκτησε τριάντα οκτώ παιδιά, εδ. 21. Μακάριος ο άνθρωπος που έχει γεμάτη τη φαρέτρα του από αυτά τα βέλη. Φαίνεται ότι είχε τρόπους ιδιαίτερους στον εαυτό του και λόγια δικά του, τα οποία καταγράφηκαν μαζί με τις πράξεις του στην ιστορία εκείνων των καιρών, εδ. 22. Αλλά ο αριθμός των μηνών του αποκόπηκε στη μέση, και, λίγο μετά τους θριάμβους του, ο θάνατος νίκησε τον νικητή. Ίσως υψώθηκε υπερβολικά από τις νίκες του, και γι' αυτό ο Θεός δεν τον άφησε να ζήσει πολύ για να απολαύσει την τιμή τους.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη ζωή μου πειράζομαι να εμπιστεύομαι περισσότερο τη στρατηγική παρά τις υποσχέσεις της διαθήκης του Κυρίου; 2. Πώς μπορώ να καλλιεργήσω τη συνήθεια να κραυγάζω προς τον Θεό τη στιγμή που με περιβάλλει ο κόπος; 3. Ποιες μεταρρυθμίσεις μπορεί να με προτρέπει ο Κύριος να επιδιώξω στη δική μου σφαίρα επιρροής;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε των δυνάμεων, σε κάθε μάχη που μας περιβάλλει, στρέψε τις καρδιές μας να εμπιστευόμαστε ολοκληρωτικά την παρουσία Σου και τη δύναμή Σου, όπως αποκαλύπτονται στον Λόγο Σου. Με το Πνεύμα Σου, ενδυνάμωσέ μας να καταρρίψουμε κάθε είδωλο και να περπατάμε σταθερά στους δρόμους που Σε ευαρεστούν, ώστε η ειρήνη του Χριστού να μας αγκυροβολεί για μεγαλύτερη υπακοή και καρποφορία. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →