Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 41-42 — με τον Benson
Άνοιγμα
Στο θερμό πνεύμα της Γουεσλεϊανής αφοσίωσης στρεφόμαστε σήμερα στο Commentary on the Old and New Testaments του Joseph Benson. Με ποιμαντική φροντίδα και ευλαβική υποτροφία, ο Benson μας καθοδηγεί μέσα από τις τρυφερές προσευχές και τις βαθιές επιθυμίες των Ψαλμών 41 και 42. Τα λόγια του μας προσκαλούν να ανιχνεύσουμε τις κινήσεις μιας καρδιάς που προσκολλάται στο έλεος εν μέσω θλίψης και λαχταρά τον ζωντανό Θεό. Καθώς ακούμε, είθε το ίδιο Πνεύμα που στήριξε τον Δαβίδ να ενισχύσει τη δική μας ελπίδα και ακεραιότητα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε δυνατά αυτούς τους δύο ψαλμούς, επιτρέποντας στις ειλικρινείς κραυγές και τους πεποιθημένους επαίνους τους να διαμορφώσουν τις προσευχές μας. Παρατηρήστε την κίνηση από την ασθένεια και την προδοσία στην ανανεωμένη εμπιστοσύνη, και από την εξορία στη βαθιά δίψα της ψυχής για την παρουσία του Θεού. Διαβάστε αργά, κάνοντας παύσεις όπου τα λόγια απηχούν το δικό σας ταξίδι, και δεχτείτε τα ως ζωντανά λόγια για την εκκλησία σήμερα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Benson ανοίγει την έκθεση του κεφαλαίου 41 στρεφόμενος στην ευλογία που αναφέρεται στον πρώτο στίχο.
Στίχος 1. Ψαλμοί 41:1. Μακάριος ο νοών περί πτωχού Ή, περί του πτωχού ανθρώπου· αυτός που συμπεριφέρεται σοφά και συνετά προς αυτόν· όπως το משׂכיל, maschil, σημαίνει κυρίως, αυτός που δεν τον επικρίνει και τον καταδικάζει απερίσκεπτα και ανόητα, πολύ λιγότερο τον προσβάλλει, αλλά εξετάζει την περίπτωσή του με σύνεση και τρυφερότητα, θυμούμενος ότι μπορεί να είναι η δική του, και επομένως τον λυπάται και τον βοηθά· και έτσι ακολουθεί τον πιο πιθανό τρόπο να λάβει παρόμοια συμπόνια για τον εαυτό του όταν βρίσκεται σε προβλήματα. Αλλά η λέξη דל dal, που εδώ αποδίδεται ως ο πτωχός, σημαίνει τον αδύναμο, άρρωστο ή εξασθενημένο άνθρωπο, όπως φαίνεται από τη σύγκριση αυτού με τον Ψαλμό 41:3, όπου το έλεος που υποτίθεται ότι του προσέφερε επιστρέφει στον ίδιο, και με τον Ψαλμό 41:8. Το να συμπεριφερόμαστε σοφά προς αυτούς, είναι να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες και τις δυστυχίες τους· να συμπάσχουμε μαζί τους, και να κρίνουμε με φιλανθρωπία γι' αυτούς· να τους λυπούμαστε και να τους ανακουφίζουμε σύμφωνα με τη δύναμή μας, ή να λαμβάνουμε μέτρα για την ανακούφισή τους. Ο Κύριος θα τον σώσει Τον πτωχό θλιμμένο άνθρωπο. Αν και οι εχθροί του θεωρούν την περίπτωσή του απελπιστική, Ψαλμοί 41:8, ο Θεός θα τους διαψεύσει και θα τον σώσει. Ή, μάλλον, τον νοούντα περί του πτωχού, το πρόσωπο που τον επισκέπτεται και τον ανακουφίζει. Και έτσι είναι μια υπόσχεση ανταμοιβής. Ο σοφός και ελεήμων άνθρωπος θα βρει έλεος.Στη συνέχεια εξετάζει την προδοσία του οικείου φίλου που περιγράφεται στους στίχους οκτώ και εννέα.
Ναι, ο δικός μου οικείος φίλος Πιθανώς εννοεί τον Αχιτόφελ, ο οποίος ήταν ο στενός του φίλος, και πρωθυπουργός· στον οποίο είχε εμπιστευτεί, ως έναν αδιαμφισβήτητα πιστό σε αυτόν, και στην συμβουλή του οποίου είχε βασιστεί πολύ, στην αντιμετώπιση των εχθρών του: ο οποίος έτρωγε το ψωμί μου Με τον οποίο ήταν πολύ οικείος, και τον οποίο είχε βάλει να καθίσει στο τραπέζι μαζί του· μάλιστα, τον οποίο είχε συντηρήσει και του είχε δώσει τα προς το ζην, και έτσι τον είχε υποχρεώσει τόσο από ευγνωμοσύνη όσο και από συμφέρον να του προσκολληθεί· ύψωσε την πτέρνα του εναντίον μου Μια φράση που υποδηλώνει τραυματισμό σε συνδυασμό με αυθάδεια και περιφρόνηση· παρμένη από ένα ατίθασο άλογο, το οποίο κλωτσάει αυτόν που το κατέχει και το ταΐζει. Όχι μόνο τον εγκατέλειψε, αλλά τον προσέβαλε· τον αντιτάχθηκε και προσπάθησε να τον υπονομεύσει. Αυτοί είναι πράγματι κακοί, τους οποίους καμία ευγένεια που τους έγινε, καμία εμπιστοσύνη που τους δόθηκε, δεν θα υποχρεώσει.Προχωρώντας στο κεφάλαιο 42, ο Benson στρέφει την προσοχή στην έντονη δίψα της ψυχής που εκφράζεται στους εναρκτήριους στίχους.
Στίχοι 1-2. Ψαλμοί 42:1-2. Καθώς η έλαφος διψά תערג, tagnarog, βρυχάται: 'Η λέξη είναι ισχυρή, και εκφράζει αυτή την προθυμία και την ένταση της επιθυμίας, την οποία η ακραία δίψα μπορεί να υποτεθεί ότι προκαλεί σε ένα ζώο σχεδόν εξαντλημένο στην φυγή του από τα κυνηγόσκυλα. Τίποτα δεν μπορεί να μας δώσει μια υψηλότερη ιδέα της έντονης και απερίγραπτης λαχτάρας του ψαλμωδού να παρακολουθήσει τη δημόσια λατρεία του Θεού από την καυτή δίψα ενός τέτοιου κυνηγημένου πλάσματος για ένα δροσερό και αναζωογονητικό ποτό νερού.' Έτσι διψά η ψυχή μου για σένα, Θεέ μου Μετά την απόλαυσή σου στο αγιαστήριό σου, όπως φαίνεται από τον Ψαλμό 42:4. Η ψυχή μου διψά για τον Θεό Η δίψα είναι πιο έντονη από την πείνα, και πιο ανυπόμονη για ικανοποίηση· για τον ζωντανό Θεό Αυτόν που είναι η αιώνια πηγή ζωής και παρηγοριάς. Αυτό το αναφέρει ως έναν δίκαιο λόγο της δίψας του. Δεν διψούσε για μάταια, άχρηστα είδωλα, αλλά για τον μόνο αληθινό και ζωντανό Θεό, ο οποίος ήταν η ζωή του, και το μήκος των ημερών του, Δευτερονόμιο 30:20· χωρίς την παρουσία και την εύνοια του οποίου ο Δαβίδ θεωρούσε τον εαυτό του νεκρό και χαμένο άνθρωπο· πότε θα έρθω και θα εμφανιστώ ενώπιον του Θεού Στον τόπο της ειδικής του παρουσίας και δημόσιας λατρείας; Πότε, πότε θα επιστρέψει η ευτυχισμένη ώρα που θα έχω ξανά πρόσβαση στη σκηνή του, όπου εκδηλώνει την παρουσία του, και από την οποία τώρα με διώχνουν αυτοί που ζητούν τη ζωή μου; Archbishop Sharp’s Sermons, vol. 3. p. 2.Στη συνέχεια εξετάζει την αυτο-παρότρυνση του ψαλμωδού στον στίχο πέντε.
Στίχος 5. Ψαλμοί 42:5. Γιατί είσαι καταβεβλημένη, ψυχή μου Με υπερβολική λύπη και απελπισία. Γιατί είσαι ταραγμένη μέσα μου; Υπάρχει κάποιος λόγος που η αγωνία του νου πρέπει να σε φέρει σε μια τέτοια αναστάτωση, σαν να είχαν χαθεί για πάντα όλες οι ελπίδες αυτής της ευτυχίας; Ελπίζω στον Θεό Εμπιστεύσου τον, και περίμενε υπομονετικά. Γιατί θα τον δοξάσω ακόμα Θα έρθει η ώρα που θα ξαναπάω στο σπίτι του, και θα τον δοξάσω για την εύνοιά του προς εμένα. Για τη βοήθεια του προσώπου του Εβραϊκά, Για τις σωτηρίες του προσώπου του, για αυτές τις υποστηρίξεις, απελευθερώσεις και παρηγοριές, τις οποίες, δεν αμφιβάλλω, θα απολαύσω σύντομα, τόσο στην παρουσία του όσο και στο αγιαστήριό του, στο οποίο θα με αποκαταστήσει, και από την παρουσία του, και το φως του προσώπου του, το οποίο θα μου προσφέρει με χάρη.
Σκεφτείτε
Ο Benson τονίζει το διαρκές μάθημα για τη διατήρηση της ακεραιότητας όταν η φήμη υποφέρει.
Ας μάθουμε από εδώ, αν κάποτε υποφέρουμε στη φήμη μας, να κάνουμε κύρια φροντίδα μας να διατηρήσουμε την ακεραιότητά μας, και τότε να το αφήσουμε χαρούμενα στον Θεό να διασφαλίσει τη φήμη μας. Πρέπει να θυμόμαστε, ωστόσο, ότι δεν μπορούμε να διατηρήσουμε την ακεραιότητά μας για περισσότερο από όσο ο Θεός μας στηρίζει σε αυτήν· γιατί, με τη χάρη του είμαστε αυτό που είμαστε: αν αφεθούμε στον εαυτό μας, όχι μόνο θα πέσουμε αλλά θα απομακρυνθούμε. Αλλά μπορεί να είναι παρηγοριά για εμάς να γνωρίζουμε ότι, όσο αδύναμοι κι αν είμαστε, ο Θεός είναι ικανός να μας στηρίξει στην ακεραιότητά μας, και θα το κάνει, αν του αναθέσουμε τη φύλαξη των ψυχών μας κάνοντας το καλό· και ότι αυτούς που τώρα στηρίζει στην ακεραιότητά τους, θα τους θέσει ενώπιον του προσώπου του για πάντα, και θα τους κάνει ευτυχισμένους στην όραση και την απόλαυση του εαυτού του. Αυτός που υπομένει μέχρι τέλους θα σωθεί.Κλείνει την ενότητα υπογραμμίζοντας την τελική ελπίδα του πιστού στον Θεό που στηρίζει και αποκαθιστά.
Στίχος 11. Ψαλμοί 42:11. Γιατί είσαι καταβεβλημένη, κ.λπ. Βλέπε σημείωση στον Ψαλμό 42:5. Ποιος είναι η υγεία του προσώπου μου Εβραϊκά, Οι σωτηρίες του προσώπου μου: που θα κάνει το πρόσωπό μου να λάμπει, και την όψη μου χαρούμενη, πράγμα που υποθέτει την ευτυχία της καρδιάς και τη βελτίωση της κατάστασής του. Και ο Θεός μου Όπως ήταν παλιά, έτσι είναι ακόμα, και θα είναι πάντα· και θα δείξει σίγουρα τον εαυτό του ως Θεό μου, αν και, για ένα διάστημα, μπορεί να κρύψει το πρόσωπό του, ή να αποσύρει τη βοήθειά του από εμένα.
Απαντήστε
Πού στις παρούσες συνθήκες σας χρειάζεστε περισσότερο το έλεος που θεραπεύει τόσο το σώμα όσο και την ψυχή; Πώς μπορεί το παράδειγμα της ακεραιότητας του Δαβίδ να αμφισβητήσει τους τρόπους με τους οποίους ανταποκρίνεστε στην προδοσία ή την ψευδή κατηγορία; Σε ποια καθημερινή πρακτική μπορείτε να αναζωπυρώσετε την ψυχή σας να ελπίζει στον Θεό ακόμα και όταν το πρόσωπό του φαίνεται κρυμμένο;
Προσευχηθείτε
Ελεήμων και αιώνιε Θεέ, σε ευχαριστούμε για το φως που έριξε ο δούλος σου Joseph Benson σε αυτά τα ιερά άσματα. Στήριξέ μας στην ακεραιότητα όταν εχθροί εγείρονται και φίλοι αποτυγχάνουν. Σβήσε τη δίψα μας με το ζωντανό νερό της παρουσίας σου, και δίδαξέ μας να ελπίζουμε σε σένα όταν η λύπη μας καταβάλλει. Ανύψωσέ μας με το έλεός σου, για να σε δοξάσουμε στο αγιαστήριό σου και να αναπαυθούμε επιτέλους ενώπιον του προσώπου σου για πάντα· δια του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →