← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δανιήλ

Δανιήλ 6 — με τον Ματθαίο Χένρι

Δανιήλ 6Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο κεφάλαιο 6 του Δανιήλ προσφέρει διαχρονική ενθάρρυνση για τους πιστούς που αντιμετωπίζουν πίεση να συμβιβαστούν. Σε αυτό το μάθημα παρακολουθούμε πώς ένας ηλικιωμένος πολιτικός παρέμεινε σταθερός στην προσευχή ενώ ισχυροί αντίπαλοι σχεδίαζαν την καταστροφή του. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι αναδεικνύει τόσο την πολιτική ίντριγκα όσο και το πνευματικό θάρρος που χαρακτήριζαν τη ζωή του Δανιήλ. Καθώς ακολουθούμε τις παρατηρήσεις του, μας υπενθυμίζεται ότι η πιστότητα στον Θεό συχνά προκαλεί αντίθεση αλλά εξασφαλίζει επίσης θεία προστασία. Αυτή η μελέτη μας καλεί να εξετάσουμε τη δική μας αποφασιστικότητα όταν οι πολιτιστικές ή νομικές τάσεις στρέφονται κατά της ανοιχτής λατρείας. Είθε τα λόγια του Χένρι να ενισχύσουν τη δέσμευσή μας στην καθημερινή κοινωνία με τον Κύριο ανεξαρτήτως κόστους.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά το κεφάλαιο 6 του Δανιήλ. Προσέξτε το διάταγμα που απειλούσε οποιονδήποτε προσευχόταν σε οποιονδήποτε θεό εκτός από τον βασιλιά. Παρατηρήστε την ήσυχη, συνεπή αντίδραση του Δανιήλ καθώς συνέχιζε την πρακτική του να γονατίζει ενώπιον του Κυρίου τρεις φορές κάθε ημέρα. Αφήστε την αφήγηση να διεγείρει τόσο τον θαυμασμό για το θάρρος του Δανιήλ όσο και ειλικρινή αυτοστοχασμό για τη δική σας πνευματική ζωή. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις παρατηρήσεις που θα φέρει ο Ματθαίος Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας λεπτομερώς την προαγωγή του Δανιήλ υπό τον Δαρείο. Ι. Πόσο μεγάλος άνθρωπος ήταν. Όταν ο Δαρείος, κατά την άνοδό του στον θρόνο της Βαβυλώνας μέσω κατάκτησης, αναμόρφωσε την κυβέρνηση, κατέστησε τον Δανιήλ πρωθυπουργό του κράτους, τον έθεσε στο πηδάλιο και τον έκανε πρώτο επίτροπο τόσο του θησαυροφυλακίου όσο και της μεγάλης σφραγίδας. Η κυριαρχία του Δαρείου ήταν πολύ ευρεία· ό,τι απέκτησε από τις κατακτήσεις και τις προσκτήσεις του ήταν ότι είχε τόσες περισσότερες χώρες να φροντίζει· δεν μπορεί να αναμένεται περισσότερα από τον ίδιο από ό,τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, και επομένως άλλοι πρέπει να απασχοληθούν υπό αυτόν. Έθεσε επί της βασιλείας 120 άρχοντες (εδ. 1), και τους όρισε τις περιφέρειές τους, στις οποίες έπρεπε να απονέμουν δικαιοσύνη, να διατηρούν τη δημόσια ειρήνη και να εισπράττουν τα έσοδα του βασιλιά. Σημείωσε, οι κατώτεροι άρχοντες είναι υπηρέτες του Θεού για εμάς προς το καλό όπως και ο κυρίαρχος· και επομένως πρέπει να υποτασσόμαστε τόσο στον βασιλιά ως υπέρτατο όσο και στους κυβερνήτες που έχουν συσταθεί και εξουσιοδοτηθεί από αυτόν, Α΄ Πέτρ. β΄ 13, 14. Επάνω από αυτούς τους άρχοντες υπήρχε μια τριανδρία, ή τρεις πρόεδροι, οι οποίοι έπρεπε να λαμβάνουν και να καταρτίζουν τους δημόσιους λογαριασμούς, να δέχονται εφέσεις από τους άρχοντες, ή παράπονα εναντίον τους σε περίπτωση κακοδιοίκησης, ώστε ο βασιλιάς να μην υποστεί ζημία (εδ. 2), ώστε να μην υποστεί απώλεια στα έσοδά του και ώστε η εξουσία που ανέθεσε στους άρχοντες να μην καταχραστεί για την καταπίεση του υπηκόου, διότι με αυτό ο βασιλιάς (είτε το νομίζει είτε όχι) δέχεται πραγματική ζημία, τόσο ως αποξενώνει τις στοργές του λαού του από αυτόν όσο και ως προκαλεί τη δυσαρέσκεια του Θεού του εναντίον του. Από αυτούς τους τρεις ο Δανιήλ ήταν αρχηγός, διότι διαπιστώθηκε ότι ξεπερνούσε όλους τους άλλους σε κάθε είδους πριγκιπικά προσόντα. Προτιμήθηκε πάνω από τους προέδρους και τους άρχοντες (εδ. 3), και τόσο θαυμάσια ευχαριστημένος ήταν ο βασιλιάς με τη διαχείρισή του ώστε σκέφτηκε να τον θέσει επί όλης της βασιλείας, και να τον αφήσει να τοποθετεί και να απομακρύνει κατά την ευαρέσκειά του. Τώρα, 1. Πρέπει να το σημειώσουμε προς έπαινο του Δαρείου ότι προτιμούσε έναν άνθρωπο έτσι καθαρά για την προσωπική του αξία, και την καταλληλότητά του για τις υποθέσεις· και εκείνοι οι κυρίαρχοι που θα υπηρετούνται καλά πρέπει να ακολουθούν αυτόν τον κανόνα. Ο Δανιήλ είχε υπάρξει μεγάλος άνθρωπος στη βασιλεία που κατακτήθηκε, και για αυτόν τον λόγο, θα νόμιζε κανείς, έπρεπε να θεωρηθεί εχθρός, και ως τέτοιος να φυλακιστεί ή να εξοριστεί. Ήταν ιθαγενής μιας ξένης βασιλείας, και μιας κατεστραμμένης, και για αυτόν τον λόγο θα μπορούσε να περιφρονηθεί ως ξένος και αιχμάλωτος. Αλλά, ο Δαρείος, φαίνεται, ήταν πολύ οξυδερκής στην κρίση των ικανοτήτων των ανθρώπων, και σύντομα αντιλήφθηκε ότι αυτός ο Δανιήλ είχε κάτι εξαιρετικό μέσα του, και επομένως, αν και αναμφίβολα είχε πλάσματα δικά του, όχι λίγα, που ανέμεναν προαγωγή σε αυτή τη νεοκατακτημένη βασιλεία, και ήταν άπληστοι γι' αυτήν, και εκείνοι που ήταν από καιρό οι έμπιστοί του θα βασίζονταν ότι θα ήταν τώρα οι πρόεδροί του, όμως τόσο καλά συμβουλεύτηκε το δημόσιο συμφέρον ώστε, διαπιστώνοντας ότι ο Δανιήλ τους ξεπερνούσε όλους σε φρόνηση και αρετή, και πιθανώς έχοντας ακούσει ότι ήταν θεόπνευστος, τον έκανε το δεξί του χέρι. 2. Πρέπει να το σημειώσουμε, προς δόξα του Θεού, ότι, αν και ο Δανιήλ ήταν τώρα πολύ γέρος (ήταν πάνω από εβδομήντα χρόνια από τότε που μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα), όμως ήταν τόσο ικανός όσο ποτέ για τις υποθέσεις τόσο στο σώμα όσο και στο πνεύμα, και ότι αυτός που είχε παραμείνει πιστός στη θρησκεία του μέσα από όλους τους πειρασμούς των προηγούμενων βασιλειών σε μια νέα κυβέρνηση ήταν τόσο σεβαστός όσο ποτέ. Διατηρήθηκε παραμένοντας δρυς, όχι ιτιά, με σταθερότητα στην αρετή, όχι με ευκαμψία στην κακία. Τέτοια ειλικρίνεια είναι η καλύτερη πολιτική, διότι εξασφαλίζει φήμη· και εκείνους που έτσι τιμούν τον Θεό αυτός θα τιμήσει. Ο Χένρι στη συνέχεια εξερευνά τον φθόνο και την κακία που στράφηκαν εναντίον του Δανιήλ από τους ομοίους του. ΙΙΙ. Τι κακή θέληση του έφεραν, τόσο για το μεγαλείο του όσο και για την καλοσύνη του. Οι πρόεδροι και οι άρχοντες τον φθόνησαν διότι προήχθη πάνω από αυτούς, και πιθανώς τον μίσησαν διότι είχε άγρυπνο μάτι επάνω τους και φρόντιζε να μην αδικήσουν την κυβέρνηση για να πλουτίσουν οι ίδιοι. Δείτε εδώ, 1. Την αιτία του φθόνου, και αυτή είναι κάθε τι που είναι καλό. Ο Σολομών παραπονιέται γι' αυτό ως ενόχληση ότι για κάθε ορθή εργασία ένας άνθρωπος φθονείται από τον γείτονά του (Εκκλ. δ΄ 4), ότι όσο καλύτερος είναι ένας άνθρωπος τόσο χειρότερα θεωρείται από τους αντιπάλους του. Ο Δανιήλ φθονείται διότι έχει πιο εξαίρετο πνεύμα από τους γείτονές του. 2. Το αποτέλεσμα του φθόνου, και αυτό είναι κάθε τι που είναι κακό. Εκείνοι που φθόνησαν τον Δανιήλ δεν επιδίωξαν τίποτε λιγότερο από την καταστροφή του. Η ατίμωσή του δεν θα τους εξυπηρετούσε· ήταν ο θάνατός του που επιθυμούσαν. Η οργή είναι σκληρή, και η θυμός είναι άγριος, αλλά ποιος μπορεί να σταθεί ενώπιον του φθόνου; Παρ. κζ΄ 4. Οι εχθροί του Δανιήλ έθεσαν κατασκόπους επάνω του, για να τον παρατηρούν στη διαχείριση της θέσης του· επιζήτησαν να βρουν αφορμή εναντίον του, κάτι πάνω στο οποίο να στηρίξουν κατηγορία σχετικά με τη βασιλεία, κάποιο παράδειγμα αμέλειας ή μεροληψίας, κάποια βιαστική λέξη που ειπώθηκε, κάποιο πρόσωπο που πιέστηκε σκληρά, ή κάποια αναγκαία υπόθεση που παραβλέφθηκε. Και αν μπορούσαν μόνο να βρουν το σκουπίδι, τον λόφο του τυφλοπόντικα, ενός λάθους, θα είχε σύντομα βελτιωθεί στη δοκό, στο βουνό, ενός ασυγχώρητου παραπτώματος. Αλλά δεν μπορούσαν να βρουν καμία αφορμή εναντίον του· παραδέχθηκαν ότι δεν μπορούσαν. Ο Δανιήλ πάντα ενεργούσε έντιμα, και τώρα πιο προσεκτικά, και στεκόταν πιο πολύ στην επιφυλακή του, εξαιτίας των παρατηρητών του, Ψαλμ. κζ΄ 11. Σημείωσε, Όλοι έχουμε ανάγκη να περπατούμε με προσοχή, διότι έχουμε πολλά μάτια επάνω μας, και μερικά που παρακολουθούν για την πτώση μας. Εκείνοι ιδιαίτερα έχουν ανάγκη να φέρουν το ποτήρι τους ομοιόμορφα που το έχουν γεμάτο. Κατέληξαν, τελικά, ότι δεν θα έβρισκαν καμία αφορμή εναντίον του εκτός από ό,τι αφορούσε τον νόμο του Θεού του εδ. 5. Φαίνεται λοιπόν ότι ο Δανιήλ διατηρούσε την ομολογία της θρησκείας του, και την κρατούσε στερεά χωρίς δισταγμό ή υποχώρηση, και όμως αυτό δεν ήταν εμπόδιο στην προαγωγή του· δεν υπήρχε νόμος που να απαιτούσε να είναι της θρησκείας του βασιλιά, ή να τον καθιστά ανίκανο να φέρει αξίωμα στο κράτος εκτός αν ήταν. Ήταν το ίδιο για τον βασιλιά σε ποιον Θεό προσευχόταν, αρκεί να έκανε τις υποθέσεις της θέσης του πιστά και καλά. Ήταν στην υπηρεσία του βασιλιά μέχρι των βωμών· αλλά εκεί τον άφησε. Σε αυτό το θέμα επομένως οι εχθροί του ήλπιζαν να τον παγιδεύσουν. Πρέπει να αναζητηθεί έγκλημα προσβολής της θρησκείας όπου η προσβολή της μεγαλειότητας αποτυγχάνει—Όταν προδοσία δεν μπορούσε να κατηγορηθεί εναντίον του κατηγορήθηκε για ασεβεια. Γκρότιους. Σημείωσε, Είναι εξαιρετικό πράγμα, και πολύ για τη δόξα του Θεού, όταν εκείνοι που ομολογούν θρησκεία συμπεριφέρονται τόσο αθώα σε όλη τη συναναστροφή τους ώστε οι πιο άγρυπνοι κακόβουλοι εχθροί τους να μην μπορούν να βρουν αφορμή να τους κατηγορήσουν, παρά μόνο στα θέματα του Θεού τους, στα οποία περπατούν σύμφωνα με τη συνείδησή τους. Είναι αξιοσημείωτο ότι, όταν οι εχθροί του Δανιήλ δεν μπορούσαν να βρουν αφορμή εναντίον του σχετικά με τη βασιλεία, είχαν τόση αίσθηση δικαιοσύνης απομείνει ώστε δεν υπέβαλαν μάρτυρες εναντίον του για να τον κατηγορήσουν για εγκλήματα των οποίων ήταν αθώος, και να ορκιστούν προδοσία εναντίον του, με το οποίο ντροπιάζουν πολλούς που ονομάζονταν Ιουδαίοι και ονομάζονται Χριστιανοί. Ο Χένρι προχωρά περιγράφοντας την ακλόνητη πρακτική προσευχής του Δανιήλ παρά το διάταγμα. 1. Η σταθερή πρακτική του Δανιήλ, για την οποία δεν είχαμε ενημερωθεί πριν από αυτή την αφορμή, αλλά την οποία έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι ήταν η γενική πρακτική των ευσεβών Ιουδαίων. (1.) Προσευχόταν στο σπίτι του, μερικές φορές μόνος και μερικές φορές με την οικογένειά του γύρω του, και έκανε σοβαρή υπόθεση από αυτό. Ο Κορνήλιος ήταν άνθρωπος που προσευχόταν στο σπίτι του, Πράξ. ι΄ 30. Σημείωσε, Κάθε σπίτι όχι μόνο μπορεί να είναι, αλλά οφείλει να είναι, σπίτι προσευχής· όπου έχουμε σκηνή ο Θεός πρέπει να έχει θυσιαστήριο, και επάνω σε αυτό πρέπει να προσφέρουμε πνευματικές θυσίες. (2.) Σε κάθε προσευχή έδινε ευχαριστία. Όταν προσευχόμαστε στον Θεό για τα ελέη που χρειαζόμαστε πρέπει να τον δοξάζουμε για εκείνα που έχουμε λάβει. Η ευχαριστία πρέπει να είναι μέρος κάθε προσευχής. (3.) Στην προσευχή και την ευχαριστία του είχε το βλέμμα του στον Θεό ως Θεό του, δικό του κατά διαθήκη, και έθετε τον εαυτό του ως ενώπιόν του. Έκανε αυτό ενώπιον του Θεού του, και με αναφορά σε αυτόν. (4.) Όταν προσευχόταν και έδινε ευχαριστία γονάτιζε στα γόνατά του, που είναι η πιο κατάλληλη στάση στην προσευχή, και πιο εκφραστική ταπεινότητας, και σεβασμού, και υποταγής στον Θεό. Το γονάτισμα είναι στάση ικεσίας, και ερχόμαστε στον Θεό ως ικέτες, ικέτες για τη ζωή μας, τους οποίους αφορά να είναι επίμονοι. (5.) Άνοιγε τα παράθυρα του δωματίου του, ώστε η θέα των ορατών ουρανών να επηρεάζει την καρδιά του με δέος για εκείνον τον Θεό που κατοικεί πάνω από τους ουρανούς· αλλά αυτό δεν ήταν όλο: τα άνοιγε προς την Ιερουσαλήμ, την αγία πόλη, αν και τώρα σε ερείπια, για να σημάνει την αγάπη που είχε για τις ίδιες τις πέτρες και τη σκόνη της (Ψαλμ. ρβ΄ 14) και τη μνήμη που είχε για τις υποθέσεις της καθημερινά στις προσευχές του. Έτσι, αν και ο ίδιος ζούσε μεγάλος στη Βαβυλώνα, όμως μαρτυρούσε τη συμφωνία του με τους ταπεινότερους από τους αδελφούς του τους αιχμαλώτους, θυμούμενος την Ιερουσαλήμ και προτιμώντας την πάνω από την κύρια χαρά του, Ψαλμ. ρλζ΄ 5, 6. Η Ιερουσαλήμ ήταν ο τόπος που ο Θεός είχε εκλέξει να θέσει το όνομά του εκεί· και, όταν ο ναός αφιερώθηκε, η προσευχή του Σολομώντα προς τον Θεό ήταν ότι αν ο λαός του στη χώρα των εχθρών τους προσευχόταν προς αυτόν με το μάτι τους προς τη χώρα που τους έδωσε, και την πόλη που είχε εκλέξει, και τον οίκο που χτίστηκε στο όνομά του, τότε αυτός θα άκουγε και θα υποστήριζε την υπόθεσή τους (Γ΄ Βασ. η΄ 48, 49), στην οποία προσευχή ο Δανιήλ είχε αναφορά σε αυτή την περίσταση των λατρευτικών του πράξεων. (6.) Έκανε αυτό τρεις φορές την ημέρα, τρεις φορές κάθε ημέρα σύμφωνα με το παράδειγμα του Δαβίδ (Ψαλμ. νε΄ 17), Πρωί, βράδυ, και το μεσημέρι, θα προσευχηθώ. Είναι καλό να έχουμε τις ώρες προσευχής μας, όχι για να δεσμεύουμε, αλλά για να υπενθυμίζουμε τη συνείδηση· και, αν νομίζουμε ότι τα σώματά μας απαιτούν ανανέωση με τροφή τρεις φορές την ημέρα, μπορούμε να νομίζουμε ότι λιγότερο συχνά θα εξυπηρετήσει τις ψυχές μας; Αυτό είναι σίγουρα τόσο λίγο όσο μπορεί να είναι για να απαντήσει στην εντολή του να προσευχόμαστε πάντα. (7.) Έκανε αυτό τόσο ανοιχτά και ομολογημένα ώστε όλοι που τον γνώριζαν ήξεραν ότι ήταν η πρακτική του· και το έδειχνε έτσι, όχι διότι ήταν υπερήφανος γι' αυτό (στον τόπο όπου ήταν δεν υπήρχε χώρος για αυτόν τον πειρασμό, διότι δεν ήταν φήμη, αλλά όνειδος, που το συνόδευε), αλλά διότι δεν ντρεπόταν γι' αυτό. Αν και ο Δανιήλ ήταν μεγάλος άνθρωπος, δεν θεωρούσε ότι ήταν κάτω από αυτόν να είναι τρεις φορές την ημέρα στα γόνατά του ενώπιον του Δημιουργού του και να είναι ο δικός του ιερέας· αν και ήταν γέρος άνθρωπος, δεν θεωρούσε τον εαυτό του πέρα από αυτό· ούτε, αν και ήταν η πρακτική του από τη νεότητά του, είχε κουραστεί από αυτό το καλό έργο. Αν και ήταν άνθρωπος υποθέσεων, τεράστιων υποθέσεων, για την υπηρεσία του δημοσίου, δεν θεωρούσε ότι αυτό θα τον δικαιολογούσε από τις καθημερινές ασκήσεις λατρείας. Πόσο ασυγχώρητοι είναι τότε εκείνοι που έχουν λίγο να κάνουν στον κόσμο, και όμως δεν θα κάνουν τόσο πολύ για τον Θεό και τις ψυχές τους! Ο Δανιήλ ήταν άνθρωπος διάσημος για την προσευχή, και για επιτυχία σε αυτήν (Ιεζ. ιδ΄ 14), και έγινε έτσι κάνοντας συνείδηση την προσευχή και κάνοντας υπόθεση από αυτήν καθημερινά· και κάνοντας έτσι ο Θεός τον ευλόγησε θαυμαστά.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει αντανακλώντας στην θαρραλέα προσήλωση του Δανιήλ στις λατρευτικές του συνήθειες. 2. Η σταθερή προσήλωση του Δανιήλ σε αυτή την πρακτική, ακόμη και όταν έγινε από τον νόμο κεφαλικό έγκλημα. Όταν γνώριζε ότι το γραπτό είχε υπογραφεί συνέχισε να κάνει όπως έκανε προηγουμένως, και δεν άλλαξε ούτε μία περίσταση της εκτέλεσης. Πολλοί άνθρωπος, ναι, και πολλοί καλός άνθρωπος, θα είχε θεωρήσει φρόνηση να το παραλείψει για αυτές τις τριάντα ημέρες, όταν δεν μπορούσε να το κάνει χωρίς κίνδυνο της ζωής του· θα μπορούσε να προσευχηθεί τόσο πιο συχνά όταν εκείνες οι ημέρες είχαν λήξει και ο κίνδυνος είχε περάσει, ή θα μπορούσε να εκτελέσει το καθήκον σε άλλη ώρα, και σε άλλο τόπο, τόσο κρυφά ώστε να μην είναι δυνατό για τους εχθρούς του να το ανακαλύψουν· και έτσι θα μπορούσε και να ικανοποιήσει τη συνείδησή του και να διατηρήσει την κοινωνία του με τον Θεό, και όμως να αποφύγει τον νόμο, και να συνεχίσει στη χρησιμότητά του. Αλλά, αν είχε κάνει έτσι, θα είχε θεωρηθεί, τόσο από τους φίλους του όσο και από τους εχθρούς του, ότι είχε εγκαταλείψει το καθήκον για αυτή τη φορά, από δειλία και βάση φόβο, το οποίο θα είχε τείνει πολύ στην ατίμωση του Θεού και στην αποθάρρυνση των φίλων του. Άλλοι που κινούνταν σε χαμηλότερη σφαίρα θα μπορούσαν αρκετά καλά να ενεργήσουν με προσοχή· αλλά ο Δανιήλ, που είχε τόσα πολλά μάτια επάνω του, έπρεπε να ενεργήσει με θάρρος· και μάλιστα διότι γνώριζε ότι ο νόμος, όταν έγινε, ήταν ιδιαίτερα στρεφόμενος εναντίον του. Σημείωσε, Δεν πρέπει να παραλείπουμε το καθήκον από φόβο για ταλαιπωρία, όχι, ούτε τόσο πολύ όσο φαίνεται να υστερούμε από αυτό. Σε καιρούς δοκιμασίας μεγάλη έμφαση δίνεται στην ομολογία μας του Χριστού ενώπιον των ανθρώπων (Ματθ. ι΄ 32), και πρέπει να προσέχουμε μήπως, υπό το πρόσχημα της διακριτικότητας, βρεθούμε ένοχοι δειλίας στην υπόθεση του Θεού. Αν δεν νομίζουμε ότι αυτό το παράδειγμα του Δανιήλ μας υποχρεώνει να κάνουμε ομοίως, όμως είμαι βέβαιος ότι μας απαγορεύει να κατηγορούμε εκείνους που το κάνουν, διότι ο Θεός τον επιδοκίμασε σε αυτό. Από τη σταθερότητά του στο καθήκον του φαίνεται τώρα ότι δεν είχε συνηθίσει ποτέ να δέχεται καμία δικαιολογία για την παράλειψή του· διότι, αν ποτέ οποιαδήποτε δικαιολογία θα εξυπηρετούσε για να το παραμερίσει, αυτή θα είχε εξυπηρετήσει τώρα, (1.) Ότι απαγορευόταν από τον βασιλιά τον κύριό του, και προς τιμήν του βασιλιά επίσης· αλλά είναι αναμφισβήτητο αξίωμα, σε απάντηση σε αυτό, Πρέπει να υπακούμε στον Θεό μάλλον παρά στους ανθρώπους. (2.) Ότι θα ήταν η απώλεια της ζωής του, αλλά είναι αναμφισβήτητο αξίωμα, σε απάντηση σε αυτό, Εκείνοι που πετούν τις ψυχές τους (όπως σίγουρα κάνουν εκείνοι που ζουν χωρίς προσευχή) για να σώσουν τη ζωή τους κάνουν μόνο κακή συμφωνία για τον εαυτό τους· και αν και σε αυτό κάνουν τον εαυτό τους, όπως ο βασιλιάς της Τύρου, σοφότερο από τον Δανιήλ, στο τέλος τους θα είναι ανόητοι.
Απαντήστε

Απάντηση

1. Πού στην καθημερινή σας ρουτίνα μπορεί να πειρασθείτε να κρύψετε την πίστη σας για να αποφύγετε σύγκρουση; 2. Πώς το παράδειγμα του Δανιήλ αμφισβητεί οποιαδήποτε τάση να θεωρείτε την προσευχή προαιρετική αντί ουσιώδη; 3. Ποιο πρακτικό βήμα μπορείτε να κάνετε αυτή την εβδομάδα για να ενισχύσετε τη συνέπεια στην κοινωνία σας με τον Θεό;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, χάρισον ἡμῖν τὸ ἀκλόνητον πνεῦμα ποὺ χαρακτήριζε τὸν Δανιήλ, ὥστε νὰ ζητοῦμε τὸ πρόσωπό Σου ἐν προσευχῇ χωρὶς φόβο γήινων διαταγμάτων ἢ ἀντιθέσεων. Διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος, ἐνίσχυσον τὰς καρδίας ἡμῶν νὰ ζῶμεν μὲ ἀκεραιότητα καὶ θάρρος, ἐμπιστευόμενοι ὅτι ὁ ἴδιος Θεὸς ποὺ ἔκλεισε τὰ στόματα τῶν λεόντων θὰ ἐλευθερώσῃ πάντας τοὺς ἐπικαλουμένους Σε διὰ τοῦ Χριστοῦ. Κράτησον ἡμᾶς πιστοὺς μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ πᾶν γόνυ θὰ κάμψῃ ἐνώπιον τοῦ Υἱοῦ Σου καὶ ἡ βασιλεία Σου θὰ σταθῇ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →