← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ

Ιεζεκιήλ 17-18 — με τον Συμεών

Ιεζεκιήλ 17-18Charles Simeon — Horae Homileticae20 λεπ
Άνοιγμα
Με τον μετρημένο ρυθμό της μέσης οδού, στρεφόμαστε σήμερα στις Horae Homileticae του Καρόλου Συμεών, αυτό το θησαυροφυλάκιο εκθετικής θέρμης όπου το ευαγγελικό και το καθολικό συναντώνται. Σε όλο τον Ιεζεκιήλ 17–18 ο Συμεών ιχνηλατεί τη φύτευση από τον Κύριο ενός τρυφερού κέδρου και την ισορροπημένη κρίση της θείας δικαιοσύνης, προσκαλώντας την Εκκλησία να αναπαυθεί κάτω από τα κλαδιά του ελέους ενώ τρέμει μπροστά στην ισότητα του Κριτή. Τα λόγια του, που εκφωνήθηκαν από την καρδιά ενός αγγλικανικού άμβωνα, εξακολουθούν να μας καλούν σε επαγρύπνηση και ελπίδα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας ακούσουμε τώρα τον λόγο του Κυρίου στους Ιεζεκιήλ κεφάλαια 17 και 18, όπου ο προφήτης παρουσιάζει τόσο το μυστήριο του κέδρου που φυτεύτηκε στο όρος του Ισραήλ όσο και τη δικαίωση από τον Κύριο των δικαίων οδών του. Ας προσέξουμε με ήσυχες καρδιές, ώστε το Πνεύμα να μας προετοιμάσει να δεχθούμε τη διδασκαλία που ο Συμεών ξεδιπλώνει από αυτούς τους χρησμούς.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Συμεών πρώτα ξεδιπλώνει την προφητεία ως ήδη εκπληρωμένη στην ταπεινή αλλά ακατανίκητη αύξηση της Εκκλησίας. Από εδώ θα μπορούσε να υποτεθεί ότι ο θρόνος του Δαβίδ δεν θα αποκαθίστατο ποτέ· αλλά ο Θεός υπόσχεται, με ακριβώς το ίδιο σχήμα που είχε χρησιμοποιηθεί για να παραστήσει αυτά τα πράγματα, ότι θα αποκαταστήσει τη βασιλεία του Δαβίδ, εν μέρει υπό τον Ζοροβάβελ, αλλά κυρίως υπό τον Μεσσία, τον Κύριο Ιησού Χριστό· και ότι, αντί να ανατραπεί ποτέ, όπως η ιουδαϊκή πολιτεία ή τα βασίλεια του κόσμου τούτου, θα στέκεται εις τους αιώνας των αιώνων, ένδοξο μνημείο της δυνάμεως και της αληθείας του. Προτείνουμε να εξετάσουμε αυτή την προφητεία, Ι. Ως ήδη εκπληρωμένη— Η Εκκλησία, αν και χαμηλή στην αρχή της, έχει γίνει υπερβολικά μεγάλη— [Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Ιδρυτής της, εισήχθη στον κόσμο όταν η οικογένεια του Δαβίδ είχε μειωθεί σε πολύ χαμηλή και ταπεινή κατάσταση. Ονομάζεται εύστοχα «Ράβδος εκ του στελέχους του Ιεσσαί [Σημείωση: Ησαΐας 11:1 .]», που «ανεβλάστησε ως τρυφερό φυτό, ως ρίζα εκ ξηράς γης [Σημείωση: Ησαΐας 53:2 .].» Έπειτα εκθέτει την επίσημη αλήθεια ότι ένας δίκαιος άνθρωπος μπορεί να απομακρυνθεί από τη δικαιοσύνη και να απολεσθεί. Ο προφήτης λοιπόν διδάχθηκε να ελέγξει αυτούς για την παρερμηνεία του λόγου του Θεού· και να διακηρύξει σε αυτούς ότι, αν και στον κόσμο τούτο τα τέκνα πρέπει αναπόφευκτα να μετέχουν στις κρίσεις των πατέρων τους, δεν θα συμβαίνει έτσι στον μέλλοντα κόσμο: εκεί ο υιός δεν θα φέρει καθ’ οποιονδήποτε τρόπο την ανομία του πατρός, ούτε ο πατήρ του υιού· αλλά «η ψυχή που ημάρτησε, αυτή θα αποθάνει». Προς επιβεβαίωση αυτής της αληθείας, ο προφήτης συλλογίζεται μαζί τους σε αυτό το κεφάλαιο, όπου όλο το σχέδιο των θείων ενεργειών, αναφορικά με τους διαφόρους χαρακτήρες της ανθρωπότητας, εκτίθεται, δικαιολογείται και εφαρμόζεται. Είναι, Ι. Εκτεθειμένο— Αν ο δίκαιος απομακρυνθεί από τη δικαιοσύνη του και αποθάνει εν αμαρτίαις, θα απολεσθεί— [Αυτή είναι μια επίσημη αλήθεια, την οποία οι άνθρωποι προσπαθούν με κάθε δυνατό μέσο να αποφύγουν. Έπειτα διακηρύττει την υπόσχεση ότι ο άδικος που επιστρέφει και πράττει το νόμιμο θα ζήσει. Πρέπει πράγματι να αποστρέψετε από τις ανομίες σας, και ιδιαιτέρως από την παγιωμένη αμαρτία σας, θρηνώντας γι’ αυτήν, πολεμώντας εναντίον της, υποτάσσοντάς την. Πρέπει επίσης να πράττετε όλα όσα ο Θεός απαιτεί από εσάς στον μακάριο λόγο του. Πρέπει να καταφύγετε στον Χριστό για καταφύγιο από την οργή ενός εκδικητικού Θεού: πρέπει να εμπιστευθείτε εντελώς στον ένδοξο θάνατο και πάθος του: πρέπει να απαρνηθείτε κάθε άλλη ελπίδα· και να ζητήσετε «να ευρεθείτε εν αυτώ, μη έχοντες ιδίαν δικαιοσύνην την εκ του νόμου, αλλά την διά της πίστεως Χριστού, την εκ Θεού δικαιοσύνην διά πίστεως». Πρέπει επίσης, στηριζόμενοι στο Άγιον Πνεύμα του, να προσπαθήσετε να εκπληρώσετε όλο το θέλημα του Θεού, και να «περιπατείτε εν παντί καθώς περιεπάτησεν ο Χριστός». Και αν πράγματι ενεργείτε έτσι, διακηρύττουμε, εν ονόματι του Παντοδύναμου Θεού, ότι «ουδέποτε θα απολεσθείτε, αλλά θα έχετε αιώνια ζωή».
Σκεφτείτε

Σκέψη

Ο Συμεών ολοκληρώνει την πρώτη ομιλία καλώντας μας να έλθουμε και να αναπαυθούμε υπό τη σκιά του ωραίου κέδρου. Αλλά αν αισθανόμαστε την ανάγκη μας για Σωτήρα, αν αντιλαμβανόμαστε ότι χωρίς μερίδιο σ’ αυτόν πρέπει να απολεσθούμε για πάντα, τότε ας προσέξουμε την προσκαλούσα φωνή του, «Ελάτε προς εμέ, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω!» — — —] 2. Αποδώστε σ’ αυτόν τη δόξα όλης της αναπαύσεως που απολαμβάνουμε— [Τίποτε δεν μπορεί να είναι πιο προσβλητικό για τον Θεό από το «θυσιάζειν εις το ίδιον δίκτυον και θυμιάζειν εις την ίδιαν σαγήνην». Αυτή είναι μια πρόκληση που ο Θεός δεν θα ανεχθεί: δεν θα δώσει τη δόξα του σε άλλον, ούτε θα επιτρέψει «πάσα σάρκα να καυχάται ενώπιον αυτού». Ας θυμηθούμε ιδιαιτέρως ότι διά του νόμου της πίστεως, δηλαδή διά του Ευαγγελίου, «η καύχησις αποκλείεται, και πρέπει να αποκλείεται για πάντα». Για τον Σωτήρα που έδωσε, για την κλίση και την ικανότητα που έχουμε να εμπιστευθούμε σ’ αυτόν, και για όλη τη χάρη που λάβαμε απ’ αυτόν, πρέπει να πούμε, «Ουχί εις εμέ, Κύριε, αλλά εις το όνομά σου ας είναι η αίνεσις». Ολοκληρώνει τη δεύτερη πιέζοντας την παρότρυνση ότι η μετανοημένη ανομία δεν θα είναι η καταστροφή μας. Παρακλήσεως· «Ώστε η ανομία δεν θα είναι η καταστροφή σας»— [Η ανομία πρέπει να είναι η καταστροφή μας, αν δεν μετανοήσουμε έτσι: τίποτε δεν μπορεί να μας σώσει: ο ίδιος ο Θεός, αν επιτρέπεται να λεχθεί, δεν μπορεί να μας σώσει· διότι δεν μπορεί να απομακρυνθεί από τους κανόνες που έχει ορίσει για τον εαυτό του ως προς την ενέργειά του την εσχάτη ημέρα. Όσο πολύ κι αν επιθυμεί να επεκτείνει έλεος σ’ εμάς, δεν θα το κάνει προς ατίμωση των ιδίων τελειοτήτων του και προς καταστροφή όλων των θεμελιωμένων αρχών της ηθικής κυβερνήσεώς του. Όχι: «εάν δεν μετανοήσωμεν, πάντες θα απολεσθούμε» αναπόφευκτα και αιωνίως. Αλλά αν μετανοήσουμε έτσι, όλα θα είναι καλά: οι ανομίες μας, οποιεσδήποτε κι αν υπήρξαν, θα απομακρυνθούν όλες από εμάς, όσο μακριά είναι η ανατολή από τη δύση.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη δική μου ζωή αισθάνομαι τις ρίζες του κέδρου να απλώνονται προς άλλον αετό παρά μόνο προς τον Κύριο; Πώς η προειδοποίηση ότι ο δίκαιος μπορεί να πέσει με διεγείρει σε επαγρύπνηση χωρίς απόγνωση; Σε ποιο μέτρο είμαι έτοιμος να αποστραφώ από κάθε παράβαση ώστε η ανομία να μην είναι η καταστροφή μου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, που εφύτευσες την Εκκλησία σου ως ωραίο κέδρο στο ύψος του Ισραήλ, χάρισε σε εμάς χάρη να μένουμε υπό τη σκιά του και να δοξάζουμε μόνο τη δύναμη και την αλήθεια σου. Φύλαξέ μας από κάθε προδοτική κάμψη της ρίζας προς μικρότερες εμπιστοσύνες, και διαφύλαξέ μας από την υπερηφάνεια που θα ονόμαζε τις κρίσεις σου άνισες. Διά του αυτού Πνεύματος που ανέστησε το ξηρό δέντρο να ανθίσει, στρέψε τις καρδιές μας καθημερινά από κάθε παράβαση, ώστε να περιπατούμε στην ισότητα των οδών σου και στο τέλος να συναχθούμε στη μία λαμπρή σύναξη όπου δοξάζεσαι εν τοις αγίοις σου· διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.

Charles Simeon — Horae Homileticae · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →