Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Σαμουήλ
Α' Σαμουήλ 25-26 — με τον Benson
Άνοιγμα
Στο θερμό πνεύμα της Γουεσλεϊανής αφοσίωσης στρεφόμαστε σήμερα στο Υπόμνημα του Joseph Benson στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Η προσεκτική έκθεση του Benson για το Α' Σαμουήλ 25-26 μας καλεί να ανιχνεύσουμε το χέρι της πρόνοιας εν μέσω της ανθρώπινης αδυναμίας, να παρακολουθήσουμε πώς το έλεος θριαμβεύει επί της οργής, και να μάθουμε ξανά ότι ο Κύριος μόνος φυλάσσει τον χρισμένο του. Είθε αυτές οι αρχαίες σκηνές να διεγείρουν άγιες συγκινήσεις και σταθερή εμπιστοσύνη στον Θεό που υπερασπίζεται τους δικαίους.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα μαζί το εικοστό πέμπτο και εικοστό έκτο κεφάλαιο του Πρώτου Σαμουήλ. Ακούστε για τον θάνατο του προφήτη, την ανοησία του Νάβαλ, τη σοφή παρέμβαση της Αβιγαίας, και τη δεύτερη φορά που ο Δαβίδ χάρισε τη ζωή στον βασιλιά Σαούλ. Δεχτείτε τον λόγο με προσευχητικές καρδιές, ζητώντας από το Πνεύμα να εφαρμόσει κάθε προειδοποίηση και κάθε υπόσχεση.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Benson ξεκινά σημειώνοντας τον ευρέως διαδεδομένο θρήνο που ακολούθησε τον θάνατο του Σαμουήλ.
Εδάφιο 1. Α' Σαμουήλ 25:1. Και απέθανε ο Σαμουήλ. Σύμφωνα με τους καλύτερους χρονογράφους, κυβέρνησε τον Ισραήλ μετά τον θάνατο του Ηλεί δεκαέξι χρόνια ή περισσότερο, και έζησε περίπου σαράντα χρόνια αργότερα κατά τη βασιλεία του Σαούλ. Και όλος ο Ισραήλ τον θρήνησε. Δεν είναι περίεργο που ένας τόσο σοφός και άγιος άνθρωπος, ένας τόσο δίκαιος ηγεμόνας, ένας τόσο δίκαιος κριτής, και ένας τόσο φωτισμένος προφήτης, θα θρηνούνταν ασυνήθιστα και καθολικά· ειδικά όταν η σοφία και η δικαιοσύνη της διακυβέρνησής του, σε σύγκριση με την τυραννία και την υπερβολή του Σαούλ, έκαναν τη μνήμη του πιο αγαπητή και την απώλειά του πιο λυπηρή. 'Έχουν σκληρές καρδιές', λέει ο Henry, 'όσοι μπορούν να θάψουν τους πιστούς τους υπουργούς με στεγνά μάτια, και δεν αισθάνονται την απώλεια εκείνων που προσευχήθηκαν γι' αυτούς, και τους δίδαξαν τον δρόμο του Κυρίου.' Και τον έθαψαν στο σπίτι του στη Ραμά. Όπου, πιθανότατα, υπήρχε ένας τόπος ταφής για την οικογένειά του σε κάποιο μέρος του κήπου του, ή σε κάποιο παρακείμενο χωράφι. Διότι τότε δεν είχαν δημόσιους τόπους ταφής. Τώρα τον συνόδευσε όλος ο Ισραήλ στον τάφο του, και τα λείψανά του, πολλούς αιώνες αργότερα, μεταφέρθηκαν με απίστευτη μεγαλοπρέπεια, και σχεδόν μια συνεχής σειρά συνοδών, από τη Ραμά στην Κωνσταντινούπολη, από τον Αυτοκράτορα Αρκάδιο, το 401 μ.Χ.Στη συνέχεια αναπτύσσει τη σοφή και ταπεινή προσφώνηση της Αβιγαίας προς τον Δαβίδ.
Εδάφιο 24. Α' Σαμουήλ 25:24. Επάνω μου, κύριέ μου, ας είναι αυτή η ανομία, κ.λπ. Απόδωσε την αμαρτία του Νάβαλ σε μένα· και, αν θέλεις, τιμώρησέ την σε μένα, που εδώ προσφέρω τον εαυτό μου ως θυσία στην δίκαιη αγανάκτησή σου. Όλη αυτή η ομιλία της Αβιγαίας δείχνει μεγάλη σοφία. Με απόλυτη υποταγή στο έλεος, χωρίς καμία πρόφαση δικαιολόγησης αυτού που έγινε, (αλλά μάλλον με επιδείνωσή του,) προσπαθεί να επηρεάσει τη γενναιοδωρία του Δαβίδ, για να το συγχωρέσει. Και δεν υπάρχει σχεδόν κανένα επιχείρημα, από το οποίο ο μεγαλύτερος ρήτορας θα μπορούσε να επιχειρηματολογήσει σε αυτή την περίπτωση, το οποίο να μην το διαχειρίζεται με τον καλύτερο τρόπο.Ο Benson καταγράφει στη συνέχεια την ευγνώμονα αναγνώριση του Δαβίδ ότι ο Κύριος τον είχε κρατήσει από την αμαρτία.
Εδάφια 32-33. Α' Σαμουήλ 25:32-33. Ευλογητός ο Κύριος, κ.λπ. Ο οποίος, με την ευγενική του πρόνοια, διευθέτησε τα πράγματα έτσι ώστε να έρθεις σε μένα. Ξεκινά σωστά από την πηγή αυτής της σωτηρίας· και στη συνέχεια προχωρά στα όργανα. Ο οποίος με φύλαξε από το να έρθω, κ.λπ. Αυτό που είχα ορκιστεί να κάνω. Εδώ φαίνεται καθαρά ότι οι όρκοι, με τους οποίους οι άνθρωποι δεσμεύονται σε οποιαδήποτε αμαρτία, είναι άκυροι και ανίσχυροι· και, όπως ήταν αμαρτία να τους κάνουν, έτσι είναι προσθήκη αμαρτίας σε αμαρτία να τους εκτελούν.Κλείνει το κεφάλαιο δείχνοντας τη δεύτερη ομολογία λάθους του Σαούλ.
Εδάφιο 21. Α' Σαμουήλ 26:21. Τότε είπε ο Σαούλ, 'Ημάρτησα'. Αυτή η δεύτερη περίπτωση της τρυφερότητας του Δαβίδ επηρέασε περισσότερο τον Σαούλ από την προηγούμενη. Ομολογεί ότι λύγισε και νικήθηκε εντελώς από την καλοσύνη του Δαβίδ προς αυτόν. 'Η ψυχή μου ήταν πολύτιμη στα μάτια σου', την οποία νόμιζα ότι ήταν μισητή. Αναγνωρίζει ότι έκανε πολύ άσχημα που τον καταδίωξε: 'Έχω ενεργήσει ενάντια στον νόμο του Θεού· έχω αμαρτήσει: και ενάντια στο δικό μου συμφέρον· έχω παίξει τον ανόητο' καταδιώκοντάς σε ως εχθρό, ενώ ήσουν, στην πραγματικότητα, ένας από τους καλύτερους φίλους μου. Και σε αυτό 'έχω σφάλλει υπερβολικά'. Έχω αδικήσει και εσένα και τον εαυτό μου. Τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο πλήρες και ειλικρινές από αυτή την ομολογία. Ο Θεός σίγουρα άγγιξε τώρα την καρδιά του. Και υπόσχεται να μην τον καταδιώξει πλέον: ούτε φαίνεται ότι το επιχείρησε ποτέ αργότερα.
Σκεφτείτε
Σκέψου
Ο Benson πιέζει την επίσημη προειδοποίηση ενάντια στους απερίσκεπτους όρκους και την εκδικητική πρόθεση.
Εδάφιο 22. Α' Σαμουήλ 25:22. Έτσι και περισσότερα ας κάνει ο Θεός στους εχθρούς του Δαβίδ. Δηλαδή, στον ίδιο τον Δαβίδ. Αλλά επειδή θα μπορούσε να φανεί δυσοίωνο να καταραστεί τον εαυτό του, γι' αυτό, αντί για τον Δαβίδ, αναφέρει τους εχθρούς του Δαβίδ: βλέπε Α' Σαμουήλ 20:16. Το νόημα φαίνεται να είναι ότι εύχεται ο Θεός να ευλογήσει τους εχθρούς του, και να ρίξει κακό στον ίδιο, αν δεν κατέστρεφε τον Νάβαλ και όλους τους άρρενες της οικογένειάς του πριν το πρωί. Αλλά είναι αυτή η φωνή του Δαβίδ; Μπορεί να μιλήσει τόσο απερίσκεπτα με τα χείλη του; Έχει περάσει τόσο καιρό στη σχολή της θλίψης, και δεν έμαθε περισσότερη υπομονή εκεί; Κύριε, τι είναι ο άνθρωπος; Και πόσο ανάγκη έχουμε να προσευχόμαστε, 'Μη μας φέρεις σε πειρασμό'! Η οργή του Δαβίδ, αν και ίσως δικαιολογημένα κινήθηκε, τον οδήγησε εδώ σε ένα σημείο που, αν εκτελούνταν, θα τον είχε γεμίσει με τύψεις, λύπη και ντροπή, καθώς σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να συμφιλιωθεί με τους νόμους εκείνου του Θεού που ήταν ο υπερασπιστής του, και στον οποίο μόνο εμπιστευόταν για υποστήριξη και απελευθέρωση από τις δυσκολίες του. Σε αυτούς τους νόμους, επίσης, ήταν καλά εκπαιδευμένος, και επομένως έπρεπε να κυβερνάται από αυτούς, και όχι από την οργισμένη του αγανάκτηση.Ολοκληρώνει σημειώνοντας τον τελικό αποχωρισμό του Δαβίδ και του Σαούλ.
Εδάφιο 25. Α' Σαμουήλ 26:25. Ευλογημένος να είσαι, υιέ μου Δαβίδ. Ο Σαούλ αντιλήφθηκε ότι ήταν μάταιο να αντιμάχεται πλέον τον Δαβίδ, τον οποίο έβλεπε ότι ο Θεός προόριζε για μεγάλα πράγματα. Και τόσο ισχυρή ήταν η πεποίθησή του τώρα γι' αυτό, καθώς και για τη δική του αμαρτία και ανοησία, που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί από το να τον ευλογήσει, προλέγοντας την επιτυχία του, επαινώντας τον, και καταδικάζοντας τον εαυτό του, ακόμη και εντός της ακοής των δικών του στρατιωτών. Και αυτή, φαίνεται, ήταν η τελευταία τους συνάντηση. Μετά από αυτό δεν είδαν ο ένας τον άλλον ποτέ ξανά.
Απαντήστε
Απάντησε
Πού στη ζωή μου με συγκράτησε πρόσφατα ο Κύριος από το να ενεργήσω με θυμό; Πώς θα μπορούσε το παράδειγμα της ταπεινής τόλμης της Αβιγαίας να διαμορφώσει τον τρόπο που επιδιώκω την ειρήνη με τους άλλους; Σε ποια παρούσα δοκιμασία καλούμαι να εμπιστευτώ ότι ο ίδιος ο Θεός θα υπερασπιστεί την υπόθεσή μου;
Προσευχηθείτε
Προσευχήσου
Ευγενικέ Κύριε, σε ευχαριστούμε για την πιστή μαρτυρία του δούλου σου Joseph Benson. Φύλαξέ μας, σε παρακαλούμε, από την ανοησία του Νάβαλ και από τον βιαστικό θυμό του Δαβίδ. Χάρισέ μας τη σοφία και την πραότητα της Αβιγαίας, ώστε να απομακρύνουμε τον θυμό με ήπια λόγια. Διατήρησε μέσα μας μια ευαίσθητη συνείδηση προς αυτούς που έχεις θέσει στην εξουσία, και δίδαξέ μας να αφήνουμε κάθε εκδίκηση στα δίκαια χέρια σου. Είθε το ίδιο Πνεύμα που καθοδήγησε τον Δαβίδ να καθοδηγήσει και την εκκλησία σου σήμερα, ώστε το έλεος και η αλήθεια να συναντηθούν. Μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →