← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 45-46 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 45-46Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στην προσεκτική έκθεση του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 45 και 46. Οι γνώσεις του Καλβίνου ανοίγουν την βασιλική εικόνα αυτών των τραγουδιών και μας δείχνουν σταθερά προς τον Χριστό. Η κατά στίχο επεξεργασία του μας βοηθά να δούμε πώς το Πνεύμα υψώνει τα μάτια μας από τους επίγειους βασιλείς στον αιώνιο Βασιλιά. Καθώς ακούμε, ανακαλύπτουμε τόσο την ομορφιά του κειμένου όσο και την σταθερότητα των υποσχέσεών του. Τα λόγια του Καλβίνου μας προσκαλούν να παραμείνουμε σε κάθε φράση με ευλάβεια και προσδοκία. Είθε το Πνεύμα που ενέπνευσε τον ψαλμωδό να καθοδηγήσει επίσης τη μελέτη μας σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε τους Ψαλμούς 45 και 46 αργά και δυνατά. Προσέξτε το βασιλικό γαμήλιο άσμα στον πρώτο ψαλμό και την βέβαιη καταφυγή στον δεύτερο. Αφήστε τις εικόνες του βασιλιά, των βελών, του θρόνου και της πόλης του Θεού να εγκατασταθούν στην καρδιά σας. Διαβάστε κάθε κεφάλαιο για άλλη μία φορά, κάνοντας παύση όπου η γλώσσα φαίνεται ιδιαίτερα βαρυσήμαντη. Ζητήστε από το Πνεύμα να σας προετοιμάσει να ακούσετε το σχόλιο του Καλβίνου με φρέσκια προσοχή.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Κάλβινος ξεκινά εξετάζοντας τον πρόλογο του ψαλμωδού. 1 Η καρδιά μου βράζει υπερχειλίζοντας με ένα καλό θέμα Αυτός ο πρόλογος δείχνει επαρκώς ότι το θέμα του ψαλμού δεν είναι συνηθισμένο· διότι όποιος κι αν ήταν ο συγγραφέας του, εδώ υποδηλώνει, από την αρχή κιόλας, ότι θα πραγματευθεί μεγάλα και ένδοξα πράγματα. Το Άγιο Πνεύμα δεν συνηθίζει να εμπνέει τους υπηρέτες του Θεού να εκφέρουν μεγάλα υπεροπτικά λόγια και να χύνουν κενές φωνές στον αέρα· και, επομένως, μπορούμε φυσικά να συμπεράνουμε ότι το θέμα που πραγματεύεται εδώ δεν είναι απλώς μια παροδική και επίγεια βασιλεία, αλλά κάτι πιο εξαίρετο. Αν δεν ήταν έτσι, τι σκοπό θα εξυπηρετούσε να αναγγέλλει, όπως ο προφήτης κάνει με τόσο μεγαλειώδη τρόπο, ότι η καρδιά του έβραζε υπερχειλίζοντας, από την έντονη επιθυμία του να απασχολείται στην απαγγελία των αίνων του βασιλιά; Μερικοί προτιμούν να μεταφράσουν τη λέξη ως να εκφέρει· αλλά η άλλη σημασία της λέξης μου φαίνεται πιο κατάλληλη· και επιβεβαιώνεται από αυτό, ότι από αυτό το ρήμα παράγεται το ουσιαστικό μρχστ, μαρκεσέτ, μια λέξη που βρίσκεται μία ή δύο φορές στον Μωυσή και σημαίνει τηγάνι, στο οποίο ψήνονται γλυκίσματα. Είναι τότε της ίδιας σημασίας σαν να είχε πει ο θεόπνευστος συγγραφέας, Η καρδιά μου είναι έτοιμη να αναπνεύσει κάτι εξαίρετο και άξιο να μνημονευθεί. Έπειτα εκφράζει την αρμονία μεταξύ της γλώσσας και της καρδιάς, όταν συγκρίνει τη γλώσσα του με την πένα ενός ταχέος και έτοιμου γραφέα Στο εδάφιο 2, ο Κάλβινος γράφει: 2. Είσαι ωραιότερος από τους υιούς των ανθρώπων. Ο Ψαλμωδός αρχίζει το θέμα του με τον έπαινο της ομορφιάς του βασιλιά, και έπειτα προχωρεί επίσης να επαινέσει την ευγλωττία του. Η προσωπική αρετή αποδίδεται στον βασιλιά, όχι ότι η ομορφιά του προσώπου, η οποία από μόνη της δεν λογίζεται μεταξύ του αριθμού των αρετών, πρέπει να εκτιμάται πολύ υψηλά· αλλά επειδή μια ευγενής διάθεση του νου συχνά λάμπει στο ίδιο το πρόσωπο ενός ανθρώπου. Αυτό μπορεί να συνέβη με τον Σολομώντα, ώστε από το ίδιο του το πρόσωπο να φαινόταν ότι ήταν προικισμένος με ανώτερα χαρίσματα. Ούτε η χάρη της ρητορικής επαινείται αδικαιολόγητα σε έναν βασιλιά, στον οποίο ανήκει, δυνάμει του αξιώματός του, όχι μόνο να κυβερνά τον λαό με αυθεντία, αλλά και να τον δελεάζει στην υπακοή με επιχειρήματα και ευγλωττία, όπως ακριβώς οι αρχαίοι επινόησαν ότι ο Ηρακλής είχε στο στόμα του χρυσές αλυσίδες, με τις οποίες αιχμαλώτιζε τα αυτιά του κοινού λαού και τα τραβούσε πίσω του. Πόσο φανερά αυτό ελέγχει τη μικροψυχία των βασιλέων της εποχής μας, από τους οποίους θεωρείται υποτιμητικό για την αξιοπρέπειά τους να συνομιλούν με τους υπηκόους τους και να χρησιμοποιούν παρακλήσεις για να εξασφαλίσουν την υποταγή τους· μάλιστα, οι οποίοι επιδεικνύουν πνεύμα βάρβαρου τυραννισμού επιδιώκοντας μάλλον να εξαναγκάσουν παρά να πείσουν, και προτιμώντας να τους κακομεταχειρίζονται ως δούλους, παρά να τους κυβερνούν με νόμους και με δικαιοσύνη ως ευέλικτο και υπάκουο λαό. Αλλά όπως αυτή η αρετή επιδείχθηκε στον Σολομώντα, έτσι επίσης έλαμψε πληρέστερα αργότερα στον Χριστό, στον οποίο η αλήθεια του υπηρετεί το μέρος ενός σκήπτρου, όπως θα έχουμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε πιο εκτενώς αργότερα. Ο όρος λ-κν, αλ-κεν, τον οποίο μεταφράσαμε επειδή, μερικές φορές αποδίδεται γι’ αυτό· αλλά δεν είναι απαραίτητο να τον ερμηνεύσουμε εδώ με την τελευταία έννοια, σαν ο Σολομώντας να είχε ευλογηθεί εξαιτίας της ομορφιάς και της αρετής του, διότι και τα δύο αυτά είναι ευλογίες του Θεού. Πρέπει μάλλον να εννοηθεί ως ο λόγος για τον οποίο ο Σολομώντας διακρίθηκε για αυτά τα προικίσματα, δηλαδή επειδή ο Θεός τον είχε ευλογήσει. Όσον αφορά την ερμηνεία που δίνουν άλλοι, ο Θεός θα σε ευλογήσει για την αρετή σου, είναι και ψυχρή και βεβιασμένη. Ο Κάλβινος στρέφεται έπειτα στη διακήρυξη του αιώνιου θρόνου. 6. Ο θρόνος σου, Θεέ! είναι εις τους αιώνας των αιώνων. Σε αυτό το εδάφιο ο Ψαλμωδός επαινεί άλλες πριγκιπικές αρετές στον Σολομώντα, δηλαδή την αιώνια διάρκεια του θρόνου του, και έπειτα τη δικαιοσύνη και την ορθότητα του τρόπου διακυβέρνησής του. Οι Ιουδαίοι, πράγματι, ερμηνεύουν αυτό το χωρίο σαν η ομιλία να απευθύνεται στον Θεό, αλλά μια τέτοια ερμηνεία είναι επιπόλαιη και άσχετη. Άλλοι από αυτούς διαβάζουν τη λέξη ελοχίμ, Ελοχίμ, στην γενική πτώση, και τη μεταφράζουν του Θεού, έτσι: Ο θρόνος του Θεού σου Αλλά γι’ αυτό δεν υπάρχει θεμέλιο, και μόνο προδίδει την αυθαιρεσία τους στο να μην διστάζουν να διαστρέφουν τις Γραφές τόσο αισχρά, ώστε να μην αναγκαστούν να αναγνωρίσουν τη θεότητα του Μεσσία. [158] Η απλή και φυσική έννοια είναι ότι ο Σολομώντας βασιλεύει όχι τυραννικά, όπως οι περισσότεροι βασιλείς, αλλά με δίκαιους και ίσους νόμους, και ότι, επομένως, ο θρόνος του θα εδραιωθεί εις τον αιώνα. Αν και αποκαλείται Θεός, επειδή ο Θεός έχει αποτυπώσει κάποιο σημάδι της δόξας του στο πρόσωπο των βασιλέων, εντούτοις αυτός ο τίτλος δεν μπορεί καλά να εφαρμοστεί σε θνητό άνθρωπο· διότι πουθενά δεν διαβάζουμε στη Γραφή ότι άνθρωπος ή άγγελος έχει διακριθεί με αυτόν τον τίτλο χωρίς κάποια επιφύλαξη. Είναι αλήθεια, πράγματι, ότι οι άγγελοι καθώς και οι κριτές αποκαλούνται συλλογικά ελοχίμ, Ελοχίμ, θεοί· αλλά όχι ατομικά, και κανένας άνθρωπος δεν αποκαλείται με αυτό το όνομα χωρίς κάποια λέξη που προστίθεται ως περιορισμός, όπως όταν ο Μωυσής διορίστηκε να είναι θεός στον Φαραώ, (Έξοδος 7:1.) Από αυτό μπορούμε φυσικά να συμπεράνουμε ότι αυτός ο ψαλμός αναφέρεται, όπως θα δούμε σύντομα, σε μια υψηλότερη από οποιαδήποτε επίγεια βασιλεία.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος αντλεί τη σύγκριση μεταξύ του Σολομώντος και του Χριστού. Μέχρι τώρα έχω εξηγήσει το κείμενο κατά την κυριολεκτική έννοια. Αλλά είναι απαραίτητο τώρα να προχωρήσω για να απεικονίσω κάπως πιο εκτενώς τη σύγκριση του Σολομώντος με τον Χριστό την οποία έχω μόνο επιφανειακά παρατηρήσει. Θα ήταν αρκετά ικανοποιητικό για τον ευσεβή και ταπεινό να δηλώσει απλώς ό,τι είναι προφανές από τη συνήθη πορεία της Γραφής ότι η απογονική γραμμή του Δαβίδ αντιπροσώπευε τυπικώς τον Χριστό στον αρχαίο λαό του Θεού αλλά καθώς οι Ιουδαίοι και άλλοι ασεβείς άνθρωποι αρνούνται να υποταχθούν ειλικρινά στη δύναμη της αληθείας είναι σημαντικό να δείξουμε εν συντομία από το ίδιο το πλαίσιο τους κύριους λόγους από τους οποίους φαίνεται ότι μερικά από τα πράγματα που λέγονται εδώ δεν εφαρμόζονται πλήρως και τελείως στον Σολομώντα. Όπως υπαινίχθηκα στην αρχή ο σκοπός του προφήτη που συνέθεσε αυτόν τον ψαλμό ήταν να ενισχύσει τις καρδιές των πιστών και να τους προφυλάξει από τον τρόμο και τον συναγερμό με τον οποίο η μελαγχολική αλλαγή που συνέβη σύντομα μετά θα μπορούσε να γεμίσει τις διάνοιές τους. Μια αιώνια διάρκεια θα μπορούσε να ειπωθεί ότι είχε υποσχεθεί σε αυτήν τη βασιλεία και αυτή έπεσε σε παρακμή μετά τον θάνατο ενός ανθρώπου. Σε αυτήν την ένσταση λοιπόν ο προφήτης απαντά ότι αν και ο Ροβοάμ ο οποίος ήταν ο πρώτος διάδοχος εκείνου του ένδοξου και ισχυρού βασιλέα είχε την κυριαρχία του περιορισμένη μέσα σε στενά όρια έτσι ώστε ένα μεγάλο μέρος του λαού να αποκοπεί και να τοποθετηθεί πέρα από τα όρια της κυριαρχίας του εντούτοις αυτός δεν ήταν λόγος για τον οποίο η πίστη της Εκκλησίας να αποτύχει διότι στη βασιλεία του Σολομώντος ο Θεός είχε επιδείξει έναν τύπο ή σχήμα εκείνης της αιώνιας βασιλείας η οποία έπρεπε ακόμη να αναζητηθεί και να αναμένεται. Κατά πρώτον το όνομα του βασιλέως αποδίδεται στον Σολομώντα απλώς κατά τρόπο εξοχής για να μας διδάξει ότι ό,τι λέγεται εδώ δεν μιλάται για κάποιον κοινό ή συνηθισμένο βασιλέα αλλά για εκείνον τον ένδοξο κυρίαρχο του οποίου ο θρόνος ο Θεός είχε υποσχεθεί ότι θα διαρκούσε όσο ο ήλιος και η σελήνη συνέχιζαν να λάμπουν στους ουρανούς Ψαλμός 72:5. Ο Δαβίδ βεβαίως ήταν βασιλεύς και έτσι ήταν και εκείνοι που διαδέχθηκαν τον Σολομώντα. Είναι απαραίτητο λοιπόν να παρατηρήσουμε ότι υπάρχει σε αυτόν τον όρο κάποια ειδική σημασία σαν να είχε επιλέξει το Άγιο Πνεύμα αυτόν τον έναν άνθρωπο από όλους τους άλλους για να τον διακρίνει με το υψηλότερο σημάδι κυριαρχίας. Επιπλέον πόσο ασυνεπές θα ήταν να επαινέσουμε πολύ υψηλά την πολεμική ανδρεία στον Σολομώντα ο οποίος ήταν άνθρωπος πράου και ήσυχου χαρακτήρα και ο οποίος αφού ανέβηκε στον θρόνο όταν η βασιλεία απολάμβανε ηρεμία και ειρήνη αφοσιώθηκε μόνο στην καλλιέργεια εκείνων των πραγμάτων που είναι κατάλληλα για καιρό ειρήνης και ποτέ δεν διακρίθηκε με καμία ενέργεια στη μάχη; Αλλά πάνω από όλα καμία σαφέστερη μαρτυρία δεν θα μπορούσε να προσαχθεί για την εφαρμογή αυτού του ψαλμού στον Χριστό από ό,τι λέγεται εδώ για την αιώνια διάρκεια της βασιλείας. Δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία ότι γίνεται εδώ αναφορά στην ιερή χρησμοδότηση την οποία έχω ήδη αναφέρει Ότι όσο ο ήλιος και η σελήνη θα διαρκούν στους ουρανούς ο θρόνος του Δαβίδ θα διαρκεί. Ακόμη και οι ίδιοι οι Ιουδαίοι είναι αναγκασμένοι να αναφέρουν αυτό στον Μεσσία. Συνεπώς αν και ο προφήτης ξεκίνησε τον λόγο του σχετικά με τον υιό του Δαβίδ δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία ότι καθοδηγούμενος από το Άγιο Πνεύμα σε υψηλότερο τόνο περιέλαβε τη βασιλεία του αληθινού και αιώνιου Μεσσία. Επιπλέον υπάρχει το όνομα Ελοχίμ το οποίο είναι σωστό να παρατηρήσουμε. Δεν αμφισβητείται ότι εφαρμόζεται επίσης και σε αγγέλους και σε ανθρώπους αλλά δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε έναν απλό άνθρωπο χωρίς προσδιορισμό. Και επομένως η θεία μεγαλειότητα του Χριστού πέρα από κάθε αμφιβολία δηλώνεται ρητώς εδώ. [160]
Απαντήστε

Απόκριση

Πού αισθάνεστε ότι η δική σας καρδιά βράζει από αίνο όπως περιγράφει ο ψαλμωδός; Πώς η επιμονή του Καλβίνου στον αιώνιο θρόνο διαμορφώνει την άποψή σας για τις παρούσες δυσκολίες; Με ποιον τρόπο το πορτρέτο του Χριστού ως και πράου και οπλισμένου σας κινεί σε εμπιστοσύνη και υπακοή σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Θεέ, ὁ χρίσας τὸν Υἱόν σου ἐν ἐλαίῳ ἀγαλλιάσεως ὑπὲρ τοὺς μετόχους αὐτοῦ καὶ ἱδρύσας τὸν θρόνον αὐτοῦ εἰς τὸν αἰῶνα ἐν δικαιοσύνῃ καὶ εὐθύτητι, χάρισαι ἡμῖν χάριν νὰ θεωρῶμεν τὸν Χριστὸν ἐν τούτοις τοῖς ψαλμοῖς καὶ νὰ θέτωμεν τὴν ἀγάπην ἡμῶν ὁλοψύχως ἐπὶ τῆς αἰωνίου βασιλείας αὐτοῦ. Ὡς καταφυγὴ καὶ δύναμις ἡμῶν, ὑπεράσπισον τὸν λαόν σου τῆς διαθήκης διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ, ἵνα γνωρίσωσιν τὰ ἔθνη ὅτι ἐξελαύνει ἐν ἀληθείᾳ καὶ πραότητι διὰ νὰ ὑποτάξῃ τὰ πάντα εἰς ἑαυτόν. Ἕλκυσον ἡμᾶς νὰ προσκυνῶμεν τὸν Βασιλέα ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ, στερεώνοντες τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν ἐπὶ τῆς ἀσαλεύτου βασιλείας αὐτοῦ, ἕως ὅτου ἡ πίστις παραχωρήσῃ εἰς τὴν ὄψιν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →