← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 69-70 — Eterniseed (ευαγγελικός Προτεστάντης)

Ψαλμοί 69-70Eterniseed Original — Φωνή Προτεσταντική Ευαγγελική20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Πλησίασε, φίλε, και άφησε αυτούς τους δύο ψαλμούς να σε εισαγάγουν στην ειλικρινή συνομιλία που ο Δαβίδ διατηρεί με τον Κύριο ο οποίος γνωρίζει κάθε κρυφό τόπο στην καρδιά. Εδώ τα νερά ανεβαίνουν πέρα από τον λαιμό και η ψυχή αισθάνεται το βάρος της μομφής που φαίνεται να μην έχει τέλος. Ωστόσο ακόμη και στην καταβύθιση ο ψάλτης συνεχίζει να στρέφει το πρόσωπό του προς τον ίδιο Θεό που έχει υποσχεθεί να σώσει. Διαβάζουμε αυτά τα λόγια όχι ως μακρινή ιστορία αλλά ως ζωντανή επιστολή που ακόμη μας βρίσκει όταν η θλίψη πιέζει και το μόνο ασφαλές έδαφος είναι το έλεος που έχει ήδη συναντήσει εμάς εν Ιησού. Οι ψαλμοί δεν κρύβουν τον πόνο· τον μεταφέρουν κατευθείαν σε Εκείνον που υπέμεινε κάθε άδικο λόγο και κάθε μοναχική νύχτα ώστε εμείς να μην χρειαστεί ποτέ να τους υπομείνουμε μόνοι. Καθώς εισέρχεσαι σε αυτά τα κεφάλαια παρατήρησε πώς η εξομολόγηση και η κραυγή συνυπάρχουν με μια ήσυχη βεβαιότητα ότι ο Κύριος ακούει. Αυτός είναι ο ίδιος δρόμος που βάδισε ο Ιησούς και παραμένει ο δρόμος ανοιχτός σε εμάς σήμερα όποτε η λάσπη φαίνεται πολύ βαθιά.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιέρωσε χρόνο στους Ψαλμούς 69 και 70. Άκουσε τον τρόπο με τον οποίο ο ψάλτης ονομάζει την πλημμύρα της θλίψης και το τσίμπημα της ψευδούς κατηγορίας, έπειτα παρατήρησε πόσο γρήγορα μετακινείται από αυτήν την ειλικρινή αφήγηση στο έλεος που ακόμη τον κρατά. Παρατήρησε τα σημεία όπου η προσευχή μετατοπίζεται από 'σώσε με' σε 'γνωρίζεις την καρδιά μου' και πώς η λαχτάρα για την παρουσία του Θεού γίνεται ισχυρότερη από την επιθυμία να αποδειχθεί δίκαιος. Στο κεφάλαιο 70 η ίδια κραυγή επανέρχεται σε συντομότερη μορφή, σχεδόν σαν επωδός που κρατά την καρδιά σταθερή όταν οι απαντήσεις δεν έχουν έρθει ακόμη. Άφησε τα λόγια να σε περιλούσουν ως προσωπική πρόσκληση και όχι ως επίδειξη. Ζήτα από το Πνεύμα να σου δείξει πού η δική σου ιστορία συναντά εκείνη του Δαβίδ και, βαθύτερα ακόμη, πού και οι δύο ιστορίες συναντούν την υπομονετική αγάπη του Ιησού που ποτέ δεν αποστράφηκε το ποτήρι που τέθηκε ενώπιόν του.
Μελετήστε

Μελέτη

Η καρδιά αυτών των ψαλμών είναι η κίνηση από την συντριπτική θλίψη στην εδραιωμένη εμπιστοσύνη, και αυτή η κίνηση διανύεται πάντοτε μέσω του ελέους του Θεού και όχι μέσω οποιασδήποτε αξίωσης προσωπικής δύναμης. Ο Δαβίδ αρχίζει περιγράφοντας νερά που έχουν φτάσει στην ίδια την ψυχή του, μια εικόνα δυσχέρειας τόσο πλήρους ώστε το συνηθισμένο έδαφος εξαφανίζεται. Η μομφή των άλλων προσθέτει στο βάρος, όμως αρνείται να αφήσει την ιστορία να τελειώσει με την εκδοχή των εχθρών. Αντίθετα φέρνει όλο το μπερδεμένο χάος στον Κύριο, ονομάζοντας τόσο την αδικία που υποφέρει όσο και την αφροσύνη που ακόμη ζει μέσα του. Αυτή η διπλή ειλικρίνεια εμποδίζει την προσευχή να γίνει είτε αυτοδίκαιη είτε αυτολύπητη. Όταν ικετεύει για διάσωση, θεμελιώνει το αίτημα στο πλήθος των ελέων του Θεού και στην αλήθεια της σωτηρίας που έχει ήδη υποσχεθεί σε όσους τον ζητούν. Το ίδιο πρότυπο εμφανίζεται στην συντομότερη προσευχή του κεφαλαίου 70, όπου η κραυγή 'σπεύσε να με βοηθήσεις' συνυπάρχει με την βέβαιη προσδοκία ότι όσοι αγαπούν την σωτηρία του Θεού θα πουν σύντομα 'Ας μεγαλυνθεί ο Θεός'. Αυτό που ξεχωρίζει είναι πόσο λίγο χρειάζεται ο ψάλτης να κατανοήσει τον χρόνο ή τον τρόπο· χρειάζεται μόνο να γνωρίζει ότι ο Κύριος παραμένει ο ίδιος χθες και σήμερα. Γι' αυτό οι ψαλμοί συνεχίζουν να μας δείχνουν τον Ιησού. Ο αθώος πάσχων που αισθάνθηκε την πλημμύρα να ανεβαίνει γύρω από την ίδια του την ψυχή δεν έπαψε ποτέ να εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Πατέρα του οποίου το έλεος είναι από αιώνα σε αιώνα. Σε αυτά τα κεφάλαια παρακολουθούμε έναν άνθρωπο να μαθαίνει να στηρίζει την ελπίδα του όχι σε αλλαγμένες περιστάσεις αλλά στον αμετάβλητο χαρακτήρα Εκείνου που σώζει. Αυτή η μάθηση εξακολουθεί να συμβαίνει όποτε φέρνουμε τα δικά μας ανερχόμενα νερά στον ίδιο Κύριο και ανακαλύπτουμε ότι η αγαθότητά του είναι αρκετά καλή για να μας κρατά μέχρι να φτάσει η απάντηση.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Σε όλη την ευρύτερη ιστορία της Γραφής αυτοί οι δύο ψαλμοί βρίσκονται μέσα στη μεγαλύτερη συνομιλία του θρήνου που διατρέχει από τις περιπλανήσεις στην έρημο μέσω των προφητών και κατευθείαν στις προσευχές του ίδιου του Ιησού. Ο ίδιος Θεός που άκουσε την κραυγή του Δαβίδ άκουσε επίσης τους στεναγμούς του Ισραήλ στην Αίγυπτο και αργότερα δέχθηκε την τελική, εμπιστευτική προσευχή του ιδίου Υιού του στον σταυρό. Αυτό που προσθέτουν αυτά τα κεφάλαια είναι η σταθερή υπενθύμιση ότι η εξομολόγηση της αμαρτίας και η εμπιστοσύνη στο έλεος δεν είναι αντίθετα· ανήκουν μαζί επειδή το έλεος είναι μεγαλύτερο από την αμαρτία. Αργότεροι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης θα έβλεπαν στην εμπειρία του Δαβίδ μια σκιά του μεγαλύτερου Δαβίδ που μισήθηκε χωρίς αιτία όμως παρέμεινε πιστός. Όταν διαβάζουμε αυτούς τους ψαλμούς καλούμαστε σε αυτήν την ίδια ιστορία σωτηρίας, όχι ως θεατές αλλά ως συμμετέχοντες στους οποίους έχει δοθεί το Πνεύμα που μας βοηθά να προσευχόμαστε όταν τα λόγια τελειώνουν. Η παράδοση της εκκλησίας πάντοτε επέστρεφε σε αυτά τα κείμενα σε εποχές προσωπικής ή συλλογικής δυσχέρειας ακριβώς επειδή αρνούνται να παραλείψουν την ειλικρινή αφήγηση του πόνου στον δρόμο προς την δοξολογία. Μας κρατούν δεμένους με τον προσωπικό Ιησού που ακόμη μεσιτεύει για εμάς με την ίδια τρυφερή επιμονή που ο Δαβίδ έμαθε να ασκεί.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις παρούσες περιστάσεις σου τα νερά αισθάνονται σαν να έχουν φτάσει στην ψυχή σου, και πώς θα ήταν να φέρεις ακριβώς αυτόν τον πόνο στον Ιησού χωρίς πρώτα να προσπαθήσεις να τον καθαρίσεις; Πώς η ειλικρίνεια της εξομολόγησης μπορεί στην πραγματικότητα να ανοίξει τον δρόμο για να αναπαυθείς πληρέστερα στο έλεος που έχει ήδη δειχθεί σε εσένα εν Χριστώ; Με ποιον μικρό τρόπο μπορείς να ασκηθείς σήμερα μετατρέποντας την προσευχή 'σπεύσε' σε μια ήσυχη προσδοκία ότι όσοι ζητούν τον Κύριο θα έχουν ακόμη λόγο να μεγαλύνουν μαζί το όνομά του;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Ιησού, γνωρίζεις τους τόπους όπου τα νερά έχουν ανέβει γύρω μας και τα λόγια που τσίμπησαν χωρίς αιτία. Σε ευχαριστούμε που ποτέ δεν μας ζητάς να προσποιηθούμε ότι η θλίψη είναι μικρότερη από ό,τι αισθάνεται. Τράβηξέ μας αρκετά κοντά για να ακούσουμε την ίδια σου την σταθερή προσευχή υπέρ ημών, και άφησε το έλεός σου να κάνει το βαθύ έργο του στις κρυφές γωνιές των καρδιών μας. Όπου υπήρξαμε ανόητοι, δώσε μας το θάρρος να το ονομάσουμε ενώπιόν σου. Όπου κατηγορηθήκαμε ψευδώς, φύλαξέ μας από το να γίνουμε πικροί. Δίδαξέ μας να περιμένουμε με την ίδια εδραιωμένη εμπιστοσύνη που χαρακτήρισε τον Δαβίδ και που σε χαρακτήρισε εσένα μέχρι τον σταυρό. Κάνε τις ζωές μας μια ήσυχη μαρτυρία ότι η σωτηρία σου είναι ακόμη καλά νέα για οποιονδήποτε σε ζητά σήμερα. Το ζητούμε στο ισχυρό όνομα Εκείνου που σώζει μέχρι τέλους.

Eterniseed Original — Φωνή Προτεσταντική Ευαγγελική · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.