Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αποκάλυψη
Αποκάλυψις 20 — με το Καθολικό Υπόμνημα του Χέιντοκ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα στην Αποκάλυψη κεφάλαιο 20 καθοδηγούμενοι από το Σχόλιο της Καθολικής Οικογενειακής Βίβλου του Χέιντοκ. Αυτή η πολύτιμη συλλογή αντλεί από τους Πατέρες της Εκκλησίας για να ξεδιπλώσει το αποκαλυπτικό όραμα της δέσμευσης του Σατανά και της βασιλείας των αγίων. Το έργο του Χέιντοκ μας προσκαλεί σε μια βαθύτερη καθολική κατανόηση των χιλίων ετών και της τελικής κρίσης. Καθώς διανύουμε αυτούς τους στίχους ας ενισχύσουν οι γνώσεις του σχολιασμού την ελπίδα μας στην τελική νίκη του Χριστού. Ας προετοιμαστούμε να διαβάσουμε να μελετήσουμε και να προσευχηθούμε με καρδιές ανοιχτές στην καθοδήγηση του Πνεύματος.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο είκοσι της Αποκαλύψεως. Αφήστε το ιερό κείμενο να μιλήσει πρώτα σημειώνοντας τις εικόνες του από αλυσίδες θρόνους και το βιβλίο της ζωής. Επιστρέψτε στο απόσπασμα αργά ίσως φωναχτά ώστε οι λέξεις του να εγκατασταθούν στο πνεύμα σας. Αυτή η ανάγνωση προετοιμάζει το έδαφος για το σχόλιο του Χέιντοκ ώστε να φωτίσει το νόημα του κεφαλαίου μέσα στην Καθολική παράδοση.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χέιντοκ ξεκινά παρουσιάζοντας μια σύνοψη του Αγίου Αυγουστίνου για το κεφάλαιο.
Ο Χέιντοκ ανοίγει παρουσιάζοντας μια σύνοψη του Αγίου Αυγουστίνου για το κεφάλαιο. Ο Χέιντοκ Καθολικός Σχολιασμός της Βίβλου Και τον έδεσε για χίλια χρόνια. Θα δώσω στον αναγνώστη μια σύνοψη αυτών που μας άφησε ο Άγιος Αυγουστίνος για αυτό το κεφάλαιο στο εικοστό βιβλίο του Περί της Πόλεως του Θεού. Από το πέμπτο έως το δέκατο έκτο κεφάλαιο πραγματεύεται αυτές τις δυσκολίες: Τι εννοείται με την πρώτη και δεύτερη ανάσταση· με τη δέσμευση και την αλυσόδεση του διαβόλου· με τα χίλια χρόνια που οι άγιοι βασιλεύουν με τον Χριστό· με τον πρώτο και δεύτερο θάνατο· με τον Γωγ και τον Μαγωγ κ.ά. Ως προς την πρώτη ανάσταση κεφάλαιο έκτο παρατηρεί στον πέμπτο στίχο ότι η ανάσταση στα Ευαγγέλια και στον Απόστολο Παύλο εφαρμόζεται όχι μόνο στο σώμα αλλά και στην ψυχή· και η δεύτερη ανάσταση που πρόκειται να έρθει είναι εκείνη των σωμάτων· ότι υπάρχει επίσης θάνατος της ψυχής ο οποίος γίνεται διά της αμαρτίας· και ότι ο δεύτερος θάνατος είναι εκείνος της ψυχής και του σώματος διά της αιωνίου καταδίκης· ότι και οι κακοί και οι καλοί θα αναστηθούν στα σώματά τους. Στα λόγια εκείνα του έκτου στίχου Μακάριος όστις έχει μέρος στην πρώτη ανάσταση· σε αυτούς ο δεύτερος θάνατος δεν έχει εξουσία. Τέτοιοι λέγει κεφάλαιο ένατο όσοι ανέστησαν από την αμαρτία και παρέμειναν σε εκείνη την ανάσταση της ψυχής δεν θα είναι ποτέ υπόλογοι στον δεύτερο θάνατο ο οποίος είναι η καταδίκη. Κεφάλαιο έβδομο σελίδα πεντακόσια ογδόντα λέγει ότι μερικοί Καθολικοί μη κατανοώντας ορθώς την πρώτη ανάσταση οδηγήθηκαν σε γελοία μυθεύματα και αυτό διά της ερμηνείας που έδωσαν στα χίλια χρόνια· ως εάν η πρώτη ανάσταση συνεπάγετο ανάσταση των σωμάτων των μαρτύρων και των αγίων οι οποίοι θα ζούσαν στη γη με τον Χριστό για χίλια χρόνια πριν από την γενική ανάσταση εν πάση απολαύσει. Αυτή ήταν η γνώμη εκείνων που ονομάζονταν Χιλιαστές· αυτή λέγει θα μπορούσε να φανεί ανεκτή κατά κάποιον τρόπο εάν ελαμβάνετο για πνευματικές απολαύσεις διότι και εμείς οι ίδιοι υπήρξαμε κάποτε σε αυτά τα αισθήματα αλλά εάν για σαρκικές ηδονές μπορεί να πιστευθεί μόνο από σαρκικούς ανθρώπους. Έπειτα ερμηνεύει τι μπορεί να νοηθεί με τη δέσμευση και την αλυσόδεση του διαβόλου για χίλια χρόνια κεφάλαιο έβδομο και όγδοο σελίδα πεντακόσια ογδόντα ένα ότι τα χίλια χρόνια σημαίνοντα μακρόν χρόνον μπορεί να δηλώνουν όλον τον χρόνον από την πρώτη έλευση του Χριστού μέχρι τη δεύτερη στο τέλος του κόσμου και μέχρι τον τελευταίο σύντομο διωγμό υπό του αντίχριστου. Ο διάβολος λέγεται ότι είναι δεδεμένος δηλαδή η δύναμίς του πολύ μειωμένη και περιορισμένη σε σύγκριση με τη μεγάλη και εκτεταμένη εξουσία που είχε επί όλων των εθνών πριν από την ενσάρκωση του Χριστού· όχι όμως ότι δεν πειράζει ακόμη πολλούς και εγείρει διωγμούς οι οποίοι πάντοτε στρέφονται προς το μεγαλύτερο αγαθό τους· και ότι προς το τέλος του κόσμου θα αφεθεί ελεύθερος ως εκ θαύματος για σύντομον χρόνον και θα του επιτραπεί με τα καταχθόνια πνεύματά του να ασκήσει την κακία του κατά της ανθρωπότητος για να δοκιμάσει την υπομονή των εκλεκτών και να δείξει τη δύναμη της χάριτος του Θεού διά της οποίας οι πιστοί δούλοι του θα θριαμβεύσουν κατά του διαβόλου. Σημείωση ό,τι προσθέτει ο Άγιος Αυγουστίνος πολλές φορές σε αυτά τα κεφάλαια Ας μη φαντασθεί κανείς ότι ακόμη και κατά εκείνον τον σύντομον χρόνον δεν θα υπάρχει Εκκλησία του Χριστού στη γη· μη γένοιτο· ακόμη και όταν ο διάβολος θα αφεθεί ελεύθερος δεν θα μπορέσει να πλανήσει την Εκκλησία. Κεφάλαιο ένατο σελίδα πεντακόσια ογδόντα έξι ερμηνεύει εκείνα τα λόγια του τετάρτου και πέμπτου στίχου Είδον τας ψυχάς των πεπελεκισμένων....και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού χίλια έτη....αύτη η ανάστασις η πρώτη· δηλαδή η πρώτη ανάσταση είναι ενώ ο διάβολος είναι αλυσοδεμένος για το διάστημα χιλίων ετών. Παρατηρεί ότι η παρούσα κατάσταση της Εκκλησίας πολλές φορές ονομάζεται βασιλεία του Θεού και ότι η Εκκλησία του Χριστού βασιλεύει τώρα με τον Χριστό τόσο στους ζώντες αγίους όσο και σε εκείνους που είναι νεκροί στις ψυχές των μαρτύρων και άλλων οι οποίοι έζησαν και απέθαναν ευσεβώς τώρα βασιλεύουν με τον Χριστό όχι ακόμη στα σώματά τους αλλά οι ψυχές τους βασιλεύουν με αυτόν. Στα λόγια του τετάρτου στίχου οίτινες ου προσεκύνησαν το θηρίον ουδέ την εικόνα αυτού ουδέ έλαβον το χάραγμα αυτού δίδει μόνο αυτήν την ερμηνεία ως σύμφωνη με την χριστιανική πίστη ότι διά του θηρίου μπορεί να νοηθεί το πλήθος των ασεβών αμαρτωλών γενικώς και η εικών του θηρίου εκείνοι που είναι της Εκκλησίας μόνο κατά την εξωτερική εμφάνιση και ομολογία και όχι κατά τα έργα τους. Όταν λέγεται πέμπτος στίχος ότι οι λοιποί των νεκρών ουκ έζησαν έως ότου τελεσθώσι τα χίλια έτη· δεν έζησαν λέγει ως προς τις ψυχές τους όταν έπρεπε να ζήσουν· και επομένως μη όντες μακάριοι στον ουρανό όταν τα σώματά τους αναστηθούν δεν θα είναι προς ζωήν αλλά προς κρίσιν και καταδίκην η οποία είναι ο δεύτερος θάνατος. Κεφάλαιο ενδέκατο ερμηνεύει τον έβδομο και όγδοο στίχο όπου λέγεται ότι ο Σατανάς θα αφεθεί ελεύθερος....και θα πλανήσει τα έθνη τα οποία είναι επί των τεσσάρων γωνιών της γης τον Γωγ και τον Μαγωγ και θα τους συναθροίσει εις πόλεμον. Αυτό λέγει ο Άγιος Αυγουστίνος θα είναι ο τελευταίος διωγμός κατά την προσέγγιση της ημέρας της κρίσεως τον οποίο η ολόκληρη πόλις ή η ολόκληρη Εκκλησία του Χριστού διεσπαρμένη διά του σύμπαντος θα υποφέρει από την ολόκληρη πόλιν του διαβόλου. Ούτε χρειάζεται να ληφθούν ο Γωγ και ο Μαγωγ ως ιδιαίτερος βάρβαρος λαός αλλά ως διεσπαρμένοι κατά κάποιον τρόπο σε κάθε έθνος και οι οποίοι τότε θα ξεσπάσουν με την παρότρυνση του Σατανά εις ανοικτό μίσος και διωγμό κατά των πιστών δούλων του Θεού· όπως λέγεται όγδοος στίχος ανέβησαν επί το πλάτος της γης και περιεκύκλωσαν την παρεμβολήν των αγίων όπου δεν μπορούμε κυριολεκτικώς να νοήσουμε μία παρεμβολή μία πόλις ή ένα μέρος αλλά την Εκκλησία παντού διεσπαρμένη. Κεφάλαιο δωδέκατο ερμηνεύει τον ένατο στίχο όπου λαμβάνει το πυρ ως σημαίνον μεταφορικώς την στερεά αντίσταση και σταθερότητα των αγαθών και το πυρ του ζήλου αυτών το οποίο κατέφαγε ως εκ θαύματος τους ασεβείς· ή μπορούμε να νοήσουμε με άλλους το πρόσκαιρον πυρ των κρίσεων του Θεού σε αυτόν τον κόσμο κατά των ασεβών αλλά όχι το τελευταίον αιώνιον πυρ· διότι το αιώνιον πυρ δεν κατέρχεται από τον ουρανόν αλλά οι ασεβείς ρίπτονται εις αυτό κάτω. Κεφάλαιο δέκατο τρίτο διδάσκει ότι ο τελευταίος διωγμός του αντίχριστου που μνημονεύεται εδώ θα διαρκέσει μόνο τρία έτη και έξι μήνες· δηλαδή ολίγον χρόνον. Κεφάλαιο δέκατο τέταρτο και δέκατο πέμπτο ερμηνεύει τον δέκατο και επόμενο στίχο περί του διαβόλου που ρίπτεται εις την λίμνην του πυρός μετά τον τελευταίον διωγμόν του αντίχριστου. Διά του θηρίου νοεί όπως προηγουμένως την πόλιν ή το πλήθος όλων των ασεβών· και διά του ψευδοπροφήτου είτε τον αντίχριστο είτε την εξωτερική εμφάνιση πίστεως σε εκείνους που δεν έχουν καμία. Έπειτα ακολουθεί η τελευταία κρίσις όπου λέγεται ότι τα βιβλία ανοίγονται και επίσης ότι ένα άλλο βιβλίον ανοίχθηκε. Διά του πρώτου βιβλίου μπορεί να νοηθούν οι άνθρωποι και οι συνειδήσεις αυτών· και διά του άλλου βιβλίου το βιβλίον της ζωής εκείνο της αιωνίου προορισμού. Έως εδώ ο Άγιος Αυγουστίνος όπου βλέπουμε ότι παραδίδει την κοινή καθολική διδασκαλία ότι διά των χιλίων ετών που τόσον συχνά μνημονεύονται σε αυτό το κεφάλαιο νοεί όλον εκείνον τον χρόνον κατά τον οποίον οι ψυχές των μαρτύρων και όλων των άλλων αγίων βασιλεύουν μακάριες με τον Χριστό στον ουρανό έως ότου μετά την γενική ανάσταση λάβουν πλήρη και ολοκληρωμένη μακαριότητα τόσο ως προς την ψυχή όσο και ως προς το σώμα. Μια ψευδής ερμηνεία αυτών των χιλίων ετών έδωσε αφορμή στο λάθος το σφάλμα και την αίρεση εκείνων που ονομάζονταν Χιλιαστές την οποία ακολούθησαν ο Μέντ και ο Δρ. Ου. Ο Παπίας ο οποίος έζησε σύντομα μετά ή ίσως με τον Άγιο Ιωάννη ήταν ο κύριος προωθητής αυτού του λάθους· άνθρωπος λέγει ο Ευσέβιος ολίγης κρίσεως και ικανότητος ο οποίος παρερμήνευσε τις ομιλίες που άκουσε. Ακολουθήθηκε από διάφορους συγγραφείς στον δεύτερο τρίτο και τέταρτο αιώνα οι οποίοι δεν συμφωνούσαν με τον Κήρινθο και τους οπαδούς του ότι οι άγιοι θα ανασταινόντουσαν πριν από την γενική ανάσταση και θα βασίλευαν με τον Χριστό στη γη για χίλια χρόνια σε πάσης λογής σαρκικές ηδονές· αλλά σε πνευματικές απολαύσεις στην πόλη της Ιερουσαλήμ που ανοικοδομήθηκε εκ νέου μετά από εκείνον τον ένδοξον τρόπο που περιγράφεται στο επόμενο κεφάλαιο. Αν και αυτή η γνώμη είχε αρκετούς σημαντικούς υποστηρικτές από τους οποίους βρίσκω αυτούς τους επτά τον Παπία τον Άγιο Ιουστίνο Μάρτυρα τον Άγιο Ειρηναίο τον Τερτυλλιανό τον Νέπω επίσκοπο στην Αίγυπτο στον Ευσέβιο βιβλίο δωδέκατο κεφάλαιο εικοστό τέταρτο τον Βικτωρίνο Πεταβιονένση τον Λακτάντιο και τον Σεβήρο Σουλπίτιο· όμως υπήρχαν πάντοτε άλλοι λόγιοι καθολικοί συγγραφείς οι οποίοι την απέρριπταν ως μύθευμα. Από αυτόν τον αριθμό ήταν ο Γάιος ιερέας στη Ρώμη περί το τέλος του δευτέρου αιώνος ο Ωριγένης στον πρόλογό του επί των Ασμάτων ο Άγιος Διονύσιος Αλεξανδρείας ο οποίος στον τρίτο αιώνα έγραψε για να αναιρέσει τον Νέπω βλέπε Ευσέβιο βιβλίο έβδομο Ιστορία της Εκκλησίας κεφάλαιο εικοστό τέταρτο ο οποίος την πραγματεύεται ως μύθευμα ο Άγιος Βασίλειος ο οποίος την ονομάζει παραμύθι γριάς και ιουδαϊκή επινόηση Επιστολή διακόσια ενενήντα τρία ο Άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός Ομιλία πενήντα δύο ο Άγιος Επιφάνιος ο Άγιος Ιερώνυμος ο Φιλάστριος ο Θεοδώρητος οι οποίοι τοποθετούν αυτήν την γνώμη μεταξύ των αιρέσεων και αιρετικών μυθευμάτων· ώστε αυτό δεν μπορούσε ποτέ να θεωρηθεί ως η σταθερή διδασκαλία και παράδοση της Εκκλησίας. Ο επίσκοπος του Μω παρατηρεί ότι ο Μέντ είτε παρεξήγησε είτε παραποίησε το κείμενο του Αγίου Ιουστίνου ο οποίος στον Διάλογο προς Τρύφωνα κρατά αυτήν την γνώμη περί χιλιετούς βασιλείας· αλλά προσθέτει Είπα επίσης σε εσάς ότι πολλοί οι οποίοι είναι Χριστιανοί ευσεβών και ορθών αισθημάτων δεν παραδέχονται αυτό ως αληθές. Έτσι διαβάζουμε στα ελληνικά καθώς και στη λατινική μετάφραση· αλλά ο κύριος Μέντ αλλάζει εντελώς την έννοια προσθέτοντας μια άρνηση με αυτόν τον τρόπο αλλά πολλοί οι οποίοι δεν είναι αυτής της καθαρής και αγίας διδασκαλίας κ.ά. Μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι ο Άγιος Ιουστίνος λέγει στην επόμενη σελίδα ότι εκείνοι οι οποίοι δεν παραδέχονται την ανάσταση του σώματος και λέγουν ότι οι ψυχές πηγαίνουν στον ουρανό χωρίς καμία μελλοντική ανάσταση δεν πρέπει να λογίζονται ως Χριστιανοί αλλά πρέπει να θεωρούνται ως Σαδδουκαίοι και άπιστοι. Το οποίο είναι πολύ αληθές. Και προσθέτει ότι αυτός και άλλοι οι οποίοι σκέπτονται ορθώς μαζί του γνωρίζουν ότι θα υπάρξει ανάσταση της σαρκός και ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ για χίλια χρόνια την οποία ο Άγιος Ιουστίνος ο ίδιος κρίνει θεμελιωμένη στους προφήτες Ησαΐα Ιεζεκιήλ κ.ά. Ώστε για να μην κάνουμε τον Άγιο Ιουστίνο να αντιφάσκει με τον εαυτό του αναφέρει τρεις γνώμες· η πρώτη είναι η αίρεση εκείνων οι οποίοι απολύτως αρνήθηκαν τη μελλοντική ανάσταση των νεκρών· αυτοί δεν ήταν Χριστιανοί αλλά άπιστοι Σαδδουκαίοι κ.ά. Η δεύτερη ήταν εκείνων οι οποίοι κρατούσαν ότι οι μάρτυρες και οι άγιοι θα ανασταινόντουσαν και θα βασίλευαν για χίλια χρόνια στα σώματά τους στη γη· αυτή η οποία ήταν η δική του γνώμη την ονομάζει ορθή και αληθινή διδασκαλία. Αλλά τρίτον δεν καταδικάζει εκείνους τους ευσεβείς Χριστιανούς οι οποίοι όπως είχε πει προηγουμένως αρνούνταν αυτήν την χιλιετή βασιλεία διότι αυτό θα ήταν να αντιφάσκει με τον εαυτό του. Ουίθαμ Στο παραπάνω κεφάλαιο ποιος άνθρωπος μπορεί να στοχασθεί χωρίς τρόμο ότι ο διάβολος έχει την οργή δράκοντος την πανουργία παλαιού όφεως την κακία συκοφάντου και ότι είναι εχθρός αμείλικτος; Από την άλλη πλευρά ποιος άνθρωπος είναι εκείνος που δεν αισθάνεται παρηγοριά στον στοχασμό ότι ο Ιησούς Χριστός νίκησε αυτόν τον άγριο δαίμονα και τον έδεσε με δεσμά περιορίζοντας την άσκηση της οργής και της κακίας του; Μερικοί νοούν αυτήν τη δέσμευση του δράκοντος για τη βασιλεία του Κωνσταντίνου και ιδιαιτέρως μετά την ήττα του Λικινίου βλέπε παραπάνω Αποκάλυψη κεφάλαιο δωδέκατο δεκαοκτώ και τα χίλια χρόνια της ενδιάμεσης περιόδου μεταξύ Κωνσταντίνου και αντίχριστου όταν ο διάβολος θα αφεθεί πάλι ελεύθερος αλλά για σύντομον χρόνον μόνο τρία έτη και μισό Βίβλος της Βενς Εδέθη αυτόν κ.ά. Η δύναμις του Σατανά έχει περιορισθεί πολύ διά του πάθους του Χριστού· για χίλια χρόνια· δηλαδή για όλον τον χρόνον της Καινής Διαθήκης αλλά ιδιαιτέρως από τον χρόνον της καταστροφής της Βαβυλώνος ή της ειδωλολατρικής Ρώμης έως τις νέες προσπάθειες του Γωγ και του Μαγωγ κατά της Εκκλησίας προς το τέλος του κόσμου. Κατά τον οποίον χρόνον οι ψυχές των μαρτύρων και των αγίων ζουν και βασιλεύουν με τον Χριστό στον ουρανό στην πρώτη ανάσταση η οποία είναι εκείνη της ψυχής εις την ζωήν της δόξης όπως η δεύτερη ανάσταση θα είναι εκείνη του σώματος κατά την ημέρα της γενικής κρίσεως ΧάλλονερΟ σχολιασμός στη συνέχεια πραγματεύεται το θηρίον και την εικόνα αυτού.
Σελίδα πεντακόσια ογδόντα επτά Τι είναι αυτό το θηρίον....δεν αποκρούει από την ορθή πίστη ώστε να νοηθεί η ίδια η ασεβής πόλις και ο λαός των απίστων αντίθετος προς τον πιστό λαό και την πόλιν του Θεού. Η εικών δε η απομίμησις αυτής μου φαίνεται....με ψευδή εικόνα Χριστιανοί.Ο Χέιντοκ έπειτα στρέφεται στη συγκέντρωση του Γωγ και του Μαγωγ.
Κεφάλαιο ενδέκατο σελίδα πεντακόσια ογδόντα εννέα Περί Γωγ και Μαγωγ· αυτή θα είναι η τελευταία διωγμός με την προσέγγιση της τελευταίας κρίσεως την οποία η αγία Εκκλησία σε όλη την οικουμένη θα υποφέρει δηλαδή η ολόκληρη πόλις του Χριστού από την ολόκληρη πόλιν του διαβόλου.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χέιντοκ ολοκληρώνει την έκθεση ζυγίζοντας τη θέση του Αγίου Ιουστίνου.
Άγιος Ιουστίνος, (Έκδ. Ιωαχείμ Περιονίου, σελ. 62.) πολλοί όμως από αυτούς, ακόμα και όσοι έχουν καθαρή και ευσεβή χριστιανική γνώμη, αυτά είναι άγνωστα (ή μη αναγνωρισμένα) σε σένα εξήγησα. Στα ελληνικά του Ροβέρτου Στεφάνου, από χειρόγραφο στη βασιλική βιβλιοθήκη, το έτος 1551, σελ. 88, Ελληνικά: pollous d au, kai ton tes katharas, kai eusebous onton christianon gnomes, touto me gnorizein, esemena soi.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η δέσμευση του αρχαίου όφεως μετασχηματίζει την άποψή σας για τις παρούσες πνευματικές δοκιμασίες; Με ποιον τρόπο η πρώτη ανάσταση σας καλεί να ζήσετε πληρέστερα τώρα; Πού αισθάνεσθε ότι η βασιλεία του Χριστού είναι ήδη ενεργή στην καθημερινή σας ζωή;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ἰησοῦ, νικητὰ τοῦ Σατανᾶ καὶ πάσης δυνάμεως τοῦ σκότους, ἐνίσχυσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἵνα μετέχωμεν ἤδη τῆς πρώτης ἀναστάσεως, ὥστε ὁ δεύτερος θάνατος νὰ μὴ ἔχῃ ἐξουσίαν ἐφ’ ἡμῶν. Δέσμευσον τὸν ἀρχαῖον ἐχθρὸν ἐντὸς τῶν καρδιῶν ἡμῶν καὶ φύλαττε τὴν Ἐκκλησίαν σου ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων τῶν βασιλευόντων μετὰ σοῦ, χάρισον ἡμῖν ὑπομονὴν καὶ σοφίαν ἵνα ἀναγνωρίζωμεν τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν ἐν πίστει, ἕως ὅτου ἔλθῃς ἐν δόξῃ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →