← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Τοβίτ

Τωβίτ 13-14 — Eterniseed (Καθολικό με δευτεροκανόνια)

Τοβίτ 13-14Eterniseed Original — Φωνή Καθολική22 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Τα δέκατο τρίτο και δέκατο τέταρτο κεφάλαια του Τωβίτ ολοκληρώνουν το βιβλίο με έναν ύμνο αίνου που τίθεται στα χείλη του αποκαταστημένου πατριάρχη, και με μια τελική προτροπή στην οποία ο Τωβίτ μιλά προφητικά για την καταστροφή και την ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ. Η Εκκλησία διαβάζει αυτά τα κεφάλαια με ιδιαίτερη ευλάβεια, διότι ο ύμνος του Τωβίτ γίνεται ένας από τους μεγάλους δευτεροκανονικούς ψαλμούς που έχει θρέψει τη χριστιανική προσευχή διαμέσου των αιώνων, και το προφητικό όραμα της Νέας Ιερουσαλήμ προτυπώνει την ουράνια πόλη που αποκαλύπτεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Ο θάνατος του Τωβίτ σε μεγάλη ηλικία, περιτριγυρισμένος από τα παιδιά και τα εγγόνια του και εν ειρήνη των δικαίων, παρουσιάζει στους πιστούς ένα πρότυπο του αγίου θανάτου για τον οποίο η Εκκλησία προσεύχεται στις αρχαίες της λιτανείες. Το βιβλίο κλείνει όχι με την επίλυση της δοκιμασίας μιας μόνο οικογένειας αλλά με την ύψωση των οφθαλμών προς την ολοκλήρωση όλων των πραγμάτων, όταν τα διεσκορπισμένα έθνη θα συναχθούν, ο ναός θα ανοικοδομηθεί εν δόξα, και ο αίνος του Θεού θα πληρώσει τη γη. Η Μαρία η νέα Εύα, μητέρα της αιώνιας Ιερουσαλήμ που κατέρχεται από τον ουρανό, προεδρεύει του τέλους αυτού του βιβλίου όπως προεδρεύει κάθε χριστιανικού θανάτου.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αναγνώστε τα κεφάλαια 13 και 14 του Τωβίτ, επιτρέποντας στον ύμνο του Τωβίτ να σας περιλούσει ως μια διαρκή πράξη αίνου. Προσέξτε τη δομή του δέκατου τρίτου κεφαλαίου: ευλογία του ονόματος του Θεού, αναγνώριση της παιδείας και του ελέους του, προφητικό όραμα της Ιερουσαλήμ ανοικοδομημένης με σάπφειρο και σμαράγδι και καθαρό χρυσό, και η πρόσκληση σε όλους τους διεσκορπισμένους να επιστρέψουν και να προσκυνήσουν. Στο δέκατο τέταρτο κεφάλαιο προσέξτε την τελική προτροπή του Τωβίτ προς τον υιό του: την επικείμενη πτώση της Νινευή, την μελλοντική αποκατάσταση του Ισραήλ, τη συγκέντρωση των εθνών στον ναό του Θεού, και τον θάνατο του Τωβίτ εν ειρήνη. Σημειώστε την υπακοή του Τωβία και της Σάρρας, τη μετακίνησή τους στην Εκβάτανα, τη μακρά ζωή που χορηγείται στον Τωβία, και την είδηση της καταστροφής της Νινευή που ζει για να ακούσει.
Μελετήστε

Μελέτη

Το δέκατο τρίτο κεφάλαιο ανοίγει με τον μεγάλο ύμνο αίνου του Τωβίτ, συντεθειμένο κατά τον τρόπο των ψαλμών και φέροντας το πνευματικό αποτύπωμα εκείνου του οποίου ολόκληρη η ζωή υπήρξε μακρά συνομιλία με τον Θεό. Ευλογεί τον αιώνιο Βασιλέα, ο οποίος παιδεύει και δείχνει έλεος, ο οποίος ρίπτει στον Άδη και ανυψώνει πάλι, και από του οποίου την χείρα ουδείς δύναται να φύγει. Καλεί τα τέκνα του Ισραήλ διεσκορπισμένα μεταξύ των εθνών να ομολογήσουν τον Θεό ενώπιόν τους, διότι ο Κύριος τους διεσκόρπισε ακριβώς για να διακηρύξουν το μέγεθός του σε εκείνους που δεν τον γνωρίζουν. Η παιδαγωγία της εξορίας, για την οποία οι προφήτες είχαν ομιλήσει σε πολλά μέρη, λαμβάνει εδώ μια φωτεινή λυρική έκθεση: οι παιδείες του Θεού δεν είναι απλές τιμωρίες αλλά ιεραποστολικές εντολές, αποστέλλοντας τον λαό του στα έθνη ως φορείς του ονόματός του. Ο ύμνος στρέφεται έπειτα προφητικός, προλέγοντας την ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ. Τα τείχη θα είναι από σάπφειρο και σμαράγδι, τα θεμέλια από καθαρό χρυσό, οι οδοί λιθόστρωτες με άνθρακα και λίθους από την Οφίρ. Οι πύλες θα ψάλλουν ύμνους χαράς, και όλες οι οικίες θα κραυγάζουν αλληλούια. Τα έθνη θα έλθουν από μακριά φέροντας δώρα, και η λατρεία του ενός Θεού θα αποκατασταθεί. Η Εκκλησία έχει αναγνώσει αυτό το όραμα με την ίδια προσοχή που έχει δώσει στις προφητείες του Ησαΐα, αναγνωρίζοντας σε αυτό μια φωτεινή προτύπωση της ουράνιας Ιερουσαλήμ που κατέρχεται από τον Θεό εξ ουρανού, στολισμένη ως νύφη για τον άνδρα της, όπως περιγράφεται στα τελευταία κεφάλαια της Αποκάλυψης του Ιωάννη. Ο ύμνος του Τωβίτ τελειώνει με μια διαρκή προσωπική ευλογία: ευλογητός ο Θεός που εξύψωσε την πόλη του, και ευλογητοί πάντες όσοι την αγαπούν, όσοι χαίρονται στην ειρήνη της και όσοι πενθούν τις θλίψεις της. Το δέκατο τέταρτο κεφάλαιο φέρνει την αφήγηση στο τέλος της. Ο Τωβίτ, τώρα γέροντας εκατόν δώδεκα ετών, καλεί τον Τωβία στο προσκέφαλό του και εκφωνεί έναν τελικό λόγο. Ομιλεί για την επικείμενη καταστροφή της Νινευή που ο προφήτης Ναούμ είχε προφητεύσει και προειδοποιεί τον Τωβία να πάρει την οικογένειά του και να εγκαταλείψει την πόλη πριν έλθει η καταστροφή. Προφητεύει την καταστροφή του ναού στην Ιερουσαλήμ και τη μακρά αιχμαλωσία, αλλά ομιλεί επίσης με πεποίθηση για την αποκατάσταση που έρχεται, όταν οι διεσκορπισμένοι θα συναχθούν και ο ναός θα ανοικοδομηθεί εν τη δόξα που οι προφήτες έχουν προϊδεί. Προτρέπει τον Τωβία να φοβείται τον Θεό και να φεύγει από κάθε μορφή αδικίας, να δίδει ελεημοσύνη ανάλογα με τα μέσα του, και να διδάσκει τα ίδια στα τέκνα του. Ο Τωβίτ έπειτα αποθνήσκει εν ειρήνη, περιτριγυρισμένος από το οικείο του, και ενταφιάζεται με τιμή από τον υιό του. Ο Τωβίας, ενθυμούμενος την προφητεία του πατρός του, αναχωρεί από τη Νινευή με τη Σάρρα και τα τέκνα τους και εγκαθίσταται στην Εκβάτανα με τον πενθερό του Ραγουήλ. Φροντίζει τους γονείς της συζύγου του σε γηρατειά, κληρονομεί την περιουσία τους, και ζει ο ίδιος σε μεγάλη ηλικία. Πριν τον ίδιο του τον θάνατο ακούει την είδηση ότι η Νινευή έπεσε στα χέρια του Κυαξάρη του Μήδου και του Ναβουχοδονόσορ της Βαβυλώνας, ακριβώς όπως ο πατήρ του είχε προφητεύσει, και αινεί τον Θεό για την εκπλήρωση κάθε λόγου. Η Εκκλησία τοποθετεί το τέλος αυτού του βιβλίου εντός της ευρύτερης μαρτυρίας των προφητών και των πατριαρχών, όπου ο άγιος θάνατος και η πιστή απογονή λαμβάνονται ως τα ορατά σημεία μιας ζωής βιωμένης υπό τη θεία πρόνοια.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο ύμνος του Τωβίτ είναι σχολείο αίνου. Στοχασθείτε πώς δεν προσποιείται ότι η θλίψη απουσίασε από τη ζωή του αλλά μάλλον ονομάζει την παιδεία του Θεού ως αυτή καθαυτή πράξη αγάπης, αναληφθείσα για να επαναφέρει την πλανώμενη ψυχή στο κέντρο της. Η καθολική πνευματική παράδοση πάντοτε επέμεινε ότι ο αίνος δεν είναι άρνηση της θλίψης αλλά η μεταμόρφωσή της, και ότι τα άσματα των αγίων από τις κατακόμβες μέχρι σήμερα ψάλλονται σε δεσμωτήρια, σε πεδία μαχών, και σε κλίνες θανάτου. Στοχασθείτε εάν ο δικός σας αίνος προς τον Θεό περιορίζεται σε στιγμές παρηγορίας ή επεκτείνεται στις εποχές δοκιμασίας. Στοχασθείτε το προφητικό όραμα της ανοικοδομημένης Ιερουσαλήμ με τα τείχη από σάπφειρο και τις πύλες που ψάλλουν ύμνους. Η Εκκλησία το έχει αναγνώσει από καιρό ως τύπο της αιώνιας Ιερουσαλήμ και της ιδίας της ορατής κοινωνίας ως προγεύματος εκείνης της πόλεως. Κάθε ενοριακός ναός, όσο ταπεινός και αν είναι, είναι σημείο της πόλεως που κατέρχεται από τον ουρανό, και το αλληλούια της πασχαλινής λειτουργίας είναι το ίδιο αλληλούια που ο Τωβίτ προείδε να ανατέλλει από την ανοικοδομημένη πόλη. Στοχασθείτε εάν συμμετέχετε στη λατρεία του τοπικού σας ναού με επίγνωση αυτής της κοσμικής διάστασης. Ο θάνατος του Τωβίτ σε μεγάλη ηλικία, εν ειρήνη των δικαίων, περιτριγυρισμένος από το οικείο του και πιστός μέχρι τέλους, παρουσιάζει στους καθολικούς πιστούς ένα πορτρέτο του αγίου θανάτου που η Εκκλησία ονομάζει στη αρχαία λιτανεία των αγίων. Ερωτηθείτε εάν έχετε προετοιμαστεί για τον ίδιο σας τον θάνατο, έχετε κάνει διευθετήσεις για τις προσευχές της Εκκλησίας να προσφερθούν υπέρ υμών, έχετε ονομάσει εκείνους που θα μνημονεύονται από τις ελεημοσύνες σας, και έχετε εμπιστευθεί τον εαυτό σας στη Μαρία τη μητέρα του ελέους στην οποία φυλάσσεται κάθε χριστιανικός θάνατος. Το βιβλίο τελειώνει με την εκπλήρωση κάθε προφητείας: η Νινευή πίπτει, το Ισραήλ συναθροίζεται, και η πρόνοια που ενήργησε διαμέσου ενός μικρού οικιακού δείχνεται να έχει κυβερνήσει την άνοδο και την πτώση αυτοκρατοριών.
Απαντήστε

Απόκριση

Προσευχηθείτε σήμερα τον ύμνο του Τωβίτ (κεφάλαιο δέκατο τρίτο) ως δική σας πράξη αίνου, ίσως αργά και μεγαλοφώνως. Έπειτα, προ του ύπνου, εμπιστευθείτε τον εαυτό σας για μία ακόμη φορά στη Μαρία τη νέα Εύα υπό τον τίτλο της Παναγίας του Ευτυχούς Θανάτου, ζητώντας τη χάρη να αποθάνετε όπως ο Τωβίτ, εν ειρήνη και περιτριγυρισμένος από προσευχή.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Αιώνιε Θεέ, ο οποίος εν τω ύμνω του Τωβίτ έδωκες στην Εκκλησία σου αέναο άσμα αίνου, ο οποίος εν τω προφητικώ οράματί του έδειξες τη λαμπρότητα της Ιερουσαλήμ που κατέρχεται εξ ουρανού, και ο οποίος εν τω αγίω θανάτω του έθεσες ενώπιον ημών το πρότυπο της παρόδου του δικαίου, δέξου τον αίνον των χειλέων ημών και την προσφορά των βίων ημών. Καθώς συνήθροισες τα διεσκορπισμένα τέκνα του Ισραήλ και ανοικοδόμησες την πόλη της λατρείας σου, συνάθροισον την διεσκορπισμένη Εκκλησία σου εις την ενότητα μιας ποίμνης υπό έναν ποιμένα. Χάρισε εις τους πιστούς κεκοιμημένους την ανάπαυση των αγίων πατριαρχών, και εις εκείνους που ακόμη βαδίζουν την οδό την υπομονή του Τωβίτ, τη χαρά της Σάρρας, την πιστότητα της Άννας, και το θάρρος του Τωβία. Δια της μεσιτείας της Μαρίας της νέας Εύας και των αγίων αρχαγγέλων Μιχαήλ, Γαβριήλ και Ραφαήλ, φέρε ημάς εν τέλει εις την αιώνια Ιερουσαλήμ, όπου οι πύλες ψάλλουν ύμνους και κάθε οικία κραυγάζει αλληλούια. Δια Χριστού του Κυρίου ημών, εν τη ενότητι του Αγίου Πνεύματος, ενός Θεού, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Eterniseed Original — Φωνή Καθολική · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.