← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Σαμουήλ

Α' Σαμ 25-26 — με τον Ματθαίο Χένρι

Α' Σαμουήλ 25-26Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι για το Α' Σαμουήλ 25–26 προσφέρει σταθερή ποιμαντική ενόραση στις απροσδόκητες στροφές της πρόνοιας που διαμορφώνουν τα χρόνια της ερήμου του Δαβίδ. Σε αυτά τα κεφάλαια παρακολουθούμε τον θάνατο ενός προφήτη, τη σύγκρουση με έναν άφρονα και τη σιωπηλή τόλμη μιας συνετής γυναίκας που αποτρέπει αιματοχυσία. Οι μετρημένες σκέψεις του Χένρι μας υπενθυμίζουν ότι η προστασία του Θεού συχνά έρχεται μέσω απροσδόκητων οργάνων και ότι η εγκράτεια υπό πρόκληση είναι η ίδια μια μορφή εμπιστοσύνης. Καθώς ακολουθούμε την έκθεσή του, καλούμαστε να παρατηρήσουμε τόσο τους κινδύνους της βιαστικής οργής όσο και την ομορφιά της έγκαιρης σοφίας. Το σημερινό μάθημα αντλεί απευθείας από την πραγματεία του για αυτά τα γεγονότα ώστε η αρχαία ιστορία να εξακολουθεί να καθοδηγεί τις δικές μας αντιδράσεις στην πρόκληση και το έλεος.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 25 και 26 του Α' Σαμουήλ σε μία μόνο συνεδρία. Ακούστε την αντίθεση μεταξύ της αφροσύνης του Ναβάλ και της φρονήσεως της Αβιγαίας και παρατηρήστε πώς δοκιμάζεται και τελικά σταθεροποιείται η καρδιά του Δαβίδ. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στις στιγμές που το έλεος διακόπτει την εκδίκηση. Επιστρέψτε στο κείμενο μετά την ανάγνωσή σας και προετοιμαστείτε να εξετάσετε τις παρατηρήσεις του Χένρι για τα ίδια αυτά γεγονότα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει το κεφάλαιο σκιαγραφώντας τη συνολική του κίνηση. Έχουμε εδώ κάποια διακοπή των θλίψεων του Δαβίδ από τον Σαούλ. Η πρόνοια τον ευνόησε με χρόνο ανάσας, και όμως αυτό το κεφάλαιο μας δίνει παραδείγματα των θλίψεων του Δαβίδ. Αν μια ταραχή φαίνεται να έχει τελειώσει, δεν πρέπει να είμαστε ασφαλείς· μπορεί να ξεσπάσει καταιγίδα από κάποιο άλλο σημείο, όπως εδώ για τον Δαβίδ. Ι. Οι ειδήσεις για τον θάνατο του Σαμουήλ δεν μπορούσαν παρά να τον ταράξουν, εδ. 1. Αλλά, ΙΙ. Η κακομεταχείριση που δέχθηκε από τον Ναβάλ καταγράφεται πιο εκτενώς σε αυτό το κεφάλαιο. 1. Ο χαρακτήρας του Ναβάλ, εδ. 2, 3. 2. Το ταπεινό αίτημα που του στάλθηκε, εδ. 4-9. 3. Η αγενής απάντησή του, εδ. 10-12. 4. Η οργισμένη αντίδραση του Δαβίδ σε αυτήν, εδ. 13, 21, 22. 5. Η συνετή φροντίδα της Αβιγαίας για να αποτρέψει το κακό που πιθανότατα θα έφερνε στην οικογένειά της, εδ. 14-20. 6. Η προσέγγισή της στον Δαβίδ για να τον ειρηνεύσει, εδ. 23-31. 7. Η ευνοϊκή υποδοχή της από τον Δαβίδ, εδ. 32-35. 8. Ο θάνατος του Ναβάλ, εδ. 36-38. 9. Ο γάμος της Αβιγαίας με τον Δαβίδ, εδ. 39-44. Ο Χένρι στη συνέχεια παρέχει ένα σύντομο πορτρέτο του Ναβάλ. Ι. Μια σύντομη περιγραφή του, ποιος και τι ήταν (εδ. 2, 3), ένας άνθρωπος που δεν θα είχαμε ακούσει ποτέ αν δεν είχε συμβεί κάποια επικοινωνία μεταξύ αυτού και του Δαβίδ. Παρατηρήστε, 1. Το όνομά του: Ναβάλ—άφρονας· έτσι σημαίνει. Ήταν θαύμα που οι γονείς του του έδωσαν αυτό το όνομα και κακός οιωνός για τον χαρακτήρα που αποδείχθηκε. Ωστόσο, πράγματι όλοι μας αξίζουμε να μας αποκαλούν έτσι όταν ερχόμαστε στον κόσμο, γιατί ο άνθρωπος γεννιέται σαν το άγριο πουλάρι του γαϊδάρου και η αφροσύνη είναι δεμένη στις καρδιές μας. 2. Η οικογένειά του: Ήταν από τον οίκο του Χαλέβ, αλλά ήταν πράγματι άλλου πνεύματος. Κληρονόμησε την περιουσία του Χαλέβ· γιατί η Μαών και η Κάρμηλ βρίσκονταν κοντά στη Χεβρών, που δόθηκε στον Χαλέβ (Ιησ. Ναυή ιε' 54, 55· ιδ' 14), αλλά ήταν μακριά από το να κληρονομήσει τις αρετές του. Ήταν ντροπή για την οικογένειά του, και τότε δεν ήταν τιμή γι' αυτόν. Για τον εκφυλιζόμενο το γένος είναι όνειδος—Μια καλή καταγωγή είναι όνειδος για εκείνον που εκφυλίζεται από αυτήν. Οι Εβδομήκοντα και μερικές άλλες αρχαίες μεταφράσεις το διαβάζουν ως επίθετο, όχι 'Ήταν Χαλεβίτης', αλλά 'Ήταν σκυλόψυχος άνθρωπος', με κυνοειδή διάθεση, αγενής και δαγκωτικός, και πάντα γρυλίζοντας. Ήταν άνθρωπος κυνικός. 3. Ο πλούτος του: Ήταν πολύ μεγάλος, δηλαδή πολύ πλούσιος (γιατί ο πλούτος κάνει τους ανθρώπους να φαίνονται μεγάλοι στα μάτια του κόσμου), διαφορετικά, για κάποιον που παίρνει τα μέτρα του σωστά, πραγματικά φαινόταν πολύ μικρός. Ο πλούτος είναι κοινές ευλογίες, που ο Θεός συχνά δίνει σε Ναβάλ, στους οποίους δεν δίνει ούτε σοφία ούτε χάρη. 4. Η σύζυγός του—Αβιγαία, γυναίκα μεγάλης συνέσεως. Το όνομά της σημαίνει 'η χαρά του πατέρα της'· όμως δεν μπορούσε να υποσχεθεί στον εαυτό του πολλή χαρά από αυτήν όταν την πάντρεψε με τέτοιο σύζυγο, ζητώντας περισσότερο τον πλούτο του παρά τη σοφία του. Πολλά παιδιά πετιούνται σε έναν μεγάλο σωρό από τη βρωμιά του κοσμικού πλούτου, παντρεμένα με αυτόν και με τίποτα άλλο επιθυμητό. Η σοφία είναι καλή με κληρονομιά, αλλά μια κληρονομιά είναι λίγο καλή χωρίς σοφία. Πολλές Αβιγαίες είναι δεμένες με έναν Ναβάλ· και αν είναι έτσι, ας είναι η σύνεσή της, όπως της Αβιγαίας, ποτέ τόσο μεγάλη, θα είναι λίγη για τις δοκιμασίες της. 5. Ο χαρακτήρας του. Δεν είχε αίσθηση ούτε τιμής ούτε εντιμότητας· ούτε τιμής, γιατί ήταν αγενής, δύστροπος και κακότροπος· ούτε εντιμότητας, γιατί ήταν κακός στις πράξεις του, σκληρός και καταπιεστικός, και άνθρωπος που δεν νοιαζόταν τι απάτη και βία χρησιμοποιούσε για να αποκτήσει και να αποταμιεύσει, αρκεί να μπορούσε να αποκτήσει και να αποταμιεύσει. Αυτός είναι ο χαρακτήρας που δίνεται στον Ναβάλ από εκείνον που γνωρίζει τι είναι κάθε άνθρωπος. Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια την απάντηση του Ναβάλ στους υπηρέτες του Δαβίδ. ΙΙΙ. Η αγενής απάντηση του Ναβάλ σε αυτό το μετριοπαθές αίτημα, εδ. 10, 11. Δεν θα μπορούσε κανείς να φανταστεί δυνατό ότι οποιοσδήποτε άνθρωπος θα ήταν τόσο πολύ αγενής και κακοδιάθετος όσο ήταν ο Ναβάλ. Ο Δαβίδ αποκάλεσε τον εαυτό του γιο του και ζήτησε ψωμί και ψάρι, αλλά αντί αυτού ο Ναβάλ του έδωσε πέτρα και σκορπιό· όχι μόνο τον αρνήθηκε, αλλά τον κακομεταχειρίστηκε. Αν δεν θεωρούσε σκόπιμο να του στείλει προμήθειες από φόβο για τη μοίρα του Αχιμέλεχ, που πλήρωσε ακριβά την καλοσύνη του προς τον Δαβίδ· όμως θα μπορούσε να δώσει μια ευγενική απάντηση και να κάνει την άρνηση τόσο μετριοπαθή όσο ήταν το αίτημα. Αλλά, αντί γι' αυτό, πέφτει σε πάθος, όπως οι φιλάργυροι άνθρωποι συνηθίζουν να κάνουν όταν τους ζητούν κάτι, σκεπτόμενος έτσι να καλύψει μια αμαρτία με μια άλλη και κακομεταχειριζόμενος τον φτωχό για να δικαιολογηθεί από το να τον ανακουφίσει. Αλλά ο Θεός δεν θα χλευαστεί έτσι. 1. Μιλάει περιφρονητικά για τον Δαβίδ ως ασήμαντο άνθρωπο, που δεν αξίζει να του δοθεί προσοχή. Οι Φιλισταίοι μπορούσαν να πουν γι' αυτόν, 'Αυτός είναι ο Δαβίδ ο βασιλιάς της γης, που σκότωσε τις δεκάδες χιλιάδες του' (κεφ. κα' 11), όμως ο Ναβάλ ο κοντινός γείτονάς του και ένας από την ίδια φυλή, προσποιείται ότι δεν τον γνωρίζει ή ότι δεν τον γνωρίζει ως άνθρωπο με κάποια αξία ή διάκριση: 'Ποιος είναι ο Δαβίδ; Και ποιος είναι ο γιος του Ιεσσαί;' Δεν μπορούσε να αγνοεί πόσο υποχρεωμένη ήταν η χώρα στον Δαβίδ για τις δημόσιες υπηρεσίες του, αλλά η στενή ψυχή του δεν σκέφτεται να πληρώσει κανένα μέρος αυτού του χρέους ούτε τόσο όσο να το αναγνωρίσει· μιλάει για τον Δαβίδ ως ασήμαντο άνθρωπο, αφανή και ανάξιο προσοχής. Μην θεωρείτε περίεργο αν μεγάλοι άνθρωποι και μεγάλες αξίες έτσι ατιμάζονται. 2. Τον ονειδίζει για την παρούσα δυσχέρειά του και παίρνει αφορμή από αυτήν για να τον παρουσιάσει ως κακό άνθρωπο, που ήταν πιο κατάλληλος να μπει στα δεσμά ως αλήτης παρά να του δειχθεί καλοσύνη. Πόσο φυσικά μιλάει την αγενή χωριάτικη γλώσσα εκείνων που μισούν να δίνουν ελεημοσύνη! 'Υπάρχουν πολλοί υπηρέτες σήμερα' (σαν να μην υπήρχαν τέτοιοι σε προηγούμενες ημέρες) 'που απομακρύνουν κάθε άνθρωπο από τον κύριό του', υπονοώντας ότι ο Δαβίδ ήταν ένας από αυτούς ο ίδιος ('Θα μπορούσε να είχε κρατήσει τη θέση του με τον κύριό του Σαούλ, και τότε δεν θα χρειαζόταν να μου στείλει για προμήθειες'), και επίσης ότι φιλοξενούσε και στέγαζε εκείνους που ήταν φυγάδες σαν τον εαυτό του. Θα έκανε το αίμα κάποιου να ανέβει να ακούσει έναν τόσο μεγάλο και καλό άνθρωπο όπως ο Δαβίδ έτσι να συκοφαντείται και να ονειδίζεται από έναν τόσο βάναυσο αγενή όπως ο Ναβάλ. Αλλά ο ευτελής άνθρωπος θα μιλήσει ευτέλεια, Ησ. λβ' 5-7. Αν οι άνθρωποι φέρνουν τον εαυτό τους σε στενοχώριες με τη δική τους αφροσύνη, όμως πρέπει να τους λυπηθούμε και να τους βοηθήσουμε, και όχι να τους καταπατήσουμε και να τους αφήσουμε να πεινάσουν. Αλλά ο Δαβίδ οδηγήθηκε σε αυτή τη δυσχέρεια, όχι από κάποιο σφάλμα, ούτε από κάποια απροσεξία δική του, αλλά καθαρά από τις καλές υπηρεσίες που είχε προσφέρει στη χώρα του και τις τιμές που ο Θεός του είχε αποδώσει· και όμως παρουσιάστηκε ως φυγάς και δραπέτης. Ας μας βοηθήσει αυτό να υπομένουμε τέτοιους ονειδισμούς και παρερμηνείες μας με υπομονή και ευθυμία, και να μας κάνει άνετους κάτω από αυτούς, ότι συχνά ήταν η μοίρα των εξαίρετων της γης. Μερικοί από τους καλύτερους ανθρώπους που ευλογήθηκε ποτέ ο κόσμος θεωρήθηκαν ως τα απορρίμματα όλων των πραγμάτων, Α' Κορ. δ' 13. 3. Επιμένει πολύ στην ιδιοκτησία που είχε στις προμήθειες του τραπεζιού του και δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να μοιραστεί σε αυτές. 'Είναι το ψωμί μου και η σάρκα μου, ναι, και το νερό μου επίσης (αν και το νερό είναι κοινή ιδιοκτησία όλων), και είναι προετοιμασμένο για τους θεριστές μου', υπερηφανευόμενος ότι ήταν όλο δικό του· και ποιος το αρνήθηκε; Ποιος πρόσφερε να αμφισβητήσει τον τίτλο του; Αλλά αυτό, νομίζει, θα τον δικαιολογήσει να το κρατήσει όλο για τον εαυτό του και να μην δώσει τίποτα στον Δαβίδ· γιατί δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με το δικό του; Ενώ κάνουμε λάθος αν νομίζουμε ότι είμαστε απόλυτοι κύριοι αυτού που έχουμε και μπορούμε να κάνουμε ό,τι μας αρέσει με αυτό. Όχι, είμαστε μόνο οικονόμοι και πρέπει να το χρησιμοποιούμε όπως μας κατευθύνεται, θυμούμενοι ότι δεν είναι δικό μας, αλλά του εκείνου που μας το εμπιστεύθηκε. Ο πλούτος είναι τα αλλότρια (Λουκ. ιστ' 12)· είναι κάποιου άλλου, και δεν πρέπει να μιλάμε πολύ για το ότι είναι δικό μας. Ο Χένρι στρέφεται τελικά στην αποφασιστική δράση της Αβιγαίας. Έχουμε εδώ μια περιγραφή της συνετής διαχείρισης της Αβιγαίας για τη διαφύλαξη του συζύγου και της οικογένειάς της από την καταστροφή που ερχόταν ακριβώς επάνω τους· και βρίσκουμε ότι έκανε το μέρος της θαυμάσια καλά και απάντησε πλήρως στον χαρακτήρα της. Το πάθος των αφρόνων συχνά κάνει εκείνες τις ρήξεις σε λίγο χρόνο που οι σοφοί, με όλη τη σοφία τους, δυσκολεύονται πολύ να τις διορθώσουν ξανά. Είναι δύσκολο να πει κανείς αν η Αβιγαία ήταν πιο δυστυχισμένη με έναν τέτοιο σύζυγο ή ο Ναβάλ ευτυχισμένος με μια τέτοια σύζυγο. Μια ενάρετη γυναίκα είναι στέμμα για τον σύζυγό της, για να προστατεύει καθώς και να στολίζει, και θα του κάνει καλό και όχι κακό. Η σοφία σε μια τέτοια περίπτωση όπως αυτή ήταν καλύτερη από όπλα πολέμου. 1. Ήταν σοφία της ότι ό,τι έκανε το έκανε γρήγορα και χωρίς καθυστέρηση· έκανε βιαστικά, εδ. 18. Δεν ήταν καιρός για αργοπορία ή χρονοτριβή όταν όλα ήταν σε κίνδυνο. Εκείνοι που επιθυμούν όρους ειρήνης πρέπει να στέλνουν όταν ο εχθρός είναι ακόμη μακριά, Λουκ. ιδ' 32. 2. Ήταν σοφία της ότι ό,τι έκανε το έκανε η ίδια, επειδή, όντας γυναίκα μεγάλης φρονήσεως και πολύ ευτυχής στην προσέγγιση, γνώριζε καλύτερα πώς να το διαχειριστεί από οποιονδήποτε υπηρέτη είχε. Η ενάρετη γυναίκα θα κοιτάζει η ίδια καλά στους δρόμους του οίκου της και δεν θα μεταβιβάζει αυτό το καθήκον ολότελα σε άλλους.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι σταματά για να ζυγίσει την πρώτη θερμή απόφαση του Δαβίδ. ΙΙ. Η βιαστική απόφαση του Δαβίδ επ' αυτού. Ζώστηκε το ξίφος του και διέταξε και τους άνδρες του να κάνουν το ίδιο, στον αριθμό των 400, εδ. 13. Και τι είπε μας λέγεται, εδ. 21, 22. 1. Μετανόησε για την καλοσύνη που είχε κάνει στον Ναβάλ και την θεώρησε πεταμένη πάνω του. Είπε, 'Σίγουρα μάταια φύλαξα ό,τι είχε αυτός ο άνθρωπος στην έρημο. Νόμιζα ότι θα τον υποχρέωνα και θα τον έκανα φίλο μου, αλλά βλέπω ότι δεν ωφελεί. Δεν έχει αίσθηση ευγνωμοσύνης ούτε είναι ικανός να δεχθεί τις εντυπώσεις μιας καλής πράξης, αλλιώς δεν θα μπορούσε να με μεταχειριστεί έτσι. Μου ανταπέδωσε κακό για καλό.' Αλλά, όταν μας ανταποδίδεται έτσι, δεν πρέπει να μετανοούμε για το καλό που έχουμε κάνει ούτε να διστάζουμε να κάνουμε καλό άλλη φορά. Ο Θεός είναι καλός προς τους κακούς και αχάριστους, και γιατί να μην είμαστε και εμείς; 2. Αποφάσισε να καταστρέψει τον Ναβάλ και ό,τι ανήκε σε αυτόν, εδ. 22. Εδώ ο Δαβίδ δεν ενήργησε όπως ο εαυτός του. Η απόφασή του ήταν αιματηρή, να αποκόψει όλους τους άρρενες του οίκου του Ναβάλ και να μην αφήσει κανέναν, ούτε άνδρα ούτε παιδί. Η επικύρωση της απόφασής του ήταν παθιασμένη: 'Έτσι και περισσότερο ας κάνει ο Θεός (πήγαινε να πει σε εμένα, αλλά αυτό θα ταίριαζε καλύτερα στο στόμα του Σαούλ, κεφ. ιδ' 44, παρά του Δαβίδ, και γι' αυτό το απομακρύνει ευπρεπώς) στους εχθρούς του Δαβίδ.' Είναι αυτή η φωνή σου, ω Δαβίδ; Μπορεί ο άνθρωπος κατά την καρδία του Θεού να μιλήσει έτσι απερίσκεπτα με τα χείλη του; Έχει μείνει τόσο πολύ καιρό στο σχολείο της θλίψης, όπου θα έπρεπε να είχε μάθει υπομονή, και όμως τόσο παθιασμένος; Είναι αυτός που συνήθιζε να είναι άλαλος και κωφός όταν τον ονειδίζαν (Ψαλμ. λη' 13), που μόλις την άλλη μέρα λυπήθηκε εκείνον που ζητούσε τη ζωή του, και όμως τώρα δεν θα λυπηθεί τίποτα που ανήκει σε αυτόν που μόνο έβαλε προσβολή στους αγγελιαφόρους του; Αυτός που σε άλλες φορές συνήθιζε να είναι ήρεμος και συνετός τώρα μπαίνει σε τέτοια θερμότητα από λίγες σκληρές λέξεις που τίποτα δεν θα εξιλεώσει γι' αυτές παρά το αίμα ολόκληρης οικογένειας. Κύριε, τι είναι ο άνθρωπος! Τι είναι οι καλύτεροι άνθρωποι, όταν ο Θεός τους αφήνει στον εαυτό τους, για να τους δοκιμάσει, ώστε να γνωρίσουν τι υπάρχει στις καρδιές τους; Από τον Σαούλ ο Δαβίδ περίμενε αδικίες, και εναντίον αυτών ήταν προετοιμασμένος και στεκόταν στην άμυνά του, και έτσι κρατούσε την ψυχραιμία του· αλλά από τον Ναβάλ περίμενε καλοσύνη, και γι' αυτό η προσβολή που του έδωσε ήταν έκπληξη γι' αυτόν, τον βρήκε εκτός φρουράς, και με μια ξαφνική και απροσδόκητη επίθεση τον έβαλε για την παρούσα στιγμή σε αταξία. Τι ανάγκη έχουμε να προσευχόμαστε, Κύριε, μη μας οδηγήσεις σε πειρασμό!
Απαντήστε

Ανταπόκριση

1. Πού στις παρούσες περιστάσεις σας μπορεί μια μόνο συνετή λέξη να αποτρέψει περιττή βλάβη; 2. Πώς συνήθως αντιδράτε όταν η καλοσύνη σας συναντά περιφρόνηση; 3. Ποιες πρακτικές σας βοηθούν να περιμένετε τον καιρό του Θεού αντί να επιβάλλετε τη δική σας δικαίωση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, στην ιστορία της ανοησίας του Νάβαλ και της σοφής παρέμβασης της Αβιγαίας, δίδαξέ μας να συγκρατούμε τον θυμό μας, όπως τελικά έκανε ο Δαβίδ, και να Σε εμπιστευόμαστε να υπερασπίζεσαι τη δική Σου υπόθεση και να ανταποδίδεις κάθε αδικία. Γέμισέ μας με το Πνεύμα Σου, ώστε να απαντούμε στην πρόκληση με σύνεση, να αφήνουμε την εκδίκηση στα χέρια Σου, και να δείχνουμε καλοσύνη όπου Εσύ ανοίγεις τον δρόμο. Κράτα τις καρδιές μας προσηλωμένες στο έλεος του ευαγγελίου που μας έχει καλύψει, ώστε να περπατάμε με υπομονετική εξάρτηση μόνο στην προστασία Σου. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →