Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Θεσσαλονικείς
1 Θεσσαλονικείς 3 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στην έμπιστη φωνή του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ανοίγει το τρίτο κεφάλαιο της Α' Θεσσαλονικείς. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου αποκαλύπτει την βαθιά ποιμαντική καρδιά του αποστόλου Παύλου και τη σταθεροποιητική δύναμη της πίστης υπό δοκιμασία. Μέσα από την ερμηνεία του κατά στίχο παρακολουθούμε πώς η στοργή, η επαγρύπνηση και η ελπίδα συνυφαίνονται για τη νεαρή εκκλησία. Οι γνώσεις του Καλβίνου συνεχίζουν να τρέφουν τους πιστούς που επιθυμούν να στέκονται σταθεροί ενώ αυξάνονται στην αγάπη. Ας μας οδηγήσουν τα λόγια του στην ζωντανή αλήθεια της Γραφής σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Κάνε τώρα παύση και διάβασε αργά και προσευχητικά το τρίτο κεφάλαιο της Α' Θεσσαλονικείς. Παρατήρησε τον πόθο του Παύλου, την αποστολή του Τιμοθέου και την πρόσκληση σε σταθερή πίστη εν μέσω θλίψης. Άφησε το κείμενο να εγκατασταθεί στην καρδιά σου πριν ακούσουμε το σχόλιο του Καλβίνου στους ίδιους αυτούς στίχους.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβῖνος ξεκινά περιγράφοντας την στοργική μέριμνα του Παύλου για τους Θεσσαλονικείς.
1 Ὅθεν, ὅταν δὲν μπορούσαμε πλέον νὰ ὑπομείνουμε. Μὲ τὴ λεπτομέρεια ποὺ ἀκολουθεῖ, τοὺς βεβαιώνει γιὰ τὴν ἐπιθυμία περὶ τῆς ὁποίας εἶχε μιλήσει. Διότι ἂν, καθὼς κρατοῦνταν ἀλλοῦ, δὲν εἶχε στείλει ἄλλον στὴ Θεσσαλονίκη στὴ θέση του, θὰ μποροῦσε νὰ φανεῖ σὰν νὰ μὴν ἐνδιαφερόταν τόσο πολὺ γι᾽ αὐτούς· ἀλλὰ ὅταν ἀντικαθιστᾷ τὸν Τιμόθεο στὴ θέση του, ἀπομακρύνει αὐτὴ τὴν ὑποψία, καὶ μάλιστα ὅταν τοὺς προτιμᾷ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Ὅτι τοὺς ἐκτιμοῦσε πάνω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, τὸ δείχνει ἀπὸ αὐτό, ὅτι προτίμησε νὰ μείνει μόνος παρὰ νὰ ἐγκαταλειφθοῦν ἐκεῖνοι· διότι αὐτὰ τὰ λόγια, κρίναμε καλὸ νὰ μείνουμε μόνοι, εἶναι ἐμφατικά. Ὁ Τιμόθεος ἦταν πολὺ πιστὸς σύντροφός του· ἐκείνη τὴ στιγμὴ δὲν εἶχε ἄλλους μαζί του· γι᾽ αὐτὸ ἦταν ἀσύμφορο καὶ θλιβερὸ γι᾽ αὐτὸν νὰ εἶναι χωρὶς ἐκεῖνον. Εἶναι λοιπὸν σημάδι σπάνιας στοργῆς καὶ ἀνήσυχης ἐπιθυμίας ὅτι δὲν ἀρνεῖται νὰ στερηθεῖ κάθε παρηγοριά, μὲ σκοπὸ νὰ ἀνακουφίσει τοὺς Θεσσαλονικεῖς. Πρὸς τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα εἶναι καὶ ἡ λέξη εὐδοκήσαμεν, ποὺ ἐκφράζει πρόθυμη κλίση τοῦ νοῦ. [554]Στὸ πέμπτο ἐδάφιο ὁ Καλβῖνος γράφει γιὰ τὴ διαρκῆ ἀπειλὴ τοῦ πειραστοῦ.
5 Μήπως ὁ πειραστὴς σᾶς ἔχει πειράξει. Μὲ αὐτὸν τὸν ὅρο μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ πειρασμοὶ πρέπει πάντοτε νὰ φοβοῦνται, διότι εἶναι ἰδιαίτερο ἔργο τοῦ Σατανᾶ νὰ πειράζει. Καθὼς ὅμως δὲν παύει νὰ στήνει ἐνέδρες ἀπ᾽ ὅλες τὶς πλευρὲς καὶ νὰ βάζει παγίδες γύρω μας, ἔτσι πρέπει νὰ εἴμαστε ἄγρυπνοι, πρόθυμοι νὰ προσέχουμε. Καὶ τώρα λέει φανερὰ αὐτὸ ποὺ στὴν ἀρχὴ εἶχε ἀποφύγει νὰ πεῖ, ὡς ὑπερβολικὰ σκληρό, ὅτι εἶχε αἰσθανθεῖ ἀνησυχία μήπως οἱ κόποι του γίνουν μάταιοι, ἂν τυχὸν ὁ Σατανᾶς ὑπερισχύσει. Καὶ αὐτὸ τὸ κάνει ὥστε νὰ εἶναι προσεκτικοὶ στὴν ἄγρυπνη στάση τους καὶ νὰ διεγείρουν τὸν ἑαυτό τους πιὸ δυναμικὰ στὴν ἀντίσταση.Ὁ Καλβῖνος κατόπιν ἀναλογίζεται πῶς ἡ ζωὴ τοῦ ποιμένα συνδέεται μὲ τὴν εὐημερία τῆς Ἐκκλησίας.
8 Διότι τώρα ζοῦμε. Ἐδῶ φαίνεται ἀκόμη πιὸ καθαρὰ ὅτι ὁ Παῦλος σχεδὸν ξεχνοῦσε τὸν ἑαυτό του γιὰ χάρη τῶν Θεσσαλονικέων, ἢ τουλάχιστον, κάνοντας τὴ φροντίδα γιὰ τὸν ἑαυτό του δευτερεύουσα, ἀφιέρωνε τὶς πρῶτες καὶ κύριες σκέψεις του σ᾽ αὐτούς. Ταυτοχρόνως δὲν ἔκανε αὐτὸ τόσο ἀπὸ στοργὴ πρὸς ἀνθρώπους ὅσο ἀπὸ ἐπιθυμία γιὰ τὴ δόξα τοῦ Κυρίου. Διότι ὁ ζῆλος γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὸν Χριστὸ ἔκαιγε στὸ ἅγιο στῆθος του σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ κατὰ κάποιον τρόπο κατέπινε ὅλες τὶς ἄλλες ἀνησυχίες. «Ζοῦμε», λέει, δηλαδὴ «εἴμαστε σὲ καλὴ ὑγεία, ἂν ἐπιμένετε στὸν Κύριο». Καὶ μὲ τὸ ἐπίρρημα τώρα, ἐπαναλαμβάνει αὐτὸ ποὺ εἶχε δηλώσει προηγουμένως, ὅτι εἶχε πιεστεῖ πολὺ ἀπὸ θλίψη καὶ ἀνάγκη· ὅμως δηλώνει ὅτι ὅποιο κακὸ ὑπομένει στὸ πρόσωπό του δὲν ἐμποδίζει τὴ χαρά του. «Ἂν καὶ στὸν ἑαυτό μου εἶμαι νεκρός, ὅμως στὴ δική σας εὐημερία ζῶ». Μὲ αὐτὸ ὅλοι οἱ ποιμένες νουθετοῦνται γιὰ τὸ εἶδος τῆς σχέσεως ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχει μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι δηλαδὴ θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους εὐτυχεῖς ὅταν πηγαίνει καλὰ ἡ Ἐκκλησία, ἂν καὶ οἱ ἴδιοι θὰ ἦταν σὲ ἄλλες περιπτώσεις περιτριγυρισμένοι ἀπὸ πολλὲς δυστυχίες, καὶ ἀντιθέτως, ὅτι λιώνουν ἀπὸ λύπη καὶ θλίψη ἂν βλέπουν τὸ οἰκοδόμημα ποὺ ἔχουν ἀνεγείρει σὲ κατάσταση φθορᾶς, ἂν καὶ τὰ ἄλλα πράγματα θὰ ἦταν χαρμόσυνα καὶ εὐημεροῦντα.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος συνδέει την κλήση στην προσευχή με την ισόβια ανάπτυξη της πίστης.
10 Προσευχόμενος υπερβαλλόντως. Επιστρέφει σε μια έκφραση της επιθυμίας του. Διότι δεν μας επιτρέπεται ποτέ να συγχαίρουμε τους ανθρώπους ενώ ζουν σε αυτόν τον κόσμο με τόσο απεριόριστους όρους ώστε να μην επιθυμούμε πάντα κάτι καλύτερο για αυτούς. Διότι είναι ακόμη στον δρόμο: μπορεί να πέσουν πίσω ή να πλανηθούν ή ακόμη και να γυρίσουν πίσω. Γι' αυτό ο Παῦλος επιθυμεί να του δοθεί ευκαιρία να συμπληρώσει αυτό που λείπει στην πίστη των Θεσσαλονικέων ή που είναι το ίδιο πράγμα να ολοκληρώσει σε όλα τα μέρη της την πίστη τους η οποία ήταν ακόμη ατελής. Ωστόσο αυτή είναι η πίστη την οποία είχε προηγουμένως εξυμνήσει θαυμασίως. Αλλά από αυτό συμπεραίνουμε ότι εκείνοι που ξεπερνούν κατά πολύ τους άλλους είναι ακόμη μακριά από τον στόχο. Γι' αυτό όποια πρόοδο κι αν έχουμε κάνει ας έχουμε πάντα υπόψη τις ελλείψεις μας (ὑστερήματα) [559] ώστε να μην διστάζουμε να στοχεύουμε σε κάτι περισσότερο.Τελικά ο Καλβίνος εφαρμόζει το χωρίο στην ελπίδα του πιστού να σταθεί άμεμπτος κατά την έλευση του Χριστού.
13 Ώστε να στερεώσει τις καρδιές σας. Χρησιμοποιεί τον όρο καρδιές εδώ για να εννοήσει τη συνείδηση ή το ενδότερο μέρος της ψυχής· διότι εννοεί ότι ο άνθρωπος είναι αποδεκτός από τον Θεό μόνο όταν φέρει αγιότητα καρδιάς· δηλαδή όχι μόνον εξωτερική αλλά και εσωτερική. Αλλά ερωτάται αν μέσω της αγιότητας στεκόμαστε ενώπιον του θρόνου κρίσεως του Θεού διότι αν ναι για ποιο σκοπό χρησιμεύει η άφεση των αμαρτιών; Ωστόσο τα λόγια του Παύλου φαίνεται να υπονοούν αυτό ότι οι συνειδήσεις τους μπορεί να είναι ανεπίληπτες εν αγιότητι. Απαντώ ότι ο Παῦλος δεν αποκλείει την άφεση των αμαρτιών μέσω της οποίας συμβαίνει η αγιότητά μας η οποία είναι αλλιώς αναμεμειγμένη με πολλές μολύνσεις να αντέχει ενώπιον του Θεού διότι η πίστη με την οποία ο Θεός ειρηνεύεται προς εμάς ώστε να συγχωρεί τα σφάλματά μας [565] προηγείται όλων των άλλων όπως το θεμέλιο έρχεται πριν από το οικοδόμημα. Ο Παῦλος όμως δεν μας διδάσκει τι ή πόση μπορεί να είναι η αγιότητα των πιστών αλλά επιθυμεί να αυξηθεί μέχρι να φθάσει στην τελειότητά της. Για αυτόν τον λόγο λέγει κατά την έλευση του Κυρίου μας εννοώντας ότι η ολοκλήρωση εκείνων των πραγμάτων που ο Κύριος τώρα αρχίζει σε εμάς αναβάλλεται μέχρι εκείνη την εποχή.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού αισθάνεσαι την στοργή του Παύλου να σε προσκαλεί να νοιάζεσαι πιο βαθιά για τους συναδέλφους πιστούς; Πώς μπορεί η επίγνωση του έργου του πειραστή να αλλάξει τον τρόπο που προσεύχεσαι για την υπομονή; Σε ποιο τομέα της πίστης σου επιθυμείς ο Θεός να συμπληρώσει αυτό που ακόμη λείπει;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ οἰκτιρμῶν, ὁ ἐν τῇ κυρία σου χάριτι καλῶν ἡμᾶς εἰς πίστιν καὶ διορίζων ἡμᾶς εἰς ὑπομονὴν θλίψεως, στερέωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀμέμπτους ἐν ἁγιότητι καὶ ποίησον τὴν ἀγάπην ἡμῶν περισσεύειν εἰς ἀλλήλους καὶ εἰς πάντας. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ παντὸς πειρασμοῦ, τελείωσον τὸ ἔργον ὃ ἤρξω ἐν ἡμῖν, καὶ διατήρησον ἡμᾶς ἀκλινεῖς μέχρι τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ πάντων τῶν ἁγίων αὐτοῦ. Ταῦτα αἰτοῦμεν διὰ τοῦ Υἱοῦ, ἐν τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματος. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →