Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Μιχαίας
Μιχαίας 3-4 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεσταντισμός)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το βιβλίο του Μιχαία εκθέτει τις συναλλαγές του Κυρίου με τον λαό της διαθήκης του μέσω της διακονίας ενός προφήτη που ανυψώθηκε στις ημέρες των διηρημένων βασιλειών. Τα κεφάλαια τρία και τέσσερα παρουσιάζουν μία ενιαία κίνηση θείας κρίσεως και θείας προθέσεως. Το πρώτο κεφάλαιο αποκαλύπτει τη διαφθορά εκείνων που εμπιστεύθηκαν την εξουσία και τη διδασκαλία μεταξύ των φυλών του Ιακώβ. Το δεύτερο αποκαλύπτει την κυρίαρχη απόφαση του Θεού να εγκαταστήσει τον οίκο του πάνω από κάθε αντίπαλο και να συγκεντρώσει τα έθνη υπό τον λόγο του. Σε όλη την έκταση το κείμενο διατηρεί ότι ο Κύριος μόνος κατευθύνει τόσο την τιμωρία του λαού του όσο και τη μελλοντική διεύρυνση της Σιών. Κανένα ανθρώπινο αξίωμα ή θεσμός δεν μπορεί να ανατρέψει ό,τι αυτός έχει διατάξει, ούτε μπορεί καμία αποτυχία εκ μέρους των αρχόντων να ακυρώσει τις υποσχέσεις που δόθηκαν στον Αβραάμ και στον Δαβίδ. Ο αναγνώστης επομένως καλείται να προσέξει όχι μόνο τις αμαρτίες που καταδικάζονται αλλά και τη αμετάβλητη βουλή που διατάσσει τόσο την παρούσα θλίψη όσο και την επερχόμενη ειρήνη.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Καθώς διαβάζονται τα κεφάλαια, παρατηρήστε την ακριβή ακολουθία με την οποία ο προφήτης απευθύνεται πρώτα στους αρχηγούς του Ιακώβ και στους άρχοντες του Ισραήλ, έπειτα στους μάντεις και στους μάντεις, και τέλος σε όλο τον λαό υπό την ποινή της πολιορκίας. Σημειώστε πώς η απουσία θείας απαντήσεως ακολουθεί την διαστροφή της δικαιοσύνης και την πώληση της προφητικής ομιλίας. Παρατηρήστε εξίσου την απότομη μετάβαση στο τέταρτο κεφάλαιο προς το όρος του οίκου του Κυρίου, τη συγκέντρωση πολλών εθνών, και τη μετατροπή των όπλων σε εργαλεία γεωργίας. Ο αναγνώστης πρέπει να σημειώσει τις επαναλαμβανόμενες αναφορές στις έσχατες ημέρες και στην ίδια την ενέργεια του Κυρίου, ώστε η αντίθεση μεταξύ ανθρώπινης αποτυχίας και θείας κυριαρχίας να παραμένει εν όψει από την αρχή μέχρι το τέλος.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μιχαίας αρχίζει καλώντας τους αρχηγούς και τους άρχοντες να ακούσουν την κατηγορία ότι όφειλαν να γνωρίζουν την κρίση αλλά αντίθετα καταβροχθίζουν τη σάρκα του λαού και σπάνε τα οστά τους. Η γλώσσα υπογραμμίζει ότι εκείνοι που τοποθετήθηκαν στην εξουσία διορίστηκαν για να διακρίνουν και να υποστηρίζουν τη δίκαιη τάξη του Κυρίου, όμως την αντέστρεψαν για ιδιωτικό όφελος. Επειδή το έπραξαν αυτό, ο προφήτης διακηρύττει ότι θα κραυγάσουν προς τον Κύριο αλλά δεν θα λάβουν απάντηση· το ίδιο το φως που προορίζονταν να παρέχουν έχει σβήσει από τις ίδιες τους τις πράξεις. Το ίδιο πρότυπο εμφανίζεται μεταξύ εκείνων που ισχυρίζονται ότι μιλούν για τον Θεό. Αναγγέλλουν ειρήνη όταν τα στόματά τους είναι γεμάτα και προετοιμάζουν πόλεμο όταν δεν τους δίνεται τίποτε. Τέτοια συμπεριφορά αποκόπτει το προφητικό αξίωμα από τον λόγο που ιδρύθηκε για να διακηρύττει. Συνεπώς ο ήλιος δύει στους προφήτες και η ημέρα γίνεται σκοτεινή, αφήνοντας τον λαό χωρίς καθοδήγηση μέχρι να φθάσει ο ορισμένος καιρός της κρίσεως. Η ίδια η πόλη κατηγορείται: οι άρχοντές της κρίνουν για αμοιβή, οι ιερείς της διδάσκουν για μίσθωμα, και οι προφήτες της μαντεύουν για χρήματα, ενώ στηρίζονται στον Κύριο και λέγουν, Δεν είναι ο Κύριος μεταξύ μας; Η αξίωση της παρουσίας της διαθήκης εκτίθεται έτσι ως αυθάδεια και όχι ως πίστη. Η ποινή ακολουθεί αμέσως: η Σιών θα οργωθεί ως χωράφι και η Ιερουσαλήμ θα γίνει σωροί. Η καταστροφή δεν παρουσιάζεται ως απρόβλεπτη συμφορά αλλά ως η μετρημένη απάντηση του Κυρίου της διαθήκης στην παραβίαση των αξιωμάτων που ο ίδιος εγκατέστησε. Το τέταρτο κεφάλαιο μετατοπίζει τότε τον ορίζοντα. Στις έσχατες ημέρες το όρος του οίκου του Κυρίου θα εγκατασταθεί στην κορυφή των ορέων. Αυτή η εγκατάσταση δεν είναι το επίτευγμα αποκατεστημένης ανθρώπινης ηγεσίας αλλά η πράξη του Θεού που έλκει τα έθνη στην κατοικία του. Από τη Σιών εξέρχεται ο νόμος και ο λόγος του Κυρίου από την Ιερουσαλήμ. Το αποτέλεσμα περιγράφεται με συγκεκριμένους όρους: τα έθνη σφυρηλατούν τα ξίφη τους σε υνιά και τα δόρατά τους σε δρεπάνια· έθνος δεν υψώνει πλέον ξίφος εναντίον έθνους. Η αντιστροφή της προηγούμενης βίας αποδίδεται άμεσα στην κρίση του Κυρίου μεταξύ πολλών λαών. Το υπόλοιπο του Ιακώβ υπόσχεται θέση σε εκείνο το μέλλον, όμως μόνο αφού η παρούσα τάξη έχει ανατραπεί. Το κείμενο επομένως παρουσιάζει δύο διαδοχικές θεϊκές πράξεις: την δίκαιη απομάκρυνση διεφθαρμένων οικονόμων και την κυρίαρχη ανέγερση μιας διαρκούς βασιλείας που καμία μεταγενέστερη αποτυχία δεν μπορεί να ανατρέψει.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Η κίνηση από την κρίση επί απίστων αρχόντων προς την εξύψωση της Σιών βρίσκει παραλληλισμούς αλλού στο προφητικό σώμα, κυρίως στην αρχή του Ησαΐα όπου εμφανίζεται η ίδια ορεινή εικόνα και δίνεται η ίδια υπόσχεση ειρήνης μεταξύ των εθνών. Το πρότυπο απηχεί επίσης τη δομή της διαθήκης που είναι ήδη ορατή στο Δευτερονόμιο, όπου η ευλογία και η κατάρα τίθενται ενώπιον του λαού ανάλογα με την προσήλωσή του στους νόμους του Κυρίου, όμως η τελική αποκατάσταση εξασφαλίζεται από τον ίδιο τον όρκο του Κυρίου και όχι από την ανθρώπινη πιστότητα. Μέσα στον ευρύτερο κανόνα η ίδια ένταση επιλύεται στο πρόσωπο του Χριστού, ο οποίος λαμβάνει τα έθνη ως κληρονομία του και του οποίου η βασιλεία δεν μπορεί να μετακινηθεί. Οι ερμηνευτές της Μεταρρύθμισης σημείωναν τακτικά ότι η καταδίκη της μισθοφορικής προφητείας και της αγορασμένης δικαιοσύνης χρησιμεύει ως μόνιμη προειδοποίηση σε κάθε γενιά διακόνων και αρχόντων, ενώ η υπόσχεση των εσχάτων ημερών στηρίζει την ελπίδα όχι στην θεσμική μεταρρύθμιση αλλά στο αμετάβλητο διάταγμα ότι ο Κύριος θα οικοδομήσει την εκκλησία του.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποιες σφαίρες ευθύνης ο πειρασμός να αντιμετωπίζεται το αξίωμα ως προσωπικό πλεονέκτημα έχει εκτοπίσει το καθήκον να γνωρίζει και να υποστηρίζει την κρίση; Πώς η βεβαιότητα ότι ο ίδιος ο Κύριος θα εγκαταστήσει το όρος του στις έσχατες ημέρες διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο η εκκλησία υπομένει εποχές δημόσιας διαφθοράς και φαινομενικής ήττας; Πού στην παρούσα πρακτική η αξίωση της στάσεως της διαθήκης κινδυνεύει να γίνει υποκατάστατο της πραγματικής συμμορφώσεως προς τον λόγο που εξέρχεται από τη Σιών;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Θεέ των δυνάμεων, που εγκατέστησες τη διαθήκη σου με τον Αβραάμ και την επιβεβαίωσες στον Δαβίδ, ομολογούμε ότι εσύ μόνος είσαι κυρίαρχος επί των αρχόντων της γης και επί των οικονόμων του λόγου σου. Ομολογούμε ότι συχνά μετατρέψαμε τα αξιώματα που διέταξες σε αφορμές για κέρδος και μιλήσαμε όταν δεν μας έστειλες. Χάρισε να μην αυθαδιάζουμε στην παρουσία σου ενώ καταφρονούμε τα διατάγματά σου. Εγκατάστησε το όρος σου εν μέσω μας σύμφωνα με την υπόσχεσή σου, και κάνε τον νόμο σου να εξέλθει από τη Σιών ώστε τα έθνη να μάθουν τις οδούς σου. Διαφύλαξε το υπόλοιπό σου υπό τις τιμωρίες που αξίζουν οι αμαρτίες μας, και φέρε μας τελικά στην ειρήνη που διέταξες, δια του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.