← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιερεμίας

Ιερεμίας 45-46 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ιερεμίας 45-46Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στα κεφάλαια 45 και 46 του Ιερεμία προσφέρει μια διεισδυτική ματιά στις προσωπικές συναλλαγές του προφήτη με τον γραμματέα του Βαρούχ και τον θείο λόγο κατά της Αιγύπτου. Ο Καλβίνος παρακολουθεί προσεκτικά πώς ο Θεός αντιμετωπίζει την ανθρώπινη αδυναμία ακόμη και σε πιστούς υπηρέτες ενώ κηρύττει κρίση στα έθνη. Η έκθεσή του τονίζει τόσο τη σοβαρότητα της θείας επίπληξης όσο και το εκπληκτικό έλεος που επεκτείνεται εν μέσω ευρείας καταστροφής. Μέσα από αυτά τα κεφάλαια ο Καλβίνος δείχνει τη συνέπεια των σκοπών του Θεού σε προσωπικές και πολιτικές σφαίρες. Το σημερινό μάθημα μας καλεί να καθίσουμε με τις γνώσεις του Καλβίνου σχετικά με τον φόβο, την κλήση και τη δύναμη του Θεού πάνω σε κάθε σάρκα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 45 και 46 του Ιερεμία αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τον προσωπικό λόγο που απευθύνεται στον Βαρούχ εν μέσω εθνικής αναταραχής και τον χρησμό κατά του στρατού του Φαραώ. Αφήστε την αντίθεση μεταξύ ατομικού άγχους και κοσμικής κρίσης να διαμορφώσει την ακρόασή σας. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για την έκθεση του Καλβίνου σε αυτά τα χωρία.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει θέτοντας το ιστορικό και λογοτεχνικό πλαίσιο για την ειδική προφητεία προς τον Βαρούχ. Εδώ μας λέγεται μια ειδική προφητεία σχετικά με τον Βαρούχ, ο οποίος, όπως γνωρίζουμε, ήταν ο γραμματέας του προφήτη, και όχι μόνο γραμματέας ή αμανουένσης του, αλλά και μαθητής του. Και εδώ ο Ιερεμίας αφηγείται ότι αυτός επιπλήχθηκε σοβαρά και αυστηρά, επειδή δεν έδειξε νου αρκετά σταθερό, όταν επρόκειτο να γραφεί το βιβλίο που αναφέρεται στο κεφάλαιο τριάντα έξι. Μερικοί νομίζουν ότι υπήρχε δίκαιος λόγος για τη λύπη του, επειδή ο Ιερεμίας δήλωσε ότι η καταστροφή της πόλης και του λαού ήταν κοντά. Τότε νομίζουν ότι ο Βαρούχ ήταν ανήσυχος, μάλιστα καταπιεσμένος από λύπη όταν άκουσε ότι τόσο φοβερή κρίση του Θεού ήταν κοντά· γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θεωρούσε την πατρίδα του με πρέπουσα αφοσίωση, και ότι ήταν φροντισμένος για τη λατρεία του Θεού, και για την ασφάλεια του λαού τον οποίο ο Θεός είχε εκλέξει από όλα τα έθνη, και υιοθετήσει. Αλλά όπως θα δούμε αργότερα, αυτός κοίταζε μάλλον τον εαυτό του, και οδηγήθηκε σε λύπη και θλίψη για δικό του λογαριασμό· και γι' αυτό επιπλήχθηκε αυστηρά από τον προφήτη. Άλλοι προβάλλουν μια εξήγηση καθόλου ικανοποιητική, ότι αυτός επιθυμούσε το χάρισμα της προφητείας, όταν είδε ότι ο Ιερεμίας πρόφερε, σαν από ψηλά, λόγια τόσο βαρυσήμαντα, και ήταν το όργανο του Αγίου Πνεύματος, σαν να ασκούσε ουράνια κρίση. Τότε νομίζουν ότι ο Βαρούχ διεγέρθηκε από μάταιη επιθυμία για το προφητικό αξίωμα, και ότι επιπλήχθηκε επειδή ανέλαβε περισσότερα από ό,τι ήταν σωστό. Αλλά αυτή η επινόηση, όπως έχω ήδη πει, δεν έχει τίποτα να την υποστηρίξει. Ο Καλβίνος εξηγεί στη συνέχεια την άμεση αφορμή του φόβου του Βαρούχ και τον λόγο για τη θεία επίπληξη. Δεν αμφιβάλλω, λοιπόν, ότι αυτός φοβήθηκε κίνδυνο για τον εαυτό του, επειδή το μήνυμα που ο προφήτης του είχε αναθέσει ήταν πολύ δυσάρεστο. Διότι βλέπουμε στο κεφάλαιο στο οποίο αναφέρθηκα, ότι ο προφήτης δεν πήγε στον βασιλιά, αλλά υπαγόρευσε τα περιεχόμενα του βιβλίου, και το έδωσε στον Βαρούχ. Όταν, λοιπόν, είδε ότι δεν μπορούσε να εκπληρώσει το καθήκον του χωρίς κίνδυνο, άρχισε να παραπονιέται και να γογγύζει· και γι' αυτό ο προφήτης, με εντολή του Θεού, επιπλήξε την αδυναμία του. Το νόημα λοιπόν είναι, ότι ο Βαρούχ, καθώς φοβόταν για τη ζωή του, επηρεάστηκε με υπερβολική λύπη, ώστε να επιθυμεί να απαλλαγεί από κάθε ταραχή, και ότι ο Θεός προσβλήθηκε από αυτόν τον ακραίο φόβο, και έδωσε εντολή στον προφήτη του να επιπλήξει τον Βαρούχ, όπως άξιζε. Ας έρθουμε τώρα στις λέξεις. Ο Καλβίνος στη συνέχεια ξεδιπλώνει τα ίδια τα λόγια της επίπληξης που παραδόθηκαν στον Βαρούχ. Η προφητεία εκφράζεται αργότερα πιο καθαρά, Έτσι λέει ο Ιεχωβά για τον Βαρούχ. Ο προφήτης τον πλησιάζει και τον προσφωνεί, για να γεμίσει τον νου του με ιερό φόβο, για να διορθώσει εκείνον τον αμαρτωλό φόβο, από τον οποίο εμποδιζόταν να υπηρετεί τον Θεό με ζήλο. Είπες, η αιτία της επίπληξης εκφράζεται -- είπες, Αλίμονο σε μένα τώρα! γιατί ο Ιεχωβά πρόσθεσε θλίψη στη λύπη μου. Ο Βαρούχ αναμφίβολα επιθυμούσε να αποσυρθεί από το αξίωμά του, όπως συμβαίνει με εκείνους που πιέζονται υπερβολικά, όταν βρίσκουν ότι δεν είναι ικανοί για το έργο τους· ζητούν κρυψώνες και γίνονται φυγάδες. Τέτοιο λοιπόν ήταν το συναίσθημα του Βαρούχ όταν είπε, Αλίμονο σε μένα τώρα! Ήταν ιδιαίτερα τιμητικό να είναι γραμματέας σε έναν προφήτη, γιατί ήταν το ίδιο πράγμα σαν να λάμβανε λόγια από το στόμα αγγέλου. Ήταν τότε ανάξιο και επαίσχυντο για τον άγιο υπηρέτη του Θεού να παραπονιέται για τη δική του δυστυχία, ενώ όμως ήταν απόδειξη ιδιαίτερης εύνοιας, ότι ο Θεός είχε ευαρεστηθεί να τον εκλέξει για τέτοιο αξίωμα. Εδώ λοιπόν καταδικάζεται η αχαριστία του Βαρούχ, όταν αναφώνησε ότι ήταν δυστυχής, ενώ όμως έπρεπε να θεωρεί ιδιαίτερη ευτυχία, ότι ο Θεός τον είχε καλέσει σε εκείνο το έργο. Ο Καλβίνος ολοκληρώνει το τμήμα δείχνοντας πώς ο Θεός μετριάζει την κρίση με λόγο διατήρησης για τον Βαρούχ. Αλλά καθώς ο Βαρούχ μπορούσε ακόμη να κολακεύεται, αυτός αμέσως τον συγκρατεί· Μην επιζητάς, λέει, γιατί γνωρίζουμε πώς οι άνθρωποι από αγάπη προς τον εαυτό τους ζητούν τη δική τους επιείκεια. Για να μην επιμείνει ο Βαρούχ στην πορεία του, ο Θεός βάζει φρένο σε όλα τα φιλόδοξα αισθήματά του· Μην επιζητάς, λέει. Στη συνέχεια προσθέτει έδαφος παρηγοριάς. Ο Βαρούχ έχει μέχρι τώρα επιπληχθεί αυστηρά, όπως άξιζε, για την αυτο-επιείκειά του· αλλά ο Θεός τώρα τον συγχωρεί, και προσθέτει μια παρηγοριά που θα μπορούσε εν μέρει να ανακουφίσει τη λύπη του· Διότι ιδού, λέει, θα φέρω κακό σε κάθε σάρκα, και θα δώσω σε σένα τη ζωή σου για λάφυρο σε όλα τα μέρη όπου πηγαίνεις. Εδώ ο Θεός απαλλάσσει τον Βαρούχ από εκείνον τον οδυνηρό φόβο από τον οποίο είχε εξασθενήσει, ώστε να μην κατέχει κατάλληλη σταθερότητα για το έργο του. Λέει λοιπόν, 'Μη φοβάσαι, γιατί η ζωή σου θα είναι ασφαλής για σένα ενώ όλοι γύρω σου καταστρέφονται.' Ο Βαρούχ νόμιζε ότι θα χανόταν ενώ ο λαός ήταν ασφαλής και ασφαλισμένος· αλλά ο Θεός δηλώνει ότι κανείς από τον λαό δεν θα ήταν ασφαλής, και ότι αυτός θα διατηρούνταν με ασφάλεια ενώ όλοι οι υπόλοιποι χάνονταν.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος αναλογίζεται τη συνεχιζόμενη ανάγκη για νέα χάρη όταν η προηγούμενη τόλμη αρχίζει να αποτυγχάνει. Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι ο Βαρούχ δεν υποχώρησε αμέσως στην πρώτη σύγκρουση, όπως κάνουν οι οκνηροί άνθρωποι· αλλά ότι ταλαντεύτηκε στη μέση της πορείας του. Και αυτό πρέπει να παρατηρηθεί προσεκτικά· γιατί εκείνοι που έχουν κάποτε εκτελέσει με θάρρος το αξίωμά τους, νομίζουν ότι είναι προικισμένοι με αγγελική σταθερότητα. Εξ ου και προκύπτει ότι αγνοούν τολμηρά όλους τους κινδύνους, επειδή πιστεύουν ότι είναι ανίκητοι. Αλλά βλέπουμε ότι ο Βαρούχ ήταν για ένα διάστημα ζηλωτής και θαρραλέος υπηρέτης του Θεού· αλλά όταν δεν φαινόταν τέλος, άρχισε να λιποψυχεί. Ας μάθουμε λοιπόν να καταφεύγουμε συνεχώς στον Θεό και να ζητούμε από αυτόν νέα αύξηση χάριτος, ώστε να μας στηρίζει με τη δύναμη του Πνεύματός του, και να μας εγείρει, όταν πέσουμε, γιατί αλλιώς δεν μπορούμε παρά να πέφτουμε κάθε στιγμή, ακόμη και όταν η πορεία μας φαίνεται ένδοξη· αλλά ας μάθουμε, έχοντας επίγνωση των αδυναμιών μας, να ζητούμε από τον Κύριο να μας κρατά και να απλώνει το χέρι του σε εμάς κάθε ημέρα. Αυτό είναι που πρέπει να παρατηρήσουμε στο παράδειγμα του Βαρούχ, όταν λέει, ότι θλίψη προστέθηκε στη λύπη του.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στην τρέχουσα κλήση σας αισθάνεστε τον ίδιο αυτοπροστατευτικό φόβο που εξέφρασε ο Βαρούχ; Πώς ο λόγος του Θεού προς τον Βαρούχ αμφισβητεί κάθε τάση να εκτιμάτε τη δική σας ασφάλεια πάνω από τους ευρύτερους σκοπούς του Θεού; Με ποιους τρόπους μπορεί να χρειαστεί να ζητήσετε εκ νέου τη στηρίζουσα δύναμη του Πνεύματος σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Δεσπότα, ὁ λαλήσας τῷ Βαρούχ ἐν μέσῳ τῶν κρίσεων τῶν ἐπαγγελθεισῶν ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον καὶ τὰ ἔθνη, στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς χάριτος τῆς διαθήκης σου, ἵνα δεχώμεθα καὶ τὸν ἔλεγχόν σου καὶ τὴν διατηροῦσάν σου ἔλεον ἀναντιρρήτως. Στήριξον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐπὶ τῆς ἀμεταβλήτου σου κυριαρχίας, ἵνα μὴ ἀποκάμνωμεν ὅταν ἡ ὁδὸς εἶναι μακρά, ἀλλὰ σὲ λατρεύωμεν πιστῶς, ἐμπιστευόμενοι ὅτι μόνος σὺ καθορίζεις τὴν ἄνοδον καὶ τὴν πτῶσιν πάσης βασιλείας. Ἐνίσχυσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου νὰ ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ ὑποσχέσει ὅτι αἱ ζωαὶ ἡμῶν κέκρυνται ἐν τῇ χειρί σου μέχρι τῆς ἡμέρας τῆς τεταγμένης σου ἀπολυτρώσεως. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →