← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 143-144 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 143-144Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 143 και 144 μας εισάγει στην καρδιά της κραυγής ενός πιστού για έλεος εν μέσω βαθιάς θλίψης. Ο Καλβίνος δείχνει πώς ο Δαβίδ αρνείται να βασιστεί σε οποιαδήποτε δική του αξία και αντίθετα ρίχνει τον εαυτό του ολοκληρωτικά στην πιστότητα και δικαιοσύνη του Κυρίου. Μέσα από αυτά τα αρχαία λόγια καλούμαστε να εξετάσουμε τις δικές μας προσευχές και να ανακαλύψουμε το ίδιο καταφύγιο στη δωρεάν χάρη του Θεού. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου τονίζει τόσο την ειλικρίνεια του θρήνου όσο και την σταθερή ελπίδα που αναδύεται από την ανάμνηση των παρελθόντων ελέων του Θεού. Καθώς ακολουθούμε τις γνώσεις του σήμερα, ας σταθεροποιηθούν τα πνεύματά μας και ας ανανεωθεί η εμπιστοσύνη μας στον Θεό που ακούει και ελευθερώνει.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 143 και 144 αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις ειλικρινείς κραυγές για βοήθεια, την ανάμνηση των προηγούμενων έργων του Θεού και την βέβαιη εμπιστοσύνη ότι ο Θεός θα ενεργήσει ξανά. Αφήστε τα λόγια να διαμορφώσουν τις δικές σας προσευχές καθώς προχωράτε στα κεφάλαια. Επιτρέψτε στο Πνεύμα να τονίσει φράσεις που μιλούν στην παρούσα κατάστασή σας. Όταν τελειώσετε, επιστρέψτε εδώ για να μελετήσετε με την καθοδήγηση του Ιωάννη Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας την έκκληση του Δαβίδ στη δικαιοσύνη και πιστότητα του Θεού. 1. Άκουσε την προσευχή μου, ω Ιεχωβά! Είναι φανερό ότι η καταπίεση των εχθρών του πρέπει να ήταν ακραία, όταν ο Δαβίδ θρηνεί την περίπτωσή του με τόσο σοβαρούς και παθητικούς όρους. Τα εισαγωγικά λόγια δείχνουν ότι η λύπη που ένιωθε ήταν μεγάλη. Ο λόγος του για να μιλήσει για τη δικαιοσύνη και πιστότητα του Θεού σε σχέση έχουμε δείξει αλλού. Υπό τον όρο δικαιοσύνη, ή ορθότητα, δεν πρέπει να υποθέσουμε ότι μιλά για αξία, ή μισθό, όπως κάποιοι αδαώς φαντάζονται, αλλά για εκείνη την καλοσύνη του Θεού που τον οδηγεί να υπερασπίζεται τον λαό του. Στο ίδιο αποτέλεσμα μιλά για την αλήθεια ή πιστότητα του Θεού· γιατί η καλύτερη απόδειξη που μπορεί να δώσει για την πιστότητά του είναι να μην εγκαταλείπει εκείνους που έχει υποσχεθεί να βοηθήσει. Βοηθώντας τον λαό του δείχνει τον εαυτό του ως δίκαιο και αληθινό Θεό, τόσο στο να μην ματαιώνει την προσδοκία τους, όσο και στο ότι δείχνει σε αυτή την επέκταση ελέους ποια είναι η φύση του, ώστε ο Δαβίδ πολύ σωστά ενθαρρύνει τον εαυτό του στην προσευχή κάνοντας μνεία και των δύο. Στον στίχο 4, ο Καλβίνος γράφει: 4. Και το πνεύμα μου, κ.λπ. Μέχρι τώρα μίλησε για τις θλίψεις που ήταν έξω, τώρα αναγνωρίζει την αδυναμία των πνευμάτων του, από την οποία είναι φανερό ότι η δύναμή του δεν ήταν σαν εκείνη του βράχου, ατάραχη ή χωρίς αίσθημα, αλλά ότι, ενώ κατακλυζόταν από θλίψη ως προς το αίσθημα της σάρκας, οφείλε την υποστήριξή του εξ ολοκλήρου στην πίστη και τη χάρη του Πνεύματος. Διδασκόμαστε από το παράδειγμά του να μην εγκαταλείπουμε τη σύγκρουση σε απόγνωση, όσο πολύ και αν εξασθενήσουμε, και ακόμη και να εξαντληθούμε από θλίψεις, καθώς ο Θεός θα μας δώσει τη δυνατότητα να τις υπερβούμε, αν μόνο υψωθούμε προς αυτόν με τις καρδιές μας εν μέσω όλων των ανησυχιών μας. Ο Καλβίνος στρέφεται στη στάση προσευχής του Δαβίδ με απλωμένα χέρια. 6. Έχω απλώσει τα χέρια μου προς εσένα. Εδώ εμφανίζεται το καλό αποτέλεσμα της μελέτης, ότι ξεσήκωσε τον Δαβίδ να προσευχηθεί· γιατί αν στοχαστούμε σοβαρά τις ενέργειες του Θεού προς τον λαό του, και προς εμάς στην ίδια μας την εμπειρία, αυτό θα οδηγήσει αναγκαστικά τα μυαλά μας να τον αναζητήσουν, υπό την ελκυστική επιρροή της καλοσύνης του. Η προσευχή, πράγματι, πηγάζει από την πίστη· αλλά καθώς πρακτικές αποδείξεις της εύνοιας και ελέους επιβεβαιώνουν αυτή την πίστη, είναι μέσα προφανώς κατάλληλα για να διαλύσουν την νωθρότητα. Χρησιμοποιεί μια εντυπωσιακή εικόνα για να παρουσιάσει τον ζήλο της στοργής του, συγκρίνοντας την ψυχή του με την ξεραμένη γη. Σε μεγάλες θερμότητες βλέπουμε ότι η γη σχίζεται, και ανοίγει, σαν να λέγαμε, το στόμα της στον ουρανό για υγρασία. Ο Δαβίδ επομένως υπονοεί, ότι πλησίασε τον Θεό με σφοδρή επιθυμία, σαν να απέτυχε το ίδιο το χυμό της ζωής του, όπως δείχνει πιο πλήρως στον στίχο που ακολουθεί. Σε αυτό δίνει άλλη μια απόδειξη της εξαιρετικής πίστης του. Αισθανόμενος τον εαυτό του αδύναμο, και έτοιμο να βυθιστεί στον ίδιο τον τάφο, δεν διστάζει μεταξύ αυτής και της άλλης ελπίδας ανακούφισης, αλλά στερεώνει την αποκλειστική του εξάρτηση στον Θεό. Και όσο βαρύς και αν ήταν ο αγώνας που υποβλήθηκε με τη δική του αισθητή αδυναμία, η λιποθυμία του πνεύματος για την οποία μιλά ήταν καλύτερο ερέθισμα για προσευχή από οποιαδήποτε στωική επιμονή που θα μπορούσε να δείξει στην καταστολή του φόβου, της θλίψης ή της ανησυχίας. Δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός, πώς για να παρακινήσει τον εαυτό του να εξαρτηθεί αποκλειστικά από τον Θεό, απορρίπτει όλες τις άλλες ελπίδες από το μυαλό του, και φτιάχνει ένα άρμα για τον εαυτό του από την ακραία ανάγκη της περίπτωσής του, στο οποίο ανεβαίνει προς τα πάνω στον Θεό.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος στοχάζεται τον ρόλο του Πνεύματος στην καθοδήγηση του πιστού. 10. Δίδαξέ με να κάνω το θέλημά σου. Τώρα υψώνεται σε κάτι υψηλότερο, προσευχόμενος όχι μόνο για απελευθέρωση από εξωτερικές θλίψεις, αλλά, αυτό που είναι ακόμη μεγαλύτερης σημασίας, για την καθοδήγηση του Πνεύματος του Θεού, ώστε να μην αποκλίνει δεξιά ή αριστερά, αλλά να διατηρηθεί στον δρόμο της ορθότητας. Αυτό είναι ένα αίτημα που δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί όταν οι πειρασμοί μας επιτίθενται με μεγάλη σφοδρότητα, καθώς είναι ιδιαίτερα δύσκολο να υποταχθούμε στον Θεό χωρίς να καταφύγουμε σε αδικαιολόγητες μεθόδους ανακούφισης. Καθώς η ανησυχία, ο φόβος, η ασθένεια, η νωθρότητα, ή ο πόνος, συχνά πειράζουν πρόσωπα σε συγκεκριμένα βήματα, το παράδειγμα του Δαβίδ πρέπει να μας οδηγήσει να προσευχηθούμε για θεία συγκράτηση, και να μην παρασυρθούμε, μέσω παρορμήσεων του συναισθήματος, σε αδικαιολόγητες πορείες. Πρέπει να σημειώσουμε προσεκτικά τον τρόπο έκφρασής του, γιατί αυτό που ζητά δεν είναι απλώς να διδαχθεί ποιο είναι το θέλημα του Θεού, αλλά να διδαχθεί και να οδηγηθεί στην τήρηση, και στην εκτέλεσή του. Το πρώτο είδος διδασκαλίας είναι λιγότερο χρήσιμο, καθώς με το να μας δείχνει ο Θεός το καθήκον μας δεν το ακολουθούμε αναγκαστικά, και είναι απαραίτητο να τραβήξει τις στοργές μας προς τον εαυτό του. Ο Θεός επομένως πρέπει να είναι κύριος και δάσκαλος σε εμάς όχι μόνο στο νεκρό γράμμα, αλλά με τις εσωτερικές κινήσεις του Πνεύματός του· πράγματι υπάρχουν τρεις τρόποι με τους οποίους ενεργεί το μέρος του δασκάλου μας, διδάσκοντάς μας με τον λόγο του, φωτίζοντας τα μυαλά μας με το Πνεύμα, και χαράσσοντας διδασκαλία στις καρδιές μας, ώστε να μας φέρει να το τηρήσουμε με αληθινή και εγκάρδια συναίνεση. Η απλή ακρόαση του λόγου δεν θα εξυπηρετούσε κανένα σκοπό, ούτε αρκεί να τον κατανοούμε· πρέπει να υπάρχει επιπλέον η πρόθυμη υπακοή της καρδιάς. Ούτε λέει απλώς, Δίδαξέ με ώστε να είμαι ικανός να κάνω, όπως φαντάζονται οι παραπλανημένοι Παπιστές ότι η χάρη του Θεού δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να μας κάνει ευέλικτους στο καλό, αλλά ζητά κάτι να γίνει πραγματικά και παρόντως.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας χρειάζεστε περισσότερο να αφήσετε κατά μέρος κάθε αξίωση σε αξία και να αναπαυθείτε μόνο στο έλεος του Θεού; Πώς μπορεί η ανάμνηση της παρελθούσας πιστότητας του Θεού να αλλάξει τον τρόπο που προσεύχεστε σήμερα; Σε ποια περιοχή ζητάτε από το Πνεύμα να σας οδηγήσει ώστε να περπατήσετε στο θέλημα του Θεού αντί για τις δικές σας παρορμήσεις;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ δίκαιος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου καὶ κυρίαρχος πάσης θλίψεως, ἐρχόμεθα ἐνώπιόν σου ἀναγνωρίζοντες ὅτι οὐδεὶς ζῶν δίκαιος ἐνώπιόν σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου διαμόρφωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ὥστε νὰ ζητῶμεν καὶ νὰ πράττωμεν τὸ θέλημά σου, καὶ ὅταν κατακλυζώμεθα, μνήσθητι ἡμῶν κατὰ τὰ ἔλεή σου τὰ ἀρχαῖα· ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου νὰ ὁδηγήσῃς ἡμᾶς καθὼς ἐπικαλούμεθα τὸ ὄνομά σου καὶ ἀναπαυόμεθα ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου μόνῃ. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →