Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Χρονικών
Η Μάχη Δεν Είναι Δική Σας, αλλά του Θεού: Ο Ιωσαφάτ και η Νίκη της Αίνεσης
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο Ιωσαφάτ είναι βασιλιάς τον οποίο ο χρονικογράφος αγαπά να επαινεί: περπάτησε στους πρώτους τρόπους του Δαβίδ, αναζήτησε τον Θεό των πατέρων του, και — το πιο εντυπωσιακό από όλα — έστειλε ιερείς και Λευίτες και άρχοντες στις πόλεις του Ιούδα για να διδάξουν τον λαό τον Νόμο του Κυρίου. Ο Μακάριος Θεοδώρητος Κύρου διαβάζει τη βασιλεία με το νηφάλιο Αντιοχειανό βλέμμα του, σημειώνοντας πρώτα την ευσέβεια του βασιλιά και τις ανταμοιβές που του έδωσε ο Θεός, και έπειτα το ένα μεγάλο σφάλμα: τη συγγενική συμμαχία με τον οίκο του Αχαάβ, με την οποία η Γοθολία, η κόρη του Αχαάβ, ενώθηκε με τον γιο του Ιωσαφάτ — μια συγγένεια που θα γεννούσε σοδειά κακών. Ωστόσο ο Θεοδώρητος δεν αφήνει το σφάλμα να επισκιάσει την αρετή. Επιμένει στην επίπληξη του προφήτη Ιηού και στο μάθημα που κρύβεται σε αυτήν: ότι οι καλές πράξεις που έχουν ήδη γίνει μειώνουν την τιμωρία της αμαρτίας, διότι ο δίκαιος Κριτής ζυγίζει το ένα έναντι του άλλου πριν δώσει την απόφασή του. Και θαυμάζει την εντολή του βασιλιά προς τους κριτές που διόρισε — ότι δεν κρίνουν για άνθρωπο αλλά για τον Κύριο, ο οποίος δεν δείχνει προσωποληψία και δεν δέχεται δώρο. Αλλά το στέμμα του κεφαλαίου είναι η μεγάλη απελευθέρωση του εικοστού κεφαλαίου. Όταν ένα τεράστιο πλήθος βάδισε εναντίον του Ιούδα, ο Ιωσαφάτ δεν εμπιστεύτηκε ούτε στους αριθμούς του ούτε στα όπλα του· κήρυξε νηστεία, συγκέντρωσε όλο τον λαό και προσευχήθηκε. Και ο λόγος του Κυρίου ήλθε μέσω του Ιααζιήλ του Λευίτη: 'Μη φοβηθείτε, μηδέ δειλιάσετε ενώπιον αυτού του μεγάλου πλήθους· διότι η μάχη δεν είναι δική σας, αλλά του Θεού.' Έτσι ο Ιούδας εξήλθε το επόμενο πρωί όχι πρώτα σε παράταξη μάχης, αλλά ψάλλοντας και αινώντας — και ο Κύριος έστησε ενέδρες εναντίον του εχθρού, και ο λαός είχε μόνο να σταθεί και να δει τη σωτηρία του Κυρίου. Εδώ όλη η Εκκλησία μαθαίνει να πολεμά: όχι πρώτα με το ξίφος, αλλά με πίστη που εξέρχεται ψάλλοντας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε Β' Παραλειπομένων 17–20 — Ο Ιωσαφάτ 'περιεπάτησεν εν ταις πρώταις οδοίς Δαβίδ του πατρός αυτού, και ουκ εζήτησε τα Βααλείμ· αλλά εζήτησε τον Κύριον τον Θεόν του πατρός αυτού.' Έστειλε τους άρχοντές του, με ιερείς και Λευίτας, 'και εδίδαξαν εν Ιούδα, και είχον το βιβλίον του νόμου του Κυρίου μετ' αυτών, και περιήρχοντο πάσας τας πόλεις του Ιούδα, και εδίδασκον τον λαόν.' Η ευσέβειά του ευημερούσε, 'και ο φόβος του Κυρίου έπεσεν επί πάσας τας βασιλείας των χωρών τας πέριξ του Ιούδα, ώστε ουκ επολέμησαν προς τον Ιωσαφάτ.' Αλλά 'συνήφθη μετά του Αχαάβ,' και κατέβη με αυτόν στη Ραμώθ-Γαλαάδ, όπου ο Μιχαίας μόνος μίλησε τον λόγον του Κυρίου εναντίον τετρακοσίων ψευδοπροφητών. Επιστρέφοντας, ο Ιωσαφάτ διόρισε κριτές και τους παρήγγειλε: 'Προσέχετε τι ποιείτε· διότι ου κρίνετε υπέρ ανθρώπου, αλλά υπέρ του Κυρίου.' Τότε ένα μεγάλο πλήθος — Μωάβ και Αμμών — ήλθε εναντίον του. 'Έστησεν εαυτόν του ζητήσαι τον Κύριον, και εκήρυξε νηστείαν εν παντί Ιούδα,' και προσευχήθηκε, 'Ουκ έχομεν ισχύν κατά του μεγάλου τούτου πλήθους του ερχομένου εφ' ημάς· ουδέ οίδαμεν τι ποιήσωμεν· αλλά οι οφθαλμοί ημών επί σε.' Και το Πνεύμα του Κυρίου ήλθεν επί τον Ιααζιήλ, λέγων, 'Μη φοβηθήτε… διότι η μάχη ουκ έστιν υμών, αλλά του Θεού… στήτε, και ίδετε την σωτηρίαν του Κυρίου.' Ανέστησαν πρωί· οι ψάλται προεπορεύοντο του στρατεύματος αινούντες τον Κύριον· και 'ο Κύριος έστησεν ενέδρας' εναντίον του εχθρού, ο οποίος κατέστρεψε ο ένας τον άλλον, 'και ουκ εσώθη ουδείς.'
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Θεοδώρητος διαβάζει την επίπληξη του Ιηού προς τον Ιωσαφάτ ως παράθυρο στην ίδια τη δικαιοσύνη του Θεού. Ο βασιλιάς είχε αμαρτήσει στη συγγένειά του με τον Αχαάβ, όμως ο Κύριος τον εφείσθη για το καλό που είχε ήδη κάνει — και από αυτό ο Θεοδώρητος αντλεί μια μόνιμη αρχή:
οι προηγούμενες καλές πράξεις μειώνουν τις τιμωρίες για τις αμαρτίες. Ο Κριτής δεν ζυγίζει την αμαρτία μόνη, αλλά θέτει την αρετή έναντι του σφάλματος πριν αποδώσει την απόφασή του:
Διότι ο δίκαιος Κριτής, ζυγίζων το ένα έναντι του άλλου, ούτω αποδίδει την απόφασίν του. Και για να μη χάσουμε την προειδοποίηση που κρύβεται στη σχεδόν καταστροφή του βασιλιά, ο Θεοδώρητος στρέφει το μάθημα προς εμάς:
Αρμόζει λοιπόν σε εμάς, αφού μάθαμε αυτά, να φεύγωμεν και τη συγγένειαν και τη φιλίαν εκείνων που μισούνται υπό του Θεού. Θαυμάζει επίσης τη φροντίδα του βασιλιά για τη δικαιοσύνη — πώς ο Ιωσαφάτ έθεσε τον φόβο του Θεού ενώπιον των κριτών που διόρισε, δείχνοντάς τους τον Επόπτη πάντων και εμφυτεύοντας τον τρόμο αυτού, ώστε να μη πωλούν τη δικαιοσύνη για δώρα ή για φιλία. Η όλη ανάγνωση του Θεοδωρήτου κλίνει προς μία αλήθεια: η βασιλεία στέκεται ή πέφτει όχι στη δύναμη του βασιλιά αλλά στον Θεό τον οποίο αναζητά.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Όταν το μεγάλο πλήθος βάδισε εναντίον του Ιούδα, ο Θεοδώρητος σημειώνει αμέσως πού ο βασιλιάς δεν αναζήτησε βοήθεια:
ούτε εις το πλήθος των υπηκόων αυτού ούτε εις τα όπλα αυτού εμπιστεύθη. Αντ' αυτού προσευχήθηκε, επικαλούμενος την υπόσχεση που ο Θεός είχε ορκισθεί στον Αβραάμ — και ο Θεοδώρητος σημειώνει τη σοφία αυτής της ικεσίας:
Και ανέφερεν τον προπάτορα, ώστε διά της υποσχέσεως της γενομένης προς αυτόν να λάβη βοήθειαν. Έπειτα ήλθε η απάντηση μέσω του Λευίτη, και ο Θεοδώρητος δείχνει την τρυφερότητα του Θεού προς έναν φοβισμένο λαό:
Αλλά ο εύσπλαγχνος Θεός, χρησιμοποιών τον Ιααζιήλ τον Λευίτην ως υπουργόν αυτού, διέλυσε τον φόβον αυτών διά της υποσχέσεως αγαθών. Αυτό είναι η καρδιά του κεφαλαίου, και η καρδιά του πολέμου του χριστιανού. 'Η μάχη δεν είναι δική σας, αλλά του Θεού' — έτσι ο Ιούδας εξήλθε όχι με το ξίφος πρώτα αλλά με το άσμα, οι ψάλται ηγούμενοι του στρατεύματος, αινούντες το κάλλος της αγιότητας· και ο ίδιος ο Κύριος έστησε τις ενέδρες και κέρδισε την ημέρα ενώ ο λαός του στεκόταν ακίνητος και παρακολουθούσε. Η Εκκλησία πάντοτε άκουσε εδώ τον δικό της πόλεμο. Τα όπλα μας είναι 'ου σαρκικά, αλλά δυνατά τω Θεώ' (Β' Κορ 10:4)· οι νίκες μας κερδίζονται όταν, παύοντας να εμπιστευόμαστε τη δική μας δύναμη, εξερχόμαστε ψάλλοντες εν πίστει και αφήνουμε τον Κύριο να πολεμήσει για εμάς. Ο Θεός που έτρεψε σε φυγή τον Μωάβ και τον Αμμών ενώ ο Ιούδας αινούσε είναι ο ίδιος που, επί του Σταυρού, νίκησε τις αρχές και τις εξουσίες και 'εδειγμάτισεν αυτάς εν παρρησία, θριαμβεύσας αυτάς εν αυτώ' (Κολ 2:15). Η μάχη ήταν δική του· το θρίαμβο είναι δικό μας.
Απαντήστε
Απόκριση
Μάθετε πρώτα τον κίνδυνο των εσφαλμένων φιλιών. Ο Θεοδώρητος δεν θα αφήσει το ένα σφάλμα του Ιωσαφάτ να περάσει απαρατήρητο: ο ευσεβής βασιλιάς σχεδόν απώλεσε τη ζωή του εξαιτίας της συμμαχίας του με τον οίκο του Αχαάβ, και η προειδοποίηση του προφήτη είναι για εσάς — φεύγετε και τη συγγένειαν και τη φιλίαν εκείνων που μισούνται υπό του Θεού. Φυλάξτε την παρέα της ψυχής σας· μη συνδέεστε, για όφελος ή στοργή, με ό,τι ο Θεός μισεί. Έπειτα παρηγορηθείτε από την προσευχή του βασιλιά. Όταν ένα πλήθος βάδισε εναντίον του, δεν μέτρησε τους στρατιώτες του ούτε ακόνισε τα δόρατά του· έστησεν εαυτόν του ζητήσαι τον Κύριον, ομολόγησε τη δική του αδυναμία — 'ουκ οίδαμεν τι ποιήσωμεν, αλλά οι οφθαλμοί ημών επί σε' — και απαντήθηκε. Έτσι όταν ο εχθρός σας πιέζει και είστε υπερτερούμενοι και φοβισμένοι, μη μετράτε πρώτα τους δικούς σας πόρους. Ομολογήστε την αδυναμία σας, στερεώστε τα μάτια σας στον Θεό, και ακούστε τον λόγον που ελέχθη στον Ιούδα: 'Η μάχη δεν είναι δική σας, αλλά του Θεού.' Και έπειτα εξέλθετε ψάλλοντες. Αυτή είναι η πιο παράξενη και βέβαιη στρατηγική σε όλη την Αγία Γραφή: ο Ιούδας νίκησε διά της αίνεσης. Έθεσαν τους ψάλτες μπροστά από το στράτευμα και αίνεσαν τον Κύριον, και ο Κύριος πολέμησε για αυτούς. Όταν ο φόβος θα σας έκανε να μελετάτε και να υπολογίζετε, κάντε το αντίθετο — υψώστε αίνεση, και αφήστε την πίστη σας να εξέλθει ενώπιόν σας όπως το άσμα των Λευιτών. Ο Θεός που έστησε ενέδρες για τους εχθρούς ενός αινούντος λαού θα πολεμήσει και για εσάς, ώστε να σταθείτε μόνο ακίνητοι και να δείτε τη σωτηρία αυτού.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Θεέ των πατέρων ημών, Ποιητά του ουρανού και της γης και Δεσπότα πάντων των εθνών, ο οποίος εστήλωσας την βασιλείαν του δούλου σου όταν σε εζήτησε, και εφείσθης αυτού εν τω ελέει σου διότι το καλόν που είχε κάνει υπερίσχυσε του σφάλματός του εν τη δικαία σου ζυγαριά: φύλαξόν με από πάσαν συγγένειαν και φιλίαν μισητήν σοι, και σύνδεσον την ψυχήν μου μόνον με ό,τι συ αγαπάς. Όταν πλήθος θλίψεων βαδίζει εναντίον μου και δεν γνωρίζω τι να πράξω, δίδαξόν με να μη εμπιστεύωμαι εις την ιδίαν μου δύναμιν ούτε εις ουδέν όπλον ιδικόν μου, αλλά να στήνω εμαυτόν του ζητήσαί σε και να στερεώνω τους οφθαλμούς μου επί σε μόνον. Λάλησον εις τον φόβον μου όπως ελάλησας διά του Λευίτου σου: 'Μη φοβηθήτε, διότι η μάχη ουκ έστιν υμών, αλλά του Θεού.' Και άφες με να εξέλθω εναντίον των εχθρών μου όπως εξήλθεν ο Ιούδας — όχι με το ξίφος πρώτα αλλά με το άσμα, με την αίνεση ηγουμένην της οδού και την πίστιν προπορευομένην μου· και συ στήσον τας ενέδρας σου εναντίον πάντων των μελλόντων να με αφανίσουν, και κέρδισον υπέρ εμού την νίκην ενώ εγώ στέκομαι ακίνητος και θεώμαι την σωτηρίαν σου. Σοι, ω Χριστέ ο Θεός ημών, ο οποίος επί του Σταυρού εσκύλευσας αρχάς και εξουσίας και εθριάμβευσας επ' αυτών, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, η δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →