← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 51-52 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 51-52Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στην προσεκτική ερμηνεία του Ψαλμού 51 από τον Ιωάννη Καλβίνο, όπου ο μεταρρυθμιστής ανιχνεύει την πορεία από τη βαθιά συνείδηση της αμαρτίας μέχρι την ανανεωμένη ελπίδα στο έλεος του Θεού. Ο Καλβίνος δείχνει πώς η ομολογία του Δαβίδ υπερβαίνει τη επιφανειακή μετάνοια προς μια πλήρη αναγνώριση της ανθρώπινης διαφθοράς και της ανάγκης για εσωτερικό καθαρισμό. Τα λόγια του μας προσκαλούν να εξετάσουμε τις δικές μας καρδιές με παρόμοια ειλικρίνεια. Καθώς ακούμε, ας χρησιμοποιήσει το Πνεύμα τις γνώσεις του Καλβίνο για να βαθύνει τη μετάνοιά μας και να ενισχύσει την εμπιστοσύνη μας στην άφθονη ευσπλαχνία του Κυρίου.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοιμάστε την καρδιά σας καθώς διαβάζουμε μαζί τους Ψαλμούς 51 και 52. Αφήστε τα λόγια της ομολογίας του Δαβίδ να σας περιβάλουν, παρατηρώντας την κίνηση από την απεγνωσμένη ικεσία στην εδραιωμένη βεβαιότητα. Επιτρέψτε στην ειλικρίνεια του ψαλμωδού να καθοδηγήσει τον δικό σας στοχασμό για την αμαρτία και τη χάρη πριν μελετήσουμε το σχόλιο του Καλβίνο.
Μελετήστε

Μελέτη

Καλβίνος ανοίγει εξετάζοντας την ειλικρινή ικεσία του Δαυίδ για έλεος στον στίχο 1. 1. Ελέησόν με. Ο Δαυίδ αρχίζει, όπως έχω ήδη παρατηρήσει, προσευχόμενος για συγχώρηση· και επειδή η αμαρτία του ήταν σοβαρή, προσεύχεται με ασυνήθιστη θέρμη. Δεν ικανοποιείται με μία μόνο ικεσία. Αφού ανέφερε την αγάπη του Κυρίου, προσθέτει το πλήθος των οικτιρμών Του, για να δείξει ότι συνηθισμένο έλεος δεν θα αρκούσε για τόσο μεγάλο αμαρτωλό. Αν προσευχόταν απλώς να είναι ευνοϊκός ο Θεός σύμφωνα με την ευσπλαχνία ή την καλοσύνη Του, ακόμη και αυτό θα αποτελούσε ομολογία ότι η περίπτωσή του ήταν κακή· αλλά όταν μιλά για την αμαρτία του ως συγχωρήσιμη μόνο μέσω του αμέτρητου πλήθους των οικτιρμών του Θεού, την παρουσιάζει ως ιδιαίτερα σοβαρή. Υπάρχει σιωπηρή αντίθεση μεταξύ του μεγαλείου των ζητούμενων ελέων και του μεγαλείου της παραβάσεως που τα απαιτούσε. Ακόμη πιο εμφατική είναι η έκφραση που ακολουθεί, πολλαπλασίασε για να με πλύνεις. Μερικοί εκλαμβάνουν το χρβχ εδώ ως ουσιαστικό, αλλά αυτό απομακρύνεται υπερβολικά από το ιδίωμα της γλώσσας. Η έννοια, σε αυτή την υπόθεση, θα παρέμενε η ίδια, ότι ο Θεός θα τον έπλενε άφθονα και με πολλαπλές πλύσεις· αλλά προτιμώ εκείνη τη μορφή έκφρασης που συμφωνεί καλύτερα με το εβραϊκό ιδίωμα. Αυτό τουλάχιστον είναι βέβαιο από την έκφραση που χρησιμοποιεί, ότι αισθανόταν τον λεκέ της αμαρτίας του βαθύ και ότι απαιτούσε πολλαπλές πλύσεις. Όχι σαν να μπορούσε ο Θεός να αντιμετωπίσει δυσκολία στο να καθαρίσει τον χειρότερο αμαρτωλό, αλλά όσο πιο σοβαρή είναι η αμαρτία ενός ανθρώπου, τόσο πιο θερμές είναι φυσικά οι επιθυμίες του να απελευθερωθεί από τους τρόμους της συνειδήσεως. Ο Καλβίνος προχωρεί να εξερευνήσει τον λόγο πίσω από τις θερμές ικεσίες του Δαυίδ στον στίχο 3. 3. Διότι γνωρίζω τας αμαρτίας μου. Αποκαλύπτει τώρα τον λόγο για τον οποίο ικετεύει συγχώρηση με τόση θέρμη, και αυτός ήταν η οδυνηρή ανησυχία που του προκαλούσαν οι αμαρτίες του, η οποία μπορούσε να ανακουφιστεί μόνο με την απόκτηση συμφιλιώσεως με τον Θεό. Αυτό αποδεικνύει ότι η προσευχή του δεν προερχόταν από υποκρισία, καθώς πολλοί θα βρεθούν να επαινούν τη χάρη του Θεού με υψηλούς όρους, μολονότι στην πραγματικότητα νοιάζονται λίγο γι’ αυτήν, μη έχοντας ποτέ αισθανθεί την πικρία του να είναι εκτεθειμένοι στην δυσαρέσκειά Του. Ο Δαυίδ, αντιθέτως, δηλώνει ότι υποβάλλεται από την αμαρτία του σε συνεχή αγωνία του νου, και ότι αυτό είναι που προσδίδει τέτοια θέρμη στις ικεσίες του. Από το παράδειγμά του μπορούμε να μάθουμε ποιοι είναι εκείνοι που μόνοι μπορούν να λεχθεί ότι ζητούν συμφιλίωση με τον Θεό με τον κατάλληλο τρόπο. Είναι εκείνοι που έχουν πληγωθεί τη συνείδησή τους από αίσθηση αμαρτίας, και που δεν μπορούν να βρουν ανάπαυση μέχρι να αποκτήσουν βεβαιότητα του ελέους Του. Ποτέ δεν θα προσφύγουμε σοβαρά στον Θεό για συγχώρηση, μέχρι να έχουμε αποκτήσει τέτοια θέα των αμαρτιών μας που να εμπνέει φόβο. Όσο πιο εύκολα ικανοποιούμαστε υπό τις αμαρτίες μας, τόσο περισσότερο προκαλούμε τον Θεό να τις τιμωρήσει με αυστηρότητα, και αν πραγματικά επιθυμούμε άφεση από το χέρι Του, πρέπει να κάνουμε περισσότερα από το να ομολογήσουμε την ενοχή μας με λόγια· πρέπει να διενεργήσουμε αυστηρή και φοβερή εξέταση του χαρακτήρα των παραπτώσεών μας. Ο Δαυίδ δεν λέει απλώς ότι θα ομολογήσει τις αμαρτίες του στον άνθρωπο, αλλά δηλώνει ότι έχει βαθύ εσωτερικό αίσθημα αυτών, τέτοιο αίσθημα που τον γέμισε με την οξύτερη αγωνία. Το πνεύμα του ήταν πολύ διαφορετικό από εκείνο του υποκριτή, ο οποίος επιδεικνύει πλήρη αδιαφορία για αυτό το θέμα, ή όταν του εισβάλλει, προσπαθεί να θάψει τη μνήμη του. Μιλά για τις αμαρτίες του στον πληθυντικό αριθμό. Η παράβασή του, μολονότι πήγαζε από μία ρίζα, ήταν περίπλοκη, περιλαμβάνοντας, εκτός από μοιχεία, προδοσία και σκληρότητα· ούτε ήταν μόνο ένας άνθρωπος τον οποίο είχε προδώσει, αλλά ολόκληρος ο στρατός που είχε κληθεί στο πεδίο για την υπεράσπιση της Εκκλησίας του Θεού. Αναγνωρίζει αναλόγως πολλές ιδιαίτερες αμαρτίες ως τυλιγμένες σε αυτήν. Στον στίχο 5, ο Καλβίνος γράφει για το βάθος της προπατορικής αμαρτίας. 5 Ιδού, εγεννήθην εν ανομία, κ.λπ. Προχωρεί τώρα περαιτέρω από την απλή ομολογία μίας ή πολλών αμαρτιών, ομολογώντας ότι δεν έφερε τίποτε άλλο παρά αμαρτία μαζί του στον κόσμο, και ότι η φύση του ήταν εντελώς διεφθαρμένη. Οδηγείται έτσι από την εξέταση ενός ιδιαίτερα σοβαρού παραπτώματος στο συμπέρασμα ότι γεννήθηκε εν ανομία, και ήταν απολύτως στερημένος κάθε πνευματικού αγαθού. Πράγματι, κάθε αμαρτία πρέπει να μας πείθει για τη γενική αλήθεια της διαφθοράς της φύσεώς μας. Η εβραϊκή λέξη ιχεμαθνί σημαίνει κυριολεκτικά, εθερμάνθη από εμένα, από το ιαχάμ ή χαμάμ, να θερμαίνω· αλλά οι ερμηνευτές την έχουν πολύ ορθά αποδώσει ως συνέλαβέ με. Η έκφραση υποδηλώνει ότι τρεφόμαστε εν αμαρτία από τη στιγμή που βρισκόμαστε στη μήτρα. Ο Δαυίδ, λοιπόν, οδηγείται εδώ, αναλογιζόμενος μία ιδιαίτερη παράβαση, να ρίξει αναδρομική ματιά σε όλη την παρελθούσα ζωή του, και να μην ανακαλύψει τίποτε άλλο παρά αμαρτία σε αυτήν. Και ας μην φανταστούμε ότι μιλά για τη διαφθορά της φύσεώς του, απλώς όπως οι υποκριτές θα κάνουν περιστασιακά, για να δικαιολογήσουν τα σφάλματά τους, λέγοντας, «Ημάρτησα ίσως, αλλά τι μπορούσα να κάνω; Είμαστε άνθρωποι, και επιρρεπείς εκ φύσεως σε καθετί κακό.» Ο Δαυίδ δεν καταφεύγει σε τέτοια τεχνάσματα για να αποφύγει την κρίση του Θεού, και αναφέρεται στην προπατορική αμαρτία με σκοπό να επιβαρύνει την ενοχή του, ομολογώντας ότι δεν είχε συμβληθεί αυτή ή εκείνη την αμαρτία για πρώτη φορά πρόσφατα, αλλά είχε γεννηθεί στον κόσμο με τον σπόρο κάθε ανομίας.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος κλείνει το τμήμα συνοψίζοντας την πνευματική άσκηση του ψαλμωδού για μίμησή μας. Έχουμε έτσι τεθεί ενώπιόν μας η άσκηση του Ψαλμωδού αυτή τη στιγμή. Πρώτον, είδαμε ότι οδηγείται σε ομολογία του μεγαλείου της παράβασής του: αυτό τον οδηγεί σε αίσθηση της πλήρους διαφθοράς της φύσεώς του: για να βαθύνει τις πεποιθήσεις του, κατευθύνει τότε τις σκέψεις του στην αυστηρή κρίση του Θεού, ο οποίος δεν κοιτάζει την εξωτερική εμφάνιση αλλά την καρδιά· και, τέλος, αναφέρεται στην ιδιαιτερότητα της περίπτωσής του, ως κάποιου που δεν είχε απολαύσει συνηθισμένο μέτρο των χαρισμάτων του Πνεύματος, και άξιζε γι' αυτό αυστηρότερη τιμωρία. Η άσκηση είναι τέτοια που όλοι πρέπει να προσπαθήσουμε να μιμηθούμε. Εάν είμαστε συνειδητοί ότι έχουμε διαπράξει κάποια αμαρτία, ας γίνει το μέσο για να ανακαλέσουμε άλλες στη μνήμη μας, μέχρι να οδηγηθούμε να προσκυνήσουμε ενώπιον του Θεού σε βαθιά αυτοταπείνωση. Και αν ήταν προνόμιό μας να απολαύσουμε την ειδική διδασκαλία του Πνεύματος του Θεού, οφείλουμε να αισθανθούμε ότι η ενοχή μας είναι επιπλέον βαριά, έχοντας αμαρτήσει σε αυτή την περίπτωση ενάντια στο φως, και έχοντας καταπατήσει τα πολύτιμα χαρίσματα με τα οποία είχαμε εμπιστευθεί.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας αισθάνεστε την ανάγκη για τις πολλαπλές πλύσεις που τονίζει ο Καλβίνος; Πώς επηρεάζει την αναγνώριση της προπατορικής αμαρτίας τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζετε το έλεος του Θεού σήμερα; Σε ποια περιοχή σας προσκαλεί το Πνεύμα να προχωρήσετε από την ομολογία στην εσωτερική αλήθεια που περιγράφει ο Δαβίδ;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐξάλειψον τὰς παραβάσεις ἡμῶν καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ κρυπτῶν πταισμάτων, ἵνα ἀλήθεια κατοικῇ ἐν τοῖς ἐνδοτέροις ἡμῶν. Κτίσον ἐν ἡμῖν καρδίας καθαράς, ἀνακαίνισον πνεῦμα εὐθὲς ἐν ἡμῖν διὰ τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος, καὶ ἀπόδος ἡμῖν τὴν χαρὰν τῆς σωτηρίας σου, στηρίζων ἡμᾶς μόνῃ τῇ κυριαρχικῇ σου χάριτι. Διὰ τοῦ τετελεσμένου ἔργου τοῦ Υἱοῦ, δώρησαι ἡμῖν καρδίας ἀμετακινήτους, ἵνα διδάσκωμεν τοὺς ἀσεβεῖς τὰς ὁδούς σου καὶ ἀναγγέλλωμεν τὴν δικαιοσύνην σου εἰς τὸν αἰῶνα. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →