← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 71-72 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 71-72Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα
Η προσεκτική ερμηνεία της Γραφής από τον Ιωάννη Καλβίνο συνεχίζει να οδηγεί τους πιστούς σε βαθύτερη εμπιστοσύνη και δοξολογία. Στο υπόμνημά του στους Ψαλμούς 71 και 72, ο Καλβίνος παρακολουθεί την ισόβια εξάρτηση του ψαλμωδού από τον Θεό από τη γέννηση μέχρι τα γηρατειά και ενώπιον σφοδρής αντίστασης. Οι γνώσεις του φωτίζουν πώς η γνήσια πίστη προσκολλάται στη δικαιοσύνη του Κυρίου όταν η ανθρώπινη δύναμη αποτυγχάνει. Σήμερα ακολουθούμε τον Καλβίνο καθώς αναλύει τις βέβαιες προσευχές του Δαβίδ και τους όρκους συνεχούς ευχαριστίας. Είθε αυτά τα αρχαία λόγια, ερμηνευμένα από τον Μεταρρυθμιστή, να ενισχύσουν τη δική μας ελπίδα στον Θεό που ποτέ δεν εγκαταλείπει τους δικούς του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσει τη φωνή ενός ηλικιωμένου πιστού που περπάτησε με τον Θεό μέσα από πολλές δοκιμασίες. Διάβασε τους Ψαλμούς 71 και 72 αργά, σημειώνοντας τα επαναλαμβανόμενα θέματα της ισόβιας εμπιστοσύνης, της απελευθέρωσης από εχθρούς και της απόφασης να δοξάζει τη δικαιοσύνη του Θεού για πάντα. Άφησε τα λόγια του ψαλμωδού να γίνουν δική σου προσευχή καθώς σκέπτεσαι πώς ο Κύριος συντηρεί τον λαό του από τη νεότητα μέχρι τα γκρίζα μαλλιά.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει το σχόλιό του εξετάζοντας την ειλικρίνεια της εμπιστοσύνης του Δαβίδ στον Θεό. 1. Επί σοι, ω Ιεχωβά! εναποθέτω την εμπιστοσύνην μου. Εθεωρήθη ότι η αφορμή της συνθέσεως αυτού του ψαλμού ήτο η συνωμοσία του Αβεσσαλώμ· και η ιδιαιτέρα αναφορά την οποίαν ο Δαβίδ ποιείται εις το γήρας αυτού καθιστά την εικασίαν ταύτην ουχί απίθανον. Καθώς όταν προσερχώμεθα εις τον Θεόν, η πίστις μόνη είναι εκείνη η οποία ανοίγει την οδόν δι' ημάς, ο Δαβίδ, προς το να λάβη ό,τι εζήτει, διαμαρτύρεται, κατά το συνήθες αυτού ύφος, ότι δεν εκχέει ενώπιον του θρόνου της χάριτος υποκριτικάς προσευχάς, αλλά καταφεύγει εις τον Θεόν με ειλικρίνειαν καρδίας, πεπεισμένος πλήρως ότι η σωτηρία αυτού είναι αποκειμένη εις την χείρα του Θείου. Ο άνθρωπος του οποίου ο νους ευρίσκεται εις κατάστασιν διαρκούς διακυμάνσεως, και του οποίου η ελπίς διαιρείται στρεφομένη προς διαφόρους κατευθύνσεις, εις εκάστην των οποίων ζητεί απελευθέρωσιν, ή ο οποίος, υπό την επίδρασιν του φόβου, αμφισβητεί μεθ' εαυτού, ή ο οποίος πεισματωδώς αρνείται την θείαν βοήθειαν, ή ο οποίος ταράττεται και παραδίδεται εις ανυπόμονον ανησυχίαν, είναι ανάξιος να τύχη βοηθείας υπό του Θεού. Το μόριον λεολάμ, λεολάμ, εις το τέλος του πρώτου στίχου, το οποίον μετεφράσαμεν εις τον αιώνα, επιδέχεται διττήν έννοιαν, ως έχω δείξει επί του [7]Ψαλμού 31:1. Είτε υπονοεί σιωπηρώς αντίθεσιν μεταξύ των παρόντων συμφορών του Δαβίδ και της ευτυχούς εκβάσεως την οποίαν προεμάντευε· ως εάν έλεγεν, Κύριε, κείμαι εις την σκόνην επί του παρόντος ως συγκεχυμένος· αλλά θα έλθη ο καιρός καθ' ον θα μοι παράσχης απελευθέρωσιν. Ή το να μη εντραπώ εις τον αιώνα, σημαίνει να μη εντραπώ ποτέ. Καθώς οι στίχοι ούτοι σχεδόν αντιστοιχούσι προς την αρχήν του 31ου ψαλμού, θα ανεφέρομαι εις τον τόπον εκείνον διά τας επεξηγηματικάς παρατηρήσεις τας οποίας εδώ εκ προθέσεως παραλείπω, μη επιθυμών να φορολογήσω την υπομονήν των αναγνωστών μου διά περιττήν επανάληψιν. Ο Καλβίνος κατόπιν δείχνει πώς η παρελθούσα πείρα εκ νεότητος παρέχει ερείσματα διά την παρούσαν ελπίδα. 5. Διότι συ είσαι η προσδοκία μου, ω Κύριε Ιεχωβά! Ο Ψαλμωδός ενταύθα επαναλαμβάνει ό,τι είχεν είπει ολίγον πρότερον περί της εμπιστοσύνης ή πεποιθήσεως αυτού. Αλλά τινές, ίσως, δύνανται να κλίνωσι να αναφέρωσι την πρότασιν ταύτην μάλλον εις την υπόθεσιν ή το έρεισμα το παρεχόμενον αυτώ διά την ελπίδα και την πεποίθησιν παρά εις τα συναισθήματα της καρδίας αυτού· υποθέτοντες ότι εννοεί, ότι διά των ευεργεσιών τας οποίας ο Θεός είχεν επιδαψιλεύσει επ' αυτού, είχεν εφοδιασθή με ευλόγως ερειδομένην ελπίδα. Και βεβαίως δεν δηλοί ενταύθα απλώς ότι ήλπιζεν εις τον Θεόν, αλλά με τούτο συνάπτει την πείραν, και ομολογεί ότι και εκ νεότητος αυτού είχεν λάβει τεκμήρια της θείας εύνοιας, εκ των οποίων ηδύνατο να μάθη, ότι η πεποίθησις πρέπει να εναποτίθεται εις τον Θεόν μόνον. Αναφερόμενος εις ό,τι ο Θεός είχεν κάμει δι' αυτόν, [106] εκφράζει την πραγματικήν αιτίαν της πίστεως, (εάν ούτω δύναμαι να είπω·) και εκ τούτου δυνάμεθα ευκόλως να αντιληφθώμεν την ισχυράν επίδρασιν την οποίαν η ανάμνησις των ευεργεσιών του Θεού είχεν εις την θρέψιν της ελπίδος αυτού. Επί του στίχου 14 ο Καλβίνος περιγράφει την ανανεωθείσαν απόφασιν του ψαλμωδού να ελπίζη αδιαλείπτως. 14. Αλλ' εγώ θα ελπίζω αδιαλείπτως. Ο Δαβίδ πάλιν, ως έχων επιτύχει την νίκην, προετοιμάζεται διά την ευχαριστίαν. Δεν υπάρχει, όμως, αμφιβολία, ότι κατά τον χρόνον καθ' ον οι ασεβείς εχλεύαζον την απλότητά του, ούτος ηγωνίσθη ανδρείως εν μέσω των θλίψεων αυτού, ως δύναται να συναχθή εκ της λέξεως ελπίς. Μολονότι, κατά την εξωτερικήν εμφάνισιν, δεν υπήρχε προοπτική απελευθερώσεως εκ των θλίψεων αυτού, και μολονότι οι ασεβείς δεν έπαυον υπερηφάνως να καταχέωσι περιφρονήσεως την εμπιστοσύνην αυτού εις τον Θεόν, εν τούτοις ούτος απεφάσισε να επιμείνη εις την άσκησιν της ελπίδος· καθώς είναι γνήσιον δείγμα της πίστεως, το να αποβλέπη τις αποκλειστικώς εις την θείαν υπόσχεσιν, ίνα οδηγήται υπό του φωτός αυτής μόνον εν μέσω του πυκνοτάτου σκότους των θλίψεων. Η δύναμις, λοιπόν, της ελπίδος περί της οποίας ο Δαβίδ ομιλεί, πρέπει να εκτιμάται εκ των συγκρούσεων τας οποίας ούτος υπέστη κατά τον χρόνον εκείνον. Λέγων, θα προσθέσω εις πάσας τας αινέσεις σου, δείχνει την πεποίθησιν με την οποίαν προεμάντευε την επιθυμητήν διαφυγήν εκ των θλίψεων αυτού. Είναι ως εάν έλεγεν -- Κύριε, ημνημόνευσα επί μακρόν να λαμβάνω ευεργεσίας παρά σου, και η νέα αύτη προσθήκη εις αυτάς, δεν αμφιβάλλω, θα μοι παράσχη νέαν ύλην διά τον εορτασμόν της χάριτός σου. Ο Καλβίνος κατόπιν εξηγεί τι σημαίνει το να προχωρήση τις εν τη δυνάμει του Κυρίου μόνον. 16. Θα πορευθώ εν τη δυνάμει του Κυρίου Ιεχωβά! Τούτο δύναται επίσης πολύ ορθώς να μεταφρασθή, θα πορευθώ εις τας δυνάμεις· και η ερμηνεία αύτη δεν είναι ολιγώτερον πιθανή της ετέρας. Καθώς ο φόβος και η λύπη καταλαμβάνουσι τους νους ημών εν τω καιρώ του κινδύνου, εκ του ότι δεν αναλογιζόμεθα μετά της βαθείας και εναγωνίου προσοχής η οποία αρμόζει εις ημάς την δύναμιν του Θεού· ούτω το μόνον φάρμακον διά την ανακούφισιν της λύπης ημών εν ταις θλίψεσιν ημών είναι το να εισέλθωμεν εις τας δυνάμεις του Θεού, ίνα αύται περιβάλλωσι και υπερασπίζωσιν ημάς εκ παντός μέρους. Αλλά την ετέραν ανάγνωσιν, η οποία είναι γενικώτερον δεκτή, εθεώρησα πρέπον να διατηρήσω, διότι και αύτη είναι πολύ κατάλληλος, μολονότι οι ερμηνευταί διαφέρουσιν ως προς την έννοιαν αυτής. Τινές ερμηνεύουσιν, θα εξέλθω εις μάχην στηριζόμενος επί της δυνάμεως του Θεού. Αλλά τούτο είναι υπερβολικώς περιορισμένον. Το πορεύομαι ισοδυναμεί με το μένω εις κατάστασιν σταθεράν, μόνιμον και διαρκή. Οι αληθείς πιστοί, πρέπει πράγματι να παραχωρηθή, τόσον μακράν από του να εκδηλώνωσι τας ενεργείας αυτών άνευ δυσκολίας, και να ίπτανται μετά προθυμίας εις την ουράνιον πορείαν αυτών, μάλλον στενάζουσιν εκ της κοπώσεως· αλλά καθώς υπερνικώσι μετά ακαταμαχήτου θάρρους πάντα τα εμπόδια και τας δυσχερείας, μη υποχωρούντες, ή αποκλίνοντες εκ της ορθής οδού, ή τουλάχιστον μη αποτυγχάνοντες εκ της απελπισίας, διά τον λόγον τούτον λέγονται ότι προχωρούσιν εωσού φθάσωσιν εις το τέρμα της πορείας αυτών. Εν συντομία, ο Δαβίδ καυχάται ότι ουδέποτε θα απογοητευθή της βοηθείας του Θεού εωσού φθάση τον στόχον. Και επειδή ουδέν είναι σπανιώτερον ή δυσκολώτερον εν τη παρούση καταστάσει της αδυναμίας και της ασθενείας παρά το να εξακολουθήση τις επιμένων, συγκεντροί όλας τας σκέψεις αυτού ίνα στηριχθή μετά πλήρους πεποιθήσεως αποκλειστικώς επί της δικαιοσύνης του Θεού. Όταν λέγη ότι θα ενθυμήται ταύτην ΜΟΝΟΝ, η έννοια είναι, ότι, εγκαταλείπων πάσας τας φθαρτάς πεποιθήσεις υπό των οποίων σχεδόν ολόκληρος ο κόσμος ωθείται, θα εξαρτάται ολοτελώς από της προστασίας του Θεού, μη επιτρέπων εις εαυτόν να πλανάται μετά των ιδίων φαντασιώσεων αυτού, ή να σύρεται προς ταύτα και εκείνα υπό των περιβαλλόντων αντικειμένων.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος αντλεί μια ζωτική θεολογική σύνδεση μεταξύ της δικαιοσύνης του Θεού και της επιμονής του πιστού. Ο Αυγουστίνος παραθέτει αυτό το κείμενο περισσότερες από εκατό φορές ως επιχείρημα για να ανατρέψει την αξία των έργων, και εύλογα αντιπαραθέτει τη δικαιοσύνη που ο Θεός δωρεάν χορηγεί στη δικαιοσύνη των ανθρώπων που βασίζεται στην αξία. Πρέπει, όμως, να ομολογηθεί ότι διαστρεβλώνει τα λόγια του Δαβίδ, και τους αποδίδει μια έννοια ξένη προς την αυθεντική τους σημασία, η οποία απλώς είναι ότι δεν στηρίζεται στη δική του σοφία, ούτε στη δική του ικανότητα, ούτε στη δική του δύναμη, ούτε σε κανέναν πλούτο που κατείχε, ως βάση για να τρέφει τη βέβαιη ελπίδα της σωτηρίας, αλλά ότι η μόνη βάση πάνω στην οποία στηρίζει αυτή την ελπίδα είναι ότι, καθώς ο Θεός είναι δίκαιος, είναι αδύνατο για τον Θεό να τον εγκαταλείψει. Η δικαιοσύνη του Θεού, όπως μόλις παρατηρήσαμε, δεν δηλώνει εδώ εκείνο το δωρεάν δώρο με το οποίο συμφιλιώνει τους ανθρώπους με τον εαυτό του, ή με το οποίο τους αναγεννά σε νέα ζωή· αλλά την πιστότητά του στο να τηρεί τις υποσχέσεις του, με την οποία σκοπεύει να δείξει ότι είναι δίκαιος, ευθύς και αληθινός προς τους δούλους του. Τώρα, ο Ψαλμωδός δηλώνει ότι η δικαιοσύνη του Θεού μόνο θα είναι συνεχώς μπροστά στα μάτια του και στη μνήμη του· διότι αν δεν κρατάμε τον νου μας προσηλωμένο μόνο σε αυτό, ο Σατανάς, που διαθέτει θαυμαστά μέσα για να δελεάζει, θα πετύχει να μας παρασύρει μετά τη ματαιότητα. Μόλις ελπίδες από διαφορετικές πλευρές αρχίσουν να εισχωρούν στον νου μας, δεν υπάρχει τίποτε από το οποίο κινδυνεύουμε περισσότερο από το να απομακρυνθούμε. Και όποιος, μη αρκούμενος μόνο στη χάρη του Θεού, αναζητά αλλού την ελάχιστη βοήθεια, θα πέσει σίγουρα, και έτσι θα χρησιμεύσει ως παράδειγμα για να διδάξει άλλους πόσο μάταιο είναι να προσπαθεί κανείς να αναμίξει τα στηρίγματα του κόσμου με τη βοήθεια του Θεού. Αν ο Δαβίδ, όσον αφορά την απλή εξωτερική του κατάσταση στη ζωή, μπορούσε να παραμείνει σταθερός και ασφαλής μόνο απαρνούμενος όλες τις άλλες εμπιστοσύνες και ρίχνοντας τον εαυτό του στη δικαιοσύνη του Θεού· ποια σταθερότητα, σε παρακαλώ να σκεφτείς, είναι πιθανό να έχουμε εμείς, όταν η αναφορά είναι στην πνευματική και αιώνια ζωή, αν απομακρυνθούμε, έστω και ελάχιστα, από την εξάρτησή μας από τη χάρη του Θεού; Είναι, επομένως, αναμφισβήτητο ότι η διδασκαλία που επινοήθηκε από τους Παπικούς, η οποία διαιρεί το έργο της επιμονής στην αγιότητα μεταξύ της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου και της χάριτος του Θεού, [114] ρίχνει τις άθλιες ψυχές στην καταστροφή.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Σε ποια περιοχή της ζωής πειράζεσαι να διαιρέσεις την εμπιστοσύνη σου αντί να αναπαύεσαι ολοκληρωτικά στον Κύριο; 2. Πώς η ανάμνηση της φροντίδας του Θεού από τις πρώτες σου ημέρες ενισχύει την ελπίδα σου σήμερα; 3. Πού μπορεί να χρειάζεται να εγκαταλείψεις άλλες εμπιστοσύνες και να στηριχθείς μόνο στη δικαιοσύνη του Θεού;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, σὺ ὑπῆρξας καταφύγιον ἡμῖν ἀπὸ νεότητος ἕως γήρως, στηρίζων ἡμᾶς διὰ τῆς κυριαρχικῆς σου χάριτος ὅταν ἡ δύναμις ἐκλείπῃ καὶ ἐχθροὶ ἐγείρωνται. Στήριξον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἐπὶ τῆς ἀνελλιποῦς σου δικαιοσύνης, ἵνα διακηρύξωμεν τὰ ἔργα σου εἰς τὴν ἐρχομένην γενεὰν καὶ ἀναπαυθῶμεν ἐν τῇ διαθηκικῇ πιστότητι τοῦ Υἱοῦ σου, οὗ ἡ δικαία βασιλεία διαμένει εἰς τοὺς αἰῶνας. Πλήρωσον τὰ στόματα ἡμῶν διὰ τοῦ αἴνου σου καὶ συντήρησον ἡμᾶς ἐν τῇ δυνάμει σου μόνῃ ἕως ὅτου σε ἴδωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →