Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γαλάτες
Προς Γαλάτας 4 — με τον Έιντι
Άνοιγμα
Στην σκωτική μεταρρυθμισμένη παράδοση της ακριβούς ελληνικής εξηγήσεως στρεφόμαστε σήμερον εις το σχόλιον του Ιωάννου Ίντι επί του ελληνικού κειμένου των Γαλατών. Η προσεκτική προσοχή του Ίντι εις το επιχείρημα του αποστόλου περί της κληρονομιάς της κηδεμονίας και της υιοθεσίας μας προσκαλεί να ανιχνεύσωμεν το έργον του Πνεύματος από της δουλείας εις την υιότητα. Με ποιμαντικήν ευλάβειαν ακούομεν πώς το πλήρωμα του χρόνου αποκαλύπτει τον πατρικόν σκοπόν του Θεού ώστε να λάβωμεν την κληρονομίαν η οποία ητοιμάσθη διά τους εν Χριστώ.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε το τέταρτο κεφάλαιο της προς Γαλάτας επιστολής με πνεύμα ταπεινής προσδοκίας. Καθώς ακούγονται τα λόγια, είθε το Άγιο Πνεύμα να ζωογονήσει την κατανόησή μας για την απεικόνιση του αποστόλου σχετικά με τον ανήλικο κληρονόμο και την αποστολή του Υιού, ώστε η αλήθεια της υιοθεσίας μας να εδραιωθεί στην καρδιά με νέα βεβαιότητα και ευγνωμοσύνη.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ίηντι ανοίγει εισάγοντας τη συνεχιζόμενη επεξηγηματική δήλωση του πρώτου εδαφίου.
Στίχος 1. Γαλάτας 4:1 . Λέγω δέ , ἐφ᾿ ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν , οὐδὲν διαφέρει δούλου , κύριος πάντων ὤν «Τώρα λέγω ότι ο κληρονόμος όσο διάστημα είναι νήπιος δεν διαφέρει σε τίποτε από δούλο αν και είναι κύριος πάντων». Αυτή η έκφραση εισάγει συνεχιζόμενη επεξηγηματική δήλωση Γαλάτας 4:16 Ρωμαίους 15:8. Διαφορετικά ο απόστολος γράφει όπως στο Γαλάτας 3:17 τοῦτο δὲ λέγω ή όπως στο 1 Κορινθίους 1:12 λέγω δὲ τοῦτο ή στο 1 Κορινθίους 7:29 τοῦτο δέ φημι. Αυτές οι περιπτώσεις είναι ανάλογες αλλά κάπως διαφορετικές ως προς την έμφαση. Η πορεία της σκέψης που ακολουθεί προτείνει την επόμενη εικόνα. «Τώρα λέγω» πραγματοποιώντας ακόμη ένα σημείο εικονογράφησης και με διαφορετικό σχήμα. Η έννοια δεν είναι «η σημασία μου είναι αυτή» αλλά εισάγεται νέα φάση επιχειρήματος συνδεδεμένη στενά με τα προηγούμενα.Ο Ίηντι στη συνέχεια προσδιορίζει την ακριβή αναφορά του πληθυντικού πρώτου προσώπου στον τρίτο στίχο.
Στίχος 3. Γαλάτας 4:3 . Οὕτω καὶ ἡμεῖς , ὅτε ἦμεν νήπιοι «Ούτω και ημείς όταν ήμεθα νήπιοι» όχι ατομικώς ή κατά την προηγούμενη προσωπική ζωή μας αλλά η αναφορά γίνεται στην εκκλησία στην παρελθούσα ανώριμη κατάστασή της. Το καί χρησιμοποιείται στη σύγκριση ο κληρονόμος υπήρξε για ένα διάστημα νήπιος και ημείς επίσης είμεθα νήπιοι σε σαφή παραλληλία. Κλότζ Ντεβάριους τόμος 2.635 Βίνερ παράγραφος 53 5. Ποίους δηλώνει το ἡμεῖς έχει αμφισβητηθεί. Η προηγούμενη εικόνα σχετικά με την πνευματική συγγένεια προς τον Αβραάμ και τις σφαίρες του νόμου και της πίστεως οδηγεί φυσικά στο συμπέρασμα ότι το ἡμεῖς είναι Ιουδαίοι χριστιανοί ιδιαιτέρως αφού ο Υιός του Θεού δηλώνεται στον επόμενο στίχο ότι γεννήθηκε υπό νόμον δηλαδή Ιουδαϊκόν νόμον για να εξαγοράσει εκείνους που ήσαν υπό αυτόν. Τέτοια είναι η γνώμη του Χρυσοστόμου του Θεοδωρήτου του Θεοφυλάκτου του Γκροτίου του Εστίου του Ούστερι του Σχότ του Ντε Βέττε του Μπαουμγκάρτεν Κρουσίου και του Βίζελερ.Ο Ίηντι έπειτα εξηγεί την άφιξη του πληρώματος του χρόνου στον τέταρτο στίχο.
Στίχος 4. Γαλάτας 4:4 . ῞Οτε δὲ ἦλθεν τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου «Ότε δε ήλθεν το πλήρωμα του χρόνου» το δέ εισάγει την αντίθετη κατάσταση. Για το πλήρωμα βλέπε υπό Εφεσίους 1:23. Είναι ο χρόνος θεωρούμενος ως έχων συμπληρώσει τον απονεμηθέντα χώρο ή αυτός ο ίδιος πεπληρωμένος με την εισροή όλων των περιόδων που περιέχονται στην προθεσμία του πατρός. Η μία πρόταση είναι παράλληλη προς την άλλη. Η δουλεία του κληρονόμου διαρκεί έως ότου φθάσει η προθεσμία του πατρός η πνευματική μας δουλεία λήγει με την έλευση του πληρώματος του χρόνου του ορισμένου χρόνου του Θεού. Η ανωριμότης της εκκλησίας ήταν η διάρκεια της Μωσαϊκής διαθήκης. Αλλά όχι πριν από την τελευταία στιγμή της υπάρξεώς της όταν ο χρόνος της εγεμίσεως όπως δεξαμενή με την τελευταία σταγόνα τέθηκε κατά μέρος και άρχισε η ώριμη ή πλήρης ηλικία της εκκλησίας πεπλήρωται ο καιρός Μάρκος 1:15. Το πλήρωμα του χρόνου ήταν επίσης ο καταλληλότερος χρόνος στην ιστορία του κόσμου. Βλέπε υπό Εφεσίους 1:10.
Σκεφτείτε
Eadie καταλήγει δείχνοντας πώς η αποστολή του Πνεύματος επιβεβαιώνει την πραγματικότητα της υιοθεσίας.
Στίχος 6. Προς Γαλάτας 4:6 . ῞Οτι δέ ἐστε υἱοί . Είναι δύσκολο να πει κανείς αν το ὅτι είναι δεικτικό ή αιτιολογικό-αν σημαίνει «ότι»-ως απόδειξη ότι, ή «διότι»- quoniam στην Βουλγάτα και την Κλαρομοντανή Λατινική. Το ερώτημα λοιπόν είναι, Θεωρεί ο απόστολος την αποστολή του Πνεύματος του Υιού Του ως απόδειξη ή ως αποτέλεσμα της υιοθεσίας; Ο σύνδεσμος μπορεί να φέρει είτε σημασία· η αιτιολογική σημασία είναι η απλούστερη σύνταξη, αλλά η δεικτική σημασία είναι πιο σύμφωνη με το επιχείρημα. Το να αποδοθεί «διότι είστε υιοί» φαίνεται να παρεμβαίνει στο τυπικό συμπέρασμα του επόμενου στίχου- ὥστε «ώστε δεν είσαι πλέον δούλος, αλλά υιός.» Θα θεωρούσε δεδομένη την υιοθεσία τους πριν την αποδείξει ως συμπέρασμά του-θα υπήρχε ένα υποτιθέμενο αποτέλεσμα, και έπειτα ένα τυπικό συμπέρασμα.
Απαντήστε
1. Πώς η νομική εικόνα της ανηλικότητας και της κηδεμονίας διαμορφώνει την ευγνωμοσύνη σας για την ελευθερία του ευαγγελίου;
2. Με ποιους τρόπους η αποστολή του Υιού στον καθορισμένο χρόνο ενισχύει την εμπιστοσύνη σας στον κυρίαρχο χρόνο του Θεού;
3. Πού βλέπετε το Πνεύμα της υιοθεσίας να μαρτυρεί στην προσωπική σας πορεία με τον Πατέρα;
Προσευχηθείτε
Ω Κύριε ο Θεός μας, που στο πλήρωμα του χρόνου απέστειλες τον Υιό σου γεννημένο από γυναίκα και γεννημένο υπό νόμο, σε ευλογούμε για τη λύτρωση που μας βγάζει από τη δουλεία στην υιοθεσία των υιών. Δώσε να μαρτυρεί συνεχώς μέσα μας το Πνεύμα του Υιού σου, ώστε να μπορούμε να κράζουμε Αββά, Πατέρα, με υιική εμπιστοσύνη. Κράτησέ μας από το να επιστρέψουμε στα αδύναμα και πτωχά στοιχεία, και στερέωσε τις καρδιές μας στην κληρονομιά που είναι φυλαγμένη για όσους είναι του Χριστού. Μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →