← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 105-106 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 105-106Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα στρεφόμαστε στο πλούσιο υπόμνημα του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 105 και 106, όπου ο μεταρρυθμιστής ανιχνεύει την ακλόνητη αγάπη της διαθήκης του Θεού προς τον εκλεκτό λαό του. Ο Καλβίνος δείχνει πώς αυτοί οι ψαλμοί καλούν τους πιστούς να θυμούνται τα θαυμαστά έργα του Κυρίου από τον Αβραάμ και εξής, εορτάζοντας τη θεία πιστότητα εν μέσω ανθρώπινης αδυναμίας. Οι γνώσεις του μας προσκαλούν να δούμε τις δικές μας ιστορίες υφασμένες στην ίδια λυτρωτική αφήγηση. Καθώς ακούμε, ας εμβαθύνει η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου την ευγνωμοσύνη μας και ας ενισχύσει την εμπιστοσύνη μας στον Θεό που τηρεί τις υποσχέσεις του δια μέσου των γενεών.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοιμάστε την καρδιά σας για να ακούσετε τους Ψαλμούς 105 και 106. Αυτά τα δίδυμα άσματα αφηγούνται την ιστορία του Ισραήλ ως υφαντό των θαυμάτων του Θεού, από τη διαθήκη με τον Αβραάμ έως τις περιπλανήσεις στην έρημο. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στο Πνεύμα να διεγείρει την ανάμνηση των κρίσεων και των ελέων του Κυρίου. Προσέξτε πώς ο έπαινος και η ομολογία συνυφαίνονται, καλώντας μας να εμπιστευθούμε τον ίδιο πιστό Θεό σήμερα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει εξηγώντας τον σκοπό των εναρκτήριων λέξεων του ψαλμού. 1 Αινείτε τον Ιεχωβά, κ.λπ. Ο σκοπός αυτών των εναρκτήριων λέξεων είναι απλώς ότι το σπέρμα του Αβραάμ οφείλει να θέσει όλη την μακαριότητά του στην ελεύθερη υιοθεσία του Θεού. Ήταν πράγματι ευλογία μη ευκαταφρόνητη ότι είχαν δημιουργηθεί άνθρωποι, ότι είχαν τροφοδοτηθεί στον κόσμο με την πατρική φροντίδα του Θεού και ότι είχαν λάβει τροφή από το χέρι του· αλλά ήταν πολύ πιο διακεκριμένο προνόμιο να έχουν εκλεγεί ως ο ιδιαίτερος λαός του. Ενώ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος καταδικάζεται εν Αδάμ, η κατάσταση των Ισραηλιτών ήταν τόσο διαφορετική από όλα τα άλλα έθνη, ώστε να έχουν λόγους να καυχώνται ότι ήταν αφιερωμένοι στον Θεό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο προφήτης συσσωρεύει τόσες πολλές λέξεις προς έπαινο αυτής της χάριτος. Δεν πραγματεύεται την κυβέρνηση ολόκληρου του κόσμου όπως έκανε στον προηγούμενο ψαλμό, αλλά εορτάζει την πατρική εύνοια που ο Θεός είχε δείξει προς τα τέκνα του Ισραήλ. Πράγματι ονομάζει γενικά τα έργα του και τα θαύματά του, αλλά περιορίζει και τα δύο σε εκείνη την πνευματική διαθήκη με την οποία ο Θεός επέλεξε μια εκκλησία, ώστε να ζει στη γη μια ουράνια ζωή. Δεν σκοπεύει να συμπεριλάβει μεταξύ αυτών των θαυμάτων ότι ο ήλιος, η σελήνη και τα άστρα ανατέλλουν καθημερινά για να φωτίσουν τον κόσμο, ότι η γη παράγει τον καρπό της στις εποχές της, ότι κάθε ζωντανό πλάσμα εφοδιάζεται με αφθονία όλων των αγαθών για την τροφή του, και ότι η ανθρώπινη οικογένεια παρέχεται γενναιόδωρα με τόσες πολλές ανέσεις· αλλά εορτάζει την κυρίαρχη χάρη του Θεού, με την οποία επέλεξε για τον εαυτό του από το χαμένο γένος του Αδάμ ένα μικρό μέρος στο οποίο θα μπορούσε να δείξει τον εαυτό του ως πατέρα. Συνεπώς, τους διατάσσει να χαίρονται στο όνομα του Θεού και να τον επικαλούνται· ένα προνόμιο με το οποίο διακρίνεται μόνο η Εκκλησία. Από αυτό έπεται ότι αυτή η γλώσσα απευθύνεται σε κανέναν άλλον παρά σε αληθινούς πιστούς, τους οποίους ο Θεός θα ήθελε να δοξάζουν στο όνομά του, αφού τους έχει λάβει υπό την ειδική προστασία του. Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην προτροπή να ζητήσουν τον Ιεχωβά και τη δύναμή του. 4 Ζητείτε τον Ιεχωβά και τη δύναμή του [204] Αν και είχε στον προηγούμενο στίχο χαρακτηρίσει τους πιστούς με την τιμητική ονομασία, εκείνους που ζητούν τον Θεό, εντούτοις τους προτρέπει πάλι σε σπουδή στην αναζήτησή του, η οποία δεν είναι περιττή προτροπή. Η αναζήτηση του Θεού, είναι αλήθεια, είναι το σημάδι με το οποίο όλοι οι γνήσιοι άγιοι διακρίνονται ιδιαίτερα από τους ανθρώπους του κόσμου· αλλά υστερούν πολύ στην αναζήτησή του με την οφειλόμενη θέρμη· και, κατά συνέπεια, έχουν πάντα ανάγκη από παροτρύνσεις, για να τους ωθήσουν σε αυτή την άσκηση, αν και τρέχουν από μόνοι τους. Εκείνους που ο προφήτης εδώ διεγείρει να ζητήσουν τον Θεό δεν είναι ασταθείς άνθρωποι, ούτε τέτοιοι που είναι εντελώς οκνηροί και προσκολλώνται στις ακαθαρσίες της γης, αλλά εκείνοι που με πρόθυμο και έτοιμο νου ήδη αποβλέπουν να το κάνουν αυτό· και έτσι τους διεγείρει, επειδή αντιλαμβάνεται ότι εμποδίζονται από πολλά εμπόδια από το να προχωρήσουν στην πορεία τους με επαρκή ταχύτητα. Όσο πρόθυμοι και αν είμαστε, έχουμε ωστόσο ανάγκη από τέτοια παρότρυνση για να διορθώσουμε την βραδύτητά μας. Η δύναμη και το πρόσωπο του Θεού, αναμφίβολα αναφέρονται σε εκείνο το είδος φανέρωσης με το οποίο ο Θεός, προσαρμοζόμενος στην αδρότητα των καιρών, προσείλκυσε τότε τους αληθινούς πιστούς στον εαυτό του. Η κιβωτός της διαθήκης ονομάζεται σε πολλά άλλα μέρη τόσο η δύναμη όσο και το πρόσωπο του Θεού, επειδή με αυτό το σύμβολο υπενθυμιζόταν στον λαό ότι ήταν κοντά τους, και επίσης βίωναν πραγματικά τη δύναμή του. [205] Όσο πιο οικεία λοιπόν έδειχνε ο Θεός τον εαυτό του σε αυτούς, με τόσο μεγαλύτερη προθυμία και ευθυμία θα ήθελε ο προφήτης να εφαρμόσουν τις καρδιές τους στην αναζήτησή του· και η βοήθεια με την οποία ο Θεός ανακουφίζει την αδυναμία μας θα έπρεπε να αποδειχθεί πρόσθετο ερέθισμα για τον ζήλο μας. Συνιστάται επίσης σε εμάς η μετριοφροσύνη, ώστε, ενθυμούμενοι την βραδύτητά μας στην αναζήτηση του Θεού, να διατηρούμε τον δρόμο που έχει ορίσει για εμάς, και να μην περιφρονούμε τα στοιχειώδη μέσα μέσω των οποίων μας οδηγεί λίγο λίγο στον εαυτό του. Προστίθεται συνεχώς, ώστε κανείς να μην κουράζεται σε αυτή την άσκηση, ή, φουσκωμένος από μια ανόητη γνώμη ότι έχει φτάσει στην τελειότητα, να παραμελεί τα εξωτερικά βοηθήματα της ευσέβειας, όπως γίνεται από πολλούς, οι οποίοι, αφού έχουν προχωρήσει λίγους βαθμούς στη γνώση του Θεού, απαλλάσσουν τον εαυτό τους από την κοινή τάξη των άλλων, σαν να ήταν υψωμένοι πάνω από τους αγγέλους. Πάλι, η εντολή δίνεται να θυμούνται τα θαυμαστά έργα που ο Θεός είχε επιτελέσει, στην απελευθέρωση του λαού του από την Αίγυπτο, όταν επέδειξε τη δύναμή του με νέους και ασυνήθιστους τρόπους. Με τις κρίσεις του στόματός του, μερικοί εννοούν τον νόμο. Αλλά καθώς διαβάζω και τις τρεις εκφράσεις, τα θαυμαστά έργα του, τα θαύματά του, και τις κρίσεις του στόματός του, ως αναφερόμενες σε μία σειρά γεγονότων, προτιμώ να τις εξηγώ μάλλον για τα θαύματα με τα οποία ο Θεός υπέταξε την υπερηφάνεια του Φαραώ. Ωστόσο, υπάρχει κάποια αμφιβολία ως προς τον λόγο αυτού του τρόπου ομιλίας. Μερικοί είναι της γνώμης ότι αυτά τα θαύματα ονομάζονται κρίσεις του στόματος του Θεού, επειδή τα είχε προφητεύσει μέσω του Μωυσή, το οποίο είναι πολύ πιθανό. Ταυτόχρονα, η έκφραση θα μπορούσε να ληφθεί πιο απλά, ως δηλώνουσα ότι η δύναμη του Θεού φανερώθηκε με εξαιρετικό τρόπο σε αυτά τα θαύματα· από το οποίο θα ήταν εύκολο να συμπεράνουμε ότι επιτελέστηκαν από αυτόν. Δεν εννοώ να αποκλείσω τη διακονία του Μωυσή, τον οποίο ο Θεός είχε αναστήσει ως προφήτη για τους Αιγυπτίους, ώστε καταγγέλλοντας τι επρόκειτο να συμβεί, να δείξει ότι τίποτα δεν συνέβη τυχαία. Ωστόσο νομίζω ότι υπάρχει υπαινιγμός στον φανερό χαρακτήρα των θαυμάτων, σαν να είχε ειπωθεί, Αν και ο Θεός δεν είχε εκστομίσει λέξη, τα ίδια τα γεγονότα έδειχναν σαφώς ότι αυτός ήταν ο απελευθερωτής του λαού του. Στη συνέχεια, ο Καλβίνος απευθύνεται στην άμεση προσφώνηση του ψαλμωδού προς το σπέρμα του Αβραάμ. 6 Σπέρμα του Αβραάμ του δούλου του. Ο Ψαλμωδός απευθύνεται ονομαστικά στους συμπατριώτες του, τους οποίους, όπως έχει δηλωθεί, ο Θεός είχε δεσμεύσει στον εαυτό του με ειδική υιοθεσία. Ήταν δεσμός ενότητας ακόμη πιο ιερός, ότι με την απλή ευαρέσκεια του Θεού προτιμήθηκαν από όλα τα άλλα έθνη. Αποκαλώντας τους σπέρμα του Αβραάμ και υιούς του Ιακώβ, τους υπενθυμίζει ότι δεν είχαν αποκτήσει τόσο μεγάλη αξιοπρέπεια με τη δική τους δύναμη, αλλά επειδή κατάγονταν από τους αγίους πατέρες. Ωστόσο, βεβαιώνει ταυτόχρονα ότι η αγιότητα των πατέρων τους πήγαζε αποκλειστικά από την εκλογή του Θεού, και όχι από τη δική τους φύση. Δηλώνει ρητά και τις δύο αυτές αλήθειες, πρώτον, ότι πριν γεννηθούν τέκνα του Αβραάμ, ήταν ήδη κληρονόμοι της διαθήκης, επειδή αντλούσαν την καταγωγή τους από τους αγίους πατέρες· και, δεύτερον, ότι οι ίδιοι οι πατέρες δεν είχαν αποκτήσει αυτό το προνόμιο με τη δική τους αξία ή αξία, αλλά είχαν εκλεγεί ελεύθερα· γιατί αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ιακώβ ονομάζεται εκλεκτός του Θεού. Αν και ο Αβραάμ ονομάζεται επίσης εδώ δούλος του Θεού, (Γένεση 26:24) επειδή τον λάτρευε καθαρά και ειλικρινά, εντούτοις στο δεύτερο μέρος μαρτυρείται ότι η αρχή αυτής της διάκρισης δεν έπρεπε να αναχθεί στους ανθρώπους, αλλά στον Θεό μόνο, ο οποίος απένειμε στους Ισραηλίτες την τιμή να τους εκλέξει ως ιδιαίτερη κτήση του. Ο Καλβίνος συνεχίζει εορτάζοντας το αποτέλεσμα και την πραγματική εκπλήρωση της διαθήκης. 8 Εμνημόνευσε την διαθήκη του εις τον αιώνα Ο Ψαλμωδός τώρα εορτάζει το αποτέλεσμα και την πραγματική εκπλήρωση της διαθήκης, και αποδεικνύει από την απελευθέρωση που έγινε για τους Ισραηλίτες αυτό που είχε δηλώσει προηγουμένως, δηλαδή, Ότι ο Θεός, ενώ βασίλευε εξίσου πάνω σε όλα τα έθνη, επέκτεινε την ιδιαίτερη εύνοιά του μόνο στο σπέρμα του Αβραάμ. Πώς συμβαίνει ώστε ο Θεός, απελευθερώνοντας τον λαό του, επέδειξε τη δύναμη του βραχίονά του με τόσα πολλά θαύματα, αν δεν ήταν για να εκπληρώσει πιστά την υπόσχεση που είχε δώσει στους δούλους του στο παρελθόν; Είναι προφανές, λοιπόν, ότι η αρχαία διαθήκη ήταν η αιτία της απελευθέρωσης που δόθηκε στις εκλεκτές φυλές· γιατί για να μπορέσει ο Θεός να τηρήσει πιστά τις υποσχέσεις του, έπρεπε πρώτα να είναι ελεήμων. Καθώς είχε παρέλθει μια μακρά σειρά ετών μεταξύ της υπόσχεσης και της εκπλήρωσης, ο προφήτης χρησιμοποιεί τη λέξη θυμάμαι, υπονοώντας ότι οι θείες υποσχέσεις δεν καθίστανται παρωχημένες από το μήκος του χρόνου, αλλά ότι ακόμη και όταν ο κόσμος φαντάζεται ότι έχουν σβήσει και ξεχαστεί εντελώς, ο Θεός διατηρεί τόσο διακριτή ανάμνησή τους όσο ποτέ, ώστε να τις εκπληρώσει στην κατάλληλη εποχή. Αυτό επιβεβαιώνεται πιο έντονα στην επόμενη πρόταση, όπου εορτάζεται η αντιστοιχία μεταξύ του τύπου ή του περιεχομένου της διαθήκης και της εκπλήρωσης. Δεν είναι για μία ημέρα, θα έλεγε, ή για λίγες ημέρες, που ο Θεός έχει κάνει διαθήκη με τον Αβραάμ, ούτε έχει περιορίσει τη συνέχεια της διαθήκης του στη ζωή του ανθρώπου, αλλά έχει υποσχεθεί να είναι ο Θεός του σπέρματός του ακόμη και σε χίλιες γενεές. Αν και, επομένως, η εκπλήρωση είχε ανασταλεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο Θεός ωστόσο έδειξε με το αποτέλεσμα ότι η υπόσχεσή του δεν απέτυχε από το μήκος του χρόνου.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος στοχάζεται την ειδική προστασία που παρέχει ο Θεός στους χρισμένους του. 15. Λέγοντας, Μη εγγίσητε τους χρισμένους μου Ο Ψαλμωδός προχωρεί περαιτέρω, βεβαιώνοντας ότι όταν ο Θεός πολεμούσε βασιλείς για χάρη των δούλων του, αυτοί υπερασπίζονταν από αυτόν, όχι μόνο όπως συνηθίζει να βοηθά τους ταλαίπωρους και τους άδικα καταπιεσμένους, αλλά επειδή τους είχε λάβει υπό την ειδική φύλαξή του. Ο Θεός προστατεύει τον λαό του, όχι μόνο σε γενική βάση, αλλά επειδή έχει δηλώσει εξαιτίας της ελεύθερης υιοθεσίας του, ότι θα τους διατηρήσει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτοί οι άγιοι πατριάρχες εδώ τιμώνται με δύο ονομασίες, οι προφήτες του και οι χρισμένοι του. Μιλώντας για άλλους ανθρώπους, ο Θεός θα είχε πει, Μη εγγίσητε αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν αδικήσει κανέναν, μη βλάψετε αυτά τα φτωχά ταλαίπωρα πλάσματα που δεν άξιζαν τέτοια μεταχείριση από τα χέρια σας. Αλλά στο πρόσωπο του Αβραάμ και των τέκνων του, δείχνει ότι υπήρχε άλλος λόγος για την υπεράσπισή τους. Τους ονομάζει χρισμένους, επειδή τους είχε ξεχωρίσει ως ιδιαίτερο λαό του. Με την ίδια έννοια, τους ονομάζει προφήτες, (τίτλος με τον οποίο τιμάται επίσης ο Αβραάμ, Γένεση 20:7) όχι μόνο επειδή ο Θεός είχε φανερωθεί πιο οικεία σε αυτούς, αλλά επίσης επειδή διέδιδαν πιστά γύρω τους τη θεία αλήθεια, ώστε η μνήμη της να επιζήσει μετά τον θάνατό τους και να ανθίσει. Η χρίση, είναι αλήθεια, δεν ήταν ακόμη σε χρήση, όπως έγινε αργότερα υπό τον νόμο· αλλά ο προφήτης διδάσκει ότι αυτό που ο Θεός σε μεταγενέστερη περίοδο εξέθεσε στις τελετές του νόμου ήταν πραγματικά και ενεργά στον Αβραάμ, ακόμη και καθώς ο Θεός χαράζει το σημάδι του αγιασμού σε όλους τους εκλεκτούς του. Αν η εσωτερική χρίση του Θεού ήταν τόσο ισχυρή σε αποτελεσματικότητα, ακόμη και την εποχή που δεν είχε ακόμη ορίσει ή παραδώσει τα σχήματα του νόμου, με πόση μεγαλύτερη φροντίδα θα υπερασπιστεί τους δούλους του τώρα, αφού μας έχει δείξει την πληρότητα της χρίσης στον μονογενή Υιό του!
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η ανάμνηση της ιστορίας της διαθήκης του Θεού αναδιαμορφώνει την άποψή σας για τις παρούσες δοκιμασίες; Με ποιους τρόπους θα μπορούσατε να ζητήσετε πιο σπουδαία τη δύναμη του Κυρίου σήμερα; Πού αισθάνεστε ότι ο Θεός σας προσκαλεί να εμπιστευθείτε την πιστότητά του πάνω από τις δικές σας προσπάθειες;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ μνημονεύσας τῆς διαθήκης σου εἰς τὸν αἰῶνα καὶ ἐπιδείξας τὰ θαυμάσιά σου ἐν τῷ λαῷ σου, δώρησαι ἡμῖν χάριν τοῦ ζητεῖν τὸ πρόσωπόν σου διὰ παντὸς καὶ τοῦ καυχᾶσθαι ἐν τῇ κυριαρχικῇ σου πιστότητι. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἵνα περιπατῶμεν ἐν ταῖς ἐπαγγελίαις ταῖς πληρωθείσαις ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ, ἐμπιστευόμενοι τὴν ἀμετάθετόν σου ἀγάπην ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεάν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →