← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ

2 Σαμουήλ 1-2 — με τον Μπράουν

Β' Σαμουήλ 1-2Υπόμνημα Jamieson, Fausset και Brown επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στο Σχολιασμό της Πλήρους Βίβλου των Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown για την μετρημένη, στίχο προς στίχο επεξεργασία του 2 Σαμουήλ 1-2. Οι τρεις ερμηνευτές καθοδηγούν τους αναγνώστες μέσα από τη λεπτή μετάβαση από τον θάνατο του Σαούλ στην χρίση του Δαβίδ, τονίζοντας τον σεβασμό του νεαρού ηγέτη προς τον χρισμένο του Κυρίου και την υπομονετική του εξάρτηση από τη θεία καθοδήγηση. Το έργο τους αποτελεί πρότυπο της προσεκτικής ιστορικής και λατρευτικής ανάγνωσης που έχει επί μακρόν εξυπηρετήσει τις Προτεσταντικές εκκλησίες που επιδιώκουν να κατανοήσουν πώς ο Θεός διευθετεί τις υποθέσεις του λαού του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με καρδιές έτοιμες να δεχτούν τόσο την ιστορία όσο και την διδασκαλία, ας διαβάσουμε τα κεφάλαια 1 και 2 του 2 Σαμουήλ. Ακούστε για τη θλίψη του Δαβίδ για τον Σαούλ και τον Ιωνάθαν, την προσεκτική του έρευνα προς τον Κύριο, και τα πρώτα βήματα της βασιλείας του στον Ιούδα. Ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει αυτά τα αρχαία γεγονότα ώστε να ενισχύσουν την πίστη και να διαμορφώσουν τη συμπεριφορά σήμερα.
Μελετήστε

Μελέτη

Οι Jamieson, Fausset και Brown ανοίγουν την επεξεργασία τους στο κεφάλαιο 1 εξετάζοντας την αναφορά του Αμαληκίτη. Στίχος 2. 2-12. ήλθε άνθρωπος εκ του στρατοπέδου από του Σαούλ —Καθώς η αφήγηση του θανάτου του Σαούλ, που δόθηκε στο προηγούμενο κεφάλαιο, είναι θεόπνευστη, πρέπει να θεωρηθεί η αληθινή αφήγηση, και η ιστορία του Αμαληκίτη μια δική του επινόηση, που εφευρέθηκε για να τον κάνει αρεστό στον Δαβίδ, τον υποτιθέμενο διάδοχο του θρόνου. Η ερώτηση του Δαβίδ, 'Πώς πήγε το πράγμα;' αποδεικνύει το βαθύ ενδιαφέρον που έδειξε για τον πόλεμο, ένα ενδιαφέρον που πήγαζε από αισθήματα υψηλού και γενναιόδωρου πατριωτισμού, όχι από φιλοδοξίες. Ο Αμαληκίτης, ωστόσο, κρίνοντας ότι ενεργούσε από εγωιστική αρχή, επινόησε μια ιστορία απίθανη και ασυνεπή, την οποία νόμιζε ότι θα του εξασφάλιζε ανταμοιβή. Έχοντας πιθανώς γίνει μάρτυρας της αυτοκτονικής πράξης του Σαούλ, σκέφτηκε να την εκμεταλλευτεί προς όφελός του, και υπέστη την ποινή του σοβαρά λανθασμένου υπολογισμού του (συγκρίνετε 2 Σαμουήλ 1:9 · 1 Σαμουήλ 31:4 · 1 Σαμουήλ 31:5 ). Στη συνέχεια εξετάζουν τον θρήνο του Δαβίδ για τον πεσμένο βασιλιά και πρίγκιπα. Στίχος 17. 17, 18. και εθρήνησε Δαβίδ τον θρήνον τούτον —Ήταν πάντοτε σύνηθες για τους Ανατολικούς λαούς, με τον θάνατο μεγάλων βασιλέων και πολεμιστών, να εορτάζουν τις ιδιότητες και τα έργα τους σε επικήδειους ύμνους. Αυτός ο ανεπανάληπτα παθητικός θρήνος υποτίθεται από πολλούς συγγραφείς ότι έγινε εθνικό πολεμικό τραγούδι, και ότι διδάχθηκε στους νεαρούς Ισραηλίτες με το όνομα 'Το Τόξο', σύμφωνα με την πρακτική των Εβραίων και πολλών κλασικών συγγραφέων να δίνουν τίτλους στα τραγούδια τους από το κύριο θέμα ( Ψαλμοί 22:1 · Ψαλμοί 56:1 · Ψαλμοί 60:1 · Ψαλμοί 80:1 · Ψαλμοί 100:1 ). Αν και οι λέξεις 'η χρήση του' είναι συμπλήρωμα από τους μεταφραστές μας, μπορούν να εισαχθούν σωστά, διότι η φυσική έννοια αυτού του παρενθετικού στίχου είναι ότι ο Δαβίδ έλαβε άμεσα μέτρα για την εκπαίδευση του λαού στη γνώση και την πρακτική της τοξοβολίας, καθώς η μεγάλη τους κατωτερότητα έναντι του εχθρού σε αυτό το στρατιωτικό όπλο ήταν η κύρια αιτία της πρόσφατης εθνικής καταστροφής. Στρέφοντας στο κεφάλαιο 2, ο σχολιασμός ακολουθεί τον Δαβίδ καθώς ζητά την καθοδήγηση του Κυρίου για την επόμενη κίνησή του. Στίχος 1. 1-4. και επηρώτησε Δαβίδ τον Κύριον —Με Ουρίμ ( 1 Σαμουήλ 23:6 · 1 Σαμουήλ 23:9 · 1 Σαμουήλ 30:7 · 1 Σαμουήλ 30:8 ). Γνώριζε τον προορισμό του, αλλά γνώριζε επίσης ότι η πρόνοια του Θεού θα άνοιγε τον δρόμο. Ως εκ τούτου, δεν θα έκανε κανένα βήμα σε μια τέτοια κρίση της δικής του και της ιστορίας του έθνους, χωρίς να ζητήσει και να λάβει τη θεία καθοδήγηση. Του είπαν να πάει στον Ιούδα, και να εγκαταστήσει την έδρα του στη Χεβρών, όπου και πήγε με την τώρα σημαντική του δύναμη. Εκεί τα συμφέροντά του ήταν πολύ ισχυρά· διότι δεν ήταν μόνο μέσα στη δική του φυλή, και κοντά σε αρχηγούς με τους οποίους είχε μακροχρόνιες φιλικές σχέσεις (βλ. 1 Σαμουήλ 30:8- : ), αλλά η Χεβρών ήταν η πρωτεύουσα και το κέντρο του Ιούδα, και μία από τις Λευιτικές πόλεις· οι κάτοικοι της οποίας ήταν έντονα προσκολλημένοι σε αυτόν, τόσο από συμπάθεια προς την υπόθεσή του από τη σφαγή στη Νωβ, όσο και από την προοπτική να πραγματοποιήσουν στο πρόσωπό του την υποσχεθείσα υπεροχή τους μεταξύ των φυλών. Οι πρίγκιπες του Ιούδα, λοιπόν, του πρόσφεραν το στέμμα πάνω από τη φυλή τους, και αυτό έγινε δεκτό. Περισσότερα δεν μπορούσαν, με σύνεση, να γίνουν στις συνθήκες της χώρας ( 1 Χρονικών 11:3 ).
Σκεφτείτε
Οι συγγραφείς ολοκληρώνουν τις παρατηρήσεις τους για τον Αμαληκίτη τονίζοντας τον ακλόνητο σεβασμό του Δαβίδ προς τον χρισμένο του Κυρίου. Στίχος 13. 13-15. και είπε Δαβίδ προς τον νεανίσκον . . . Πόθεν είσαι; —Ο άνθρωπος είχε δηλώσει στην αρχή ποιος ήταν. Αλλά η ερώτηση τέθηκε τώρα επίσημα και δικαστικά. Η τιμωρία που επιβλήθηκε στον Αμαληκίτη μπορεί να φαίνεται υπερβολικά αυστηρή, αλλά ο σεβασμός που αποδίδεται στους βασιλείς στη Δύση δεν πρέπει να θεωρείται το πρότυπο για αυτό που η Ανατολή μπορεί να θεωρεί οφειλόμενο στη βασιλική θέση. Ο σεβασμός του Δαβίδ για τον Σαούλ, ως χρισμένο του Κυρίου, ήταν στο μυαλό του μια αρχή στην οποία είχε ενεργήσει πιστά σε πολλές περιπτώσεις μεγάλου πειρασμού. Στις παρούσες συνθήκες ήταν ιδιαίτερα σημαντικό να γίνει γνωστή δημοσίως η αρχή του· και το να απαλλαγεί από την κατηγορία ότι ήταν με οποιονδήποτε τρόπο συνεργός στο αποτρόπαιο έγκλημα της βασιλοκτονίας ήταν το καθήκον ενός δίκαιου κριτή, όχι λιγότερο από ενός καλού πολιτικού. :- . Ο ΔΑΒΙΔ ΘΡΗΝΕΙ ΤΟΝ ΣΑΟΥΛ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΩΝΑΘΑΝ. Κλείνουν την ενότητα για την πρώτη σύγκρουση ανιχνεύοντας τη θλιβερή καταδίωξη του Ασαήλ. Στίχος 19. 19-32. και κατεδίωξεν ο Ασαήλ οπίσω του Αβενήρ —Το να αποκτήσει την πανοπλία του στρατηγού θεωρούνταν το μεγαλύτερο τρόπαιο. Ο Ασαήλ, φιλόδοξος να εξασφαλίσει την πανοπλία του Αβενήρ, είχε ξεπεράσει όλους τους άλλους διώκτες, και πλησίαζε γρήγορα τον υποχωρούντα διοικητή. Ο Αβενήρ, συνειδητοποιώντας ότι διέθετε περισσότερη σωματική δύναμη, και μη θέλοντας να υπάρξει 'αίμα' μεταξύ του ίδιου και του Ιωάβ, αδελφού του Ασαήλ, τον προέτρεψε δύο φορές να σταματήσει. Ο ορμητικός νεαρός στρατιώτης, όντας κουφός στην γενναιόδωρη παραίνεση, ο βετεράνος σήκωσε την μυτερή άκρη της λόγχης του, όπως κάνουν οι σύγχρονοι Άραβες όταν καταδιώκονται, και, με μια ξαφνική οπισθοχώρηση, τον διαπέρασε επί τόπου, έτσι ώστε έπεσε, και κείτονταν μέσα στο αίμα του. Αλλά ο Ιωάβ και ο Αβισαΐ συνέχισαν την καταδίωξη από άλλη διαδρομή μέχρι τη δύση του ηλίου.
Απαντήστε
1. Πώς η άρνηση του Δαβίδ να καταλάβει τον θρόνο με βία αμφισβητεί τις δικές μας φιλοδοξίες; 2. Με ποιους τρόπους θα μπορούσαμε να καλλιεργήσουμε την ίδια υπομονετική αναζήτηση του Κυρίου που έδειξε ο Δαβίδ στη Χεβρών; 3. Πού βλέπουμε το κόστος της αντιπαλότητας μεταξύ του λαού του Θεού, και πώς πρέπει αυτό να διαμορφώσει τη συμπεριφορά μας προς τους συνανθρώπους μας πιστούς;
Προσευχηθείτε
Πάτερ φιλάνθρωπε, καθὼς συλλογιζόμεθα τὸν σεβασμὸ τοῦ Δαβὶδ πρὸς ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον εἶχες χρίσει, δίδαξον ἡμᾶς νὰ τιμῶμεν τὰ κυρίαρχα διατάγματά Σου καὶ νὰ περιμένωμεν τὴν κατεύθυνσίν Σου ἀντὶ νὰ σπεύδωμεν ἐμπρὸς μὲ ἐγωιστικὴν φιλοδοξίαν. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ βιαστικὰς κρίσεις καὶ χάρισον ἡμῖν καρδίας αἱ ὁποῖαι πενθοῦν μετὰ τῶν πενθούντων, ἐνῷ ζητοῦν τὴν εἰρήνην τὴν εὐάρεστον εἰς Σέ. Εἴθε ὁ Χριστὸς μόνος νὰ ὑψώνεται εἰς ὅλας τὰς ὁδούς μας. Ἀμήν.

Υπόμνημα Jamieson, Fausset και Brown επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →