← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 29-30 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ψαλμοί 29-30Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Ο Ματθαίος Χένρι μας προσκαλεί στον βροντερό ύμνο των Ψαλμών 29 και 30, όπου η φωνή του Κυρίου αντηχεί σε όλη την κτίση και στην καρδιά του πιστού. Το σχόλιό του αναδεικνύει τη μεγαλειότητα του Θεού που αποκαλύπτεται στην καταιγίδα και στην απελευθέρωση, προτρέποντάς μας να αποδώσουμε δόξα εκεί όπου οφείλεται. Καθώς παραμένουμε με τον Χένρι, ανακαλύπτουμε πώς κάθε κρότος βροντής και κάθε διάσωση από τον λάκκο γίνεται πρόσκληση σε λατρεία. Τα λόγια του σταθεροποιούν τις ψυχές μας ώστε να δούμε τόσο τον τρόμο όσο και την τρυφερότητα του Κυρίου που βασιλεύει αιώνια. Σήμερα αφήνουμε αυτές τις αρχαίες σκέψεις να αφυπνίσουν φρέσκο δέος και ευγνωμοσύνη μέσα μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 29 και 30 δυνατά ή εν σιωπή. Αφήστε τις εικόνες των ισχυρών υδάτων, των σπασμένων κέδρων και της ξαφνικής πρωινής χαράς να εγκατασταθούν στο πνεύμα σας. Παρατηρήστε πώς ο Δαβίδ μεταβαίνει από τον κοσμικό ύμνο στην προσωπική ευχαριστία, δίνοντας παράδειγμα καρδιάς που απαντά τόσο στην καταιγίδα όσο και στην ίαση με λατρεία. Αφήστε τις Γραφές να σας προετοιμάσουν να δεχθείτε τις γνώσεις του Ματθαίου Χένρι με ανοιχτότητα και ευλάβεια.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει τη μελέτη θέτοντας το πλαίσιο για τον Ψαλμό 29. Είναι η πιθανή υπόθεση ορισμένων πολύ καλών ερμηνευτών ότι ο Δαβίδ συνέταξε αυτόν τον ψαλμό με αφορμή και ακριβώς την εποχή μιας μεγάλης καταιγίδας βροντής, αστραπής και βροχής, όπως ο όγδοος ψαλμός ήταν ο στοχασμός του σε μια νύχτα με φεγγάρι και ο δέκατος ένατος σε ένα ηλιόλουστο πρωί. Είναι καλό να παίρνουμε αφορμή από τις αισθητές ενέργειες της δύναμης του Θεού στη βασιλεία της φύσης για να δώσουμε δόξα σε αυτόν. Τόσο ήρεμος ήταν ο Δαβίδ και τόσο χαρούμενος, ακόμη και σε μια φοβερή καταιγίδα, όταν άλλοι έτρεμαν, που τότε συνέταξε αυτόν τον ψαλμό· διότι, «αν και η γη μετακινηθεί, εμείς όμως δεν θα φοβηθούμε». Ι. Καλεί τους μεγάλους του κόσμου να δώσουν δόξα στον Θεό, εδ. 1, 2. ΙΙ. Για να τους πείσει για την καλοσύνη εκείνου του Θεού τον οποίο έπρεπε να λατρεύουν, παρατηρεί τη δύναμη και τον τρόμο του στη βροντή, την αστραπή και τις βροχοπτώσεις (εδ. 3-9), την κυρίαρχη κυριαρχία του στον κόσμο (εδ. 10) και την ιδιαίτερη εύνοιά του προς την εκκλησία του, εδ. 11. Μεγάλες και υψηλές σκέψεις για τον Θεό πρέπει να μας γεμίζουν καθώς ψάλλουμε αυτόν τον ψαλμό. Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια την πρόσκληση προς τους ισχυρούς να αποδώσουν φόρο τιμής στον Θεό. Ι. Απαίτηση της ομολογίας των μεγάλων ανδρών της γης προς τον μεγάλο Θεό. Κάθε κρότος βροντής ο Δαβίδ τον ερμήνευε ως κάλεσμα προς τον εαυτό του και άλλους ηγεμόνες να δώσουν δόξα στον μεγάλο Θεό. Παρατηρήστε, 1. Ποιοι είναι αυτοί που καλούνται σε αυτό το καθήκον: «Ω εσείς ισχυροί (εδ. 1), εσείς γιοι των ισχυρών, που έχετε δύναμη, και πάνω στους οποίους αυτή η δύναμη μεταβιβάζεται διαδοχικά και κληρονομικά, που έχετε βασιλικό αίμα στις φλέβες σας!» Είναι πολύ για την τιμή του μεγάλου Θεού ότι οι άνδρες αυτού του κόσμου αποδίδουν την ομολογία τους σε αυτόν· και είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν, όχι μόνο επειδή, όσο υψηλοί κι αν είναι, αυτός είναι απείρως πάνω από αυτούς, και επομένως πρέπει να υποκλιθούν σε αυτόν, αλλά επειδή έχουν τη δύναμή τους από αυτόν, και οφείλουν να τη χρησιμοποιούν για αυτόν, και αυτός ο φόρος αναγνώρισης τον οφείλουν σε αυτόν γι' αυτό. 2. Πόσο συχνά επαναλαμβάνεται αυτή η πρόσκληση· Δώστε στον Κύριο, και πάλι, και τρίτη φορά, Δώστε στον Κύριο. Αυτό υποδηλώνει ότι οι ισχυροί άνδρες είναι απρόθυμοι σε αυτό το καθήκον και με δυσκολία πείθονται σε αυτό, αλλά ότι έχει μεγάλη σημασία για τα συμφέροντα της βασιλείας του Θεού μεταξύ των ανθρώπων το να ασπαστούν οι ηγεμόνες αυτά τα συμφέροντα με όλη τους την καρδιά. Η Ιερουσαλήμ ανθεί όταν οι βασιλείς της γης φέρνουν τη δόξα και την τιμή τους σε αυτήν, Αποκ. κα΄ 24. 3. Τι καλούνται να κάνουν—να δώσουν στον Κύριο, όχι σαν να χρειαζόταν κάτι, ή να μπορούσε να ωφεληθεί από οποιαδήποτε δώρα μας, ούτε σαν να είχαμε κάτι να του δώσουμε που δεν είναι ήδη δικό του (Ποιος έδωσε πρώτος σε αυτόν;), αλλά η αναγνώριση της δόξας του και της κυριαρχίας του πάνω μας, αυτός ευαρεστείται να το ερμηνεύει ως δώρο σε αυτόν: «Δώστε στον Κύριο τους εαυτούς σας, πρώτα απ' όλα, και έπειτα τις υπηρεσίες σας. Δώστε στον Κύριο δόξα και δύναμη· αναγνωρίστε τη δόξα και τη δύναμή του, και δώστε του έπαινο ως Θεό άπειρης μεγαλειότητας και ακαταμάχητης δύναμης· και όποια δόξα ή δύναμη σας έχει εμπιστευθεί με την πρόνοιά του προσφέρετέ την σε αυτόν, για να χρησιμοποιηθεί προς τιμήν του, στην υπηρεσία του. Δώστε του τα στέμματά σας· ας ταποτεθούν στα πόδια του· δώστε του τα σκήπτρα σας, τα ξίφη σας, τα κλειδιά σας, βάλτε τα όλα στο χέρι του, ώστε εσείς, στη χρήση τους, να γίνετε γι' αυτόν όνομα και έπαινο.» Οι ηγεμόνες εκτιμούν τον εαυτό τους από τη δόξα και τη δύναμή τους· αυτά πρέπει να τα αποδώσουν στον Θεό, αναγνωρίζοντάς τον ως απείρως πιο ένδοξο και δυνατό από αυτούς. Αυτή η απαίτηση ομολογίας από τους ισχυρούς πρέπει να θεωρηθεί ότι απευθύνεται είτε στους μεγιστάνες του δικού του βασιλείου του Δαβίδ, τους ομοτίμους του βασιλείου, τους ηγεμόνες των φυλών (και είναι για να τους παρακινήσει σε πιο επιμελή και σταθερή παρουσία στους βωμούς του Θεού, στην οποία τους είχε παρατηρήσει πολύ αμελείς), είτε στους γειτονικούς βασιλείς τους οποίους με το ξίφι του είχε κάνει υποτελείς του Ισραήλ και τώρα θα έπειθε να γίνουν υποτελείς στον Θεό του Ισραήλ. Οι εστεμμένοι πρέπει να υποκλιθούν ενώπιον του Βασιλέα των βασιλέων. Αυτό που λέγεται εδώ στους ισχυρούς λέγεται σε όλους: Λατρέψτε τον Θεό· είναι το άθροισμα και η ουσία του αιώνιου ευαγγελίου, Αποκ. ιδ΄ 6, 7. Τώρα έχουμε εδώ, (1.) Τη φύση της θρησκευτικής λατρείας· είναι η απόδοση στον Κύριο της δόξας που οφείλεται στο όνομά του, εδ. 2. Το όνομα του Θεού είναι εκείνο με το οποίο έχει κάνει τον εαυτό του γνωστό. Υπάρχει δόξα που οφείλεται στο όνομά του. Είναι αδύνατο να του δώσουμε όλη τη δόξα που οφείλεται στο όνομά του· όταν έχουμε πει και κάνει το καλύτερο δυνατό για την τιμή του ονόματος του Θεού, ακόμη υστερούμε απείρως από την αξία του θέματος· αλλά όταν απαντούμε σε εκείνη την αποκάλυψη που έχει κάνει για τον εαυτό του, με κατάλληλα συναισθήματα και προσκυνήματα, τότε του δίνουμε κάποια από εκείνη τη δόξα που οφείλεται στο όνομά του. Αν θέλουμε, στην ακρόαση και την προσευχή, και άλλες πράξεις λατρείας, να λάβουμε χάρη από τον Θεό, πρέπει να κάνουμε έργο μας να δώσουμε δόξα στον Θεό. (2.) Ο κανόνας της εκτέλεσης των θρησκευτικών ασκήσεων· Λατρέψτε τον Κύριο στην ομορφιά της αγιότητας, που δηλώνει, [1.] Το αντικείμενο της λατρείας μας· η ένδοξη μεγαλειότητα του Θεού ονομάζεται ομορφιά της αγιότητας, Β' Χρον. κ΄ 21. Στη λατρεία του Θεού πρέπει να έχουμε μάτι στην ομορφιά του, και να τον προσκυνούμε, όχι μόνο ως απείρως φοβερό και επομένως να φοβόμαστε πάνω από όλα, αλλά ως απείρως αγαπητό και επομένως να αγαπιέται και να ευχαριστιέται πάνω από όλα· ιδιαίτερα πρέπει να έχουμε μάτι στην ομορφιά της αγιότητάς του· σε αυτό προσκολλώνται οι άγγελοι στους ύμνους τους, Αποκ. δ΄ 8. Ή, [2.] Ο τόπος λατρείας. Το αγιαστήριο τότε ήταν η ομορφιά της αγιότητας, Ψαλμ. μη΄ 1, 2· Ιερ. ιζ΄ 12. Η ομορφιά του αγιαστηρίου ήταν η ακριβής συμφωνία της λατρείας που τελούνταν εκεί με τον θεϊκό διορισμό—το πρότυπο στο όρος. Τώρα, υπό το ευαγγέλιο, οι επίσημες συνάξεις των χριστιανών (των οποίων η καθαρότητα είναι η ομορφιά) είναι οι τόποι όπου ο Θεός πρέπει να λατρεύεται. Ή, [3.] Ο τρόπος λατρείας. Πρέπει να είμαστε άγιοι σε όλες τις θρησκευτικές μας επιτελέσεις, αφοσιωμένοι στον Θεό, και στο θέλημα και τη δόξα του. Υπάρχει ομορφιά στην αγιότητα, και είναι αυτό που δίνει μια αποδεκτή ομορφιά σε όλες τις πράξεις λατρείας. Στη συνέχεια, ο Χένρι εξερευνά την κυριαρχία του Θεού που φαίνεται στις δυνάμεις της φύσης. (1.) Στη βασιλεία της φύσης. Στα θαυμαστά αποτελέσματα των φυσικών αιτίων, και στις ενέργειες των δυνάμεων της φύσης, οφείλουμε να παρατηρούμε τη δόξα και τη δύναμη του Θεού, τις οποίες καλούμαστε να του αποδώσουμε· στη βροντή, την αστραπή και τη βροχή, μπορούμε να δούμε, [1.] Τη δόξα του. Είναι ο Θεός της δόξας που βροντά (η βροντή είναι ο θόρυβος της φωνής του, Ιώβ λζ΄ 2), και αυτό τον δηλώνει Θεό της δόξας, τόσο φοβερός είναι ο ήχος της βροντής, και τόσο φωτεινή η λάμψη του συντρόφου της, της αστραπής· για την ακοή και την όραση τίποτα δεν είναι πιο εντυπωσιακό από αυτά, σαν με αυτές τις δύο αισθήσεις μάθησης ο Θεός να θέλει τέτοιες αποδείξεις της δόξας του στα μυαλά των ανθρώπων που να αφήνουν τον πιο ανόητο ανεύθυνο. Κάποιοι παρατηρούν ότι υπήρχαν τότε ιδιαίτεροι λόγοι για τους οποίους η βροντή έπρεπε να ονομάζεται φωνή του Κυρίου, όχι μόνο επειδή έρχεται από πάνω, δεν είναι υπό την κατεύθυνση ή την πρόβλεψη κανενός ανθρώπου, μιλάει δυνατά και φτάνει μακριά, αλλά επειδή ο Θεός μιλούσε συχνά με βροντή, ιδιαίτερα στο Όρος Σινά, και με βροντή νικούσε τους εχθρούς του Ισραήλ. Για να μιλήσει τη φωνή του Θεού της δόξας, λέγεται εδώ ότι είναι πάνω στο νερό, πάνω σε πολλά νερά (εδ. 3)· φτάνει πάνω από τον απέραντο ωκεανό, τα νερά κάτω από το στερέωμα· βροντάει ανάμεσα στα πυκνά σύννεφα, τα νερά πάνω από το στερέωμα. Όποιος ακούει τη βροντή (το αυτί του να ηχεί από αυτήν) θα παραδεχθεί ότι η φωνή του Κυρίου είναι γεμάτη μεγαλειότητα (Ψαλμ. κθ΄ 4), αρκετή για να κάνει τον υψηλότερο ταπεινό (διότι κανείς δεν μπορεί να βροντήσει με φωνή σαν τη δική του) και τον υπερήφανο να τρέμει—διότι, αν η φωνή του είναι τόσο τρομερή, τι είναι ο βραχίονάς του; Κάθε φορά που ακούμε βροντή, ας γεμίσουν οι καρδιές μας με μεγάλες, υψηλές και έντιμες σκέψεις για τον Θεό, στον άγιο προσκύνημα και θαυμασμό του οποίου η δύναμη της ευσέβειας συνίσταται τόσο πολύ. Κύριε ο Θεός μας! είσαι πολύ μεγάλος. [2.] Η δύναμή του (εδ. 4): Η φωνή του Κυρίου είναι ισχυρή, όπως φαίνεται από τα αποτελέσματά της· διότι εργάζεται θαύματα. Εκείνοι που γράφουν φυσικές ιστορίες αφηγούνται τα τεράστια αποτελέσματα της βροντής και της αστραπής, ακόμη και έξω από τη συνηθισμένη πορεία των φυσικών αιτίων, τα οποία πρέπει να αποδοθούν στην παντοδυναμία του Θεού της φύσης. Πρώτον, δέντρα έχουν σχιστεί και σπάσει από κεραυνούς, εδ. 5, 6. Η φωνή του Κυρίου, στη βροντή, συχνά έσπασε τους κέδρους, ακόμη και εκείνους του Λιβάνου, τους ισχυρότερους, τους πιο επιβλητικούς. Κάποιοι το κατανοούν ως τους βίαιους ανέμους που κουνούσαν τους κέδρους, και μερικές φορές ξερίζωναν τις κορυφές τους. Σεισμοί επίσης κουνούσαν το ίδιο το έδαφος στο οποίο φύτρωναν τα δέντρα, και έκαναν τον Λίβανο και τον Σιριόν να χορεύουν· η έρημος της Καδής επίσης κουνήθηκε με παρόμοιο τρόπο (εδ. 8), τα δέντρα από ανέμους, το έδαφος από σεισμούς, και και τα δύο από βροντές, από τις οποίες προτιμώ μάλλον να το κατανοώ. Ο λόγιος Δρ. Χάμοντ το κατανοεί ως τις ταραχές και την κατάκτηση γειτονικών βασιλείων που πολεμούσαν με το Ισραήλ και αντιτάχθηκαν στον Δαβίδ, όπως οι Σύροι, των οποίων η χώρα βρισκόταν κοντά στο δάσος του Λιβάνου, οι Αμορραίοι που συνόρευαν με το Όρος Ερμών, και οι Μωαβίτες και Αμμωνίτες που βρίσκονταν γύρω από την έρημο της Καδής. Δεύτερον. Φωτιές έχουν ανάψει από αστραπές και σπίτια και εκκλησίες έχουν καταναλωθεί έτσι· γι' αυτό διαβάζουμε για καυτούς κεραυνούς (Ψαλμ. οη΄ 48)· ανάλογα η φωνή του Κυρίου, στη βροντή, λέγεται εδώ ότι διαιρεί τις φλόγες της φωτιάς (εδ. 7), δηλαδή να τις διασκορπίζει πάνω στη γη, όπως ο Θεός κρίνει σκόπιμο να τις κατευθύνει και να εκτελεί με αυτές. Τρίτον, Ο τρόμος της βροντής κάνει τις ελάφους να γεννούν νωρίτερα, και κάποιοι νομίζουν πιο εύκολα, από ό,τι διαφορετικά θα έκαναν. Η έλαφος είναι δειλό πλάσμα, και επηρεάζεται πολύ από τον θόρυβο της βροντής· και δεν είναι περίεργο, όταν μερικές φορές υπερήφανοι και δυνατοί άνδρες έχουν κάνει να τρέμουν σε αυτό. Ο αυτοκράτορας Καλιγούλας θα κρυβόταν κάτω από το κρεβάτι του όταν βρόνταγε. Ο Οράτιος, ο ποιητής, παραδέχεται ότι επανήλθε από την αθεΐα από τον τρόμο της βροντής και της αστραπής, τον οποίο περιγράφει κάπως σαν αυτόν του Δαβίδ, βιβλ. 1, ωδή 34. Η βροντή λέγεται εδώ ότι αποκαλύπτει το δάσος, δηλαδή τρομάζει τόσο τα άγρια θηρία του δάσους που εγκαταλείπουν τα λαγούμια και τα πυκνά μέρη στα οποία κρύβονταν και έτσι αποκαλύπτονται. Ή ρίχνει κάτω τα δέντρα, και έτσι αποκαλύπτει το έδαφος που σκιαζόταν από αυτά. Όποτε βροντά ας σκεφτόμαστε αυτόν τον ψαλμό· και, όποτε ψάλλουμε αυτόν τον ψαλμό, ας σκεφτόμαστε τους φοβερούς κρότους βροντής που έχουμε ακούσει μερικές φορές, και έτσι να φέρνουμε τα λόγια του Θεού και τα έργα του μαζί, ώστε και με τα δύο να καθοδηγούμαστε και να ζωογονούμαστε να δώσουμε σε αυτόν τη δόξα που οφείλεται στο όνομά του· και ας τον ευλογούμε που υπάρχει μια άλλη φωνή του εκτός από αυτήν την τρομερή, με την οποία ο Θεός μιλάει τώρα σε εμάς, ακόμη και η ήσυχη μικρή φωνή του ευαγγελίου του, ο τρόμος της οποίας δεν θα μας κάνει να φοβηθούμε. Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα τονίζοντας τη χάρη του Θεού προς τον λαό του. (3.) Στη βασιλεία της χάριτος. Εδώ η δόξα του λάμπει πιο φωτεινά, [1.] Στις προσκυνήσεις που λαμβάνει από τους υπηκόους αυτής της βασιλείας (εδ. 9). Στον ναό του, όπου οι άνθρωποι παρακολουθούν τις αποκαλύψεις του για τον εαυτό του και τον νου του και τον παρακολουθούν με τους ύμνους τους, ο καθένας μιλάει για τη δόξα του. Στον κόσμο κάθε άνθρωπος το βλέπει, ή τουλάχιστον μπορεί να το δει από μακριά (Ιώβ λστ΄ 25)· αλλά μόνο στον ναό, στην εκκλησία, μιλάει γι' αυτό προς τιμήν του. Όλα τα έργα του τον υμνούν (δηλαδή παρέχουν ύλη για ύμνο), αλλά μόνο οι άγιοί του τον ευλογούν, και μιλούν για τη δόξα των έργων του, Ψαλμ. ρμε΄ 10. [2.] Στις εύνοιες που παρέχει στους υπηκόους αυτής της βασιλείας, εδ. 11. Πρώτον, Θα τους προσόντα για την υπηρεσία του: Θα δώσει δύναμη στον λαό του, για να τους οχυρώσει ενάντια σε κάθε κακό έργο και να τους εφοδιάσει για κάθε καλό έργο· από αδυναμία θα γίνουν δυνατοί· μάλιστα, θα τελειοποιήσει τη δύναμη στην αδυναμία. Δεύτερον, Θα τους ενθαρρύνει στην υπηρεσία του: Θα ευλογήσει τον λαό του με ειρήνη. Η ειρήνη είναι ευλογία ανεκτίμητης αξίας, την οποία ο Θεός σχεδιάζει για όλο τον λαό του. Το έργο της δικαιοσύνης είναι ειρήνη (μεγάλη ειρήνη έχουν όσοι αγαπούν τον νόμο σου)· αλλά πολύ περισσότερο το στεφάνι της δικαιοσύνης: το τέλος της δικαιοσύνης είναι ειρήνη· είναι ατελείωτη ειρήνη. Όταν η βροντή της οργής του Θεού κάνει τους αμαρτωλούς να τρέμουν, οι άγιοι θα σηκώσουν τα κεφάλια τους με χαρά.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι μεταβαίνει στον Ψαλμό 30 περιγράφοντας το θέμα της ευχαριστίας. Αυτός είναι ψαλμός ευχαριστίας για τις μεγάλες απελευθερώσεις που ο Θεός είχε επιτελέσει για τον Δαβίδ, συνταχθείς με αφορμή την αφιέρωση του οίκου του από κέδρο, και ψαλλόταν σε αυτήν την ευσεβή τελετή, αν και δεν υπάρχει τίποτα σε αυτόν που να έχει ιδιαίτερη αναφορά σε αυτήν την περίσταση. Κάποιοι συλλέγουν από διάφορα χωρία στον ίδιο τον ψαλμό ότι συντάχθηκε κατά την ανάρρωσή του από μια επικίνδυνη κρίση ασθένειας, η οποία μπορεί να συνέβη περίπου την εποχή της αφιέρωσης του οίκου του. Ι. Εδώ υμνεί τον Θεό για τις απελευθερώσεις που είχε επιτελέσει για αυτόν, εδ. 1-3. ΙΙ. Καλεί και άλλους να τον υμνήσουν επίσης, και τους ενθαρρύνει να εμπιστευθούν σε αυτόν, εδ. 4, 5. ΙΙΙ. Κατηγορεί τον εαυτό του για την προηγούμενη ασφάλειά του, εδ. 6, 7. IV. Ανακαλεί τις προσευχές και τις παρακλήσεις που είχε κάνει στη θλίψη του, εδ. 8-10. Με αυτές διεγείρει τον εαυτό του να είναι πολύ ευγνώμων στον Θεό για την παρούσα παρήγορη αλλαγή, εδ. 11, 12. Καθώς ψάλλουμε αυτόν τον ψαλμό οφείλουμε να θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη οποιεσδήποτε παρόμοιες απελευθερώσεις επιτελέστηκαν για εμάς, για τις οποίες πρέπει να διεγείρουμε τον εαυτό μας να τον υμνήσουμε και με τις οποίες πρέπει να δεσμευθούμε να εξαρτηθούμε από αυτόν.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας η φωνή του Κυρίου βροντάει αυτή τη στιγμή, και πώς θα απαντήσετε με δόξα; Πώς η εύνοια του Θεού μετέτρεψε μια νύχτα κλαυθμού σε πρωινή χαρά για εσάς πρόσφατα; Με ποιους τρόπους μπορείτε να αφιερώσετε τις παρούσες συνθήκες σας εκ νέου στον Κύριο που κάθεται Βασιλέας αιώνια;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε δόξης καὶ δυνάμεως, ἀποδίδομεν τῷ ὀνόματί σου τὴν τιμὴν τὴν πρέπουσαν τῇ μεγαλειότητί σου, καθὼς ἡ φωνή σου βροντᾷ ἐπὶ τῶν ὑδάτων καὶ σείει τὴν ἔρημον. Χάρισον ἡμῖν δύναμιν νὰ σταθῶμεν ἀκλόνητοι ἐν πάσῃ θυέλλῃ καὶ τὴν εἰρήνην τὴν πρέπουσαν ἐκ τῆς κυριαρχικῆς σου χάριτος μόνον. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἡσύχασον τὰς καρδίας ἡμῶν νὰ ἀναπαυθῶμεν ἐν τῇ αἰωνίᾳ σου βασιλείᾳ καὶ τῇ βεβαίᾳ ἐλπίδι τῆς ἀποκαταστάσεως ἣν ὑπέσχου. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →