Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Σοφία Σειράχ
Σειράχ 49-51 — αντλώντας από τον Ακινάτη (Σούμμα II-II ερ.83 + καταληκτική δοξολογία + τέχνη του αποθνήσκειν)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στα τελευταία κεφάλαια του Σειράχ ο σοφός συγκεντρώνει τη μνήμη των πιστών του Ισραήλ σε έναν ενιαίο ύμνο ανάμνησης προτού να στραφεί στη δική του φωνή εν προσευχή. Τα κεφάλαια 49 έως 51 μεταβαίνουν από τον έπαινο βασιλέων προφητών και γραμματέων στην προσωπική ευχαριστία του συγγραφέα δείχνοντας πώς η θεώρηση της ιερής ιστορίας ανθίζει σε άμεση προσφώνηση προς τον Θεό. Αυτή η κίνηση αντικατοπτρίζει την σοφιακή πεποίθηση ότι η αληθινή σοφία δεν παραμένει στον νου μόνον αλλά έλκει ολόκληρο το πρόσωπο σε κοινωνία με τον Κύριο ο οποίος δίδει σοφία. Ο Άγιος Θωμάς παρατηρεί στη Σούμμα ότι η προσευχή είναι ο ερμηνευτής της επιθυμίας που είναι τεταγμένη προς τον Θεό. Το τελικό άσμα του Σειράχ, επομένως, παρέχει συγκεκριμένο παράδειγμα αυτής της τάξεως. Ο αναγνώστης καλείται να ίδη πώς η ανάμνηση των δικαίων προετοιμάζει την ψυχή για τη δική της παράδοση στο θείο θέλημα ιδιαιτέρως την ώρα του θανάτου.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε τη Σοφία Σειράχ 49–51 στην Καθολική Έκδοση Δημοσίου Τομέα. Προσέξτε την προσεκτική αλληλουχία: ο κατάλογος των αρχόντων και προφητών στο κεφάλαιο 49 κορυφώνεται στον αρχιερέα Σίμωνα του οποίου η λειτουργική υπηρεσία λαμβάνει εκτεταμένο έπαινο στο κεφάλαιο 50. Παρατηρήστε πώς το κείμενο μεταβαίνει χωρίς προειδοποίηση στην πρώτοπρόσωπη προσευχή του κεφαλαίου 51, μια ευχαριστία για απελευθέρωση και μια ικεσία για επιμονή στη σοφία. Προσέξτε την δοξολογική κατάληξη που θέτει κάθε ανθρώπινο επίτευγμα υπό τη βασιλεία του αιώνιου Θεού. Σημειώστε επίσης την επαναλαμβανόμενη επιμονή ότι ο φόβος του Κυρίου παραμένει η αρχή και το τέλος κάθε σοφής ζωής.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Άγιος Θωμάς πραγματεύεται την προσευχή στη Σούμμα Θεολογίας Β΄-Β΄, ερ. 83 ως πράξη της αρετής της θρησκείας με την οποία το λογικό πλάσμα αποδίδει στον Θεό την τιμή που του οφείλεται ως πρώτη αρχή και έσχατος σκοπός. Ο Σειράχ 49–51 πραγματώνει αυτή τη διδασκαλία μετατρέποντας την ιστορική ανάμνηση σε ικεσία. Η απαρίθμηση των πατέρων δεν είναι απλό αρχαιολογικό ενδιαφέρον· διαμορφώνει τη μνήμη της κοινότητας ώστε ο προσκυνητής να μπορεί με εμπιστοσύνη να προσεγγίσει τον θρόνο της χάριτος. Όπως εξηγεί ο Θωμάς, η προσευχή προϋποθέτει πίστη ότι ο Θεός είναι και προνοητικός και προσεκτικός· η λιτανεία των δικαίων από τον σοφό παρέχει συγκεκριμένη απόδειξη αυτής της πρόνοιας. Το κεφάλαιο 51 τότε εικονογραφεί τη δεύτερη κίνηση που ο Θωμάς προσδιορίζει: την προσευχή ως ανύψωση του νου προς τον Θεό. Η κραυγή του συγγραφέα για απελευθέρωση από τον θάνατο και ο όρκος του για συνεχιζόμενη δοξολογία δείχνουν πώς η ψυχή, έχοντας θεωρήσει τα θεία έργα στην ιστορία, τώρα ζητά την ίδια πιστότητα για τον εαυτό της. Αυτή η κίνηση ανήκει στην τέχνη του αποθνήσκειν. Με την επανάληψη των ελέων που δείχθηκαν σε προηγούμενες γενεές, ο σοφός διαθέτει τα πάθη του προς την τελική παράδοση που κάθε πλάσμα πρέπει να κάνει. Ο Θωμάς περαιτέρω σημειώνει ότι η προσευχή τελειοποιεί τον νου αφαιρώντας εμπόδια στη θεωρία· η καταληκτική δοξολογία του Σειράχ επιτυγχάνει ακριβώς αυτή την κάθαρση. Όλη η ανθρώπινη δόξα αναφέρεται πίσω στον Κύριο που μόνος είναι «Βασιλεύς των αιώνων» και «εργάτης θαυμάτων». Το κείμενο επομένως προσφέρει ένα σχολαστικό πρότυπο: η μνήμη, η ικεσία και η δοξολογία μαζί αποτελούν την θρησκευτική πράξη που τάσσει ολόκληρη τη ζωή προς τον Θεό. Κατ' αυτόν τον τρόπο ο Σειράχ προλαμβάνει τον θωμιστικό ισχυρισμό ότι η έσχατη τελείωση του λογικού πλάσματος συνίσταται στην όραση του Θεού, μια όραση ήδη προλαμβανόμενη και προετοιμαζόμενη από την προσευχητική ανάμνηση των έργων του.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Τα κεφάλαια προσκαλούν τον αναγνώστη να στοχαστεί πώς η ανάμνηση των πιστών υπηρετών του Θεού ενισχύει την εμπιστοσύνη κατά την προσέγγιση του θανάτου. Ο Σειράχ δεν απαριθμεί απλώς ήρωες· τους παρουσιάζει ως μάρτυρες των οποίων η πιστότητα συνεχίζει να ενδιαμεσολαβεί για εκείνους που ακολουθούν. Αυτή η πρακτική ευθυγραμμίζεται με τη διδασκαλία του Θωμά ότι η προσευχή αντλεί την αποτελεσματικότητά της από την αγάπη που ενώνει τα μέλη του μυστικού σώματος. Η τελική δοξολογία διδάσκει περαιτέρω ότι κάθε ανθρώπινο έργο, όσο ευγενές και αν είναι, βρίσκει το μέτρο του μόνο στην αιώνια βασιλεία του Θεού. Συνεπώς ο σοφός μαθαίνει να κρατά τόσο το επίτευγμα όσο και τη θνητότητα υπό το ενιαίο βλέμμα της θείας κυριαρχίας. Μια τέτοια στάση διαθέτει την ψυχή να δεχθεί τη χάρη της επιμονής, την οποία ο Θωμάς προσδιορίζει ως το δώρο που τελειοποιεί την ελπίδα.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς διαμορφώνει η ανάμνηση των παρελθόντων μαρτύρων την ίδια σας ετοιμότητα να προσευχηθείτε στο τέλος της ζωής; Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο μπορεί η δοξολογία του Σειράχ 51 να γίνει ο καθημερινός ορίζοντας του έργου και των αποφάσεών σας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, που μας έθεσες μπροστά τους επαίνους των δικαίων σε κάθε εποχή, χάρισε να μας διεγείρει η μνήμη τους να περπατάμε με σοφία και πιστότητα, πάντα έτοιμους για την ώρα του θανάτου. Μέσα από τη μεσιτεία της Υπεραγίας Θεοτόκου και όλων των αγίων, άναψε τις καρδιές μας με ιερή επιθυμία μέχρι να δούμε το πρόσωπό σου εν δόξα. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →