Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Φιλιππησίους
Εκένωσεν Εαυτόν: Ο Νους του Χριστού
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στην καρδιά της προς Φιλιππησίους επιστολής βρίσκεται ο μέγας ύμνος της αυτοκένωσης του Χριστού, τον οποίο ο Παύλος προσφέρει όχι ως αφηρημένη θεολογία αλλά ως θεραπεία για την υπερηφάνειά μας: «Τούτο το φρόνημα ας είναι εν υμίν, όπερ και εν Χριστώ Ιησού, όστις εν μορφή Θεού υπάρχων… εαυτόν εκένωσε, μορφήν δούλου λαβών… και γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού». Ο Χρυσόστομος αρπάζει την εκπληκτική αντιστροφή — ότι Εκείνος που ήταν Θεός κατά φύσιν δεν προσκολλήθηκε στη δόξα Του, αλλά κατέβη στον κατώτατο τόπο, τον καταραμένο θάνατο του σταυρού, και γι’ αυτό υψώθη υπερβολικά, δοθείς το Όνομα το υπεράνω παντός ονόματος. Και ο Παύλος επαναφέρει το μάθημα κατευθείαν στον πιστό: «μετά φόβου και τρόμου την εαυτών σωτηρίαν κατεργάζεσθε», λάμποντες ως φωστήρες εν γενεά σκολιά και διεστραμμένη. Η προς Φιλιππησίους 2 συνδέει την βαθύτερη ταπείνωση του ουρανού με την καθημερινή μας προσπάθεια — τον νουν του Χριστού χυμένο στις ζωές εκείνων που Τον ακολουθούν.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώσατε Φιλιππησίους 2 — την παράκληση του Παύλου για ενότητα: να φρονήτε το αυτό, εν ταπεινοφροσύνη αλλήλους ηγούμενοι υπερέχοντας εαυτών· την κλήση να έχετε το φρόνημα του Χριστού Ιησού, όστις εν μορφή Θεού υπάρχων εαυτόν εκένωσε, μορφήν δούλου λαβών, εταπείνωσεν εαυτόν, και εγένετο υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού· διότι ο Θεός αυτόν υπερύψωσε και εχαρίσατο αυτώ το Όνομα το υπεράνω παντός ονόματος, ίνα εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη· την εντολή να κατεργάζησθε την εαυτών σωτηρίαν μετά φόβου και τρόμου, διότι Θεός εστιν ο ενεργών εν υμίν· πράττοντες πάντα άνευ γογγυσμών και διαλογισμών, ίνα γένησθε άμεμπτοι και ακέραιοι, τέκνα Θεού αμώμητα εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης, εν οις φαίνεσθε ως φωστήρες εν κόσμω, λόγον ζωής επέχοντες· και τα παραδείγματα του Τιμοθέου, όστις γνησίως μεριμνά περί αυτών, και του Επαφροδίτου, όστις διά το έργον του Χριστού μέχρι θανάτου ήγγισε.
Μελετήστε
Μελέτη
Διατί ο Παύλος φθάνει μέχρι τον αιώνιον Υιόν διά να διδάξη απλήν ταπείνωσιν; Διότι το βάθος της καθόδου του Χριστού μετρείται από το ύψος εκ του οποίου ήλθεν. Ο Χρυσόστομος διατυπώνει ακριβώς την αναλογίαν:
Όπως ήταν το ύψος Του, έτσι ήταν και η αντίστοιχη ταπείνωσις την οποίαν υπέστη.Ο άπειρος κατέβη εις την μορφήν δούλου — και ο Χρυσόστομος φροντίζει να επιμείνη ότι τούτο ήτο πραγματικόν, όχι προσωπείον ή φάντασμα:
αλλά εφάνη ως άνθρωπος· ουχί διά να μας απατήση με φάντασμα, αλλά διά να μας διδάξη την ταπείνωσιν. Αληθώς εγένετο ό,τι ημείς είμεθα, ίνα μάθωμεν το φρόνημα το εν αυτώ. Και σημειώσατε τι τούτο σημαίνει δι’ ημάς: εάν ο Κύριος της δόξης δεν εκράτησε το ιδικόν του δικαίωμα αλλά κατέβη διά να μας ανεγείρη, τότε ο μαθητής ο κατερχόμενος από της θέσεώς του δεν χάνει αλλά μιμείται τον Θεόν — και ακολουθεί τον Δεσπότην του εις αυτήν την ύψωσιν την οποίαν ο Χριστός έλαβεν.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Από τούτο το όρος της διδασκαλίας ο Παύλος στρέφεται αμέσως εις την κοιλάδα της καθημερινής ζωής: «μετά φόβου και τρόμου την εαυτών σωτηρίαν κατεργάζεσθε· Θεός γαρ εστιν ο ενεργών εν υμίν». Ο Χρυσόστομος διατηρεί ζωντανά αμφότερα τα μέρη του παραδόξου — η προσπάθειά μας είναι πραγματική, πλην η χάρις του Θεού παρέχει και το θέλειν και το ενεργείν, ώστε ούτε αμελείς ούτε συντετριμμένοι να γινώμεθα. Και ακούει εις την εντολήν του Παύλου να λάμψωμεν «ως φωστήρες εν κόσμω» πρόσκλησιν να είμεθα σταθερώτατοι ακριβώς όπου το σκότος είναι πυκνότερον:
και οι αστέρες φωτίζουσιν εν τη νυκτί, λάμπουσιν εν τω σκότει, και ουδεμίαν βλάβην λαμβάνουσιν εις το κάλλος αυτών, μάλλον δε και λαμπρότερον φαίνονται. Δι’ αυτό πρέπει να αποκοπούν οι γογγυσμοί και οι διαλογισμοί — είναι κηλίδες επί του φωτός. Το αυτό φρόνημα το εκκενώσαν εαυτόν εν τω Χριστώ πρέπει τώρα να κενώση ημάς από υπερηφανείας, παραπόνων και ιδιοτελείας, ώστε εν γενεά σκολιά τα τέκνα του Θεού να επέχωσι τον λόγον της ζωής, άμεμπτα και ακέραια, λάμποντα λαμπρότερον διά την περιβάλλουσαν νύκτα.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού αρπάζεσθε εις το ιδικόν σας δικαίωμα — την αξιοπρέπειάν σας, την θέσιν σας, το οφειλόμενον — ενώ ο Χριστός, ων εν μορφή Θεού, το άφησε δι’ υμάς; Μετρήσατε την υπερηφάνειάν σας προς την κάθοδόν Του, και θα φανή μικρά. Αρχίσατε να «φρονήτε τούτο» εις κάποιον συγκεκριμένον τόπον την εβδομάδα ταύτην: λάβετε την κατωτέραν θέσιν, εκτελέσατε την αφανή υπηρεσίαν, ηγήσασθε άλλον υπερέχοντα εαυτού, ουχί εξ ανάγκης αλλά εκ προαιρέσεως, καθώς Εκείνος έπραξεν. Και μη αποθαρρύνεσθε υπό της κλήσεως μετά φόβου και τρόμου — διότι ο αυτός Θεός ο καλών υμάς και ενεργεί εν υμίν, παρέχων το θέλειν και το πράττειν. Έπειτα αποφασίσατε να λάμψητε όπου το σκότος είναι βαθύτερον. Ο Χρυσόστομος λέγει ότι οι αστέρες λάμπουν λαμπρότερον έναντι του μελανωτέρου ουρανού· η υπομονή σας και η χαρά σας και η απουσία γογγυσμών θα λάμψουν λαμπρότερον εν κόσμω γογγυσμών. Επέχοντες τον λόγον της ζωής ουχί μόνον διά λόγων αλλά διά βίου σαφώς θιγέντος υπό της ταπεινώσεως του Θεού.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Ιησού Χριστέ, όστις εν μορφή Θεού υπάρχων ουκ αρπαγμόν ηγήσω το είναι ίσα Θεώ, αλλά σεαυτόν εκένωσας, μορφήν δούλου λαβών, και εταπείνωσας σεαυτόν μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού: θέσον το αυτό φρόνημα εν εμοί. Έκβαλε εκ της καρδίας μου την υπερηφάνειαν την προσκολλωμένην εις τα δικαιώματα αυτής, και δίδαξόν με να ηγώμαι τους άλλους υπερέχοντας εμαυτού, να καταβαίνω ελευθέρως καθώς συ κατέβης. Ενέργει εν εμοί και το θέλειν και το ενεργείν κατά την ευδοκίαν σου, ίνα κατεργάζωμαι την εμαυτού σωτηρίαν μετά φόβου και τρόμου, μήτε αμελής μήτε καταπεπτωκώς. Ποίησόν με να λάμπω ως φωστήρ εν τη γενεά ταύτη τη σκολιά, άμεμπτος και άνευ γογγυσμών, επέχων τον λόγον της ζωής. Και καθώς συ δι’ ημάς κατέβης τόσον χαμηλά, ανέγειρον ημάς εν τω εσχάτω εις τον τόπον ένθα παν γόνυ κάμψει και πάσα γλώσσα ομολογήσει ότι συ εί Κύριος, εις δόξαν Θεού Πατρός, μετά του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →