Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γαλάτες
Προς Γαλάτας 2 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από το Σχόλιο της Καθολικής Οικογενειακής Βίβλου του Χέιντοκ πάνω στο κεφάλαιο 2 της προς Γαλάτας Επιστολής. Σε αυτούς τους ιερούς στίχους ο Απόστολος Παύλος αφηγείται τα ταξίδια του και την ζωντανή αυθεντία της Εκκλησίας που διαφυλάττει το ευαγγέλιο. Ο Χέιντοκ συγκεντρώνει τη σοφία των Πατέρων για να φωτίσει πώς η αποκάλυψη, η αποστολική μαρτυρία και η ταπεινή διόρθωση συνεργάζονται για την ενότητα των πιστών. Καθώς εισερχόμαστε σε αυτή τη μελέτη, είθε το Πνεύμα που καθοδήγησε τον Παύλο να ανοίξει επίσης τις καρδιές μας για να δεχθούμε την αλήθεια που μας ελευθερώνει. Ας προετοιμάσει η προσεκτική προσοχή του σχολίου στην ιστορία και τη διδασκαλία εμάς να ζήσουμε την ελευθερία των τέκνων του Θεού.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε την Αγία Γραφή σας και διαβάστε αργά και προσευχητικά το δεύτερο κεφάλαιο προς Γαλάτας. Ακούστε την αφήγηση του Παύλου για την επίσκεψή του στα Ιεροσόλυμα, την ελευθερία των εθνικών προσήλυτων και τη στιγμή της αδελφικής διόρθωσης μεταξύ αποστόλων. Προσέξτε πώς η ζώσα φωνή της Εκκλησίας επιβεβαιώνει το ευαγγέλιο που κηρύττει. Κάντε παύση μετά από κάθε ενότητα για να αφήσετε τα λόγια να καθιζάνουν. Ζητήστε από το Άγιον Πνεῦμα να σας δείξει τι αποκαλύπτει αυτό το κεφάλαιο για την πίστη, τον νόμο και την ενότητα που επιθυμεί ο Χριστός για το σώμα του.
Μελετήστε
Μελέτη
Ὁ Χάιντοκ ἀρχίζει περιγράφοντας τὸ χρονοδιάγραμμα καὶ τὸν σκοπὸ τῆς δευτέρας πορείας τοῦ Παύλου πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ.
Σχόλιον τῆς Καθολικῆς Βίβλου τοῦ Χάιντοκ Ἔπειτα δεκατέσσερα ἔτη μετά. Δηλαδὴ μετὰ τῆς προτέρας ἀφίξεώς μου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἥτις ἦτο ἑπτακαίδεκα ἔτη μετὰ τῆς ἐπιστροφῆς μου, ἔτος 51 [τὸ ἔτος μ.Χ. 51]. Ἴδε Τιλλεμόντ. (Οὐίθαμ) Ἡ αἰτία τῆς δευτέρας πορείας τοῦ ἁγίου Παύλου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ ἦτο ἡ ἑξῆς. Ἀδελφοί τινες ἐλθόντες ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, ἐκεῖ ὑπεστήριζον τὴν ἀνάγκην τῆς περιτομῆς καὶ τῶν ἄλλων μωσαϊκῶν τυπικῶν, διατεινόμενοι ὅτι ἄνευ αὐτῶν ἡ σωτηρία δὲν ἠδύνατο νὰ ἐπιτευχθῇ. Ὁ ἅγιος Παῦλος, ἐπὶ τῆς ἐπιστροφῆς του εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, ὑπερασπίσθη σθεναρῶς, ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τοῦ Βαρνάβα, τὴν ἐλευθερίαν τοῦ εὐαγγελίου. Καθὼς ἡ διαμάχη ἐγίνετο θερμή, ἀπεφασίσθη νὰ ἀποσταλοῦν ὁ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας πρὸς διαβούλευσιν μετὰ τῶν ἄλλων ἀποστόλων καὶ πρεσβυτέρων τῆς Ἱερουσαλήμ. Διὰ τῆς ἐγκρίσεως τοῦ ζῶντος καὶ λαλούντος δικαστηρίου, τὸ ὁποῖον πάντες προστάσσονται νὰ ἀκούωσι, αἱ Γραφαὶ δὲν καθίστανται ἀληθεῖς, ἀλλοιούμεναι ἢ διορθούμεναι· αὗται ἁπλῶς διακηρύττονται ὡς ὁ ἀλάθητος λόγος τοῦ Θεοῦ, σημεῖον ὅπερ μόνον διὰ τῆς αὐθεντίας δύναται νὰ μαθευθῇ· ἐντεῦθεν ἡ μνημειώδης ἐκείνη ρῆσις τοῦ ἁγίου Αὐγουστίνου· «Οὐκ ἂν ἐπίστευον τῷ εὐαγγελίῳ εἰ μὴ ἡ αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἐκίνει.» (Κατὰ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ θεμελίου, κεφ. ε΄.)Ἡ ἑρμηνεία ἐν συνεχείᾳ παρουσιάζει τὴν περίπτωσιν τοῦ Τίτου ὡς ἀποφασιστικὴν μαρτυρίαν περὶ τῆς περιτομῆς.
Οὐδὲ Τίτος....περιετμήθη, ὅστις ἦτο ἐθνικός. Ἀποδεικτικὸν πειστικὸν, λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅτι ἀκόμη καὶ κατὰ τοὺς ἄλλους ἀποστόλους, οἱ ἐθνικοὶ προσήλυτοι δὲν ὑπετάσσοντο εἰς τοὺς ἰουδαϊκοὺς νόμους. (Οὐίθαμ)Ὁ Χάιντοκ ἔπειτα ἐξετάζει τὴν συνάντησιν ἐν Ἀντιοχείᾳ ἐν σχέσει πρὸς τὸν Κηφᾶν καὶ τὰς εὐρυτέρας συνεπείας αὐτῆς.
Ὅτε δὲ ὁ Κηφᾶς, κ.λπ.[1] Εἰς τὰ πλεῖστα ἑλληνικὰ ἀντίγραφα ἀναγινώσκομεν Πέτρος, καὶ ἐνταῦθα καὶ ἐν τῷ στίχῳ 13. Οὔτε ὑπάρχουσιν ἱκαναὶ ἢ ἀκόμη πιθαναι βάσεις διὰ νὰ κρίνωμεν ὅτι ὁ Κηφᾶς ἐνταῦθα μνημονευόμενος ἦτο διάφορος τοῦ Πέτρου, τοῦ κορυφαίου τῶν ἀποστόλων, ὡς εἷς ἢ δύο μεταγενέστεροι συγγραφεῖς θὰ μᾶς ἔπειθον. Μεταξὺ ἐκείνων οἵτινες ἐφαντάσθησαν τὸν Κηφᾶν διάφορον τοῦ Πέτρου, οὐδεὶς δύναται νὰ ὀνομασθῇ ἐν τοῖς πρώτοις αἰῶσιν, ἐκτὸς τοῦ Κλήμεντος τοῦ Ἀλεξανδρέως, οὗ τὰ ἔργα ἀπερρίφθησαν ὡς ἀπόκρυφα ὑπὸ τοῦ Πάπα Γελασίου. Ὁ ἑπόμενος συγγραφεὺς εἶναι ὁ Δωρόθεος Τύρου, ἐν τῷ Καταλόγῳ τῶν ἑβδομήκοντα δύο μαθητῶν, ἐν τῷ τετάρτῳ ἢ πέμπτῳ αἰῶνι, καὶ μετ’ αὐτὸν ὁ ὅμοιος ἢ αὐτὸς κατάλογος, ἐν τῷ ἑβδόμῳ αἰῶνι, ἐν τῷ Χρονικῷ, καλουμένῳ τῆς Ἀλεξανδρείας, οὔτε τῶν ὁποίων ἔχουσιν οἱανδήποτε αὐθεντίαν παρὰ τοῖς λογίοις, τοσούτων προφανῶν σφαλμάτων καὶ ψευδῶν εὑρισκομένων ἐν ἀμφοτέροις. Ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος πράγματι ἐπὶ τοῦ χωρίου τούτου λέγει ὅτι ὑπῆρχόν τινες (ἂν καὶ δὲν θεωρεῖ πρόσφορον νὰ ὀνομάσῃ αὐτούς) οἵτινες εἶχον τὴν γνώμην ταύτην· ἀλλὰ συγχρόνως ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος χλευάζει καὶ ἀπορρίπτει αὐτὴν ὡς ἀστήρικτον. Ὡς πρὸς τοὺς συγγραφεῖς δὲ οἵτινες ταυτίζουσι τὸν Κηφᾶν μετὰ τοῦ ἁγίου Πέτρου, τοῦ κορυφαίου τῶν ἀποστόλων, ἔχομεν ὅ,τι δύναται νὰ ὀνομασθῇ ἡ ἀνεξαίρετος καὶ ὁμόφωνος συναίνεσις τῶν ἀρχαίων πατέρων καὶ διδασκάλων τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ὡς τοῦ Τερτυλλιανοῦ, ὅστις καλεῖ τὴν διαχείρισιν ταύτην τοῦ ἁγίου Πέτρου, σφάλμα συναναστροφῆς, οὐχὶ κηρύγματος ἢ διδασκαλίας. Τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ, τοῦ Ὠριγένους, τοῦ Ἀλεξάνδρου, τοῦ Θεοδωρήτου, τοῦ Πάπα Γελασίου, τοῦ Πελαγίου τοῦ δευτέρου, τοῦ ἁγίου Ἀνσέλμου, τοῦ ἁγίου Θωμᾶ Ἀκυινάτου. Ἐν μεταγενεστέροις αἰῶσι, τοῦ Βελλαρμίνου, τοῦ Βαρωνίου, τοῦ Βινίου, τοῦ Σπονδάνου, τοῦ Σαλμερῶνος, τοῦ Ἐστίου, τοῦ Γαγνείου, τοῦ Τιρίνου, τοῦ Μενοχίου, τοῦ Ἀλεξάνδρου Ναταλίου, καὶ πλείστων ἄλλων· ὥστε ὁ Κορνήλιος ἀπὸ Λαπίδη ἐπὶ τοῦ χωρίου τούτου λέγει, ὅτι ἡ Ἐκκλησία οὔτε γινώσκει οὔτε ἑορτάζει ἄλλον Κηφᾶν εἰ μὴ τὸν ἅγιον Πέτρον. Ὁ Τερτυλλιανὸς καὶ οἱ πλεῖστοι ἑρμηνευταὶ παρατηροῦσιν, ὅτι τὸ σφάλμα τοῦ ἁγίου Πέτρου ἦτο μόνον ἔλασσον ἢ συγγνωστὸν ἁμάρτημα ἐν τῇ συμπεριφορᾷ καὶ τῇ συναναστροφῇ του. Οὐχὶ ὁ ἅγιος Παῦλος ἐν πολλαῖς περιστάσεσιν ἔπραξε τὸ ὅμοιον, ὡς ὅ,τι ἐνταῦθα καταλογίζεται εἰς τὸν ἅγιον Πέτρον; δηλαδὴ ἐτήρησε τὰ ἰουδαϊκὰ τυπικά· οὐχὶ περιέτεμε τὸν Τιμόθεον μετὰ τοῦτο, ἔτος 52 [τῷ ἔτει μ.Χ. 52]; οὐχὶ ἐξύρισε τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐν Κεγχρεαῖς, ἔτος 54; οὐχὶ κατὰ συμβουλὴν τοῦ ἁγίου Ἰακώβου (ἔτος 58) ἐκαθάρισεν ἑαυτὸν μετὰ τῶν Ἰουδαίων ἐν τῷ ναῷ, ἵνα μὴ σκανδαλίσῃ αὐτούς; Ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος, καὶ ἐπίσης ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος,[2] δίδουσιν ἑτέραν ἑρμηνείαν τοῦ χωρίου τούτου. Ἐθεώρησαν ὅτι πάντα ταῦτα ἐγένοντο δι’ ἐπινοίας καὶ συνεννοήσεως μεταξὺ τῶν δύο ἀποστόλων, οἵτινες εἶχον συμφωνήσει προηγουμένως ὅτι ὁ ἅγιος Πέτρος θὰ ἐπέτρεπεν ἑαυτὸν νὰ ἐπιπληχθῇ ὑπὸ τοῦ ἁγίου Παύλου, (διότι τοῦτο θεωροῦσιν ὡς σημαινόμενον ὑπὸ τοῦ ἑλληνικοῦ κειμένου) καὶ οὐχὶ ὅτι ὁ ἅγιος Πέτρος ἦτο ἐπιπληκτέος·[3] ὥστε οἱ Ἰουδαῖοι βλέποντες τὸν ἅγιον Πέτρον δημοσίᾳ ἐπιπληττόμενον, καὶ μὴ δικαιολογούμενον, θὰ ἠδύναντο εἰς τὸ μέλλον νὰ συντρώγωσι μετὰ τῶν ἐθνικῶν. Ἀλλ’ ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος ἀντετάχθη σθεναρῶς κατὰ τῆς ἑρμηνείας ταύτης τοῦ ἁγίου Ἱερωνύμου, ὡς ἧττον συνεποῦς πρὸς τὴν χριστιανικὴν καὶ ἀποστολικὴν εἰλικρίνειαν, καὶ πρὸς τὸ κείμενον ἐν τῷ κεφαλαίῳ τούτῳ, ὅπου καλεῖται ὑπόκρισις, καὶ ὅτι ὁ Κηφᾶς ἢ Πέτρος οὐκ ὀρθοποδεῖ πρὸς τὴν ἀλήθειαν τοῦ εὐαγγελίου. Μετὰ μακρὰν διαμάχην μεταξὺ τῶν δύο τούτων διδασκάλων, ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος φαίνεται ὅτι ἀνεκάλεσε τὴν γνώμην αὐτοῦ, καὶ ἡ γνώμη τοῦ ἁγίου Αὐγουστίνου ἀκολουθεῖται συνήθως, ὅτι ὁ ἅγιος Πέτρος ἦτο ἔνοχος συγγνωστοῦ σφάλματος ἀφροσύνης. Ἐν τῷ μεταξύ, οὐδεὶς Καθολικὸς ἀρνεῖται ὅτι ὁ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας δύναται νὰ εἶναι ἔνοχος ἀκόμη καὶ μεγάλων ἁμαρτημάτων. Ὅ,τι ἔχομεν νὰ θαυμάσωμεν, εἶναι ἡ ταπείνωσις τοῦ ἁγίου Πέτρου ἐπὶ τῆς περιστάσεως ταύτης, ὡς παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Κυπριανός,[4] ὅστις ἐδέξατο τὴν ἐπίπληξιν οὕτω πράως, ἄνευ ἀναφορᾶς εἰς τὸ πρωτεῖον, τὸ ὁποῖον ὁ Κύριος ἡμῖν ἐχάρισεν. Ὁ Βαρώνιος ἐκράτει ὅτι ὁ ἅγιος Πέτρος οὐχὶ ἥμαρτεν ὅλως, ὅπερ δύναται νὰ εἶναι ἀληθές, ἐὰν ἴδωμεν μόνον τὴν πρόθεσιν αὐτοῦ, ἥτις ἦτο νὰ μὴ δώσῃ σκάνδαλον εἰς τοὺς ἰουδαϊκοὺς προσήλυτους· ἀλλ’ ἐὰν ἐξετάσωμεν τὸ γεγονός, μόλις δύναται νὰ ἀπαλλαγῇ συγγνωστοῦ ἀστοχίας. (Οὐίθαμ) --- Ἀντέστην, κ.λπ. Τὸ σφάλμα τὸ σημειούμενον ἐνταῦθα ἐν τῇ συμπεριφορᾷ τοῦ ἁγίου Πέτρου ἦτο μόνον τις ἀφροσύνη, ἐν τῷ ἀποσύρεσθαι αὐτὸν ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν ἐθνικῶν, διὰ φόβον νὰ μὴ δώσῃ σκάνδαλον εἰς τοὺς ἰουδαϊκοὺς προσήλυτους· ἀλλὰ τοῦτο ἐν τοιαύταις περιστάσεσιν, ὅταν ἡ τοιαύτη πρᾶξις αὐτοῦ ἠδύνατο νὰ ἔχῃ κακὰς συνεπείας διὰ τοὺς ἐθνικούς, οἵτινες ἠδύναντο νὰ παρακινηθῶσιν οὕτω νὰ νομίσωσιν ἑαυτοὺς ὑποχρεωμένους νὰ συμμορφωθῶσι πρὸς τὸν ἰουδαϊκὸν τρόπον ζωῆς, πρὸς βλάβην τῆς χριστιανικῆς αὐτῶν ἐλευθερίας. Οὐδὲ ἡ ἐπίπληξις αὐτοῦ ὑπὸ τοῦ ἁγίου Παύλου ἀποτελεῖ ἐπιχείρημα κατὰ τοῦ πρωτείου αὐτοῦ· διότι ἐν τοιαύταις περιπτώσεσιν ὁ κατώτερος δύναται, καὶ ἐνίοτε ὀφείλει, μετὰ σεβασμοῦ, νὰ νουθετῇ τὸν ἀνώτερον. (Χάλλονερ)
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Σχετικά με τη δικαίωση το σχόλιο στρέφεται στη σχέση μεταξύ της πίστης στον Χριστό και των έργων του νόμου.
Γνωρίζοντας ότι ο άνθρωπος δεν δικαιώνεται από τα έργα του νόμου. Ο Άγιος Παῦλος, μέχρι το τέλος του κεφαλαίου, φαίνεται να συνεχίζει την ομιλία του προς τον Άγιο Πέτρο, αλλά κυρίως προς τους ιουδαίους Γαλάτες, για να δείξει ότι τόσο οι εθνικοί, τους οποίους οι Ιουδαίοι αποκαλούσαν και θεωρούσαν αμαρτωλούς, όσο και οι Ιουδαίοι, όταν προσηλυτίστηκαν, μπορούσαν μόνο να ελπίζουν ότι θα δικαιωθούν και θα σωθούν από την πίστη του Χριστού, και όχι από τα έργα του νόμου. --- Αλλά αν ενώ ζητούμε να δικαιωθούμε εν Χριστώ, διά της πίστεως σε αυτόν, και διά της χάριτός του, βρεθούμε και εμείς οι ίδιοι αμαρτωλοί, όπως σας διδάσκουν οι ψευδοδιδάσκαλοι, και ότι δεν δικαιωνόμαστε παρά μόνο διά των τελετουργιών και των έργων του νόμου του Μωυσέως, αυτό το βλάσφημο συμπέρασμα πρέπει να ακολουθήσει, ότι ο Χριστός είναι ο υπηρέτης και ο αυτουργός της αμαρτίας, κάνοντάς μας να πιστέψουμε ότι διά της πίστεως σε αυτόν, και συμμορφούμενοι με τη διδασκαλία του, μπορούμε να δικαιωθούμε και να σωθούμε. Διότι έτσι πρέπει να θεωρηθούμε παραβάτες, εκτός αν ανανεώσουμε και οικοδομήσουμε πάλι αυτό που ο Χριστός και εμείς καταστρέψαμε. --- Διότι διά του νόμου απέθανον τω νόμω. Δηλαδή, λέει ο Άγιος Ιερώνυμος, διά του ευαγγελικού νόμου του Χριστού απέθανον στον αρχαίο νόμο και στις τελετουργίες του. Άλλοι το ερμηνεύουν ότι διά του νόμου και των τύπων και των συμβόλων του, και διά των προφητειών που περιέχονται στον νόμο, γνωρίζω ότι ο μωσαϊκός νόμος έχει τώρα παύσει, με την έννοια αυτή μπορούσε να πει, διά του νόμου απέθανον τω νόμω. --- Εάν δικαιοσύνη. Δηλαδή, εάν η δικαίωση και η σωτηρία πρόκειται να αποκτηθούν, ή θα μπορούσαν να αποκτηθούν διά των έργων του νόμου· επομένως ο Χριστός απέθανεν ματαίως, και δεν ήταν αναγκαίο να γίνει ο Λυτρωτής μας. (Ουίθαμ)
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η ζώσα αυθεντία της Εκκλησίας με βοηθά να αναγνωρίσω το αληθινό ευαγγέλιο σήμερα; Σε ποιους τομείς της ζωής μου πειράζομαι να προσθέσω απαιτήσεις πέρα από την ελευθερία που κέρδισε ο Χριστός; Πού μπορεί ο Κύριος να με προσκαλεί να δεχθώ μια ταπεινή διόρθωση που προσφέρεται με αγάπη;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ καλῶν τὸν Παῦλον εἰς τὸ κηρύττειν τὴν ἐλευθερίαν τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἐνισχύων τὸν Πέτρον εἰς τὸ ποιμαίνειν τὴν ποίμνην σου ἐν ἀληθείᾳ, δώρησαι ἡμῖν τὴν χάριν τοῦ ζῆν διὰ πίστεως ἐν σοὶ μόνῳ καὶ οὐχὶ διὰ τῶν ἔργων τοῦ νόμου. Διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ τῆς κοινωνίας τῶν ἁγίων, πλήρωσον ἡμᾶς ταπεινώσεως ἵνα δεχώμεθα τὴν ἀδελφικὴν διόρθωσιν καὶ θάρρους ἵνα ἱστάμεθα σταθεροὶ ἐν τῇ ἑνότητι τῆς Ἐκκλησίας σου. Εἴθε τὸ αὐτὸ Πνεῦμα, τὸ ὁδηγῆσαν τοὺς ἀποστόλους, νὰ κατοικῇ ἐν ἡμῖν, ἵνα σὺ ζῇς ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ πίστεως. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →