← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Προς Ρωμαίους 14 — με τον Χοτζ

Ρωμαίους 14Charles Hodge — Υπομνήματα επί των Ρωμαίων, Α΄-Β΄ Κορινθίους, Εφεσίων20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στην ήσυχη πειθαρχία της μεταρρυθμισμένης ερμηνείας, στρεφόμαστε σήμερα στο Υπόμνημα του Καρόλου Χοτζ επί των Προς Ρωμαίους, Α' Κορινθίους και Εφεσίους. Η μετρημένη αντιμετώπιση του Χοτζ στο κεφάλαιο 14 των Προς Ρωμαίους καθοδηγεί την εκκλησία στην άσκηση της ελευθερίας και στη διατήρηση της ενότητας μεταξύ αδελφών των οποίων οι συνειδήσεις διαφέρουν σε αδιάφορα ζητήματα. Η προσεκτική προσοχή του στην αποστολική διδασκαλία εξοπλίζει τους πιστούς να δέχονται ο ένας τον άλλον χωρίς σκληρή κρίση, ενώ παράλληλα υποστηρίζει την κυριότητα του Χριστού επί της συνειδήσεως και της συμπεριφοράς. Αυτό το μάθημα μας καλεί να καθίσουμε υπό τον ίδιο λόγο με ευλάβεια και ακρίβεια.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με καρδιές προετοιμασμένες από το Πνεύμα, ας αναγνώσουμε το κεφάλαιο 14 των Προς Ρωμαίους στο σύνολό του. Προσέξτε τη ποιμαντική σοφία του αποστόλου καθώς απευθύνεται τόσο στους αδύναμους όσο και στους ισχυρούς εντός του ενός σώματος του Χριστού. Αναγνώστε αργά, σημειώνοντας την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση σε αμοιβαία ανεκτικότητα θεμελιωμένη στο βήμα της κρίσεως του Κυρίου και στο τετελεσμένο έργο της απολυτρώσεως.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χοτζ ανοίγει θέτοντας τις δύο κύριες κατευθύνσεις του κεφαλαίου για τα μέλη της εκκλησίας. Στίχος 1. Περιεχόμενα του κεφαλαίου ΙΔ΄ Όπως στο κεφάλαιο 12, ο Παύλος είχε επιμείνει κυρίως σε ηθικά και θρησκευτικά καθήκοντα, και στους Προς Ρωμαίους 13:1-14 σε εκείνα πολιτικού χαρακτήρα, εδώ πραγματεύεται ιδιαιτέρως τα καθήκοντα των μελών της εκκλησίας προς αλλήλους, σε σχέση με ζητήματα μη δεσμευτικά για τη συνείδηση. Υπάρχουν δύο σημεία ιδιαιτέρως παρουσιαζόμενα: το πρώτο είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ευσυνείδητοι χριστιανοί, οι οποίοι κάνουν συνείδηση ζητημάτων αδιαφόρων, πρέπει να αντιμετωπίζονται, Προς Ρωμαίους 14:1-12· και το δεύτερο, ο τρόπος με τον οποίο εκείνοι που είναι ισχυροί στην πίστη πρέπει να χρησιμοποιούν τη χριστιανική ελευθερία τους, Προς Ρωμαίους 14:13-23. Ανάλυση Προς Ρωμαίους 14:1-23 Οι ευσυνείδητοι χριστιανοί, των οποίων οι συνειδήσεις είναι αδύναμες, πρέπει να γίνονται δεκτοί με καλοσύνη και να μην κατακρίνονται σκληρά, Προς Ρωμαίους 14:1. Αυτή η κατεύθυνση ο απόστολος την ενισχύει σε σχέση με εκείνους που ήταν ευσυνείδητοι ως προς την κατανάλωση συγκεκριμένων ειδών τροφής και την καταλληλότητα της παραμέλησης των ιερών ημερών που ορίστηκαν στον νόμο του Μωυσέως. Στη συνέχεια απαριθμεί τους λόγους για τους οποίους οι ευσυνείδητοι αδελφοί δεν πρέπει να κατακρίνονται. Τέτοια πρόσωπα δεν πρέπει να κατακρίνονται — 1. Διότι αυτή η αδυναμία δεν είναι ασυμβίβαστη με την ευσέβεια· παρά τις αμφιβολίες τους σε αυτά τα σημεία, ο Θεός τα έχει δεχθεί, Προς Ρωμαίους 14:3. 2. Διότι ένας χριστιανός δεν έχει δικαίωμα να κρίνει άλλον, (εκτός όπου ο Χριστός το έχει ρητώς εξουσιοδοτήσει και έχει δώσει τον κανόνα κρίσεως·) ενώπιον του ιδίου κυρίου του στέκεται ή πέφτει, Προς Ρωμαίους 14:4. 3. Διότι τέτοια σκληρή μεταχείριση είναι περιττή· ο Θεός μπορεί και θα διαφυλάξει τέτοια πρόσωπα, παρά την αδυναμία τους, Προς Ρωμαίους 14:4. 4. Διότι ενεργούν θρησκευτικώς, ή από σεβασμό προς τον Θεό, σε αυτό το ζήτημα· και, επομένως, ζουν σύμφωνα με τη μεγάλη χριστιανική αρχή, ότι κανείς δεν ζει για τον εαυτό του και κανείς δεν αποθνήσκει για τον εαυτό του, αλλά είτε ζει είτε αποθνήσκει, ανήκει στον Θεό, Προς Ρωμαίους 14:6-9. Ο Χοτζ στη συνέχεια δείχνει πώς ο νόμος της αγάπης περιορίζει την άσκηση της χριστιανικής ελευθερίας. Επ' αυτών των λόγων πρέπει να απέχουμε από το να κατακρίνουμε ή να μεταχειριζόμαστε με περιφρόνηση τους ασθενέστερους αδελφούς μας, θυμούμενοι ότι όλοι θα σταθούμε ενώπιον του βήματος της κρίσεως του Χριστού, Προς Ρωμαίους 14:10-13. Ως προς τη χρήση της χριστιανικής ελευθερίας, ο απόστολος διδάσκει ότι δεν πρέπει να εγκαταλείπεται ή να αρνείται· δηλαδή, δεν πρέπει να καθιστούμε αμαρτωλά πράγματα που είναι καθ' εαυτά αδιάφορα, Προς Ρωμαίους 14:14. Αλλά δεν έπεται ότι επειδή ένα πράγμα δεν είναι λανθασμένο καθ' εαυτό, είναι ορθό για εμάς να το απολαμβάνουμε. Η ελευθερία μας πρέπει να διεκδικείται· αλλά πρέπει να ασκείται κατά τρόπον ώστε να μην βλάπτει άλλους. Δεν πρέπει να θέτουμε πρόσκομμα στον δρόμο του αδελφού μας, Προς Ρωμαίους 14:12. Αυτή η θεώρηση των άλλων, στη χρήση της ελευθερίας μας, ενισχύεται — 1. Από τον μεγάλο νόμο της αγάπης. Είναι ασυμβίβαστο με τη χριστιανική αγάπη, για τη δική μας ικανοποίηση, να βλάπτουμε έναν αδελφό για τον οποίο ο Χριστός απέθανε, Προς Ρωμαίους 14:15. 2. Από σεβασμό προς την τιμή της θρησκείας.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χοτζ πιέζει την επίσημη πραγματικότητα ότι όλοι πρέπει να σταθούν ενώπιον του βήματος της κρίσεως του Χριστού. Στίχος 10. Προς Ρωμαίους 14:10 Αλλά γιατί κρίνεις τον αδελφό σου; ή γιατί περιφρονείς τον αδελφό σου; διότι όλοι θα σταθούμε ενώπιον του βήματος της κρίσεως του Χριστού. 74 Σε αυτόν και στους επόμενους στίχους μέχρι τον 13ο, ο Παύλος εφαρμόζει τον προηγούμενο συλλογισμό του στην υπόθεση. Εάν ένας άνθρωπος είναι αδελφός μας, εάν ο Θεός τον έχει δεχθεί, εάν ενεργεί από ειλικρινή επιθυμία να κάνει το θείο θέλημα, δεν πρέπει να κατακρίνεται, μολονότι μπορεί να θεωρεί ορισμένα πράγματα ορθά τα οποία εμείς θεωρούμε λανθασμένα· ούτε πρέπει να περιφρονείται εάν δεσμεύει τη συνείδησή του με περιττές επιφυλάξεις. Η πρώτη από αυτές τις προτάσεις αναφέρεται στους ευσυνείδητους ιουδαΐζοντες χριστιανούς· η δεύτερη στους εθνικούς προσήλυτους. Το τελευταίο μέλος του στίχου εφαρμόζεται και στις δύο τάξεις. Καθώς όλοι θα σταθούμε ενώπιον του βήματος της κρίσεως του Χριστού, καθώς αυτός είναι ο μοναδικός και τελικός κριτής μας, δεν πρέπει να σφετεριζόμαστε το προνόμιό του ή να τολμούμε να κατακρίνουμε εκείνους τους οποίους αυτός έχει δεχθεί. Καταλήγει υπογραμμίζοντας ότι ο Θεός μόνος κατέχει το αξίωμα του κριτή επί των δούλων του. Στίχος 12. Προς Ρωμαίους 14:12 Άρα λοιπόν έκαστος ημών λόγον δώσει περί εαυτού τω Θεώ. 'Καθώς, επομένως, ο Θεός είναι ο υπέρτατος κριτής, και εμείς πρόκειται να αποδώσουμε τον λογαριασμό μας σε αυτόν, πρέπει να αναμένουμε την απόφασή του και να μην τολμούμε να ενεργούμε ως κριτές επί των αδελφών μας.'
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη δική μου ζωή πειράζομαι να κρίνω έναν αδελφό σε ζητήματα που ο Κύριος έχει αφήσει αδιάφορα; 2. Πώς η αναγνώριση της κυριότητας του Χριστού επί των ζώντων και των νεκρών μετασχηματίζει τη χρήση της ελευθερίας μου; 3. Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο μπορώ να δεχθώ τους αδύναμους στην πίστη χωρίς αμφισβητούμενες συζητήσεις αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Κύριε, ο οποίος μόνος ερευνάς την καρδιά και κρατείς τα κλειδιά της συνειδήσεως, χάρισε μας την ταπείνωση να δεχόμαστε εκείνους τους οποίους συ έχεις δεχθεί. Φύλαξέ μας από το να σφετεριζόμαστε το βήμα της κρίσεώς σου ή να θέτουμε πρόσκομματα ενώπιον των ασθενέστερων τέκνων σου. Είθε η ελευθερία που αγοράστηκε με τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού να ασκείται πάντοτε εν αγάπη, για την ειρήνη και την οικοδομή της εκκλησίας. Ενίσχυσε την πεποίθησή μας ότι ζούμε και αποθνήσκουμε σε σένα, και διαφύλαξέ μας από κάθε μορφή αυτοδικαίας ασκητείας ή αμελούς περιφρονήσεως. Διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών, Αμήν.

Charles Hodge — Υπομνήματα επί των Ρωμαίων, Α΄-Β΄ Κορινθίους, Εφεσίων · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →