Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο
Δευτερονόμιο 33-34 — με τον Μπάρνς
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα ανοίγουμε τις Σημειώσεις στην Αγία Γραφή του Άλμπερτ Μπάρνς για τα τελευταία κεφάλαια του Δευτερονόμιου. Ο Μπάρνς μας καθοδηγεί μέσα από την αποχαιρετιστήρια ευλογία του Μωυσή προς τις φυλές και την επίσημη αφήγηση του θανάτου του στο Νεβώ. Η προσεκτική ερμηνεία του αναδεικνύει τόσο τις υποσχέσεις της διαθήκης όσο και τη μοναδική θέση του Μωυσή στην ιστορία του Ισραήλ. Καθώς ακούμε, ας διεγείρει το Πνεύμα τις καρδιές μας ώστε να δεχθούμε αυτά τα αρχαία λόγια με φρέσκια πίστη και ευγνωμοσύνη για τον Θεό που τηρεί τον λόγο Του στον λαό Του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα το Δευτερονόμιο 33 και 34 με πνεύμα ευλάβειας. Ακούστε τις ευλογίες που λέγονται για κάθε φυλή και το ήσυχο τέλος της επίγειας διακονίας του Μωυσή. Ζητήστε από τον Κύριο να ανοίξει τα αυτιά σας στο έλεος που στεφανώνει την πιστότητα του Ισραήλ και στο μυστήριο που περιβάλλει τον δούλο που μίλησε με τον Θεό πρόσωπο προς πρόσωπο.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μπάρνς ξεκινά αντιπαραβάλλοντας τον τόνο αυτού του κεφαλαίου με το Άσμα του προηγούμενου κεφαλαίου.
Αυτό το κεφάλαιο, σε έντονη αντίθεση με το προηγούμενο, διαπνέεται από τόνο ευτυχούς οιωνού· και η πλήρης απουσία προειδοποίησης και ελέγχου έχει ορθώς σημειωθεί ως ένδειξη ότι ο Μωυσής εδώ μιλά για τον ιδανικό Ισραήλ, για τον λαό του Θεού όπως θα μπορούσε και θα ήταν αν δεν υπήρχε η πείσμων στάση τους, παρά για το τι θα ήταν στην πραγματικότητα η μοίρα και η τύχη των δώδεκα φυλών. Όπως το Άσμα παρουσιάζει τις συμφορές με τις οποίες η δικαιοσύνη του Θεού θα επισκεφθεί την πτώση του Ισραήλ, έτσι και η Ευλογία περιγράφει τη δόξα και το μεγαλείο που θα στεφάνωνε από το έλεός Του την πιστότητα του Ισραήλ. Το Άσμα και η Ευλογία είναι επομένως αντίστοιχα και αμοιβαίως συμπληρωματικά. Η μορφή στην οποία ρίχνεται η Ευλογία δείχνει τις επιμέρους φυλές να συνεργάζονται, η καθεμία σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις περιστάσεις της, για την εκπλήρωση της εθνικής αποστολής.Ο Μπάρνς εξετάζει στη συνέχεια την ευλογία που δόθηκε στον Ρουβήν και την αξιοσημείωτη παράλειψη του Συμεών.
Στίχος 6. Ας μη γίνει ολιγάριθμος ο λαός του — κυριολεκτικά «αριθμός», δηλαδή «μικρός αριθμός», τέτοιος που να μπορεί εύκολα να μετρηθεί (συγκρίνετε τη σημείωση Γένεσις 34:30). Ενώ ο στίχος υπόσχεται ότι η φυλή θα διαρκέσει και θα ευημερήσει, ωστόσο διατυπώνεται έτσι ώστε να φέρει μαζί της και προειδοποίηση. Οι Ρουβηνίτες, απασχολημένοι με τα κοπάδια και τα ζώα τους, φαίνεται ότι λίγο μετά τις ημέρες του Ιησού του Ναυή έχασαν την πρώιμη ενεργητικότητά τους, ώστε σε μεταγενέστερους χρόνους οι αριθμοί τους, ακόμη και όταν μετρήθηκαν μαζί με τους Γαδίτες και το μισό του Μανασσή, ήταν λιγότεροι από εκείνους των Ρουβηνιτών μόνο στην απογραφή των Αριθμών 1:0 (Συγκρίνετε Α' Παραλειπομένων 5:18 με Αριθμοί 1:20.) Δεν αναδείχθηκε κριτής, προφήτης ή εθνικός ήρωας από αυτή τη φυλή. Η φυλή του Συμεών, που σύμφωνα με τη σειρά γέννησης θα ερχόταν επόμενη, δεν ονομάζεται εδώ. Αυτή η παράλειψη εξηγείται με αναφορά στα λόγια του Ιακώβ σχετικά με τον Συμεών Γένεσις 49:7. Αυτή η φυλή μαζί με τον Λευί επρόκειτο να «διασκορπιστεί στον Ισραήλ». Η εκπλήρωση αυτής της προφητείας στην περίπτωση του Λευί διευθετήθηκε έτσι ώστε να φέρει μαζί της τιμή και ευλογία· αλλά δεν δόθηκε τέτοια αντιστροφή της τιμωρίας στον Συμεών. Αντίθετα, αυτή η τελευταία φυλή πρόσθεσε νέες αμαρτίες σε εκείνες που κατήγγειλε ο Ιακώβ (συγκρίνετε τη σημείωση Αριθμοί 26:5). Συνεπώς, αν και πολύ πολυάριθμη κατά την Έξοδο, είχε μειωθεί εκπληκτικά πριν από τον θάνατο του Μωυσή (συγκρίνετε Αριθμοί 1:22-23 με Αριθμοί 26:12-14)· και τελικά βρήκε έδαφος επαρκές για τις ανάγκες της εντός των ορίων άλλης φυλής, του Ιούδα. Συγκρίνετε Ιησούς του Ναυή 19:2-9.Ο Μπάρνς στη συνέχεια τονίζει την πιστότητα που έδειξε η φυλή του Λευί σε κρίσιμες στιγμές στην έρημο.
Στίχος 8. Ο άγιός σου — δηλαδή ο Λευί, θεωρούμενος ως ο εκπρόσωπος όλου του ιερατικού και λευιτικού γένους που προήλθε από αυτόν. Η αντίθεση μεταξύ του τόνου αυτού του χωρίου και εκείνου της Γένεσις 49:5-7 είναι αξιοσημείωτη. Αν και η πρόβλεψη του Ιακώβ σχετικά με τη διασπορά αυτής της φυλής παρέμεινε ισχυρή, ωστόσο διευθετήθηκε έτσι ώστε να καταλήξει σε τιμή και ανταμοιβή. Η ανάκτηση της εύνοιας του Θεού οφείλεται στην πιστότητα με την οποία ο Μωυσής και ο Ααρών, που προέρχονταν από αυτή τη φυλή, υπηρέτησαν τον Θεό στα υψηλά τους αξιώματα· και στον ζήλο και την σταθερότητα που επέδειξαν εξέχοντα πρόσωπα της φυλής (π.χ. ο Φινεές, Αριθμοί 25:11 κ.εξ.) και η ίδια η φυλή στο σύνολό της (συγκρίνετε Έξοδος 32:26) σε κρίσιμες περιστάσεις υποστηρίζοντας τους ηγέτες του λαού. Οι ίδιοι λόγοι οδήγησαν στην επιλογή του Λευί για την ειδική υπηρεσία του Θεού στο αγιαστήριο (Δευτερονόμιο 10:8 κ.εξ. και Αριθμοί 8:5 κ.εξ.)· και για το έργο της διδασκαλίας των αδελφών τους στη γνώση του Νόμου. Τα γεγονότα στη Μασσά και στη Μεριβά, το ένα που συνέβη στην αρχή, το άλλο προς το τέλος της σαραντάχρονης περιπλάνησης, χρησιμεύουν για να αντιπροσωπεύσουν όλη τη σειρά των δοκιμασιών με τις οποίες ο Θεός δοκίμασε και άσκησε την πίστη και την υπακοή αυτής της εκλεκτής φυλής.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μπάρνς στοχάζεται στον κρυμμένο τάφο του Μωυσή και στη δυνατότητα της μετάθεσής του.
Στίχος 6. Κανείς δεν γνωρίζει τον τάφο του — Δύσκολα, μήπως ο τάφος του Μωυσή γίνει αντικείμενο δεισιδαιμονικής τιμής, επειδή οι Ιουδαίοι δεν ήταν επιρρεπείς σε αυτό το ιδιαίτερο είδος πλάνης. Έχοντας κατά νου την εμφάνιση του Μωυσή στη Μεταμόρφωση Ματθαίος 17:1-10, και όσα λέγονται από τον Ιούδα Ιούδας 1:9, μπορούμε να εικάσουμε ότι ο Μωυσής μετά τον θάνατο πέρασε στην ίδια κατάσταση με τον Ενώχ και τον Ηλία· και ότι ο τάφος του δεν μπορούσε να βρεθεί επειδή μετατέθηκε σύντομα από αυτόν.Ο Μπάρνς ολοκληρώνει υπογραμμίζοντας το μοναδικό προφητικό αξίωμα του Μωυσή μεταξύ του λαού του Ισραήλ.
Στίχος 10. Δεν αναδείχθηκε προφήτης έκτοτε στον Ισραήλ — Λόγια σαν αυτά μπορούν να έχουν γραφτεί μόνο κάποιο διάστημα, αλλά όχι απαραίτητα πολύ καιρό, μετά τον θάνατο του Μωυσή. Αναφέρονται πιο ιδιαίτερα στα θαύματα που έγιναν από το χέρι του Μωυσή κατά την έξοδο και στην έρημο· και απλώς επαναλαμβάνουν τη διακήρυξη του ίδιου του Θεού (Αριθμοί 12:6 κ.εξ.). Μπορούν εύλογα να αποδοθούν σε κάποιον από τους διαδόχους του Μωυσή, γράφοντας ίσως λίγο μετά την εγκατάσταση του λαού στη Χαναάν.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς διαμορφώνει η αντίθεση μεταξύ του Άσματος και της Ευλογίας την άποψή σας για τη δικαιοσύνη και το έλεος του Θεού; Με ποιους τρόπους η πιστότητα του Λευί σας προκαλεί να σταθείτε στερεοί στην ίδια σας την κλήση; Τι σας διδάσκει η μοναδικότητα του Μωυσή σχετικά με την ακρόαση του μεγαλύτερου Προφήτη που έχει τώρα έρθει;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Θεὲ τῆς χάριτος, καθὼς συλλογιζόμεθα τὰς εὐλογίας τὰς ὁποίας ἐλάλησεν ὁ Μωυσῆς ἐπὶ τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ, Σε παρακαλοῦμεν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου νὰ τὰς καταστήσῃς ζώσας ὑποσχέσεις διὰ τὴν Ἐκκλησίαν Σου, φυλάττοντας ἡμᾶς ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας αἱ ὁποῖαι ἐλύπησαν τὸν Ῥουβὴν καὶ τὸν Συμεών, καὶ ἐγείροντας ἐν ἡμῖν τὸν ἅγιον ζῆλον ὁ ὁποῖος ἐχαρακτήρισε τὸν Λευΐ. Σκέπασον ἡμᾶς ἐν τῷ καταφυγίῳ τῶν αἰωνίων Σου βραχιόνων καὶ χάρισον νὰ ἀτενίσωμεν μίαν ἡμέραν τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας μὲ ὀφθαλμοὺς πίστεως τελειωμένους ἐν Χριστῷ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →