Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους
Ρωμαίους 15 — με τον Brown
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε ξανά στο σχολιασμό του Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown για ολόκληρη τη Βίβλο, για την μετρημένη, στίχο προς στίχο έκθεση του 15ου κεφαλαίου της προς Ρωμαίους. Οι τρεις εκθέτες συνεχίζουν την επεξεργασία τους σχετικά με τη χριστιανική ανεκτικότητα, την ενωτική δύναμη της Γραφής και τα τελικά σχέδια του αποστόλου, στρέφοντας πάντα την προσοχή στον Χριστό και την αρμονία που δημιουργεί μεταξύ του λαού Του.
Διαβάστε
Με καρδιές έτοιμες να δεχτούν τόσο διδασκαλία όσο και παρότρυνση, ας διαβάσουμε το 15ο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους σε μία προσεκτική ανάγνωση. Ακούστε την κλήση να ευχαριστούμε τους άλλους αντί τον εαυτό μας, την πρόσκληση να δοξάσουμε τον Θεό με ένα νου και ένα στόμα, και την πεποίθηση του αποστόλου για μελλοντική κοινωνία με τους πιστούς της Ρώμης.
Μελετήστε
Μελέτη
Οι Jamieson, Fausset και Brown ξεκινούν την ενότητα στρέφοντας την προσοχή στο παράδειγμα του Χριστού.
Στίχος 3. 3. Διότι και ο Χριστός δεν ευχαρίστησε τον εαυτό του —δεν έζησε για να ευχαριστήσει τον εαυτό του· αλλά, καθώς είναι γραμμένο — (Ψαλμός 69:9). Οι ονειδισμοί, κ.λπ.—βλέπε Μάρκος 10:42-45.Στη συνέχεια αναπτύσσουν τον σκοπό για τον οποίο γράφτηκαν οι Γραφές.
Στίχος 4. 4. Διότι όσα γράφτηκαν προηγουμένως, γράφτηκαν για τη διδασκαλία μας —«οδηγία» μέσω, κ.λπ.—«μέσω της παρηγοριάς και της υπομονής των Γραφών» να έχουμε ελπίδα —δηλαδή, «Μην νομίζετε ότι επειδή τέτοια μέρη της Γραφής αναφέρονται άμεσα στον Χριστό, είναι ανεφάρμοστα σε εσάς· διότι αν και τα πάθη του Χριστού, ως Σωτήρα, ήταν αποκλειστικά δικά Του, τα κίνητρα που τα προκάλεσαν, το πνεύμα με το οποίο υπομείνανε, και η γενική αρχή που περιλαμβάνεται σε όλο το έργο Του—η αυτοθυσία για το καλό των άλλων—παρέχουν το πιο τέλειο και όμορφο πρότυπό μας· και έτσι όλη η Γραφή που σχετίζεται με αυτά είναι για τη διδασκαλία μας· και επειδή το καθήκον της ανεκτικότητας, των ισχυρών με τους αδύναμους, απαιτεί 'υπομονή', και αυτό πάλι χρειάζεται 'παρηγοριά', όλες αυτές οι Γραφές που μιλούν για υπομονή και παρηγοριά, ιδιαίτερα για την υπομονή του Χριστού, και για την παρηγοριά που Τον στήριξε κάτω από αυτήν, είναι η καθορισμένη και κατάλληλη τροφή μας, παρέχοντάς μας 'ελπίδα' για εκείνη την ευλογημένη ημέρα που αυτά δεν θα χρειάζονται πλέον». Βλέπε στο :- , Σημείωση 7. (Για την ίδια σύνδεση μεταξύ «υπομονής και ελπίδας» βλέπε στο Ρωμαίους 15:1 , και Α' Θεσσαλονικείς 1:3).Οι σχολιαστές καταγράφουν στη συνέχεια την προσευχή του αποστόλου για ομοψυχία μεταξύ των πιστών.
Στίχος 5. 5, 6. Ο δε Θεός της υπομονής και της παρηγοριάς —Τέτοια όμορφα ονόματα του Θεού προέρχονται από τις χάριτες που εμπνέει: όπως «ο Θεός της ελπίδας» ( :- ), «ο Θεός της ειρήνης» ( :- ). να σας δώσει να είστε ομόφρονες —«του ίδιου νου» κατά Χριστόν Ιησούν —Δεν είναι απλή ομοφωνία αυτό που ζητά ο απόστολος για αυτούς· διότι η ομοφωνία στο κακό πρέπει να αποδοκιμάζεται. Αλλά είναι «κατά Χριστόν Ιησούν»—κατά το υπέρτατο πρότυπο Εκείνου του οποίου η απορροφητική επιθυμία ήταν να κάνει, «όχι το δικό Του θέλημα, αλλά το θέλημα Εκείνου που Τον έστειλε» ( :- ).Επιστρέφουν στο πρακτικό καθήκον της αμοιβαίας αποδοχής.
Στίχος 7. 7. Διό —επιστρέφοντας στο σημείο δεχθείτε ο ένας τον άλλον . . . προς δόξαν του Θεού —Αν ο Χριστός μας δέχθηκε, και ανέχεται όλες τις αδυναμίες μας, πολύ καλά μπορούμε να δεχθούμε και να συμπονούμε ο ένας τον άλλον, και με αυτόν τον τρόπο ο Θεός θα δοξαστεί.
Σκεφτείτε
Στο πρώτο σημαντικό συμπέρασμα οι συγγραφείς συνοψίζουν τις υποχρεώσεις της χριστιανικής αγάπης.
Στίχος 13. 13. Τώρα, κ.λπ.—Αυτή φαίνεται να είναι μια καταληκτική προσευχή, που υποδηλώνεται από όλο το προηγούμενο θέμα της επιστολής. ο Θεός της ελπίδας —(Βλέπε στο Ρωμαίους 15:1). να σας γεμίσει με κάθε χαρά και ειρήνη στην πίστη —την εγγενή αλήθεια αυτής της πίστης που είναι το μεγάλο θέμα αυτής της επιστολής (συγκρίνετε Ρωμαίους 15:1- : ). ώστε να αφθονείτε στην ελπίδα —«της δόξας του Θεού». (Βλέπε στο Ρωμαίους 15:1- : ). μέσω της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος —στο οποίο, στην οικονομία της λύτρωσης, ανήκει να εμπνέει τους πιστούς με όλες τις χαριτωμένες στοργές. Στο προηγούμενο μέρος, Σημείωση, (1) Κανένας Χριστιανός δεν είναι ελεύθερος να θεωρεί τον εαυτό του ως απομονωμένο μαθητή του Κυρίου Ιησού, έχοντας να αποφασίσει ζητήματα καθήκοντος και ελευθερίας αποκλειστικά σε σχέση με τον εαυτό του. Όπως οι Χριστιανοί είναι ένα σώμα εν Χριστώ, έτσι ο μεγάλος νόμος της αγάπης τους δεσμεύει να ενεργούν σε όλα με τρυφερότητα και προσοχή για τους αδελφούς τους στην «κοινή σωτηρία» (Ρωμαίους 15:1 Ρωμαίους 15:2).Κλείνουν τις σημειώσεις του κεφαλαίου υπογραμμίζοντας την απουσία οποιασδήποτε κυριολεκτικής ιεροσύνης στην εκκλησία.
Σημείωση, (1) Ο «πρώτος των αποστόλων» ζήτησε συγγνώμη που έγραψε σε μια χριστιανική εκκλησία που δεν είχε δει ποτέ, και σε μια εκκλησία που ήταν πεπεισμένος ότι ήταν πάνω από την ανάγκη της, εκτός από το να «διεγείρει τις αγνές τους διανοίες με την υπενθύμιση» (Β' Πέτρου 1:13· Β' Πέτρου 3:1)· και το έθεσε αυτό μόνο στην αποκλειστική δικαιολογία της αποστολικής ευθύνης (Β' Πέτρου 3:1- : ); Τι αντίθεση παρουσιάζεται έτσι στην ιεραρχική υπερηφάνεια, και ειδικότερα στην προσποιητή ταπεινοφροσύνη του επισκόπου αυτής της ίδιας της Ρώμης! Πόσο στενός ο δεσμός που το ένα πνεύμα δημιουργεί μεταξύ ποιμένων και λαού—πόσο μεγάλη η διάσταση που παράγεται από το άλλο! (2) Δεν υπάρχει στην Χριστιανική Εκκλησία πραγματική ιεροσύνη, και καμία παρά μόνο συμβολικές θυσίες. Αν ήταν αλλιώς, είναι αδιανόητο ότι το Ρωμαίους 15:16 θα είχε εκφραστεί όπως είναι.
Απαντήστε
1. Πού στις παρούσες σχέσεις σας το Πνεύμα σας ωθεί να αφήσετε την αυτοευχαρίστηση για την οικοδομή ενός άλλου;
2. Πόσο τακτικά τρέφετε την υπομονή και την ελπίδα σας με την καταγεγραμμένη υπομονή του Χριστού στις Γραφές;
3. Ποια βήματα μπορείτε να κάνετε αυτή την εβδομάδα για να επιδιώξετε την αρμονική δοξολογία του Θεού με αδελφούς και αδελφές που διαφέρουν από εσάς;
Προσευχηθείτε
Ευλογημένε Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τους πιστούς κόπους των Jamieson, Fausset και Brown, των οποίων η προσεκτική έκθεση συνεχίζει να υπηρετεί την Εκκλησία Σου. Δώσε μας το φρόνημα του Χριστού, ώστε να ευχαριστούμε τους πλησίον μας για το καλό τους και να τους οικοδομούμε. Γέμισέ μας με την παρηγοριά και την υπομονή των Γραφών, ώστε να αφθονούμε στην ελπίδα. Συνένωσέ μας σε ομοψυχία, ώστε με ένα στόμα να Σε δοξάζουμε, τον Θεό και Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ενίσχυσε τις προσευχές μας ο ένας για τον άλλον και για όλους όσους εργάζονται στο ευαγγέλιο, ώστε η ειρήνη Σου να αναπαύεται σε όλους μας. Μέσω του Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →