← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις

Γεν 1-2 — με τον Ματθαίο Χένρι

Γένεσις 1-2Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Στις ήσυχες ώρες του πρωινού στοχασμού, στρεφόμαστε ξανά στις αρχικές σελίδες της Γραφής με την έμπιστη φωνή του Ματθαίου Χένρι δίπλα μας. Το σχόλιό του στη Γένεση 1-2 μας προσκαλεί να αργοπορήσουμε πάνω στις πρώτες πράξεις του Δημιουργού και να τις δεχθούμε ως το σίγουρο θεμέλιο για όλη την πίστη και τη λατρεία. Μέσα από την προσεκτική έκθεση του Χένρι ανακαλύπτουμε ξανά το θαύμα ενός κόσμου που μιλήθηκε σε ύπαρξη και του Θεού που ακόμη συντηρεί κάθε στιγμή. Ας αφήσει αυτή η αρχαία μαρτυρία να σταθεροποιήσει τις καρδιές μας καθώς αρχίζουμε την ημέρα με τη συντροφιά του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Καθίστε σε στάση προσεκτικής ακρόασης. Διαβάστε τα κεφάλαια 1 και 2 της Γένεσης αργά, επιτρέποντας στο επαναλαμβανόμενο ρεφρέν «και είπεν ο Θεός» να αντηχήσει στο πνεύμα σας. Παρατηρήστε την τακτική ομορφιά που αναδύεται από την αμορφία και την ειδική αξιοπρέπεια που δίνεται στην ανθρωπότητα. Αφήστε το ίδιο το κείμενο να διαμορφώσει τη φαντασία σας πριν στραφούμε στις γνώσεις του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Ματθαίος Χένρυ ξεκινά καθιερώνοντας τον σκοπό της αφήγησης της δημιουργίας. Το θεμέλιο όλης της θρησκείας που τίθεται στη σχέση μας με τον Θεό ως Δημιουργό μας, ήταν κατάλληλο το βιβλίο των θείων αποκαλύψεων που προοριζόταν να είναι ο οδηγός, η στήριξη και ο κανόνας της θρησκείας στον κόσμο, να αρχίζει, όπως αρχίζει, με μια σαφή και πλήρη αφήγηση της δημιουργίας του κόσμου—σε απάντηση σε εκείνη την πρώτη έρευνα μιας καλής συνείδησης, «Πού είναι ο Θεός ο Ποιητής μου;» (Ιώβ λε΄. 10). Σχετικά με αυτό οι ειδωλολάτρες φιλόσοφοι αθλίως σφάλλανε, και έγιναν μάταιοι στις φαντασιώσεις τους, μερικοί υποστηρίζοντας την αιωνιότητα και την αυτούπαρξη του κόσμου, άλλοι αποδίδοντάς τον σε τυχαία συνάθροιση ατόμων: έτσι «ο κόσμος διά της σοφίας δεν εγνώρισε τον Θεόν», αλλά έκανε μεγάλο κόπο για να τον χάσει. Η αγία γραφή λοιπόν, σχεδιάζοντας διά της αποκαλυφθείσας θρησκείας να διατηρήσει και να βελτιώσει τη φυσική θρησκεία, να επισκευάσει τις φθορές της και να συμπληρώσει τα ελλείμματά της, από την πτώση και έπειτα, για την αναζωογόνηση των εντολών του νόμου της φύσεως, θέτει εξαρχής αυτή την αρχή του αθόλωτου φωτός της φύσεως, Ότι αυτός ο κόσμος, στην αρχή του χρόνου, δημιουργήθηκε από ένα Ον άπειρης σοφίας και δυνάμεως, που υπήρχε αυτό πριν από κάθε χρόνο και από όλους τους κόσμους. Η είσοδος στον λόγο του Θεού δίνει αυτό το φως, Ψαλμ. ριθ΄. 130. Το πρώτο εδάφιο της Βίβλου μας δίνει μια πιο σίγουρη και καλύτερη, πιο ικανοποιητική και χρήσιμη, γνώση της προέλευσης του σύμπαντος, από όλους τους τόμους των φιλοσόφων. Η ζωηρή πίστη των ταπεινών χριστιανών κατανοεί αυτό το ζήτημα καλύτερα από τη υψωμένη φαντασία των μεγαλυτέρων πνευμάτων, Εβρ. ια΄. 3. Ο Ματθαίος Χένρυ εξετάζει στη συνέχεια το πρώτο εδάφιο λεπτομερώς. Ι. Στην επιτομή του, εδ. 1, όπου βρίσκουμε, προς παρηγορία μας, το πρώτο άρθρο του συμβόλου της πίστεώς μας, ότι ο Θεός ο Πατήρ Παντοκράτωρ είναι ο Ποιητής του ουρανού και της γης, και ως τέτοιο πιστεύουμε σε αυτόν. Ο Ματθαίος Χένρυ εξετάζει έπειτα τον συγγραφέα και τον τρόπο της δημιουργίας. (2.) Ο συγγραφέας και η αιτία αυτού του μεγάλου έργου—Ο ΘΕΟΣ. Η εβραϊκή λέξη είναι Ελοχίμ, η οποία εκφράζει, [1.] Τη δύναμη του Θεού του Δημιουργού. Ελ σημαίνει τον ισχυρό Θεό· και τι λιγότερο από παντοδύναμη ισχύ θα μπορούσε να φέρει τα πάντα εκ του μηδενός; [2.] Την πληθυντικότητα των προσώπων στη Θεότητα, Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα. Αυτό το πληθυντικό όνομα του Θεού, στα εβραϊκά, που μιλά για αυτόν ως πολλούς μολονότι είναι ένας, ήταν για τους εθνικούς ίσως οσμή θανάτου προς θάνατο, σκληρύνοντάς τους στην ειδωλολατρία τους· αλλά για εμάς είναι οσμή ζωής προς ζωή, επιβεβαιώνοντας την πίστη μας στο δόγμα της Τριάδος, το οποίο, αν και μόνον αμυδρώς υπαινίσσεται στην Παλαιά Διαθήκη, αποκαλύπτεται σαφώς στην Καινή. Ο Υιός του Θεού, ο αιώνιος Λόγος και Σοφία του Πατρός, ήταν μαζί του όταν έκανε τον κόσμο (Παρ. η΄. 30), μάλιστα, μας λέγεται συχνά ότι ο κόσμος έγινε δι’ αυτού, και τίποτε δεν έγινε χωρίς αυτόν, Ιωάν. α΄. 3, 10· Εφεσ. γ΄. 9· Κολ. α΄. 16· Εβρ. α΄. 2. Ω, τι υψηλές σκέψεις πρέπει να σχηματίζει αυτό στο νου μας για εκείνον τον μεγάλο Θεό στον οποίο πλησιάζουμε στη θρησκευτική λατρεία, και για εκείνον τον μεγάλο Μεσίτη στο όνομα του οποίου πλησιάζουμε! Ο Ματθαίος Χένρυ προχωρεί στο έργο της πρώτης ημέρας. Έχουμε εδώ περαιτέρω αφήγηση του έργου της πρώτης ημέρας, στην οποία παρατηρούμε, 1. Ότι το πρώτο από όλα τα ορατά όντα που ο Θεός δημιούργησε ήταν το φως· όχι για να μπορεί αυτός να βλέπει να εργάζεται (διότι το σκότος και το φως είναι και τα δύο όμοια σε αυτόν), αλλά για να μπορούμε εμείς να βλέπουμε τα έργα του και τη δόξα του σε αυτά, και να εργαζόμαστε τα έργα μας ενώ είναι ημέρα. Τα έργα του Σατανά και των υπηρετών του είναι έργα σκότους· αλλά εκείνος που πράττει την αλήθεια, και πράττει το αγαθό, έρχεται στο φως, και το επιθυμεί, ώστε τα έργα του να φανερωθούν, Ιωάν. γ΄. 21. Το φως είναι η μεγάλη ομορφιά και ευλογία του σύμπαντος. Όπως ο πρωτότοκος, από όλα τα ορατά όντα, μοιάζει περισσότερο με τον μεγάλο Γονέα του σε καθαρότητα και δύναμη, λαμπρότητα και ευεργεσία· έχει μεγάλη συγγένεια με πνεύμα, και είναι πλησιέστερο σε αυτό· αν και δι’ αυτού βλέπουμε άλλα πράγματα, και είμαστε βέβαιοι ότι υπάρχει, όμως δεν γνωρίζουμε τη φύση του, ούτε μπορούμε να περιγράψουμε τι είναι, ή με ποιον τρόπο το φως χωρίζεται, Ιώβ λη΄. 19, 24. Με την όρασή του ας οδηγηθούμε προς, και ας βοηθηθούμε στην πιστεύουσα θεωρία εκείνου που είναι φως, άπειρο και αιώνιο φως (Α΄ Ιωάν. α΄. 5), και ο Πατήρ των φώτων (Ιακ. α΄. 17), και που κατοικεί σε απρόσιτο φως, Α΄ Τιμ. στ΄. 16. Στη νέα δημιουργία, το πρώτο πράγμα που εργάζεται στην ψυχή είναι το φως· το μακάριο Πνεύμα αιχμαλωτίζει το θέλημα και τα πάθη φωτίζοντας τον νου, έτσι ερχόμενο στην καρδιά διά της θύρας, όπως ο καλός ποιμήν του οποίου είναι τα πρόβατα, ενώ η αμαρτία και ο Σατανάς, όπως κλέφτες και ληστές, ανεβαίνουν από κάποιον άλλο τρόπο. Εκείνοι που διά της αμαρτίας ήταν σκότος διά της χάριτος γίνονται φως στον κόσμο. 2. Ότι το φως έγινε διά του λόγου της δυνάμεως του Θεού. Είπε, Γενηθήτω φως· θέλησε και διέταξε αυτό, και έγινε αμέσως· υπήρξε φως, ένα τέτοιο αντίγραφο που ακριβώς απαντούσε στην αρχική ιδέα στον Αιώνιο Νου. Ω, η δύναμη του λόγου του Θεού! Ελάλησε, και έγινε, έγινε πραγματικά, αποτελεσματικά, και για μονιμότητα, όχι μόνο φαινομενικά, και για να εξυπηρετήσει μια παρούσα ανάγκη, διότι διέταξε, και εστερεώθη· σε αυτόν ήταν dictum, factum—ένας λόγος, και ένας κόσμος. Ο λόγος του Θεού (δηλαδή το θέλημά του και η ευδοκία αυτού) είναι ζωντανός και ενεργός. Ο Χριστός είναι ο Λόγος, ο ουσιώδης αιώνιος Λόγος, και δι’ αυτού παρήχθη το φως, διότι εν αυτώ ήτο φως, και αυτός είναι το αληθινό φως, το φως του κόσμου, Ιωάν. α΄. 9· θ΄. 5. Το θείο φως που λάμπει σε αγιασμένες ψυχές εργάζεται διά της δυνάμεως του Θεού, της δυνάμεως του λόγου του και του Πνεύματος της σοφίας και αποκαλύψεως, ανοίγοντας τον νου, διασκορπίζοντας τις ομίχλες της αγνοίας και της πλάνης, και δίνοντας τη γνώση της δόξας του Θεού εν προσώπω Χριστού, όπως στην αρχή, ο Θεός διέταξε το φως να λάμψει εκ του σκότους, Β΄ Κορ. δ΄. 6. Σκότος θα ήταν αιωνίως επί του προσώπου του πεσμένου ανθρώπου αν ο Υιός του Θεού δεν είχε έλθει, και μας είχε δώσει κατανόηση, Α΄ Ιωάν. ε΄. 20. 3. Ότι το φως το οποίο ο Θεός θέλησε, όταν παρήχθη, το ενέκρινε· Ο Θεός είδε το φως ότι ήτο καλόν. Ήταν ακριβώς όπως το σχεδίασε, και ήταν κατάλληλο να απαντήσει στον σκοπό για τον οποίο το σχεδίασε. Ήταν χρήσιμο και ωφέλιμο· ο κόσμος, που τώρα είναι παλάτι, θα ήταν μπουντρούμι χωρίς αυτό. Ήταν αξιαγάπητο και ευχάριστο. Αληθώς το φως είναι γλυκύ (Εκκλ. ια΄. 7)· ευφραίνει την καρδιά, Παρ. ιε΄. 30. Ό,τι ο Θεός προστάζει θα εγκρίνει και θα δεχθεί ευμενώς· θα ευαρεστηθεί με το έργο των χειρών του. Εκείνο είναι καλόν αληθώς που είναι έτσι ενώπιον του Θεού, διότι αυτός δεν βλέπει όπως βλέπει ο άνθρωπος. Αν το φως είναι καλόν, πόσο καλός είναι εκείνος που είναι η πηγή του φωτός, από τον οποίο το λαμβάνουμε, και στον οποίο οφείλουμε όλη την αίνεση γι’ αυτό και όλες τις υπηρεσίες που κάνουμε δι’ αυτού! 4. Ότι ο Θεός χώρισε το φως από το σκότος, έτσι τα έθεσε χωριστά ώστε να μην μπορούν ποτέ να ενωθούν, ή να συμφιλιωθούν· διότι ποια κοινωνία έχει το φως με το σκότος; Β΄ Κορ. στ΄. 14. Και όμως μοίρασε τον χρόνο μεταξύ τους, την ημέρα για το φως και τη νύχτα για το σκότος, σε μια σταθερή και τακτική διαδοχή ο ένας στον άλλο. Αν και το σκότος τώρα διασκορπίστηκε από το φως, όμως δεν καταδικάστηκε σε αιώνια εξορία, αλλά παίρνει τη σειρά του με το φως, και έχει τη θέση του, επειδή έχει τη χρήση του· διότι, όπως το φως της πρωίας ευνοεί τις εργασίες της ημέρας, έτσι οι σκιές της εσπέρας ευνοούν την ανάπαυση της νύχτας, και τραβούν τις κουρτίνες γύρω μας, ώστε να κοιμόμαστε καλύτερα. Βλέπε Ιώβ ζ΄. 2. Ο Θεός έχει έτσι μοιράσει τον χρόνο μεταξύ φωτός και σκότους, επειδή θα μας υπενθυμίζει καθημερινά ότι αυτός είναι κόσμος μειγμάτων και αλλαγών. Στον ουρανό υπάρχει τέλειο και αιώνιο φως, και καθόλου σκότος· στον άδη, απόλυτο σκότος, και ούτε αχτίδα φωτός. Σε εκείνον τον κόσμο μεταξύ αυτών των δύο υπάρχει μεγάλο χάσμα εστερεωμένο· αλλά, σε αυτόν τον κόσμο, εναλλάσσονται, και περνάμε καθημερινά από τον ένα στον άλλο, ώστε να μάθουμε να περιμένουμε τις όμοιες εναλλαγές στην πρόνοια του Θεού, ειρήνη και θλίψη, χαρά και λύπη, και να θέτουμε τον ένα απέναντι στον άλλο, προσαρμοζόμενοι και στους δύο όπως προσαρμοζόμαστε στο φως και το σκότος, καλωσορίζοντας και τους δύο, και κάνοντας το καλύτερο και από τους δύο. 5. Ότι ο Θεός τα χώρισε το ένα από το άλλο με διακριτικά ονόματα· Εκάλεσε το φως ημέρα, και το σκότος εκάλεσε νύχτα. Τους έδωσε ονόματα, ως Κύριος και των δύο· διότι η ημέρα είναι δική του, η νύχτα επίσης είναι δική του, Ψαλμ. οδ΄. 16. Αυτός είναι ο Κύριος του χρόνου, και θα είναι έτσι, έως ότου η ημέρα και η νύχτα έλθουν στο τέλος, και το ρεύμα του χρόνου καταποθεί στον ωκεανό της αιωνιότητας. Ας αναγνωρίσουμε τον Θεό στη σταθερή διαδοχή ημέρας και νύχτας, και ας αφιερώσουμε και τις δύο προς τιμήν του, εργαζόμενοι γι’ αυτόν κάθε ημέρα και αναπαυόμενοι σε αυτόν κάθε νύχτα, και μελετώντας τον νόμο του ημέρα και νύχτα. 6. Ότι αυτό ήταν το έργο της πρώτης ημέρας, και καλό έργο ημέρας ήταν. Η εσπέρα και η πρωία ήσαν η πρώτη ημέρα. Το σκότος της εσπέρας ήταν πριν από το φως της πρωίας, ώστε να χρησιμεύσει ως φόντο σε αυτό, για να το αναδείξει, και να το κάνει να λάμπει λαμπρότερα. Αυτή δεν ήταν μόνο η πρώτη ημέρα του κόσμου, αλλά η πρώτη ημέρα της εβδομάδος. Το παρατηρώ προς τιμήν εκείνης της ημέρας, επειδή ο νέος κόσμος άρχισε επίσης την πρώτη ημέρα της εβδομάδος, στην ανάσταση του Χριστού, ως το φως του κόσμου, νωρίς το πρωί. Εν αυτώ η ανατολή εξ ύψους επεσκέφθη τον κόσμο· και μακάριοι είμαστε, αιωνίως μακάριοι, αν εκείνος ο αστέρας της ημέρας ανατείλει στις καρδιές μας.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι αντλεί πρακτικά μαθήματα από τους αρχικούς στίχους. 2. Ας μάθουμε λοιπόν από εδώ, (1.) Ότι η αθεΐα είναι ανοησία, και οι άθεοι είναι οι μεγαλύτεροι ανόητοι στη φύση· διότι βλέπουν ότι υπάρχει ένας κόσμος που δεν μπορούσε να φτιάξει τον εαυτό του, και όμως δεν θα παραδεχθούν ότι υπάρχει Θεός που τον έφτιαξε. Αναμφίβολα, είναι χωρίς δικαιολογία, αλλά ο θεός αυτού του κόσμου έχει τυφλώσει τους νόες τους. (2.) Ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος Κύριος όλων με αδιαμφισβήτητο δικαίωμα. Αν είναι ο Δημιουργός, αναμφίβολα είναι ο ιδιοκτήτης και κάτοχος του ουρανού και της γης. (3.) Ότι με τον Θεό όλα τα πράγματα είναι δυνατά, και επομένως μακάριος ο λαός που έχει αυτόν ως Θεό του, και του οποίου η βοήθεια και η ελπίδα στέκονται στο όνομά του, Ψαλμ. ρκα΄. 2· ρκδ΄. 8. (4.) Ότι ο Θεός τον οποίο υπηρετούμε είναι άξιος, και όμως είναι υψωμένος πολύ πάνω από, κάθε ευλογία και αίνεση, Νεεμ. θ΄. 5, 6. Αν έφτιαξε τον κόσμο, δεν χρειάζεται τις υπηρεσίες μας, ούτε μπορεί να ωφεληθεί από αυτές (Πράξ. ιζ΄. 24, 25), και όμως δικαίως τις απαιτεί, και αξίζει την αίνεσή μας, Αποκ. δ΄. 11. Αν όλα είναι από αυτόν, όλα πρέπει να είναι προς αυτόν. Ο Χένρι κλείνει το τμήμα αναλογιζόμενος τον ρόλο του Πνεύματος. 2. Το Πνεύμα του Θεού ήταν ο πρώτος κινητήρας: Κινήθηκε επί του προσώπου των υδάτων. Όταν θεωρούμε τη γη άμορφη και κενή, μου φαίνεται σαν την κοιλάδα γεμάτη νεκρά και ξερά οστά. Μπορούν αυτά να ζήσουν; Μπορεί αυτή η συγκεχυμένη μάζα ύλης να διαμορφωθεί σε έναν όμορφο κόσμο; Ναι, αν ένα πνεύμα ζωής από τον Θεό εισέλθει σε αυτό, Ιεζ. λζ΄. 9. Τώρα υπάρχει ελπίδα για αυτό το πράγμα· διότι το Πνεύμα του Θεού αρχίζει να εργάζεται, και, αν εργάζεται, ποιος ή τι θα εμποδίσει; Ο Θεός λέγεται ότι έκανε τον κόσμο διά του Πνεύματός του, Ψαλμ. λγ΄. 6· Ιώβ κστ΄. 13· και από τον ίδιο ισχυρό εργάτη η νέα δημιουργία επιτελείται. Κινήθηκε επί του προσώπου της αβύσσου, όπως ο Ηλίας απλώθηκε πάνω στο νεκρό παιδί,—όπως η όρνιθα συγκεντρώνει τα κοτόπουλά της κάτω από τα φτερά της, και αιωρείται πάνω τους, για να τα ζεστάνει και να τα θρέψει, Ματθ. κγ΄. 37,—όπως ο αετός διεγείρει τη φωλιά του, και πετάει πάνω από τα μικρά του (είναι η ίδια λέξη που χρησιμοποιείται εδώ), Δευτ. λβ΄. 11. Μάθετε λοιπόν, Ότι ο Θεός δεν είναι μόνο ο συγγραφέας όλης της ύπαρξης, αλλά η πηγή της ζωής και η πηγή της κινήσεως. Η νεκρή ύλη θα ήταν για πάντα νεκρή αν δεν την ζωογονούσε. Και αυτό μας κάνει πιστευτό ότι ο Θεός θα αναστήσει τους νεκρούς. Εκείνη η δύναμη που έφερε έναν τέτοιο κόσμο από σύγχυση, κενότητα και σκότος, στην αρχή του χρόνου, μπορεί, στο τέλος του χρόνου, να φέρει τα ταπεινά σώματά μας από τον τάφο, αν και είναι χώρα σκότους ως σκότους αυτό, και χωρίς καμία τάξη (Ιώβ ι΄. 22), και να τα κάνει ένδοξα σώματα.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πώς επηρεάζει το να θυμάστε ότι ο Θεός δημιούργησε όλα τα πράγματα από το τίποτα τον τρόπο που βλέπετε τους δικούς σας περιορισμούς σήμερα; 2. Σε ποιο τομέα της ζωής πειράζεστε περισσότερο να ξεχάσετε ότι ο ίδιος Θεός που μίλησε το φως σε ύπαρξη εξακολουθεί να εργάζεται; 3. Πού μπορείτε να ασκήσετε έναν απλό ρυθμό λήψης τόσο του φωτός όσο και του σκότους ως δώρων από τον Κύριο του χρόνου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Δημιουργέ οὐρανοῦ καὶ γῆς, σὲ αἰνοῦμεν διὰ τὴν βεβαίαν μαρτυρίαν τοῦ λόγου σου, ὅτι μόνος Σὺ ἔφερες τάξιν ἐκ τοῦ χάους καὶ φῶς ἐκ τοῦ σκότους. Μόρφωσον ἡμᾶς διὰ τοῦ αὐτοῦ Πνεύματος, ὅπερ ἐπεφέρετο ἐπὶ τῶν ὑδάτων, ἵνα περιπατῶμεν ὡς τέκνα φωτὸς καὶ ἀναπαύωμεν τὰς καρδίας ἡμῶν ἐν τῷ τετελεσμένῳ ἔργῳ τοῦ Υἱοῦ σου. Διατήρησον ἡμᾶς ἐνθυμουμένους ὅτι πᾶσα ἡμέρα ἀρχίζει καὶ τελειώνει ὑπὸ τὸν κυρίαρχον λόγον σου, ὥστε ὁ κόπος ἡμῶν καὶ ἡ ἀνάπαυσις ἡμῶν νὰ σὲ τιμῶσι μόνον. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →