Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ησαΐας
Ησ 63-64 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στον Ησαΐα 63–64 μας εισάγει στο μυστήριο της θείας απελευθέρωσης. Με προσεκτική προσοχή τόσο στην ιστορία όσο και στην προφητεία, ο Χένρι δείχνει πώς ο Κύριος προχωρεί στην κρίση και στο έλεος. Τα λόγια του μας προσκαλούν να δούμε τον νικηφόρο Λυτρωτή και να θυμηθούμε την ακλόνητη αγάπη που στήριξε τον λαό του Θεού σε κάθε εποχή. Καθώς ακούμε, ας ταραχθούν οι καρδιές μας να εμπιστευθούμε Εκείνον που πολεμά μόνος αλλά σώζει πλήρως, και να απαντήσουμε με ανανεωμένη πίστη και προσευχή.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στον Ησαΐα 63 και 64. Άσε το όραμα του προφήτη για τον αιματοβαμμένο Νικητή και την κραυγή της Εκκλησίας για έλεος να σε πλημμυρίσει. Διάβασε αργά, επιτρέποντας στην εικόνα της κρίσης και στην τρυφερότητα των θυμημένων ελεών να διαμορφώσουν τις προσευχές σου. Ζήτα από το Πνεύμα να ανοίξει τα μάτια σου στον Λυτρωτή που πατά τον ληνό μόνος για χάρη των λυτρωμένων του.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι αρχίζει διακρίνοντας τις ιστορικές και πνευματικές διαστάσεις της νίκης.
Είναι μια ένδοξη νίκη που ερευνάται πρώτα και μετά εξηγείται. 1. Είναι μια νίκη που αποκτήθηκε από την πρόνοια του Θεού επί των εχθρών του Ισραήλ· επί των Βαβυλωνίων (λένε μερικοί), τους οποίους κατέκτησε ο Κύρος και ο Θεός δι’ αυτού, και θέλουν ο προφήτης να κάνει την πρώτη αποκάλυψη αυτού κατά την θριαμβευτική του επιστροφή όταν βρίσκεται στη χώρα του Εδώμ· αλλά αυτό δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να γίνει δεκτό, διότι η χώρα της Βαβυλώνας μιλάται πάντοτε ως η γη του βορρά, ενώ ο Εδώμ βρισκόταν νότια από την Ιερουσαλήμ, ώστε ο νικητής δεν θα επέστρεφε μέσω εκείνης της χώρας· η νίκη λοιπόν αποκτήθηκε επί των ίδιων των Εδωμιτών, οι οποίοι θριάμβευσαν στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Χαλδαίους (Ψαλμ. 137:7) και απέκοψαν εκείνους που, απομακρυνόμενοι όσο μπορούσαν από τον εχθρό, κατέφυγαν στους Εδωμίτες (Οβδ. 12, 13), και γι’ αυτό λογίστηκαν όταν καταστράφηκε η Βαβυλώνα· διότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η προφητεία εκείνη εκπληρώθηκε, αν και δεν συναντούμε στην ιστορία την εκπλήρωσή της (Ιερ. 49:13), η Βοσόρ θα γίνει ερήμωση. Ωστόσο αυτή η νίκη επί του Εδώμ τίθεται ως παράδειγμα ή δείγμα παρόμοιων νικών επί άλλων εθνών που υπήρξαν εχθροί του Ισραήλ. Αυτή επί των Εδωμιτών ονομάζεται για χάρη της παλαιάς έχθρας του Ησαύ κατά του Ιακώβ (Γεν. 27:41) και ίσως με υπαινιγμό στους ένδοξους θριάμβους του Δαβίδ επί των Εδωμιτών, με τους οποίους φαίνεται ότι, περισσότερο από κάθε άλλη νίκη του, απέκτησε όνομα, Ψαλμ. 60, τίτλος, Β’ Βασ. 8:13, 14. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: 2. Είναι μια νίκη που αποκτήθηκε από τη χάρη του Θεού εν Χριστώ επί των πνευματικών εχθρών μας. Βρίσκουμε τα εν αίματι βεβαμμένα ενδύματα να κοσμούν Εκείνον του οποίου το όνομα καλείται Ο Λόγος του Θεού, Αποκ. 19:13. Και ποιος είναι αυτός το γνωρίζουμε πολύ καλά· διότι δι’ Αυτού είμαστε υπερνικητές επί των αρχών και εξουσιών τις οποίες στον σταυρό λεηλάτησε και θριάμβευσε.Στη συνέχεια ο Χένρι ταυτοποιεί τον νικητή ως τον ισχυρό Σωτήρα που ομιλεί εν δικαιοσύνη.
1. Λέει ποιος είναι: Εγώ που ομιλώ εν δικαιοσύνη, ισχυρός να σώζω. Αυτός είναι ο Σωτήρας. Ο Θεός ήταν Σωτήρας του Ισραήλ από το χέρι των καταπιεστών τους· ο Κύριος Ιησούς είναι δικός μας· το όνομά του, Ιησούς, σημαίνει Σωτήρας, διότι σώζει τον λαό του από τις αμαρτίες τους. Στη σωτηρία που επιτελέστηκε θέλει να προσέξουμε, (1.) Την αλήθεια της επαγγελίας του, η οποία εκπληρώνεται εκεί: Ομιλεί εν δικαιοσύνη, και γι’ αυτό θα εκπληρώσει κάθε λόγον που έχει ειπεί, με τον οποίο θέλει να συγκρίνουμε όσα κάνει, ώστε, θέτοντας τον λόγον και το έργον το ένα απέναντι στο άλλο, όσα κάνει να επικυρώνουν όσα έχει ειπεί και όσα έχει ειπεί να δικαιολογούν όσα κάνει. (2.) Την αποτελεσματικότητα της δυνάμεώς του, η οποία ασκείται εκεί: Είναι ισχυρός να σώζει, ικανός να φέρει εις πέρας την επαγγελθείσα λύτρωση, όποιες δυσκολίες και αντιστάσεις κι αν βρίσκονται στον δρόμο της.Ο Χένρι στη συνέχεια περιγράφει λεπτομερώς πώς ο Λυτρωτής κερδίζει τη νίκη με τη δική του δύναμη μόνος.
(1.) Κερδίζει τη νίκη καθαρά με τη δική του δύναμη: Εγώ πάτησα τον ληνό μόνος, εδ. 3. Όταν ο Θεός ελευθέρωσε τον λαό του και κατέστρεψε τους εχθρούς τους, αν χρησιμοποίησε όργανα, δεν τα χρειαζόταν. Αλλά μεταξύ του λαού του, για τον οποίο επρόκειτο να γίνει η σωτηρία, καμία βοήθεια δεν προσφέρθηκε· ήταν αδύναμοι και ανήμποροι, και δεν είχαν ικανότητα να κάνουν τίποτα για την ίδια τους την ανακούφιση· ήταν απελπισμένοι και αδιάφοροι, και δεν είχαν καρδιά να κάνουν τίποτα· δεν ήταν διατεθειμένοι να δώσουν ούτε το ελάχιστο χτύπημα ή αγώνα για ελευθερία, ούτε οι ίδιοι οι αιχμάλωτοι ούτε κάποιος από τους φίλους τους γι’ αυτούς (εδ. 5): «Κοίταξα, και δεν υπήρχε κανείς να βοηθήσει, όπως θα περίμενε κανείς, τίποτα από τολμηρό ενεργό πνεύμα δεν εμφανίστηκε μεταξύ τους· μάλιστα δεν υπήρχε μόνο κανείς να ηγηθεί, αλλά, που ήταν πιο παράξενο, δεν υπήρχε κανείς να στηρίξει, κανείς που θα ερχόταν ως δεύτερος, που θα είχε το θάρρος να ενωθεί με τον Κύρο κατά των καταπιεστών τους· γι’ αυτό ο βραχίονάς μου έφερε τη σωτηρία· όχι με κτιστή ισχύ ή δύναμη, αλλά με το Πνεύμα του Κυρίου των δυνάμεων, ο δικός μου βραχίων.» Σημείωσε, ο Θεός μπορεί να βοηθήσει όταν όλοι οι άλλοι βοηθοί αποτυγχάνουν· μάλιστα, αυτός είναι ο καιρός του να βοηθήσει, και γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο θα προβάλει τη δική του δύναμη τόσο πιο ένδοξα. Αλλά αυτό εφαρμόζεται πληρέστατα στις νίκες του Χριστού επί των πνευματικών εχθρών μας, τις οποίες απέκτησε με μονομαχία. Πάτησε τον ληνό της οργής του Πατρός του μόνος, και θριάμβευσε επί αρχών και εξουσιών εν εαυτώ, Κολ. 2:15. Από τον λαό δεν υπήρχε κανείς μαζί του· διότι, όταν εισήλθε στον αγώνα με τις δυνάμεις του σκότους, όλοι οι μαθητές του τον εγκατέλειψαν και έφυγαν. Δεν υπήρχε κανείς να βοηθήσει, κανείς που μπορούσε, κανείς που τολμούσε· και μπορούσε καλά να απορεί ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων, των οποίων ήταν η μέριμνα, δεν υπήρχε μόνο κανείς να στηρίξει, αλλά ότι υπήρχαν τόσοι πολλοί να αντιταχθούν και να εμποδίσουν αν μπορούσαν.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι στρέφεται στην ευγνώμων ανασκόπηση της Εκκλησίας για τα παρελθόντα ελέη του Θεού.
Ι. Εδώ υπάρχει μια γενική ομολογία της αγαθότητας του Θεού προς αυτούς καθ’ όλη τη διάρκεια, εδ. 7. Ελέχθη, γενικά, για τους προφήτες και τον λαό του Θεού (κεφ. 62:6) ότι έκαναν μνεία του Κυρίου· τώρα εδώ μας λέγεται τι είναι στον Θεό που αυτοί ιδιαίτερα ευχαριστούνται να μνημονεύουν, και αυτό είναι η αγαθότητά του, την οποία ο προφήτης εδώ μνημονεύει σαν να νόμιζε ότι δεν μπορούσε ποτέ να πει αρκετά γι’ αυτήν. Μνημονεύει την καλοσύνη του Θεού (η οποία δεν εμφανίστηκε ποτέ τόσο φανερή, τόσο εξέχουσα, όσο στην αγάπη του προς την ανθρωπότητα στέλνοντας τον Υιό του να μας σώσει, Τιτ. 3:4), την ευσπλαχνία του, καλοσύνη που δείχνεται σε κάθε τι που είναι αγαπητό· μάλιστα, τόσο άφθονες είναι οι πηγές, και τόσο ποικίλα τα ρεύματα, του θείου ελέους, ώστε ομιλεί γι’ αυτό στον πληθυντικό αριθμό—οι ευσπλαχνίες του· διότι, αν θέλαμε να μετρήσουμε τους καρπούς της ευσπλαχνίας του, είναι περισσότεροι σε αριθμό από την άμμο. Με τις ευσπλαχνίες του μνημονεύει τους αίνους του, δηλαδή τις ευγνώμονες ομολογίες που κάνουν οι άγιοι για την ευσπλαχνία του, και οι άγγελοι επίσης. Πρέπει να μνημονευθεί, προς τιμήν του Θεού, τι φόρος αίνου πληρώνεται σ’ αυτόν από όλα τα πλάσματά του εν όψει της ευσπλαχνίας του. Δες πόσο άφθονα ομιλεί, 1. Για την αγαθότητα που προέρχεται από τον Θεό, τα δώρα της ευσπλαχνίας του—όλα όσα ο Κύριος έχει δωρίσει σε εμάς ιδιαιτέρως, σχετικά με τη ζωή και την ευσέβεια, στην προσωπική και οικογενειακή μας ικανότητα. Ας ομιλήσει κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του, ας ομιλήσει όπως έχει βρει, και πρέπει να ομολογήσει ότι έχει λάβει πολλά από τη θεία γενναιοδωρία. Αλλά πρέπει επίσης να μνημονεύσουμε τις χάρες που δωρίθηκαν στην Εκκλησία του, τη μεγάλη αγαθότητά του προς τον οίκο του Ισραήλ, την οποία έχει δωρίσει σ’ αυτούς. Σημείωσε, πρέπει να ευλογούμε τον Θεό για τα ελέη που απολαμβάνουν άλλοι καθώς και για εκείνα που απολαμβάνουμε εμείς, και να λογίζουμε ότι δωρίθηκε σε εμάς αυτό που δωρίστηκε στον οίκο του Ισραήλ. 2. Για την αγαθότητα που υπάρχει στον Θεό. Ο Θεός κάνει το καλό διότι είναι αγαθός· όσα δώρισε σε εμάς πρέπει να ανιχνευθούν στην αρχή· είναι σύμφωνα με τα ελέη του (όχι σύμφωνα με τα προσόντα μας) και σύμφωνα με το πλήθος των ευσπλαχνιών του, οι οποίες δεν μπορούν ποτέ να εξαντληθούν. Έτσι πρέπει να μεγαλύνουμε την αγαθότητα του Θεού, και να ομιλούμε τιμητικά γι’ αυτήν, όχι μόνο όταν την επικαλούμεθα (όπως ο Δαβίδ, Ψαλμ. 51:1), αλλά όταν την αινούμε.
Απαντήστε
Απάντηση
Πού έχεις δει τον Κύριο να πολεμά μόνος για χάρη σου; Πώς η ανάμνηση των προηγούμενων ελεών του ενισχύει την ελπίδα σου σήμερα; Σε ποιο τομέα πειράζεσαι να βασιστείς στη δική σου δύναμη αντί στον ισχυρό βραχίονα του Λυτρωτή;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ιησού, ισχυρέ να σώζεις, σε αινούμε διότι πάτησες τον ληνό μόνος και εξασφάλισες τη λύτρωσή μας. Σε ευχαριστούμε για κάθε πράξη ευσπλαχνίας που έδειξες στον λαό σου από γενιά σε γενιά. Όταν είμαστε αδύναμοι και χωρίς βοήθεια, στήριξέ μας με τον δικό σου βραχίονα. Ταράξτε τις καρδιές μας να θυμόμαστε την πιστότητά σου και να κραυγάζουμε για το έλεός σου σε κάθε παρούσα θλίψη. Ας συνεχιστεί ο ζήλος σου για τους λυτρωμένους σου μέχρι να ανατείλει το έτος της πλήρους απελευθέρωσης. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →