← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί

Αριθμοί 19-20 — με τον Barnes

Αριθμοί 19-20Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στην σαφή ερμηνευτική παράδοση του αμερικανικού ευαγγελικού πρεσβυτεριανισμού, στρεφόμαστε σήμερα στις Σημειώσεις επί της Βίβλου του Άλμπερτ Μπάρνς για καθοδήγηση διαμέσου των Αριθμών 19-20. Τα κεφάλαια αυτά παρουσιάζουν το διάταγμα της ερυθράς δαμάλεως και τα τελικά γεγονότα της πορείας του Ισραήλ στην έρημο, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας των πρώτων ηγετών του. Η προσεκτική έκθεση του Μπάρνς βοηθεί την εκκλησία να αναγνώσει αυτά τα αρχαία διατάγματα και αφηγήσεις με ευλάβεια, ιχνηλατώντας τη θέση τους εντός της όλης βουλής του Θεού και τη μαρτυρία τους στην αγιότητά Του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με καρδιές προετοιμασμένες από το Πνεύμα, ας αναγνώσουμε τα κεφάλαια 19 και 20 των Αριθμών. Προσέξτε το διάταγμα της ερυθράς δαμάλεως, το επαναλαμβανόμενο θέμα της μολύνσεως από τον θάνατο, το παράπονο του λαού στην Καδής, και την επίσημη κρίση που εκδόθηκε κατά του Μωυσή και του Ααρών. Ας δώσει ο Κύριος κατανόηση καθώς ακούγεται ο Λόγος Του.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μπάρνς ανοίγει ιχνηλατώντας την αρχή της μολύνσεως από τον θάνατο στις αρχαιότερες γραφικές και παραδοσιακές ρίζες της. Στίχος 1. Η αρχή ότι ο θάνατος και όλα όσα σχετίζονται με αυτόν, ως εκδήλωση και αποτέλεσμα της αμαρτίας Γένεσις 2:17, είναι μολυσματικά, και έτσι οδηγούν σε διακοπή της ζωντανής σχέσεως μεταξύ του Θεού και του λαού Του, δεν εισάγεται τώρα για πρώτη φορά, ούτε είναι καθόλου ιδιόμορφη του μωσαϊκού νόμου. Αντιθέτως, ήταν παραδοσιακή μεταξύ των Ισραηλιτών από τους αρχαιότερους χρόνους, υποτίθεται σε διάφορες διατάξεις που έγιναν ήδη (συγκρίνετε Αριθμοί 5:2· Αριθμοί 9:6 κ.εξ.· Λευιτικόν 10:1, 10:7· Λευιτικόν 11:8, 11:11, 11:24· Λευιτικόν 21:1 κ.εξ.), και είναι ανιχνεύσιμη σε διάφορες μορφές μεταξύ πολλών εθνών, αρχαίων και νεωτέρων. Ο Μωυσής υιοθέτησε, εδώ όπως και αλλού, υφιστάμενα και αρχαία έθιμα, με σημαντικές προσθήκες, ως βοηθήματα στην πνευματική εκπαίδευση του λαού του. Το διάταγμα δόθηκε πιθανώς αυτή την εποχή επειδή η πληγή που συνέβη Αριθμοί 16:46-50 σχετικά με το ζήτημα του Κορέ είχε διαδώσει τη μόλυνση του θανάτου τόσο ευρέως διαμέσου του στρατοπέδου ώστε να φαίνεται ότι απαιτούνται ειδικά μέτρα καθαρισμού, ιδιαίτερα καθώς οι θάνατοι δι' αυτής ήταν με εξαιρετικό τρόπο η ποινή της αμαρτίας. Στη συνέχεια εκθέτει τις απαιτήσεις για την ερυθρά δάμαλη και την επιλογή της. Στίχος 2. Μία ερυθρά δάμαλη - Ερυθρά, για να σκιαγραφήσει το επίγειο σώμα του ανθρώπου, όπως και το όνομα Αδάμ φέρει υπαινιγμό στην ερυθρά γη από την οποία πλάσθηκε το σώμα του ανθρώπου. Άσπιλη, στην οποία δεν υπάρχει ελάττωμα - Όπως με τις προσφορές για αμαρτία γενικώς Λευιτικόν 4:3. Επί της οποίας δεν ήλθε ποτέ ζυγός - Έτσι εδώ και αλλού (βλ. τις παραπομπές στο περιθώριο), στην περίπτωση θηλυκών θυμάτων. Ο Μπάρνς στη συνέχεια εφιστά την προσοχή στη θέση της θυσίας έξω από το στρατόπεδο. Στίχος 3. Το έργο θα απαιτούσε αναγκαστικώς ιερέα· όμως καθώς το καθιστούσε ακάθαρτο για την ημέρα Αριθμοί 19:22, ο αρχιερέας απαλλάχθηκε από την εκτέλεσή του. Έξω από το στρατόπεδο - Η μόλυνση θεωρείτο ότι μεταφερόταν στο θύμα που επρόκειτο να προσφερθεί για την απομάκρυνσή της. Υπό αυτές τις συνθήκες το θύμα, όπως και τα ίδια τα μολυσμένα πρόσωπα, θα απομακρυνόταν έξω από το στρατόπεδο. Η ιδιαίτερη μόλυνση που επρόκειτο να θεραπευθεί από αυτό το διάταγμα ήταν η έμμεση εκείνη που προέκυπτε από επαφή με σημεία και εκδηλώσεις αμαρτίας, όχι η άμεση και προσωπική που προκύπτει από πραγματική διάπραξη αμαρτίας. Έτσι και ο αναμάρτητος αντίτυπος έπρεπε να φέρει τον ονειδισμό της συναναστροφής με αμαρτωλούς Λουκάς 5:30· Λουκάς 15:2. Και όπως η ερυθρά δάμαλη εκδιώχθηκε από τα όρια του στρατοπέδου, έτσι και ο Σωτήρας αποκόπηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της ζωής Του από την κοινωνία των κυρίων εκπροσώπων της θεοκρατίας, και θανατώθηκε έξω από την Ιερουσαλήμ μεταξύ δύο ληστών. Συγκρίνετε Εβραίους 13:11-12. Για τα γεγονότα στην Καδής καταγράφει την θεία εντολή σχετικά με τη ράβδο. Στίχος 8. Λάβε τη ράβδο - Εκείνη με την οποία είχαν επιτελεσθεί τα θαύματα στην Αίγυπτο (Έξοδος 7:8 κ.εξ.· Έξοδος 7:19 κ.εξ.· Έξοδος 8:5 κ.εξ., κ.λπ.), και η οποία είχε χρησιμοποιηθεί σε παρόμοια περίπτωση στη Ρεφιδίμ (Έξοδος 17:5 εξής). Αυτή η ράβδος, ως μνημείο τόσων πολλών θείων επεμβάσεων, ήταν φυσικά αποθηκευμένη στη σκηνή, και κατά συνέπεια Αριθμοί 20:9 περιγράφεται τώρα ως ληφθείσα από τον Μωυσή «από ενώπιον του Κυρίου».
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Για την αμαρτία του Μωυσή και του Ααρών, ο Μπάρνς τονίζει την αποτυχία να αγιάσουν τον Κύριο ενώπιον του Ισραήλ. Στίχοι 11-12. Η εντολή Αριθμοί 20:8 ήταν «Λαλήσατε προς την πέτραν». Η πράξη της ραβδισμού, και ιδιαίτερα με δύο πληγές, δείχνει βίαιη εκνευρισμό εκ μέρους του Μωυσή· όπως και ο απρεπής τρόπος προσφωνήσεώς του προς τον λαό: «Ακούσατε τώρα, σεις οι στασιασταί». Η μορφή επίσης της ερωτήσεως, «μήπως ημείς, κ.λπ.», κατευθύνει τον λαό όχι, όπως έπρεπε να γίνει, προς τον Θεό ως απελευθερωτή τους, αλλά προς τον Μωυσή και τον Ααρών προσωπικώς. Πράγματι ο πιστός δούλος του Θεού, εξαντλημένος από τις επαναλαμβανόμενες διαστροφές του λαού, καταρρέει· και κατά την πραγματική εκπλήρωση του καθήκοντός του ως αντιπροσώπου του Θεού ενώπιον του Ισραήλ, ενεργεί ανάξια της μεγάλης αποστολής που του εμπιστεύθηκε. Έτσι, ο Μωυσής δεν «ηγίασε τον Θεόν ενώπιον των υιών Ισραήλ». Ο Ααρών θα μπορούσε να είχε ελέγξει τα άκρατα λόγια και έργα του Μωυσή, και δεν το έπραξε. Γι' αυτό ο Θεός τιμωρεί και τους δύο αποσύροντάς τους από το έργο τους για Αυτόν, και παραδίδοντας την εκπλήρωσή του σε άλλον. Καταλήγει σημειώνοντας πώς ο Θεός δικαίωσε την ιδία Του αγιότητα στα ύδατα της Μεριβά. Στίχος 13. Το ύδωρ της Μεριβά - δηλ. «Στάσεως». Ο τόπος ονομάζεται «Μεριβά εν Καδή» Αριθμοί 27:14, και «Μεριβά-Καδής» Δευτερονόμιον 32:51, για να διακριθεί από τη «Μεριβά» της Εξόδου 17:2 κ.εξ. Και ηγιάσθη εν αυτοίς - Υπαινιγμός αναμφιβόλως στο όνομα «Καδής» (άγιος), το οποίο μολονότι δεν αποδόθηκε τώρα, απέκτησε νέα σημασία από το γεγονός ότι ο Θεός εδώ δικαίωσε την ιδία Του αγιότητα, τιμωρώντας τον Μωυσή και τον Ααρών που είχαν παραβεί αυτήν.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

Πώς η πραγματικότητα της μολύνσεως από τον θάνατο διαμορφώνει την καθημερινή μας πορεία με τον ζώντα Θεό; Με ποιους τρόπους η αφήγηση του Μωυσή και του Ααρών μας προειδοποιεί να μην αφήνουμε τον εκνευρισμό να εκτοπίσει την πιστή υπακοή; Πού βλέπουμε τον Κύριο να αγιάζει το όνομά Του ακόμη και όταν οι δούλοι Του σφάλλουν;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἱστάμεθα ἐν δέει τῆς τελείας ἁγιότητός Σου τῆς φανερωθείσης ἐν τοῖς νόμοις τοῦ καθαρισμοῦ, διότι μόνον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ δύναται νὰ καθαρίσῃ ἡμᾶς ἀπὸ τὸν μολυσμὸν τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Κράτησον ἡμᾶς μακρὰν ἀπὸ τὴν ἰδιογνωμίαν, ἡ ὁποία Σὲ ἠτίμασεν ἐν τῇ Μεριβᾷ, καὶ διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἐνδυνάμωσον ἡμᾶς νὰ ἁγιάζωμεν τὸ ὄνομά Σου ἐν παντὶ λόγῳ καὶ ἔργῳ. Χάρισον εἰς τὴν ἐκκλησίαν Σου ταπεινὴν ἐξάρτησιν ἐπὶ τῆς χάριτός Σου μόνον, ἵνα περιπατῶμεν ἐνώπιόν Σου ἐν εὐλαβεῖ ὑπακοῇ. Ἀμήν.

Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →