Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γαλάτες
Γαλ 3 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στο κεφάλαιο 3 της Προς Γαλάτας προσφέρει ένα σαφές παράθυρο στην επείγουσα έκκληση του αποστόλου προς τους πιστούς να παραμείνουν σταθεροί στο ευαγγέλιο. Ο Χένρι οδηγεί τους αναγνώστες μέσα από την οξεία επίπληξη του Παύλου, τις προσεκτικές αποδείξεις του από την Γραφή και τον διαρκή σκοπό του νόμου υπό το φως της επαγγελίας του Θεού. Οι στοχασμοί του μας υπενθυμίζουν ότι η δικαίωση υπήρξε πάντοτε δια της πίστεως και ότι η διαθήκη που έγινε με τον Αβραάμ παραμένει ακλόνητη για όλους όσοι πιστεύουν. Καθώς ακολουθούμε σήμερα την έκθεση του Χένρι, καλούμαστε να εξετάσουμε τη δική μας κατανόηση της χάριτος και να φυλαχθούμε από κάθε υποχώρηση προς τη δικαιοσύνη των έργων. Το μάθημα αυτό αντλεί απευθείας από τις διαχρονικές του παρατηρήσεις για να ενισχύσει την εμπιστοσύνη μας στον Χριστό μόνο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε τώρα χρόνο για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά το κεφάλαιο 3 της Προς Γαλάτας. Ακούστε τον τόνο του αποστόλου που συνδυάζει την επίπληξη με την τρυφερότητα, καθώς καλεί τους πιστούς πίσω στην αλήθεια που κάποτε αγκάλιασαν. Προσέξτε πώς ο Παύλος επικαλείται τον Αβραάμ, τον αληθινό σκοπό του νόμου και το τετελεσμένο έργο του Χριστού. Αφήστε το κεφάλαιο να μιλήσει εκ νέου στην καρδιά σας προτού στραφούμε στις παρατηρήσεις του Ματθαίου Χένρι για τους ίδιους αυτούς στίχους.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι αρχίζει περιγράφοντας τη μέθοδο του αποστόλου να ελέγχει πρώτα και έπειτα να πείθει εκείνους που απομακρύνθηκαν από την αλήθεια.
Ο απόστολος εδώ ασχολείται με εκείνους που, αφού αγκάλιασαν την πίστη του Χριστού, εξακολουθούσαν να ζητούν δικαίωση δια των έργων του νόμου· δηλαδή, εκείνους που στηρίζονταν στην υπακοή τους στις ηθικές εντολές ως δικαιοσύνη τους ενώπιον του Θεού και, όπου αυτή ήταν ελλιπής, κατέφευγαν στις νομικές θυσίες και καθάρσεις για να την συμπληρώσουν. Αυτούς πρώτα τους ελέγχει αυστηρά και έπειτα προσπαθεί, με την απόδειξη της αλήθειας, να τους πείσει. Αυτή είναι η ορθή μέθοδος, όταν ελέγχουμε κάποιον για σφάλμα ή πλάνη, να τον πείθουμε ότι πρόκειται για πλάνη, ότι πρόκειται για σφάλμα.Ο Χένρι παρουσιάζει στη συνέχεια το παράδειγμα της δικαίωσης του Αβραάμ ως την πρώτη γραμμή απόδειξης για τη διδασκαλία της πίστεως.
Ι. Από το παράδειγμα της δικαίωσης του Αβραάμ. Αυτό το επιχείρημα χρησιμοποιεί ο απόστολος, Ρωμ. δ΄. Ο Αβραάμ πίστεψε στον Θεό, και αυτό του λογίστηκε για δικαιοσύνη (εδ. 6)· δηλαδή, η πίστη του προσκολλήθηκε στον λόγο και την επαγγελία του Θεού, και με το να πιστέψει αναγνωρίστηκε και έγινε δεκτός από τον Θεό ως δίκαιος άνθρωπος· όπως εξαιτίας αυτού παρουσιάζεται ως πατέρας των πιστών, έτσι και ο απόστολος θέλει να γνωρίζουμε ότι όσοι είναι εκ πίστεως είναι τέκνα του Αβραάμ (εδ. 7), όχι κατά σάρκα, αλλά κατά την επαγγελία· και, κατά συνέπεια, ότι δικαιώνονται με τον ίδιο τρόπο που δικαιώθηκε εκείνος. Ο Αβραάμ δικαιώθηκε δια πίστεως, και έτσι δικαιώνονται και αυτοί. Για να το επιβεβαιώσει αυτό, ο απόστολος μας πληροφορεί ότι η επαγγελία που δόθηκε στον Αβραάμ (Γεν. ιβ΄ 3), Εν σοι θα ευλογηθούν πάντα τα έθνη, είχε αναφορά σε αυτό, εδ. 8. Η Γραφή λέγεται ότι προείδε, επειδή αυτός που υπαγόρευσε τη Γραφή προείδε ότι ο Θεός θα δικαίωνε τον εθνικό κόσμο κατά τον τρόπο της πίστεως· και γι' αυτό στον Αβραάμ, δηλαδή στο σπέρμα του Αβραάμ, που είναι ο Χριστός, όχι μόνο οι Ιουδαίοι, αλλά και οι εθνικοί θα ευλογούνταν· όχι μόνο ευλογημένοι εν τω σπέρματι του Αβραάμ, αλλά ευλογημένοι όπως ο Αβραάμ, δικαιωμένοι όπως εκείνος. Αυτό ο απόστολος το ονομάζει κήρυγμα του ευαγγελίου στον Αβραάμ· και από αυτό συμπεραίνει (εδ. 9) ότι όσοι είναι εκ πίστεως, δηλαδή οι αληθινοί πιστοί, από όποιο έθνος και αν είναι, ευλογούνται μαζί με τον πιστό Αβραάμ. Ευλογούνται με τον Αβραάμ τον πατέρα των πιστών, δια της επαγγελίας που δόθηκε σε αυτόν, και επομένως δια πίστεως όπως εκείνος. Δια πίστεως στην επαγγελία του Θεού ευλογήθηκε εκείνος, και μόνο με τον ίδιο τρόπο αποκτούν και οι άλλοι αυτό το προνόμιο.Ο Χένρι εξηγεί έπειτα τον λόγο για τον οποίο προστέθηκε ο νόμος εξαιτίας των παραβάσεων και τον προσωρινό του ρόλο μέχρι το υποσχεμένο Σπέρμα.
Ι. Ο νόμος προστέθηκε εξαιτίας των παραβάσεων, εδ. 19. Δεν σχεδιάστηκε για να καταργήσει την επαγγελία και να θεσπίσει διαφορετικό τρόπο δικαίωσης από εκείνον που καθιερώθηκε από την επαγγελία· αλλά προστέθηκε σε αυτήν, προσαρτήθηκε επίτηδες για να υπηρετεί αυτήν, και αυτό έγινε εξαιτίας των παραβάσεων. Οι Ισραηλίτες, αν και εκλέχθηκαν να είναι ο ιδιαίτερος λαός του Θεού, ήταν αμαρτωλοί όπως και οι άλλοι, και γι' αυτό δόθηκε ο νόμος για να τους πείσει για την αμαρτία τους και για την έκθεσή τους στη θεία δυσαρέσκεια εξαιτίας αυτής· διότι δια του νόμου γίνεται η γνώση της αμαρτίας (Ρωμ. γ΄ 20), και ο νόμος εισήλθε για να περισσεύσει η αμαρτία, Ρωμ. ε΄ 20. Και προοριζόταν επίσης να τους συγκρατήσει από την τέλεση αμαρτίας, να βάλει φόβο στις διάνοιές τους και να αποτελέσει χαλινό στις επιθυμίες τους, ώστε να μην παρασυρθούν σε εκείνη την υπερβολή ακολασίας προς την οποία ήταν φυσικά ροπείς· και όμως συγχρόνως σχεδιάστηκε για να τους οδηγήσει στον αληθινό και μοναδικό τρόπο με τον οποίο η αμαρτία επρόκειτο να εξιλεωθεί και στον οποίο μπορούσαν να λάβουν συγχώρηση αυτής· δηλαδή, δια του θανάτου και της θυσίας του Χριστού, που ήταν η ειδική χρήση για την οποία δόθηκε ο νόμος των θυσιών και των καθάρσεων.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει αυτό το τμήμα υπογραμμίζοντας την σταθερότητα της διαθήκης του Θεού με τον Αβραάμ, την οποία ο νόμος δεν μπορούσε ποτέ να καταργήσει.
IV. Για αυτόν τον σκοπό ο απόστολος προβάλλει την σταθερότητα της διαθήκης που ο Θεός έκανε με τον Αβραάμ, η οποία δεν ακυρώθηκε ούτε καταργήθηκε με την δόση του νόμου στον Μωυσή, εδ. 15 κ.εξ. Η πίστη είχε προτεραιότητα έναντι του νόμου, διότι ο Αβραάμ δικαιώθηκε δια πίστεως. Ήταν μια επαγγελία πάνω στην οποία στηρίχθηκε, και οι επαγγελίες είναι τα κατάλληλα αντικείμενα της πίστεως. Ο Θεός συνήψε διαθήκη με τον Αβραάμ (εδ. 8), και αυτή η διαθήκη ήταν σταθερή και ακλόνητη· ακόμη και οι διαθήκες των ανθρώπων είναι έτσι, και πολύ περισσότερο η δική Του. Όταν εκτελείται ένα έγγραφο ή σφραγίζονται όροι συμφωνίας, και τα δύο μέρη δεσμεύονται, και είναι πολύ αργά τότε να διευθετηθούν τα πράγματα διαφορετικά· και επομένως δεν πρέπει να υποτεθεί ότι με τον μεταγενέστερο νόμο η διαθήκη του Θεού θα ακυρωνόταν. Η αρχική λέξη διαθήκη σημαίνει και διαθήκη και διαθήκη. Τώρα η επαγγελία που δόθηκε στον Αβραάμ ήταν μάλλον διαθήκη παρά συμφωνία. Όταν μια διαθήκη έχει τεθεί σε ισχύ με τον θάνατο του διαθέτη, δεν είναι δυνατόν να τροποποιηθεί· και επομένως, η επαγγελία που δόθηκε στον Αβραάμ, όντας της φύσεως διαθήκης, παραμένει σταθερή και αμετάβλητη. Αλλά, αν λεχθεί ότι μια χορήγηση ή διαθήκη μπορεί να ματαιωθεί λόγω έλλειψης προσώπων που να διεκδικούν το όφελός της (εδ. 16), δείχνει ότι δεν υπάρχει κίνδυνος τέτοιος στην περίπτωση αυτή. Ο Αβραάμ είναι νεκρός, και οι προφήτες είναι νεκροί, αλλά η διαθήκη έγινε με τον Αβραάμ και το σπέρμα του. Και μας δίνει μια πολύ εκπληκτική ερμηνεία αυτού. Θα νομίζαμε ότι εννοούσε μόνο τον λαό των Ιουδαίων. 'Όχι', λέγει ο απόστολος, 'είναι στον ενικό αριθμό, και δείχνει ένα μόνο πρόσωπο—εκείνο το σπέρμα είναι ο Χριστός'. Ώστε η διαθήκη παραμένει σε ισχύ· διότι ο Χριστός μένει για πάντα στο πρόσωπό Του και στο πνευματικό Του σπέρμα, που είναι δικό Του δια πίστεως. Και αν αντιρρηθεί ότι ο νόμος που δόθηκε από τον Μωυσή κατήργησε αυτή τη διαθήκη, επειδή επέμενε τόσο πολύ στα έργα και υπήρχε τόσο λίγο σε αυτόν από πίστη ή από τον υποσχεμένο Μεσσία, απαντά ότι ο μεταγενέστερος νόμος δεν μπορούσε να καταργήσει την προηγούμενη διαθήκη ή επαγγελία (εδ. 18): Αν η κληρονομία είναι εκ του νόμου, δεν είναι πλέον εκ της επαγγελίας· αλλά, λέγει, ο Θεός την έδωσε στον Αβραάμ δι' επαγγελίας, και επομένως θα ήταν ασυμβίβαστο με την αγιότητα, τη σοφία και την πιστότητά Του, με οποιαδήποτε μεταγενέστερη πράξη να παραμερίσει την επαγγελία και έτσι να αλλάξει τον τρόπο δικαίωσης που είχε έτσι θεσπίσει. Αν η κληρονομία δόθηκε στον Αβραάμ δι' επαγγελίας, και έτσι μεταβιβάστηκε στο πνευματικό Του σπέρμα, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι ο Θεός δεν θα ανακαλούσε εκείνη την επαγγελία· διότι δεν είναι άνθρωπος ώστε να μετανοήσει.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στον δικό μου περίπατο πειράζομαι να προσθέσω έργα στο τετελεσμένο έργο του Χριστού;
2. Πώς η ανάμνηση του παραδείγματος του Αβραάμ ενισχύει την εμπιστοσύνη μου στη δικαίωση δια πίστεως μόνο;
3. Με ποιους τρόπους μπορώ να εκτιμήσω καλύτερα τον ρόλο του νόμου στο να με οδηγεί στον Χριστό αντί να προσπαθώ να ζήσω υπό την κατάρα του;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, σε αἰνοῦμεν διὰ τὴν σαφῆ μαρτυρίαν τοῦ Λόγου σου, ὅτι δικαιούμεθα διὰ πίστεως ἐν Χριστῷ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου. Ἐκπλήρωσον ἐν ἡμῖν τὴν ὑπόσχεσιν τὴν δοθεῖσαν τῷ Ἀβραάμ, ἵνα λάβωμεν τὴν εὐλογίαν τοῦ Πνεύματος διὰ πίστεως καὶ σταθῶμεν ὡς τέκνα σου καὶ κληρονόμοι. Φύλαξον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ πάσης διδασκαλίας, ἥτις θὰ προσέθετε εἰς τὸ τετελεσμένον ἔργον τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἄφες τὸ Πνεῦμά σου νὰ μαρτυρῇ συνεχῶς ὅτι ἀνήκομεν εἰς σέ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →