← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ

Ο Δράκος του Νείλου: Ο Φαραώ και ο Σπασμένος Καλάμι

Ιεζεκιήλ 29-30Παλαιοδιαθηκικόν Υπόμνημα του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed)21 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Από την Τύρο ο προφήτης στρέφεται προς την άλλη μεγάλη δύναμη της εποχής — την Αίγυπτο, και τον Φαραώ της, που κείτονταν στο μέσο των ποταμών του και έλεγε, «Ο ποταμός μου είναι δικός μου, και τον έκανα για τον εαυτό μου». Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου ακούει σε αυτήν την καύχηση τον ίδιο τον τόνο του άρχοντα της Τύρου: ένα πλάσμα που αποδίδει στον εαυτό του αυτό που ο Δημιουργός έδωσε, υψώνοντας τον εαυτό του πάνω από το δώρο σαν να ήταν ο συγγραφέας του. Ο Θεός τον αποκαλεί μεγάλο δράκο που απλώνεται στον Νείλο — και οι Πατέρες, μαζί με τον Θεοδώρητο, αναγνωρίζουν στον δράκο τον παλαιό εχθρό, τον διάβολο, του οποίου την τυραννική και θεομάχο υπερηφάνεια μιμείται ο Φαραώ. Δύο νήματα διατρέχουν αυτά τα κεφάλαια. Πρώτον, η Αίγυπτος ήταν ένα «σπασμένο καλάμι» — η βοήθεια στην οποία στηριζόταν η άπιστη Ιουδαία, που διαπερνούσε το χέρι που ακουμπούσε πάνω της. Δεύτερον, και βαθύτερα, η κρίση του Θεού είναι πάντα μετρημένη: ανέκφραστη στο έλεος, τιμωρεί με ζυγαριά και μέτρο και θεραπεύει ό,τι έχει πλήξει, επιτρέποντας κάθε συμφορά μόνο ώστε οι υπερήφανοι, ταπεινωμένοι, να μάθουν την κυριότητά Του. Ο δράκος του Νείλου ταπεινώνεται, ώστε όλοι να γνωρίσουν ποιος πραγματικά έκανε τους ποταμούς.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αναγνώστε Ιεζεκιήλ 29–30 — τον λόγο κατά του Φαραώ βασιλιά της Αιγύπτου, «τον μεγάλο δράκο που κείτεται στο μέσο των ποταμών του, ο οποίος είπε, Ο ποταμός μου είναι δικός μου, και τον έκανα εγώ». τα αγκίστρια στα σαγόνια του, τον δράκο ριγμένο στην έρημο με τα ψάρια των ποταμών του. την Αίγυπτο «σπασμένο καλάμι» για τον οίκο του Ισραήλ. την σαράντα ετών ερήμωσή της και την μειωμένη, ταπεινή επιστροφή της. και την παράδοση της Αιγύπτου στον Ναβουχοδονόσορ ως μισθό για τον κόπο του στην Τύρο. Έπειτα το τριάντα: «Ολολύξτε, Αλίμονο στην ημέρα! Διότι η ημέρα πλησιάζει… η ημέρα του Κυρίου». το ξίφος πάνω στην Αίγυπτο και την Αιθιοπία, τη Λιβύη, τη Λυδία και τους συμμάχους της. τα είδωλα της Νόφ καταστραμμένα. οι πόλεις πυρπολημένες. «και θα γνωρίσουν ότι Εγώ είμαι ο Κύριος, όταν βάλω φωτιά στην Αίγυπτο». και το σπάσιμο των βραχιόνων του Φαραώ, ώστε να μην μπορεί να κρατήσει το ξίφος.
Μελετήστε

Μελέτη

Γιατί ο Θεός ονομάζει τον Φαραώ δράκο; Ο Θεοδώρητος απαντά ότι ο τίτλος ταιριάζει στον χαρακτήρα του — τον υπερήφανο, θεομάχο τύραννο — και στο ίδιο θηρίο που η Γραφή αντιπαραθέτει στον διάβολο: Τον αποκαλεί δράκο εξαιτίας του τυραννικού και θεομάχου χαρακτήρα του. Ωστόσο ο δράκος δεν συνθλίβεται χωρίς μέτρο. Ο Θεοδώρητος θαυμάζει την εγκράτεια της θείας δικαιοσύνης, που ποτέ δεν τιμωρεί στο έπακρο αλλά πάντα με σκοπό τη θεραπεία — περιορίζοντας την ερήμωση της Αιγύπτου σε σαράντα χρόνια και αμέσως υποσχόμενος την ανάκλησή της: Ανέκφραστη είναι η φιλανθρωπία του Θεού: με μέτρο και ζυγαριά φέρνει τις τιμωρίες, και πάλι θεραπεύει ό,τι έχει πληγεί. Και για να μην νομίσει κανείς ότι ο Ναβουχοδονόσορ ενήργησε με τη δική του δύναμη, ο Θεοδώρητος ξεδιπλώνει την πρόνοια που κυβερνά ακόμα και το ξίφος του κατακτητή: ο Θεός έδωσε την Αίγυπτο στη Βαβυλώνα ως μισθό, όχι επειδή ο βασιλιάς Τον υπηρετούσε εκουσίως, αλλά επειδή τίποτε απολύτως δεν διαφεύγει της θείας διακυβέρνησης — Διότι τίποτε από όσα συμβαίνουν δεν Τον διαφεύγει. αλλά μερικά ο Ίδιος τα κατευθύνει, άλλα τα επιτρέπει να συμβούν. Ο δράκος μαίνεται, οι αυτοκρατορίες βαδίζουν, και πάνω από όλα αυτά ο ένας Κύριος κατευθύνει και επιτρέπει, ζυγίζοντας κάθε πλήγμα.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Η Αίγυπτος ήταν, πάνω απ’ όλα, μια ψεύτικη ελπίδα. Η Ιουδαία είχε στηριχθεί σε αυτήν εναντίον της Βαβυλώνας όπως ένας άνθρωπος στηρίζεται σε ραβδί, και το ραβδί ήταν καλάμι που θρυμματίστηκε και διαπέρασε το χέρι. Ο Θεοδώρητος διαβάζει όλη την προφητεία ως τον Θεό που απογαλακτίζει τον λαό Του από κάθε βοήθεια εκτός από τη δική Του — μειώνοντας το βασίλειο της Αιγύπτου ακριβώς ώστε ο Ισραήλ «να μην εμπιστεύεται πλέον τη βοήθειά τους… αλλά να ζητά την πρόνοιά μου». Αυτή είναι η κρυμμένη ευσπλαχνία στην πτώση του δράκου. Το τριάντο κεφάλαιο βαθαίνει την εικόνα με τη φοβερή εικονογραφία του σκότους: τα φώτα του ουρανού σκεπασμένα, η ημέρα γυρισμένη σε ζοφερότητα. Ο Θεοδώρητος δεν μας αφήνει να το κυριολεκτήσουμε σε κοσμική καταστροφή. το σκοτάδι είναι η εσωτερική νύχτα που κατακλύζει μια ψυχή που πνίγεται στη συμφορά — εκείνοι που πέφτουν σε κακά δεν βλέπουν το φως με τον ίδιο τρόπο, αλλά νομίζουν ότι η ημέρα είναι πιο σκοτεινή από κάθε ζοφερότητα. Και ο σκοπός όλων αυτών, διατυπωμένος καθαρά, είναι ο ίδιος σκοπός που διατρέχει κάθε προφητεία κατά των εθνών — όχι καταστροφή για χάρη της ίδιας, αλλά το σπάσιμο της υπερηφάνειας σε γνώση: ώστε και οι Αιγύπτιοι να μάθουν να μην υψηλοφρονούν, αλλά να αναγνωρίζουν την κυριότητά μου. Ο δράκος του Νείλου ταπεινώνεται, ώστε η υπερήφανη Αίγυπτος και η υπερήφανη Ιουδαία μαζί να κοιτάξουν προς τον Κύριο των ποταμών και των θαλασσών.
Απαντήστε

Απόκριση

Ακούστε την καύχηση του Φαραώ και ψάξτε μέσα σας για τον αντίλαλό της: «Ο ποταμός μου είναι δικός μου, και τον έκανα για τον εαυτό μου». Πόσο εύκολα παίρνουμε την πίστωση που ανήκει στον Θεό — τη δύναμη, την επιτυχία, την ίδια τη ζωή που ρέει μέσα μας όπως ο Νείλος έρεε μέσα από την Αίγυπτο — και την ονομάζουμε δική μας δημιουργία. Αυτή είναι η υπερηφάνεια του δράκου, και τελειώνει στο αγκίστρι και στην έρημο. Ομολογήστε αντίθετα ότι ο ποταμός είναι δικός Του. Έπειτα κοιτάξτε τις Αιγύπτους σας — τα σπασμένα καλάμια στα οποία στηρίζεστε αντί του Θεού: τα χρήματα, την επιρροή, τις σχέσεις, τα σχέδια στα οποία εμπιστεύεστε για να σας σώσουν. Θα θρυμματιστούν στο χέρι που τα πιάνει και θα το διαπεράσουν. ο Θεός τα μειώνει επίτηδες, ώστε να σταματήσετε να τα εμπιστεύεστε και να ζητάτε μόνο την πρόνοιά Του. Και όταν το σκοτάδι της συμφοράς πέφτει και η ίδια η ημέρα φαίνεται πιο μαύρη από τη νύχτα, θυμηθείτε τον λόγο του Θεοδώρητου: αυτή η ζοφερότητα είναι στην πενθούσα ψυχή, όχι στους ουρανούς, και οι τιμωρίες του Θεού έρχονται «με μέτρο και ζυγαριά», πάντα για να θεραπεύσουν. Ταπεινώνει μόνο ώστε να «μάθετε… να αναγνωρίζετε την κυριότητά μου». Αφήστε τον εαυτό σας να ταπεινωθεί, και μάθετε το.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε των ποταμών και των θαλασσών, που έπλασες τα νερά που ο υπερήφανος Φαραώ ονόμασε δικά του: καθάρισε από εμένα την καύχηση του δράκου, ώστε ποτέ να μην διεκδικήσω ως δική μου δημιουργία τη δύναμη και τη ζωή και το αγαθό που ρέουν σε εμένα από το χέρι Σου. Σπάσε μέσα μου κάθε σπασμένο καλάμι ψεύτικης εμπιστοσύνης — τις βοήθειες στις οποίες στηρίζομαι στη θέση Σου — και ας τους διδάξει η αποτυχία τους να ζητώ μόνο την πρόνοιά Σου. Όταν το σκοτάδι της λύπης πέφτει και η ίδια η ημέρα φαίνεται πιο μαύρη από τη νύχτα, θύμισέ μου ότι η ζοφερότητα είναι στην πενθούσα καρδιά μου, και ότι φέρνεις τιμωρία με μέτρο και ζυγαριά, πάντα για να θεραπεύσεις ό,τι έχεις πλήξει. Τίποτε δεν Σε διαφεύγει. κατευθύνεις μερικά πράγματα και επιτρέπεις άλλα, και πάνω από όλες τις αυτοκρατορίες και όλες τις θλίψεις μου Εσύ είσαι Κύριος. Ταπείνωσέ με μόνο ώστε να μάθω να μην υψηλοφρονώ, αλλά να γνωρίζω την κυριότητά Σου. και σήκωσέ με πάλι, θεραπευμένο, για να Σε δοξάζω. Σε Σένα, Χριστέ Θεέ μας, με τον Πατέρα και το πανάγιο Πνεύμα, δόξα τώρα και αεί, και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Παλαιοδιαθηκικόν Υπόμνημα του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →