← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ

Ο Χρισμένος Χερουβείμ που Έπεσε: Ο Άρχων της Τύρου και η Υπερηφάνεια του Εωσφόρου

Ιεζεκιήλ 27-28Παλαιοδιαθηκικόν Υπόμνημα του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed)22 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το κεφάλαιο είκοσι οκτώ είναι ένας από τους βαθείς τόπους της Γραφής. Ο λόγος απευθύνεται στον άρχοντα της Τύρου, ο οποίος στην ευημερία του είπε, 'Εγώ είμαι θεός, κάθομαι στον θρόνο του Θεού' — και έπειτα, σε δεύτερο χρησμό, η γλώσσα υψώνεται πέρα από κάθε θνητό βασιλιά: 'Συ ήσουν η σφραγίδα της ομοιώσεως, πλήρης σοφίας… συ ήσουν εν Εδέμ, τω παραδείσω του Θεού… συ ήσουν το χρισμένον χερουβείμ το σκεπάζον… συ ήσουν τέλειος εν ταις οδοίς σου από της ημέρας ης εκτίσθης, έως ου ευρέθη ανομία εν σοι.' Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου αναγινώσκει με όλη την Ανατολική Εκκλησία: μερικές από αυτές τις λέξεις μπορούν να εκταθούν ώστε να ταιριάξουν στον ορατό βασιλιά, αλλά η πληρότητά τους ταιριάζει μόνο στον αόρατο άρχοντα πίσω του — τον διάβολο, τον πρώτο και μέγιστο των υπερηφάνων, το χρισμένον χερουβείμ που έπεσε. Εδώ είναι το αρχέτυπο πάσης υπερηφανείας: ένα κτίσμα άμεμπτο και ένδοξο εκ δωρεάς, που δεν αρκέστηκε στη σοφία και την τιμή που του δόθηκε, αλλά επιθύμησε να είναι Θεός, και έτσι ρίχθηκε κάτω. Και πρώτον, πριν από κάθε θρήνο, ο Θεοδώρητος μας διδάσκει πώς ο Θεός παιδεύει καθόλου — όχι με εχθρότητα, αλλά με ευσπλαχνία, ακόμη και προστάζοντας τον προφήτη να θρηνήσει για την πόλη που πρέπει να πληγώσει.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ανάγνωσε Ιεζεκιήλ 27–28 — τον θρήνο επί της Τύρου, 'τελείας εν κάλλει' εν τω μέσω των θαλασσών, της μεγάλης εμπόρου των λαών, κεκοσμημένης από κάθε έθνος με κέδρον και βύσσον, άργυρον και σίδηρον, ίππους και αρώματα και ψυχάς ανθρώπων — και έπειτα 'συντριβείσης εν τοις βάθεσι των υδάτων', των ναυτών και εμπόρων πεσόντων, των νήσων εκπλαγών. Έπειτα το κεφάλαιο είκοσι οκτώ: ο άρχων της Τύρου, 'διότι υψώθη η καρδία σου, και είπας, Εγώ είμαι θεός'· η απάντηση, 'αλλά συ άνθρωπος ει, και ουχί θεός'· 'μή σοφώτερος ει του Δανιήλ;' Και ο δεύτερος θρήνος: 'Συ ήσουν η σφραγίς της ομοιώσεως, πλήρης σοφίας, και στέφανος κάλλους· συ ήσουν εν τη τρυφή του παραδείσου του Θεού… συ ήσουν το χρισμένον χερουβείμ το σκεπάζον… συ ήσουν τέλειος εν ταις οδοίς σου από της ημέρας ης εκτίσθης, έως ου ευρέθη ανομία εν σοι… διά τούτο ρίψω σε εις την γην'· και ο λόγος προς την Σιδώνα την γείτονα.
Μελετήστε

Μελέτη

Πριν από την καταδίκη, ο Θεοδώρητος σταματά σε ένα τρυφερό πράγμα: ο Θεός προστάζει τον προφήτη να αναλάβει θρήνον επί της πόλεως που πρόκειται να πλήξει. Από αυτό αντλεί όλη τη διάθεση της θείας δικαιοσύνης — ότι ακόμη και όταν ο Θεός τιμωρεί, το κάνει όχι με οργή αλλά με οίκτο, διδάσκοντάς μας να κάνουμε το ίδιο: να το κάνουμε αυτό όχι με εχθρότητα ή μίσος, αλλά με ευσπλαχνία και με βαθύτατη συμπάθεια. Έπειτα ο άρχων της Τύρου προβάλλει, διογκωμένος από την μία αμαρτία που είναι χειρότερη από όλες. Ο Θεοδώρητος δεν διστάζει να την ονομάσει αρχηγό των κακιών: Κάθε είδος αμαρτίας είναι βδελυκτόν, αλλά η υπερηφάνεια είναι το βδελυκτότερον πάντων. Διότι ο υπερήφανος άνθρωπος θέτει εαυτόν εις τον τόπον του Θεού· και ο ορατός βασιλεύς της Τύρου, βλέπων την μεγάλην ευημερίαν του, ετόλμησε να νομίσει εαυτόν θεϊκόν. Αλλά οι λόγοι του προφήτου, δείχνει ο Θεοδώρητος, υπερβαίνουν τον άνθρωπον — διότι πίσω από τον ορατόν άρχοντα στέκεται ο αόρατος που πρώτος εδίδαξε αυτήν την μανίαν, ο διάβολος ο οποίος 'έπεσεν εις εκείνην την μανίαν και, μαινόμενος, εκαλέσεν εαυτόν θεόν.' Ο χρησμός κατά του βασιλέως της Τύρου είναι επίσης, και αληθέστερα, η αποκάλυψις του Σατανά.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Τώρα η γλώσσα ανέρχεται εις την Εδέμ, και ο Θεοδώρητος ακολουθεί εις το μόνον αληθινόν υποκείμενον. 'Συ ήσουν εν τω παραδείσω του Θεού… το χρισμένον χερουβείμ… τέλειος από της ημέρας ης εκτίσθης, έως ου ευρέθη ανομία εν σοι' — αυτά, λέγει, δεν ανήκουν εις Φοινικικόν βασιλέα ο οποίος ουδέποτε επάτησε τον παράδεισον· αφηγούνται περί του μεγάλου πνεύματος το οποίον ήτο ένδοξον εκ της κτίσεως και αγαθόν προ της πτώσεώς του: Διότι τοιούτος ήτο ο διάβολος προ της πτώσεως. Ό,τι τον κατέστρεψε ήτο η μία αμαρτία του άρχοντος της Τύρου, μεγεθυμένη εις την αρχήν της — όχι έλλειψις, αλλά η άρνησις κτίσματος να παραμείνη κτίσμα: Διότι, μη αρκούμενος εις την σοφίαν και την εξουσίαν την δοθείσαν σοι, αλλά επιθυμών μεγαλύτερα πράγματα, εγένης πλήρης ανομίας και εδέξω τα τραύματα της αμαρτίας. Ούτω το χρισμένον χερουβείμ μετέτρεψε την ιδίαν αυτού αγιότητα εις εμπορίαν και εβεβήλωσεν αυτήν: αυτός εβεβήλωσε το αγιαστήριον κάμνων πονηράν εμπορίαν, και, επιθυμήσας περισσότερα, έπεσεν από όσα εδόθησαν εις αυτόν· και τούτο ητοίμασε και διά τον άνθρωπον να πάθη. Αλλά ο χρησμός λήγει ουχί εις τον θρίαμβόν του αλλά εις την καταστροφήν του, επιτελεσθείσαν υπό του Χριστού. Ο δράκων ο οποίος ονειρεύθη αυτοκρατορίαν ανατρέπεται υπό του Σωτήρος και πατείται υπό των ταπεινών: ο διάβολος, ο οποίος ενόμιζε να άρχη της οικουμένης, ανετράπη υπό του Θεού και του Σωτήρος ημών και πατείται υπό των ευσεβών ως στάκτη. Εδώ είναι η παρηγορία κρυμμένη εν τη καταδίκη: το αρχέτυπον πάσης υπερηφανείας έχει ήδη πέσει, και οι άγιοι θέτουν τους πόδας αυτών επ' αυτού.
Απαντήστε

Απόκριση

Κοίταξε επί μακρόν τον άρχοντα της Τύρου, διότι η αμαρτία αυτού είναι η αρχαιοτέρα και πλησιεστέρα πασών. Η υπερηφάνεια είναι 'η βδελυκτοτέρα' ακριβώς διότι φορεί το πρόσωπον της δόξης: αυξάνεται ουχί εν ταις αποτυχίαις ημών αλλά εν τοις χαρίσμασιν ημών, ψιθυρίζουσα ότι όσα εδόθησαν εις ημάς εποιήσαμεν ημείς αυτοί, και ότι δυνάμεθα να θέσωμεν τας καρδίας ημών ως την καρδίαν του Θεού. Το χρισμένον χερουβείμ είχε τα πάντα — σοφίαν, κάλλος, τόπον μεταξύ των λίθων του πυρός — και τα απώλεσε πάντα επιθυμών περισσότερα από όσα εδόθησαν. Φύλαττε, λοιπόν, κατά της δυσαρεσκείας η οποία καταφρονεί το ίδιον μέτρον σου και ορέγεται όσα δεν είναι ιδικά σου. Και ας διαμορφώση τον τρόπον της θείας δικαιοσύνης τον ιδικόν σου: όταν πρέπει να διορθώσης ή να αντιμετωπίσης, κάμε το ως ο Θεός προσέταξε τον προφήτην αυτού — 'όχι με εχθρότητα ή μίσος, αλλά με ευσπλαχνίαν,' θρηνών ακόμη και καθώς πληγώνεις. Τέλος, θάρρος. Ο μέγας εχθρός ο οποίος εδίδαξε το ανθρώπινον γένος να αρπάζη θεότητα δεν είναι ανίκητος δύναμις· αυτός 'ανετράπη υπό του Θεού και του Σωτήρος ημών' και 'πατείται υπό των ευσεβών ως στάκτη.' Ταπεινώθητι υπό την κραταιάν χείρα του Θεού, και ο υπερήφανος ο οποίος έπεσεν εξ ουρανού πίπτει επίσης υπό τους πόδας σου.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε ο Θεός ημών, ενώπιον του οποίου το χρισμένον χερουβείμ έπεσεν όταν ευρέθη ανομία εν αυτώ: λύτρωσόν με από της υπερηφανείας, της βδελυκτοτέρας πασών των αμαρτιών, η οποία αυξάνεται εν αυτοίς τοις δωρήμασί Σου και θα ετίθει την καρδίαν μου εις τον τόπον της Σης. Εγενήθην ένδοξος εκ της αφθονίας Σου και ουδέν έχω όπερ ουκ εδέξαμην· ας μη γένωμαι ποτέ, ως ο άρχων της Τύρου, καλών εμαυτόν θεόν, ουδέ, δυσαρεστούμενος με το μέτρον το δοθέν μοι, επιθυμών μεγαλύτερα πράγματα και ούτω γινόμενος πλήρης ανομίας. Κάμε με ευαρεστούμενον να είμαι κτίσμα ενώπιον του Κτίστου μου. Και όταν πρέπει να ελέγξω έτερον, δός μοι την ιδίαν Σου ευσπλαχνίαν, ώστε να διορθώνω ουχί με εχθρότητα αλλά με συμπάθειαν, θρηνών ακόμη και καθώς νουθετώ. Πάτησον κάτω των ποδών μου τον υπερήφανον εχθρόν ο οποίος έπεσεν εξ ουρανού και εδίδαξε το ανθρώπινον γένος να αρπάζη θεότητα, διότι αυτός έχει ήδη ανατραπή υπό Σού, του Θεού και Σωτήρος ημών, και πατείται ως στάκτη υπό των ταπεινών. Εις Σε, ω Χριστέ, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, η δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Παλαιοδιαθηκικόν Υπόμνημα του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →