Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 137-138 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στον Ιωάννη Καλβίνο για να αντλήσουμε διορατικότητα σε δύο ψαλμούς που αποτυπώνουν την ένταση μεταξύ εξορίας και αίνου. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας βοηθά να δούμε πώς ο λαός του Θεού μπορεί να παραμείνει πιστός όταν περιβάλλεται από ξένες δυνάμεις και εχθρικές φωνές. Τα λόγια του μας καθοδηγούν μέσα από τη θλίψη της αιχμαλωσίας και την απόφαση να θυμόμαστε τη Σιών πάνω από όλα. Ακολουθούμε επίσης τις σκέψεις του στον επόμενο ψαλμό όπου η ευχαριστία υψώνεται ακόμη και μέσα στην αντίθεση. Ο Καλβίνος δείχνει ότι η αληθινή λατρεία πηγάζει από καρδιά αγκυρωμένη στις υποσχέσεις του Θεού και όχι στις παρούσες συνθήκες. Ας διαμορφώσουν τα σχόλιά του τη δική μας ανταπόκριση σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Σας προσκαλούμε τώρα να διαβάσετε τους Ψαλμούς 137 και 138 ολόκληρους. Αφήστε τους θρήνους των εξορίστων και τις διακηρύξεις αίνου να εγκατασταθούν στην καρδιά σας. Παρατηρήστε την αντίθεση ανάμεσα στο κλάμα στις όχθες των ποταμών της Βαβυλώνας και τη λατρεία που προσφέρεται με όλη την καρδιά προς τον ναό του Θεού. Καθώς διαβάζετε, σκεφτείτε πώς η μνήμη της Σιών στηρίζει την πίστη και πώς η απαντημένη προσευχή τροφοδοτεί μελλοντική ευχαριστία. Αφιερώστε χρόνο σε κάθε στίχο πριν προχωρήσετε στις σκέψεις του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει θέτοντας το ιστορικό πλαίσιο της βαβυλώνιας αιχμαλωσίας.
1. Πάνω στους ποταμούς της Βαβυλώνας [178] εκεί καθίσαμε Αλλού έχω πει ότι είναι μεγάλο λάθος να υποθέσουμε ότι ο Δαβίδ εδώ προφητικά προειδοποιεί τον λαό του Θεού για την αιχμαλωσία που θα έρθει επάνω τους. Οι προφήτες όταν μιλούν για μελλοντικά γεγονότα χρησιμοποιούν πολύ διαφορετική γλώσσα. Αυτό που τίθεται υπόψη είναι το γεγονός όπως έχει ήδη συμβεί ιστορικά και είναι θέμα εμπειρίας. Θα εξηγήσουμε σύντομα το σκοπό του ψαλμωδού. Υπήρχε κίνδυνος οι Ιουδαίοι όταν απορρίφθηκαν με τόσο μελαγχολικό τρόπο να χάσουν εντελώς την πίστη και τη θρησκεία τους. Λαμβάνοντας υπόψη πόσο έτοιμοι είμαστε όταν αναμειγνυόμαστε με τους ασεβείς και τους άθεους να πέσουμε σε δεισιδαιμονία ή κακές πρακτικές, ήταν να φοβηθούμε ότι θα μπορούσαν να γίνουν βέβηλοι ανάμεσα στον πληθυσμό της Βαβυλώνας. Ο λαός του Κυρίου θα μπορούσε επιπλέον να ριχτεί σε απόγνωση από την αιχμαλωσία, τη σκληρή δουλεία στην οποία υποβλήθηκαν και τις άλλες προσβολές που έπρεπε να υπομείνουν. Ο συγγραφέας αυτού του ψαλμού, του οποίου το όνομα είναι άγνωστο, συνέταξε μια μορφή θρήνου, ώστε με την έκφραση των παθών τους σε στεναγμούς και προσευχές να διατηρήσουν ζωντανή την ελπίδα εκείνης της απελευθέρωσης που απελπίζονταν. Ένας άλλος σκοπός που έχει κατά νου είναι να τους προειδοποιήσει ενάντια στην παρακμή της ευσέβειας σε μια άθρησκη χώρα και ενάντια στη μόλυνση με τις ακαθαρσίες των εθνών. Συνεπώς καταγγέλλει άξια κρίση στα παιδιά του Εδώμ και δηλώνει ότι η Βαβυλώνα, της οποίας η ευημερία, βραχύβια όπως ήταν προορισμένη να είναι από μόνη της, επισκίαζε εκείνη την εποχή τον υπόλοιπο κόσμο, ήταν αντικείμενο οίκτου και κοντά στην καταστροφή. Η διάρκεια του χρόνου κατά τον οποίο διήρκεσε η αιχμαλωσία μπορεί από μόνη της να μας πείσει πόσο χρήσιμο και ακόμη απαραίτητο ήταν να στηρίξει τα λιποθυμισμένα μυαλά του λαού του Θεού. Θα ήταν έτοιμοι να συμφωνήσουν στις διεφθαρμένες πρακτικές των εθνών, εκτός αν ήταν προικισμένοι με εκπληκτική ψυχική αντοχή σε μια περίοδο εβδομήντα ετών.Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια τη στάση του συνεχούς πένθους στους ποταμούς.
Όταν λέγεται ότι κάθισαν, αυτό δηλώνει μια συνεχιζόμενη περίοδο αιχμαλωσίας, ότι όχι μόνο απομακρύνθηκαν από την όψη της πατρίδας τους, αλλά με κάποιον τρόπο θάφτηκαν και ενταφιάστηκαν. [179] Το δεικτικό επίρρημα του τόπου, σαμ, εκεί, είναι εμφατικό, θέτοντας το θέμα σαν να ήταν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Αν και η ευχαρίστηση της χώρας, ποτισμένη από ρέματα, θα μπορούσε να είχε επίδραση στην παρηγοριά των καταβεβλημένων μυαλών τους, μας λέγεται ότι ο λαός του Κυρίου, όσο έμεναν εκεί, ήταν συνεχώς σε δάκρυα. Το μόριο γκαμ, ακόμη, χρησιμοποιείται ως εντατικό, για να μας γνωστοποιήσει ότι οι αληθινοί φοβούμενοι του Κυρίου δεν μπορούσαν να δελεαστούν από όλες τις πολυτέλειες της Βαβυλώνας να ξεχάσουν την πατρική τους κληρονομιά. Η γλώσσα είναι τέτοια ώστε να υπονοεί ταυτόχρονα ότι δεν ήταν τόσο εντελώς καταβεβλημένοι από τις συμφορές τους ώστε να μην αναγνωρίζουν σε αυτές την άξια τιμωρία του Θεού, και ότι δεν ήταν υπεύθυνοι για πεισματική αντίσταση εναντίον του· γιατί τα δάκρυα είναι η έκφραση ταπεινότητας και μετάνοιας, καθώς και δυσφορίας. Αυτό φαίνεται ακόμη πιο καθαρά από το ότι θυμούνταν τη Σιών, το οποίο αποδεικνύει ότι αυτό που τους γοήτευε δεν ήταν κάποιο πλεονέκτημα κοσμικού είδους που θα μπορούσαν να απολαύσουν εκεί, αλλά η λατρεία του Θεού. Ο Θεός είχε ανεγείρει το ιερό του σαν σημαία πάνω στο όρος Σιών, ώστε όποτε το έβλεπαν να είναι βέβαιοι για τη σωτηρία του. Ωραία λοιπόν και εύφορη όπως ήταν η περιοχή όπου κατοικούσαν, με γοητείες που θα μπορούσαν να διαφθείρουν αδύναμα μυαλά, και όσο καιρό κρατήθηκαν σε αυτήν, δάκρυα, που παροιμιακά στεγνώνουν γρήγορα, δεν έπαψαν ποτέ να ρέουν από τα μάτια τους, επειδή είχαν αποκοπεί από τη λατρεία του Θεού, στην οποία ήταν συνηθισμένοι να παρευρίσκονται, και ένιωθαν ότι είχαν αποσπαστεί από την κληρονομιά της υπόσχεσης.Στον στίχο 4 ο Καλβίνος ασχολείται με την άρνηση να ψάλουν σε ξένη γη.
4. Πώς θα ψάλουμε, κ.λπ. Ο ψαλμωδός βάζει μια υψηλή και μεγαλόψυχη απάντηση στο στόμα του λαού του Κυρίου προς την υβριστική τους μομφή, η οποία είναι αυτή, ότι απείχαν από τα τραγούδια τους, όπως από τις νόμιμες θυσίες τους, επειδή η χώρα όπου βρίσκονταν τώρα ήταν μολυσμένη. Οι Χαλδαίοι νόμιζαν ότι οι Ιουδαίοι ήταν δεμένοι μόνιμα σε αυτόν τον τόπο της εξορίας τους· ο ψαλμωδός, όταν τον αποκαλεί ξένη χώρα, υποδηλώνει ότι ήταν μόνο ο τόπος της προσωρινής τους παραμονής. Αλλά η κύρια ιδέα είναι ότι η Χαλδαία δεν ήταν άξια της τιμής να ψάλλονται σε αυτήν οι αίνοι του Θεού. Αναμφίβολα τα παιδιά του Θεού όπου κι αν έζησαν ήταν πάντα ξένοι και παρεπίδημοι στον κόσμο, αλλά η γη της Χαναάν ήταν η ιερή ανάπαυσή τους, και ο ψαλμωδός περιγράφει καλά ότι ήταν ξένοι και παρεπίδημοι όταν βρίσκονταν σε άλλα κλίματα. Θα ήθελε με αυτόν τον τρόπο να είναι πάντα έτοιμοι και προετοιμασμένοι για την επιστροφή τους, επιβάλλοντας σιωπηρά αυτό που είχε προφητεύσει ο Ιερεμίας, όταν, για να τους εμποδίσει να ξεχάσουν την πατρίδα τους, είχε προφητεύσει οριστικά τον χρόνο κατά τον οποίο θα διαρκούσε η εξορία τους, (Ιερεμίας 25:11· Ιερεμίας 29:10.) Θα ήθελε εν τω μεταξύ να τους εμψυχώσει στην επιμονή, και να μην συγχωνευτούν με τους Βαβυλώνιους από φόβο. Στις ημέρες μας υπό τον Παπισμό, όσο μεγάλος και αν είναι ο κίνδυνος στον οποίο εκθέτουν τους πιστούς με το να μην συμμορφώνονται με το παράδειγμα γύρω τους, το Άγιο Πνεύμα χρησιμοποιεί ένα τέτοιο εμπόδιο για να τους χωρίσει από αμαρτωλές υποχωρήσεις. [183] Σε εκείνους, είτε Γάλλους, Άγγλους, είτε Ιταλούς, που αγαπούν και ασκούν την αληθινή θρησκεία, ακόμη και η πατρίδα τους είναι ξένο κλίμα όταν ζουν κάτω από αυτή την τυραννία. Και όμως υπάρχει μια διάκριση ανάμεσα σε εμάς και τον αρχαίο λαό του Θεού, γιατί εκείνη την εποχή η λατρεία του Θεού περιοριζόταν σε ένα μέρος, αλλά τώρα έχει τον Ναό του όπου δύο ή τρεις συγκεντρώνονται στο όνομα του Χριστού, αν χωρίζονται από κάθε ειδωλολατρική ομολογία και διατηρούν καθαρότητα της θείας λατρείας. Ο ψαλμωδός με τη γλώσσα που χρησιμοποιεί δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση να καταστείλει κάθε προσπάθεια εκ μέρους τους να εορτάσουν τους αίνους του Θεού. Μάλλον τους προτρέπει κάτω από τη θλίψη τους να περιμένουν με υπομονή μέχρι να αποκατασταθεί η ελευθερία της δημόσιας λατρείας του Θεού, λέγοντας επί του θέματος -- Έχουμε στερηθεί τον Ναό και τις θυσίες μας, περιπλανιόμαστε ως εξόριστοι σε μια μολυσμένη χώρα, και τι απομένει παρά σε ανάμνηση της απορριφθείσας κατάστασής μας να στενάζουμε και να γογγύζουμε για την υποσχεμένη απελευθέρωση.Ο Καλβίνος προχωρά στη συνέχεια στον όρκο της ανάμνησης στους στίχους 5 και 6.
5. Αν σε ξεχάσω, Ιερουσαλήμ! Αυτό επιβεβαιώνει αυτό που ειπώθηκε στον προηγούμενο στίχο, και δεν μας αφήνει σε καμία δυσκολία να καταλάβουμε τι εννοούσε ο ψαλμωδός με αυτό. Γιατί εδώ ο λαός του Θεού δηλώνει, και με την επισημότητα ενός όρκου, ότι η ανάμνηση της αγίας πόλης θα ήταν πάντα χαραγμένη στις καρδιές τους, και ποτέ, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, δεν θα σβηνόταν. Έχοντας μιλήσει για τραγούδι, και για τα όργανα μουσικής, η έκκληση του ψαλμωδού γίνεται με όρους που αντιστοιχούν -- ότι το χέρι του θα ξεχνούσε την επιδεξιότητά του, και η γλώσσα του θα κολλούσε στον ουρανίσκο του, ή στην οροφή του στόματός του. Το νόημα είναι ότι ο λαός του Κυρίου, ενώ πενθούν κάτω από προσωπικές δοκιμασίες, θα πρέπει να επηρεάζεται ακόμη πιο βαθιά από δημόσιες συμφορές που πλήττουν την Εκκλησία, καθώς είναι λογικό ο ζήλος του οίκου του Θεού να έχει την υψηλότερη θέση στις καρδιές μας, και να υψώνεται πάνω από όλες τις απλές ιδιωτικές σκέψεις. Το δεύτερο μέρος του έκτου στίχου κάποιοι ερμηνεύουν -- Αν αυτό δεν είναι η κύρια χαρά μου να δω την Ιερουσαλήμ για άλλη μια φορά σε ακμάζουσα κατάσταση. Άλλοι -- Η χαρά δεν θα εισέλθει ποτέ ξανά στην καρδιά μου, μέχρι να ευφρανθώ από την αποκατάσταση της Εκκλησίας. Και τα δύο νοήματα κατά τη γνώμη μου περιλαμβάνονται στα λόγια του ψαλμωδού. Το ένα δεν μπορεί να διαχωριστεί από το άλλο· γιατί αν θέσουμε την Ιερουσαλήμ πάνω από την υπέρτατη χαρά μας, το ύψος αυτής της χαράς πρέπει να προέρχεται από την εξέταση της ευημερίας της, και, αν αυτό συμβαίνει, η λύπη που νιώθουμε κάτω από τις συμφορές της θα είναι τέτοια ώστε να αποκλείει αποτελεσματικά όλες τις κοσμικές χαρές.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος αναστοχάζεται τον δημόσιο χαρακτήρα του αίνου ενώπιον της ουράνιας συνάθροισης.
1. Θα σε αινέσω με όλη μου την καρδιά Καθώς ο Δαβίδ είχε τιμηθεί να λάβει διακριτικά σημάδια της θείας εύνοιας, δηλώνει την απόφασή του να δείξει περισσότερο από συνηθισμένη ευγνωμοσύνη. Αυτή είναι άσκηση που εκφυλίζεται και υποβαθμίζεται στην περίπτωση των υποκριτών σε έναν απλό ήχο άδειων λόγων, αλλά δηλώνει ότι θα επέστρεφε ευχαριστίες στον Θεό όχι μόνο με τα χείλη, αλλά με ειλικρίνεια καρδιάς, γιατί με όλη την καρδιά, όπως έχουμε δει αλλού, εννοείται μια καρδιά που είναι ειλικρινής και όχι διπλή. Το ουσιαστικό 'ελοχίμ, Ελοχίμ, μερικές φορές σημαίνει αγγέλους, και μερικές φορές βασιλείς, και είτε το νόημα θα ταιριάζει με το απόσπασμα μπροστά μας. Ο αίνος για τον οποίο μιλάει ο Δαβίδ είναι εκείνος που είναι δημόσιου είδους. Η επίσημη συνάθροιση είναι, ας πούμε, ένα ουράνιο θέατρο, στολισμένο από την παρουσία παρευρισκόμενων αγγέλων· και ένας λόγος για τον οποίο τα χερουβίμ σκίαζαν την Κιβωτό της Διαθήκης ήταν για να γνωρίζει ο λαός του Θεού ότι οι άγγελοι είναι παρόντες όταν έρχονται να λατρέψουν στο ιερό. Θα μπορούσαμε πολύ σωστά να εφαρμόσουμε αυτό που λέγεται εδώ στους βασιλείς, εξαιτίας της εξοχότητάς τους σε βαθμό, όπως στον Ψαλμό 107:32, «Αινείτε τον Κύριο στη συνάθροιση των πρεσβυτέρων» -- δηλαδή, όπως θα λέγαμε, σε μια συνάθροιση τιμημένου και λαμπρού είδους. Αλλά προτιμώ το πρώτο νόημα, και αυτό επειδή οι πιστοί όταν πλησιάζουν τον Θεό αποσύρονται από τον κόσμο, και ανεβαίνουν στον ουρανό στην απόλαυση της κοινωνίας με αγγέλους, ώστε να βρίσκουμε τον Παύλο να επιβάλλει την ομιλία του προς τους Κορινθίους σχετικά με την αναγκαιότητα της ευπρέπειας και της τάξης, απαιτώντας από αυτούς να δείξουν κάποιο σεβασμό τουλάχιστον στις δημόσιες θρησκευτικές συνάθροισές τους προς τους αγγέλους. (Α' Κορινθίους 11:10.) Το ίδιο πράγμα αντιπροσωπεύτηκε από τον Θεό πολύ πριν, κάτω από τη μορφή των χερουβίμ, δίνοντας έτσι στον λαό του ένα ορατό ενέχυρο της παρουσίας του.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πού στη ζωή σας αισθάνεστε περισσότερο σαν εξόριστος, και πώς μπορεί η ανάμνηση των υποσχέσεων του Θεού να αλλάξει τη στάση σας; Πώς θα ήταν για εσάς να θέσετε την Ιερουσαλήμ πάνω από την υψηλότερη χαρά σας αυτή την εβδομάδα; Πώς μπορείτε να προσφέρετε αίνο με όλη την καρδιά ακόμη και όταν οι συνθήκες αισθάνονται ξένες ή εχθρικές;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Δεσπότα, ὁ μνημονεύων τοῦ λαοῦ τῆς διαθήκης σου παρὰ τοὺς ποταμοὺς τῆς Βαβυλῶνος καὶ ὑψῶν τὴν ἀγάπην σου ὑπὲρ πάντα θρόνον, δὸς ἡμῖν χάριν νὰ κλαύσωμεν ἐπὶ τὰς ἐρημώσεις τῆς Σιὼν χωρὶς νὰ λησμονήσωμεν τὰς ἐπαγγελίας σου ἢ νὰ συμβιβάσωμεν τοὺς ὕμνους σου. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου ὅταν περιπατῶμεν ἐν μέσῳ θλίψεως, ἵνα σε αἰνῶμεν ἐν ἀκεραιότητι ἔναντι πάσης ἐξουσίας καὶ εὐχαριστῶμεν ὅταν ἀποκρίνῃ εἰς τὴν κραυγὴν τῶν ταπεινῶν. Κράτησον τὰς καρδίας ἡμῶν προσηλωμένας εἰς τὴν πόλιν ἧς ὁ οἰκοδόμος καὶ δημιουργός εἶσαι σύ, μέχρις οὗ προσκυνήσωμεν ἐν τῇ παρουσίᾳ τῆς δόξης σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →