Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Παροιμίες
Ποιος Ανέβηκε στους Ουρανούς: Η Ερώτηση του Αγούρ και το Όνομα του Υιού
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το κεφάλαιο είκοσι εννέα οδηγεί τις παροιμίες περί διακυβέρνησης και αυτοκυριαρχίας προς την κορυφή τους: 'ο φόβος του Κυρίου' που αρχίζει τη σοφία και σωφρονίζει την επιθυμία και την οργή της ψυχής, και το μεγάλο παράδοξο — 'η υπερηφάνεια του ανθρώπου θα τον ταπεινώσει, αλλά η τιμή θα στηρίξει τον ταπεινό στο πνεύμα' — το οποίο η αλυσίδα ερμηνεύει για τον Κύριο που στηρίζει τους ταπεινόφρονες με την ίδια τη δόξα της υφιστάμενης Σοφίας και Δύναμης του Θεού, διότι αντιτάσσεται στους υπερήφανους αλλά δίνει χάρη στους ταπεινούς. Έπειτα έρχεται μία από τις πιο φωτεινές χριστιανικές αναγνώσεις σε όλη την αλυσίδα. Το κεφάλαιο τριάντα είναι 'οι λόγοι του Αγούρ', και στην καρδιά του στέκει μια ερώτηση που η Εκκλησία πάντα άκουσε ως προφητεία για τον Χριστό: 'Ποιος ανέβηκε στους ουρανούς, ή κατέβηκε; ποιος συνάθροισε τον άνεμο στις γροθιές του;… ποιο είναι το όνομά του, και ποιο είναι το όνομα του υιού του, αν μπορείς να πεις;' Η αλυσίδα απαντά γι' αυτό στον Κύριο Ιησού — Αυτόν που πρώτα κατέβηκε μαζί με τον πήλινο όγκο μας, ώστε να τον ανεβάσει στο δικό Του ουράνιο ύψος· το ίδιο το μυστήριο που ο Κύριος ο Ίδιος μίλησε στον Νικόδημο, 'Κανείς δεν ανέβηκε στους ουρανούς, παρά μόνο Αυτός που κατέβηκε από τους ουρανούς.' Και 'ποιο είναι το όνομά του, και το όνομα του υιού του;' η αλυσίδα απαντά με μία μόνο ανάσα: 'Χριστός, βεβαίως, και Χριστιανοί' — Αυτός που έχρισε την ανθρωπότητά μας με τη θεότητά Του στην υποστατική ένωση, και εμείς που, μετέχοντας σ' Αυτόν, λαμβάνουμε το Πνεύμα Του και υιοθετούμαστε ως υιοί του Θεού. Το κεφάλαιο κλείνει με τα μικρά πλάσματα σοφότερα από τους σοφούς, και την πρόσκληση να καταφύγουμε υπό τον νοητό βράχο, που είναι ο Χριστός.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωσε Παροιμίες 29–30 — 'Αυτός που συχνά ελέγχεται και σκληρύνει τον αυχένα του, θα καταστραφεί ξαφνικά, και χωρίς θεραπεία.' 'Όταν οι δίκαιοι έχουν εξουσία, ο λαός χαίρεται· αλλά όταν ο άδικος κυβερνά, ο λαός θρηνεί.' 'Η υπερηφάνεια του ανθρώπου θα τον ταπεινώσει, αλλά η τιμή θα στηρίξει τον ταπεινό στο πνεύμα.' 'Ο φόβος του ανθρώπου φέρνει παγίδα, αλλά όποιος εμπιστεύεται στον Κύριο θα είναι ασφαλής.' Έπειτα το κεφάλαιο τριάντα, οι λόγοι του Αγούρ: 'Σίγουρα είμαι πιο κτηνώδης από κάθε άνθρωπο, και δεν έχω την κατανόηση ανθρώπου. Ούτε έμαθα σοφία, ούτε έχω τη γνώση των αγίων. Ποιος ανέβηκε στους ουρανούς, ή κατέβηκε; ποιος συνάθροισε τον άνεμο στις γροθιές του; ποιος έδεσε τα νερά σε ένδυμα; ποιος στερέωσε όλα τα πέρατα της γης; ποιο είναι το όνομά του, και ποιο είναι το όνομα του υιού του, αν μπορείς να πεις; Κάθε λόγος του Θεού είναι καθαρός· Αυτός είναι ασπίδα σ' αυτούς που εμπιστεύονται σ' Αυτόν. Μην προσθέτεις στους λόγους Του, μήπως σε ελέγξει, και βρεθείς ψεύτης.' 'Δύο πράγματα ζήτησα από Σένα… μη μου δώσεις ούτε πτωχεία ούτε πλούτη· τρέφε με τροφή αρκετή για μένα.'
Μελετήστε
Μελέτη
Το κεφάλαιο είκοσι εννέα ονομάζει πρώτα το θεμέλιο της ψυχής και την ασφάλειά της. Ο φόβος του Θεού είναι η αρχή της σοφίας και ο δαμαστής των παθών:
Αυτός που εργάζεται το αγαθό με τον θείο φόβο, που είναι η αρχή της σοφίας, σωφρονίζει την επιθυμία προς εγκράτεια και την οργή προς υπομονή. Και οι ταπεινοί δεν εγκαταλείπονται αλλά στεφανώνονται, υψωμένοι από την ίδια τη δόξα του Θεού:
ο Κύριος στηρίζει με τη δόξα της υφιστάμενης Σοφίας και Δύναμης του Θεού εκείνους που γνωρίζουν την ανθρώπινη αδυναμία και είναι μετριόφρονες— διότι ο Κύριος αντιτάσσεται στους υπερήφανους, αλλά δίνει χάρη στους ταπεινούς. Έπειτα το κεφάλαιο τριάντα υψώνεται στην προφητεία του. Η ερώτηση του Αγούρ 'Ποιος ανέβηκε στους ουρανούς, και κατέβηκε;' η αλυσίδα απαντά μόνο για τον Χριστό, που κατέβηκε για να μας ανεβάσει:
Αυτός που πρώτα κατέβηκε μαζί με τον πήλινο όγκο μας, ώστε να τον ανεβάσει στο δικό Του ουράνιο ύψος— ο ίδιος ο λόγος του Κυρίου προς τον Νικόδημο, ότι κανείς δεν ανεβαίνει παρά μόνο Αυτός που πρώτα κατέβηκε. Και 'ποιο είναι το όνομά του, και το όνομα του υιού του;' η αλυσίδα απαντά με όλη την οικονομία της σωτηρίας, ονομάζοντας τόσο την Κεφαλή όσο και τα μέλη: 'Χριστός, βεβαίως, και Χριστιανοί',
ως έχοντας χρίσει την ανθρωπότητα με τη θεότητα μέσω της υποστατικής ενώσεως των φύσεων αυτών σ' Αυτόν, και εμείς, δι' Αυτού, γινόμαστε μέτοχοι του Πνεύματος και υιοθετούμαστε ως υιοί. Έτσι το κεφάλαιο τελειώνει δείχνοντάς μας, τους αδύναμους, στη δύναμή μας — προστάζοντάς μας, σε κάθε επίθεση,
να καταφύγουμε υπό την προστασία του νοητού βράχου, που είναι ο Χριστός.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Η ομολογία του Αγούρ είναι η καρδιά αυτών των κεφαλαίων, και η αλυσίδα ακούει το Ευαγγέλιο μέσα σ' αυτήν. Ο σοφός διαμαρτύρεται ότι είναι 'πιο κτηνώδης από κάθε άνθρωπο' και δεν έχει 'τη γνώση των αγίων' — και έπειτα θέτει την αναπάντητη ερώτηση: 'Ποιος ανέβηκε στους ουρανούς, ή κατέβηκε;… ποιο είναι το όνομά του, και ποιο είναι το όνομα του υιού του;' Η αλυσίδα απαντά χωρίς δισταγμό: Χριστός. Διότι ο μόνος που ανέβηκε στους ουρανούς είναι Αυτός που πρώτα κατέβηκε από αυτούς — 'Αυτός που πρώτα κατέβηκε μαζί με τον πήλινο όγκο μας, ώστε να τον ανεβάσει στο δικό Του ουράνιο ύψος' — και ο Κύριος είπε το ίδιο στον Νικόδημο, ότι κανείς δεν ανέβηκε στους ουρανούς παρά μόνο Αυτός που κατέβηκε. Εδώ είναι όλη η κίνηση της σωτηρίας σε μία μόνο παροιμία: ο Θεός σκύβει για να πάρει τον πηλό μας, ώστε να υψώσει τον πηλό μας στο δικό Του ύψος. Και το δεύτερο μέρος της ερώτησης του Αγούρ — 'ποιο είναι το όνομά του, και το όνομα του υιού του;' — η αλυσίδα απαντά με τα δύο ονόματα που περιέχουν την πίστη: 'Χριστός, βεβαίως, και Χριστιανοί.' Ο Υιός είναι Χριστός, ο Κεχρισμένος, διότι στην υποστατική ένωση έχρισε την ανθρωπότητά μας με τη δική Του θεότητα· και εμείς είμαστε Χριστιανοί, λέει η αλυσίδα,
οι άλλοι, ως μέτοχοι Αυτού και, δι' Αυτού, έχοντας λάβει τη χάρη του Πνεύματος και υιοθετηθεί ως υιοί από τον Θεό Πατέρα. Το βιβλίο που άρχισε 'ο φόβος του Κυρίου είναι η αρχή της γνώσεως' έτσι φθάνει, στα τελευταία κεφάλαιά του, στο Όνομα πάνω από κάθε όνομα — και προστάζει την αδύναμη ψυχή, σε κάθε πειρασμό, να καταφύγει υπό τον νοητό βράχο, που είναι ο Χριστός.
Απαντήστε
Απόκριση
Άρχισε με τον φόβο του Θεού και την ταπείνωση που γεννά. Η υπερηφάνεια, λέει η παροιμία, ταπεινώνει τον άνθρωπο, αλλά η τιμή στηρίζει τον ταπεινό στο πνεύμα — και η αλυσίδα υπόσχεται ότι ο Θεός στηρίζει τους ταπεινόφρονες με την ίδια τη δόξα της υφιστάμενης Σοφίας και Δύναμής Του, διότι 'ο Κύριος αντιτάσσεται στους υπερήφανους, αλλά δίνει χάρη στους ταπεινούς.' Έτσι, αναγνώρισε την αδυναμία σου όπως ο Αγούρ, που αποκάλεσε τον εαυτό του πιο κτηνώδη από κάθε άνθρωπο· είναι οι ταπεινοί που υψώνονται. Και έπειτα ύψωσε τα μάτια σου στην απάντηση της ερώτησης του Αγούρ, που είναι όλο το σωτηριώδες έργο σου. 'Ποιος ανέβηκε στους ουρανούς, ή κατέβηκε;' — Μόνο ο Χριστός, που κατέβηκε για να πάρει τον πηλό σου και τον ανέβασε στο δικό Του ουράνιο ύψος. Εσύ δεν ανέβηκες στον Θεό· ο Θεός κατέβηκε σε σένα, ώστε να σε ανεβάσει. 'Ποιο είναι το όνομά του, και το όνομα του υιού του;' — Χριστός, και Χριστιανοί: Αυτός ο Κεχρισμένος που ένωσε την ανθρωπότητά σου με τη θεότητά Του, εσύ κεχρισμένος σ' Αυτόν, μέτοχος του Πνεύματός Του και υιός του Θεού κατά υιοθεσία. Φόρεσε αυτό το όνομα ως αξιοπρέπειά σου και υποχρέωσή σου· ας κάνει η ζωή σου αληθινό. Και σε κάθε επίθεση του εχθρού και κάθε αδυναμία της σάρκας σου, κάνε ό,τι προστάζει η αλυσίδα — καταφύγε υπό τον νοητό βράχο, που είναι ο Χριστός. Μην αντιμετωπίζεις τους αόρατους εχθρούς με τη δική σου δύναμη· κρύψου σ' Αυτόν που κατέβηκε για σένα και αναστήθηκε για σένα, και θα σταθείς.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Χριστέ Θεέ μας, για τον οποίο ο Αγούρ ρώτησε, 'Ποιος ανέβηκε στους ουρανούς, ή κατέβηκε; ποιο είναι το όνομά του, και ποιο είναι το όνομα του υιού του;' — ομολογώ ότι Εσύ είσαι η απάντηση: Εσύ που πρώτα κατέβηκες μαζί με τον πήλινο όγκο μας, ώστε να τον ανεβάσεις στο δικό Σου ουράνιο ύψος, όπως είπες στον Νικόδημο ότι κανείς δεν ανεβαίνει παρά μόνο Αυτός που πρώτα κατέβηκε. Σε ευλογώ για τα δύο ονόματα που κρατούν όλη την πίστη μου: Χριστός, ο Κεχρισμένος, που ένωσες την ανθρωπότητά μας με τη θεότητά Σου στην ένωση του προσώπου Σου· και Χριστιανοί, το όνομα που μας έδωσες εμάς που, μετέχοντας σ' Εσένα, λαμβάνουμε το Πνεύμα Σου και υιοθετούμαστε ως υιοί του Πατέρα. Φύτεψε μέσα μου τον φόβο Σου, που είναι η αρχή της σοφίας, ώστε να σωφρονίσει την επιθυμία μου και την οργή μου· και επειδή αντιτάσσεσαι στους υπερήφανους αλλά δίνεις χάρη στους ταπεινούς, κάνε με να αναγνωρίσω την αδυναμία μου, ώστε να με στηρίξεις με τη δόξα της υφιστάμενης Σοφίας και Δύναμής Σου. Και σε κάθε πειρασμό και κάθε αδυναμία της σάρκας μου, άσε με να καταφύγω υπό τον νοητό βράχο, που είσαι Εσύ ο Ίδιος, και εκεί να είμαι ασφαλής. Σ' Εσένα, ω Χριστέ Θεέ μας, που κατέβηκες για να μας υψώσεις, με τον Πατέρα και το πανάγιο Πνεύμα, δόξα τώρα και πάντοτε, και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →