Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις
Γένεσις 49-50 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου για τη Γένεση 49-50 μας προσκαλεί να ακούσουμε καθώς ο ετοιμοθάνατος πατριάρχης ομιλεί με προφητική σαφήνεια. Ο Καλβίνος δείχνει πώς τα λόγια του Ιακώβ, δοσμένα από το Πνεύμα, ιχνηλατούν το μέλλον των φυλών του Ισραήλ και δείχνουν τελικά προς τον Χριστό. Η προσεκτική του μεταχείριση μας προφυλάσσει τόσο από ρηχές αναγνώσεις όσο και από φανταστικές αλληγορίες, κατευθύνοντας το βλέμμα μας στη εκλεκτική χάρη του Θεού και στην πιστότητα της διαθήκης. Καθώς ακολουθούμε τον Καλβίνο μέσα από αυτά τα κεφάλαια, μας υπενθυμίζεται ότι κάθε υπόσχεση και κάθε κρίση υπηρετεί τη μεγαλύτερη ιστορία της απολύτρωσης. Είθε το ίδιο Πνεύμα που καθοδήγησε τον Ιακώβ και δίδαξε τον Καλβίνο να ανοίξει τις καρδιές μας για να δεχθούμε αυτά τα αρχαία λόγια σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στη Γένεση 49 και 50. Άκουσε καθώς ο Ιακώβ συγκεντρώνει τους γιους του και, υπό θεία έμπνευση, διακηρύττει τι θα συμβεί σε κάθε φυλή στις ημέρες που έρχονται. Διάβασε αργά, σημειώνοντας τις ευλογίες, τις επιπλήξεις και το βλέμμα προς τον ερχόμενο άρχοντα από τον Ιούδα. Άσε το βάρος αυτών των τελικών πατριαρχικών λόγων να εγκατασταθεί στο πνεύμα σου πριν μελετήσουμε την ερμηνεία του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Calvin ανοίγει το τμήμα θέτοντας τον προφητικό χαρακτήρα της ομιλίας του Ιακώβ.
1. Και ο Ιάκωβος κάλεσε. Στο προηγούμενο κεφάλαιο, η ευλογία στον Εφραίμ και τον Μανασσή σχετιζόταν Γένεσις 48:1, επειδή, πριν ο Ιάκωβος πραγματευθεί την κατάσταση ολόκληρου του έθνους που επρόκειτο να προέλθει από αυτόν, ήταν σωστό αυτοί οι δύο εγγονoί να εισαχθούν στο σώμα των υιών του. Τώρα, σαν να μεταφερόταν πάνω από τους ουρανούς, αναγγέλλει, όχι με τον χαρακτήρα ανθρώπου, αλλά σαν από το στόμα του Θεού, ποια θα είναι η κατάσταση όλων τους, για πολύ καιρό στο μέλλον. Και είναι σωστό πρώτα να σημειωθεί, ότι καθώς είχε τότε δεκατρείς υιούς, θέτει ενώπιον της όψεώς του, σε κάθε ένα από τα πρόσωπά τους, τον ίδιο αριθμό εθνών ή φυλών: στην οποία πράξη η θαυμαστή λάμψη της πίστεώς του είναι εμφανής. Διότι αφού είχε συχνά ακούσει από τον Κύριο, ότι το σπέρμα του θα αυξανόταν σε πλήθος λαού, αυτό το χρησμό είναι γι' αυτόν σαν ένα υψηλό κάτοπτρο, στο οποίο μπορεί να αντιληφθεί πράγματα βαθιά κρυμμένα από την ανθρώπινη αίσθηση. Επιπλέον, αυτό δεν είναι μια απλή ομολογία πίστεως, με την οποία ο Ιάκωβος μαρτυρεί ότι ελπίζει για οτιδήποτε του είχε υποσχεθεί ο Κύριος· αλλά υψώνεται πάνω από τους ανθρώπους, ως ο ερμηνευτής και πρεσβευτής του Θεού, για να ρυθμίσει την μελλοντική κατάσταση της Εκκλησίας. Τώρα, αφού μερικοί ερμηνευτές αντιλήφθηκαν ότι αυτή η προφητεία είναι ευγενής και μεγαλοπρεπής, σκέφθηκαν ότι δεν θα στολιζόταν με την κατάλληλη αξιοπρέπειά της, εκτός αν εξήγαγαν από αυτή ορισμένα νέα μυστήρια. Έτσι συνέβη, ότι ενώ προσπαθούσαν σθεναρά να εξάγουν βαθιές αλληγορίες, απομακρύνθηκαν από την γνήσια έννοια των λέξεων, και διέφθειραν, με τις δικές τους εφευρέσεις, αυτό που εδώ παραδίδεται για την στερεά οικοδομή των ευσεβών. Αλλά μήπως υποτιμήσουμε την κυριολεκτική έννοια, σαν να μην περιέχει αρκετά βαθιές θεωρήσεις, ας σημειώσουμε τον σκοπό του Αγίου Πνεύματος. Πρώτον, οι υιοί του Ιακώβου ενημερώνονται εκ των προτέρων, για την μελλοντική τους τύχη, ώστε να γνωρίζουν ότι είναι αντικείμενα της ιδιαίτερης φροντίδας του Θεού· και ότι, αν και ολόκληρος ο κόσμος κυβερνάται από την πρόνοιά Του, αυτοί, παρ' όλα αυτά, προτιμώνται από άλλα έθνη, ως μέλη του ιδίου οίκου Του. Φαίνεται προφανώς ένα ταπεινό και περιφρονητέο πράγμα, ότι μια περιοχή παραγωγική αμπέλων, η οποία θα απέδιδε αφθονία εκλεκτού οίνου, και μια πλούσια σε βοσκοτόπια, η οποία θα προμήθευε γάλα, υπόσχεται στην φυλή του Ιούδα. Αλλά αν κάποιος θα σκεφθεί ότι ο Κύριος δίνει έτσι μια ένδοξη απόδειξη της ιδίας εκλογής Του, κατερχόμενος, σαν ο πατέρας μιας οικογένειας, στην φροντίδα της τροφής, και επίσης δείχνοντας, σε μικρά πράγματα, ότι είναι ενωμένος με τον ιερό δεσμό μιας διαθήκης με τα τέκνα του Αβραάμ, δεν θα αναζητήσει βαθύτερο μυστήριο. Δεύτερον· η ελπίδα της υποσχεθείσας κληρονομιάς ανανεώνεται πάλι σε αυτούς. Και, επομένως, ο Ιάκωβος, σαν να τους έθετε στην κατοχή της γης με το ίδιο του το χέρι, εξηγεί οικεία, και σαν σε ένα παρόν γεγονός, τι είδους κατοικία θα ανήκε σε καθέναν από αυτούς. Μπορεί η επιβεβαίωση ενός τόσο σοβαρού θέματος, να φαίνεται περιφρονητέα σε λογικούς και συνετούς αναγνώστες; Είναι, όμως, ο κύριος σκοπός του Ιακώβου να δείξει πιο σωστά από πού θα προέλθει ένας βασιλιάς μεταξύ τους, ο οποίος θα τους φέρει πλήρη ευτυχία. Και με αυτόν τον τρόπο εξηγεί αυτό που είχε υποσχεθεί ασαφώς, σχετικά με το ευλογημένο σπέρμα. Σε αυτά τα πράγματα υπάρχει τόσο μεγάλο βάρος, ώστε η απλή πραγματεία τους, αν μόνο ήμασταν ικανοί ερμηνευτές, θα έπρεπε δικαίως να μας μεταφέρει με θαυμασμό. Αλλά (παραλείποντας όλα τα άλλα) ένα πλεονέκτημα όχι κοινού είδους συνίσταται σε αυτό το μοναδικό σημείο, ότι το στόμα ακάθαρτων και βέβηλων ανθρώπων, οι οποίοι ελεύθερα αφαιρούν από την αξιοπιστία του Μωυσή, κλείνεται, ώστε να μην τολμούν πλέον να ισχυρίζονται ότι δεν μιλούσε με ουράνια ώθηση. Ας φανταστούμε ότι ο Μωυσής δεν αφηγείται τι ο Ιάκωβος είχε προφητεύσει προηγουμένως, αλλά μιλάει στο δικό του πρόσωπο· από πού, λοιπόν, θα μπορούσε να μαντέψει τι δεν συνέβη παρά πολλούς αιώνες αργότερα; Τέτοια, για παράδειγμα, είναι η προφητεία σχετικά με την βασιλεία του Δαβίδ. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Θεός διέταξε η γη να διαιρεθεί με κλήρο, μήπως προκύψει κάποια υποψία ότι ο Ιησούς του Ναυή την διέθεσε μεταξύ των φυλών, με συμφωνία, και όπως είχε διδαχθεί από τον διδάσκαλό του. Αφού οι Ισραηλίτες απέκτησαν την κατοχή της γης, η διαίρεσή της δεν έγινε με την θέληση των ανθρώπων. Από πού ήταν ότι μια κατοικία κοντά στην ακτή της θάλασσας δόθηκε στην φυλή του Ζαβουλών· ένας εύφορος κάμπος στην φυλή του Ασήρ· και στους άλλους, με κλήρο, αυτό που εδώ καταγράφεται· εκτός ότι ο Κύριος θα επικύρωνε τα χρησμούς Του με το αποτέλεσμα, και θα έδειχνε ανοιχτά, ότι τίποτε τότε δεν συνέβη το οποίο δεν είχε, πολύ καιρό πριν, δηλώσει ότι θα λάβει χώρα; Επιστρέφω τώρα στις λέξεις του Μωυσή, στις οποίες ο άγιος Ιάκωβος εισάγεται, αφηγούμενος τι του είχε διδαχθεί από το Άγιο Πνεύμα σχετικά με γεγονότα ακόμη πολύ απομακρυσμένα. Αλλά μερικοί, με κυνική οργή, απαιτούν, [194] Από πού ο Μωυσής άντλησε την γνώση του για μια συνομιλία, που διεξήχθη σε μια ασαφή καλύβα, διακόσια χρόνια πριν από την εποχή του; Ρωτώ σε αντάλλαγμα, πριν δώσω μια απάντηση, Από πού είχε την γνώση των τόπων στην γη της Χαναάν, τους οποίους αποδίδει, σαν ικανός τοπογράφος, σε κάθε φυλή; Αν αυτή η γνώση προερχόταν από τον ουρανό, (το οποίο πρέπει να παραχωρηθεί,) γιατί αυτοί οι ασεβείς φλύαροι θα αρνηθούν ότι τα πράγματα που ο Ιάκωβος έχει προφητεύσει, αποκαλύφθηκαν θεϊκά στον Μωυσή; Επιπλέον, μεταξύ πολλών άλλων πραγμάτων που οι άγιοι πατέρες είχαν παραδώσει με παράδοση, αυτή η πρόρρηση μπορεί τότε να ήταν γενικά γνωστή. Από πού ήταν ότι ο λαός, όταν τυραννικά καταπιεζόταν, ικέτευε την βοήθεια του Θεού ως απελευθερωτή του; Από πού ήταν, ότι στην απλή ακοή μιας υπόσχεσης που δόθηκε προηγουμένως, ύψωναν τα μυαλά τους σε καλή ελπίδα, εκτός αν κάποια ανάμνηση της θείας υιοθεσίας ακόμη άνθιζε μεταξύ τους; Αν υπήρχε γενική γνώση της διαθήκης του Κυρίου μεταξύ του λαού· τι αυθάδεια θα είναι να αρνηθεί ότι οι ουράνιοι υπηρέτες του Θεού ερεύνησαν πιο ακριβώς οτιδήποτε ήταν σημαντικό να γνωρίζεται σχετικά με την υποσχεθείσα κληρονομιά; Διότι ο Κύριος δεν εξέφερε χρησμούς από το στόμα του Ιακώβου οι οποίοι, μετά τον θάνατό του, μια ξαφνική λήθη θα κατέστρεφε· σαν να είχε αναπνεύσει, δεν ξέρω τι ήχους, στον αέρα. Αλλά μάλλον παρέδωσε οδηγίες κοινές σε πολλούς αιώνες· ώστε η απογονή του να γνωρίζει από ποια πηγή η λύτρωσή τους, καθώς και ο κληρονομικός τίτλος της γης, ρέει σε αυτούς. Γνωρίζουμε πόσο αργά, και ακόμη δειλά, ο Μωυσής ανέλαβε την επαρχία που του ανατέθηκε, όταν κλήθηκε να ελευθερώσει τον ίδιο του τον λαό: επειδή ήταν ενήμερος ότι θα είχε να κάνει με ένα αδάμαστο και διεστραμμένο έθνος. Ήταν, επομένως, αναγκαίο, να έρθει προετοιμασμένος με ορισμένα διαπιστευτήρια που θα μπορούσαν να δώσουν απόδειξη της κλήσεώς του. Και, εξ αυτού, πρόβαλε αυτές τις προρρήσεις, ως δημόσια έγγραφα από τα ιερά αρχεία του Θεού, ώστε κανείς να μην υποθέσει ότι είχε εισβάλει απερίσκεπτα στο αξίωμά του.Στα λόγια που ειπώθηκαν στον Ρουβήν, ο Καλβίνος γράφει:
3. Ρουβήν, εσύ είσαι ο πρωτότοκός μου Αρχίζει με τον πρωτότοκο, όχι για χάρη τιμής, για να τον επιβεβαιώσει στην τάξη του· αλλά ώστε να τον καλύψει πιο πλήρως με ντροπή, και να τον ταπεινώσει με δίκαιες μομφές. Διότι ο Ρουβήν εδώ ρίχνεται κάτω από την πρωτοτοκία του· επειδή είχε μολύνει το κρεβάτι του πατέρα του με αιμομικτική συνουσία με την μητριά του. Η έννοια των λόγων του είναι αυτή: Εσύ, πράγματι, από την φύση ο πρωτότοκος, όφειλες να υπερέχεις, βλέποντας ότι είσαι η δύναμή μου, και η αρχή της ανδρικής μου σφριγηλότητας· αλλά αφού έχεις ρέει σαν νερό, δεν υπάρχει πλέον κανένας λόγος για να διεκδικείς οτιδήποτε στον εαυτό σου. Διότι, από την ημέρα της αιμομιξίας σου, εκείνη η αξιοπρέπεια που έλαβες την ημέρα της γεννήσεώς σου, από την μήτρα της μητέρας σου, έχει φύγει και εξαφανιστεί. Το ουσιαστικό ('vn,) μερικοί μεταφράζουν σπέρμα, άλλοι λύπη· και στρέφουν το χωρίο έτσι: «Εσύ η δύναμή μου, και η αρχή της λύπης μου ή του σπέρματός μου.» Εκείνοι που προτιμούν την λέξη λύπη, αποδίδουν ως λόγο, ότι τα παιδιά φέρνουν φροντίδα και άγχος στους γονείς. Αλλά αν αυτή ήταν η αληθινή έννοια, θα υπήρχε μάλλον μια αντίθεση μεταξύ δύναμης και λύπης. Αφού, όμως, ο Ιάκωβος απαριθμεί, συνεχώς, την δήλωση της αξιοπρέπειας που ανήκει στον πρωτότοκο, δεν αμφιβάλλω ότι εδώ αναφέρει την αρχή της ανδρικής του ωριμότητας. Διότι όπως οι άνθρωποι, με μια ορισμένη έννοια, ζουν πάλι στα παιδιά τους, ο πρωτότοκος ονομάζεται σωστά η «αρχή της δύναμης.» Στο ίδιο σημείο ανήκει αυτό που ακολουθεί αμέσως, ότι ήταν η υπεροχή της αξιοπρέπειας και της δύναμης, μέχρις ότου στερήθηκε δικαίως και τα δύο. Διότι ο Ιάκωβος θέτει ενώπιον των οφθαλμών του υιού του Ρουβήν την προηγούμενη τιμή του, επειδή ήταν προς όφελός του να γίνει πλήρως συνειδητός από πού είχε πέσει. Έτσι ο Παύλος λέει, ότι έθεσε ενώπιον των Κορινθίων τις αμαρτίες με τις οποίες ήταν μολυσμένοι, για να τους κάνει να ντραπούν. (1 Κορινθίους 6:5.) Διότι ενώ έχουμε την τάση να κολακεύουμε τον εαυτό μας στις κακίες μας, σχεδόν κανείς από εμάς δεν επαναφέρεται σε υγιή νου, αφού έχει πέσει, εκτός αν αγγιχθεί με αίσθηση της αχρειότητάς του. Επιπλέον, τίποτε δεν είναι καλύτερα προσαρμοσμένο να μας πληγώσει, από όταν γίνεται μια σύγκριση μεταξύ εκείνων των ευνοιών που ο Θεός μας παρέχει και των τιμωριών που φέρνουμε στον εαυτό μας με το δικό μας σφάλμα. Αφού ο Αδάμ είχε γυμνωθεί από όλα τα καλά πράγματα, ο Θεός τον μομφάζει έντονα, και όχι χωρίς χλευασμό, «Ιδού ο Αδάμ είναι ως ένας από εμάς.» Σε τι τέλος αυτό σχεδιάζεται να απαντήσει, εκτός ότι ο Αδάμ, αναλογιζόμενος με τον εαυτό του πόσο μακριά έχει αλλάξει από εκείνον τον άνθρωπο, ο οποίος πρόσφατα δημιουργήθηκε σύμφωνα με την εικόνα του Θεού, και είχε προικιστεί με τόσο πολλά εξαίρετα δώρα, μπορεί να ντραπεί και να πέσει πρηνής, θρηνώντας την παρούσα δυστυχία του; Βλέπουμε, λοιπόν, ότι οι επιπλήξεις είναι αναγκαίες για εμάς, ώστε να αγγιχθούμε μέχρι τον πυρήνα από την οργή του Κυρίου. Διότι έτσι συμβαίνει, όχι μόνο ότι δυσαρεστούμαστε με τις αμαρτίες των οποίων τώρα φέρουμε την τιμωρία, αλλά επίσης, ότι λαμβάνουμε μεγαλύτερη φροντίδα να φυλάττουμε επιμελώς εκείνα τα δώρα του Θεού που κατοικούν μέσα μας, μήπως χαθούν μέσω της αμέλειάς μας. Εκείνοι που αναφέρουν την «υπεροχή της αξιοπρέπειας» στην ιεροσύνη, και την «υπεροχή της δύναμης» στο βασιλικό αξίωμα, είναι, κατά την κρίση μου, πολύ λεπτοί ερμηνευτές. Λαμβάνω την πιο απλή έννοια του χωρίου να είναι· ότι αν ο Ρουβήν είχε σταθεί σταθερά στην δική του τάξη, η πρώτη θέση όλης της υπεροχής θα ανήκε σε αυτόν.Ο Καλβίνος στρέφεται τότε στην κρίση που εκδόθηκε κατά του Συμεών και του Λευί.
Για να επιστρέψουμε στον Συμεών και τον Λευί. Πώς είναι ότι ο Θεός, επιβάλλοντας μια τιμωρία που είχε αναβληθεί για πολύ καιρό, θα τους σύρει πίσω ως ένοχους φυγάδες στην κρίση· εκτός αν επειδή η ατιμωρησία θα ήταν βλαβερή για αυτούς; Και όμως εκπληρώνει το έργο ενός ιατρού μάλλον παρά ενός κριτή, ο οποίος αρνείται να φεισθεί, επειδή σκοπεύει να θεραπεύσει· και ο οποίος όχι μόνο θεραπεύει δύο που είναι άρρωστοι, αλλά, με ένα αντίδοτο, προλαμβάνει τις ασθένειες άλλων, ώστε να προσέχουν την σκληρότητα. Αυτό επίσης είναι ιδιαίτερα άξιο να μνημονευθεί, ότι ο Μωυσής, δημοσιεύοντας την ατιμία του ιδίου του λαού του, ενεργεί ως ο κήρυκας του Θεού: και όχι μόνο διακηρύττει μια ατιμία κοινή σε ολόκληρο το έθνος, αλλά στιγματίζει με ατιμία, την ιδιαίτερη φυλή από την οποία προήλθε. Από όπου φαίνεται σαφώς, ότι δεν έδειξε σεβασμό στο ίδιο του το αίμα και την σάρκα· ούτε μπορούσε να παρακινηθεί, από εύνοια ή μίσος, να δώσει ψευδή χρώμα σε οτιδήποτε, ή να αποκλίνει από την ιστορική πιστότητα: αλλά, ως εκλεκτός υπηρέτης και μάρτυρας του Κυρίου, ήταν ενήμερος της κλήσεώς του, η οποία ήταν ότι θα διακήρυττε την αλήθεια του Θεού ειλικρινά και με αυτοπεποίθηση. Μια σύγκριση γίνεται εδώ όχι μόνο μεταξύ των υιών του Ιακώβου προσωπικά· αλλά επίσης μεταξύ των φυλών που κατήλθαν από αυτούς. Αυτή σίγουρα ήταν μια ιδιαίτερα κατάλληλη περίσταση για τον Μωυσή να υπερασπιστεί την ευγένεια του ιδίου του λαού του. Αλλά τόσο μακριά είναι από το να σωρεύει εγκώμια επάνω τους, ώστε ειλικρινά σφραγίζει τον πρόγονο της ιδίας του φυλής με μια αιώνια ατιμία, η οποία θα επέστρεφε σε ολόκληρη την οικογένειά του. Εκείνοι οι λουκιανιστές σκύλοι, οι οποίοι επικρίνουν το δόγμα του Μωυσή, προσποιούνται ότι ήταν ένας μάταιος άνθρωπος ο οποίος επιθυμούσε να αποκτήσει για τον εαυτό του την διοίκηση επί του ακατέργαστου κοινού λαού. Αλλά αν αυτό ήταν το σχέδιό του, γιατί δεν προέβλεψε επίσης για την ιδία του οικογένεια; Εκείνους τους υιούς τους οποίους η φιλοδοξία θα τον είχε πείσει να προσπαθήσει να τοποθετήσει στην υψηλότερη τάξη, τους θέτει εκτός από την τιμή της ιεροσύνης, και τους παραδίδει σε μια ταπεινή και κοινή υπηρεσία. Ποιος δεν βλέπει ότι αυτές οι ασεβείς συκοφαντίες έχουν προληφθεί από μια θεία βουλή μάλλον παρά από απλώς ανθρώπινη σύνεση, και ότι οι κληρονόμοι αυτού του μεγάλου και εξαιρετικού ανθρώπου στερήθηκαν τιμής, για αυτόν τον λόγο, ότι καμία απατηλή υποψία δεν θα προσκολλούταν σε αυτόν; Αλλά για να μην πούμε τίποτε για τα παιδιά και τα εγγόνια του, μπορούμε να αντιληφθούμε ότι, επικρίνοντας ολόκληρη την φυλή του στο πρόσωπο του Λευί, ενήργησε όχι ως άνθρωπος, αλλά ως άγγελος ομιλών υπό την ώθηση του Αγίου Πνεύματος, και ελεύθερος από κάθε σαρκική στοργή. Επιπλέον, στην πρώτη ρήτρα, αναγγέλλει το έγκλημα: έπειτα, προσθέτει την τιμωρία. Το έγκλημα είναι, ότι τα όπλα της βίας είναι στις σκηνές τους· και επομένως δηλώνει, τόσο με την γλώσσα του όσο και στην καρδιά του, ότι κρατά το συμβούλιό τους σε αποστροφή, [197] επειδή, στην επιθυμία τους για εκδίκηση, απέκοψαν μια πόλη με τους κατοίκους της. Σχετικά με την έννοια των λέξεων οι σχολιαστές διαφέρουν. Διότι μερικοί παίρνουν την λέξη mkrvt (makroth) να σημαίνει σπαθιά· σαν ο Ιάκωβος να είχε πει, ότι τα σπαθιά τους είχαν μολυνθεί πονηρά με αθώο αίμα. Αλλά σκέφτονται πιο σωστά, εκείνοι που μεταφράζουν την λέξη κατοικίες· σαν να είχε πει, ότι άδικη βία κατοικούσε μεταξύ τους, επειδή ήταν τόσο αιματηροί. Δεν αμφιβάλλω ότι η λέξη kvd (chabod) τίθεται για την γλώσσα, όπως σε άλλα μέρη· [198] και έτσι η έννοια είναι σαφής, ότι ο Ιάκωβος, από την καρδιά του, αποστρέφεται τόσο το έγκλημα που διαπράχθηκε από τους υιούς του, ώστε η γλώσσα του δεν θα δώσει καμία συναίνεση σε αυτό οτιδήποτε. Το οποίο κάνει, για αυτόν τον σκοπό, ώστε να αρχίσουν να δυσαρεστούνται με τον εαυτό τους, και ώστε όλοι οι άλλοι να μάθουν να αποστρέφονται την προδοσία σε συνδυασμό με σκληρότητα. Η οργή, πέρα από αμφιβολία, σημαίνει μια διεστραμμένη και τυφλή ώθηση θυμού: [199] και η επιθυμία αντιτίθεται στην ορθολογική μετριοπάθεια· [200] επειδή δεν κυβερνώνται από κανένα νόμο. Οι ερμηνευτές επίσης διαφέρουν σχετικά με την έννοια της λέξης svr (shor.) [201] Μερικοί την μεταφράζουν «ταύρος,» και σκέφτονται ότι οι Σικιμίτες συμβολίζονται αλληγορικά από αυτόν, βλέποντας ότι ήταν αρκετά ρωμαλέοι και ισχυροί για να υπερασπιστούν τις ζωές τους, αν ο Συμεών και ο Λευί δεν τους είχαν εξασθενήσει με δόλο και προδοσία. Αλλά μια διαφορετική ερμηνεία είναι πολύ προτιμότερη, δηλαδή ότι «ανέτρεψαν ένα τείχος.» Διότι ο Ιάκωβος μεγαλύνει την φρικαλεότητα του εγκλήματός τους, από το γεγονός, ότι δεν φείσθηκαν ούτε κτιρίων στην οργή τους.Στρεφόμενος στον Ιούδα, ο Καλβίνος ερμηνεύει την υπόσχεση της υπεροχής.
8. Ιούδα, εσύ είσαι αυτός τον οποίο οι αδελφοί σου θα αινέσουν. Στην λέξη αίνεση υπάρχει μια αναφορά στο όνομα του Ιούδα· διότι έτσι είχε κληθεί από την μητέρα του, επειδή η γέννησή του είχε δώσει αφορμή για να αινέσει τον Θεό. Ο πατέρας προσάγει μια νέα ετυμολογία, επειδή το όνομά του θα είναι τόσο διάσημο και ένδοξο μεταξύ των αδελφών του, ώστε να τιμάται από όλους τους εξίσου με τον πρωτότοκο. [203] Το διπλό μερίδιο, πράγματι, το οποίο πρόσφατα απέδωσε στον υιό του Ιωσήφ, εξαρτιόταν από το δικαίωμα της πρωτοτοκίας: αλλά επειδή η βασιλεία μεταφέρθηκε στην φυλή του Ιούδα, ο Ιάκωβος προφέρει σωστά ότι το όνομά του θα κρατηθεί άξιο αινέσεως. Διότι η τιμή του Ιωσήφ ήταν προσωρινή· αλλά εδώ μια σταθερή και διαρκής βασιλεία πραγματεύεται, η οποία θα ήταν υπό την εξουσία των υιών του Ιούδα. Εξ αυτού συλλέγουμε, ότι όταν ο Θεός θα καθιστούσε μια τέλεια κατάσταση διακυβέρνησης μεταξύ του λαού Του, η μοναρχική μορφή επιλέχθηκε από Αυτόν. Και ενώ ο διορισμός ενός βασιλιά υπό τον νόμο, αποδιδόταν εν μέρει στην θέληση του ανθρώπου, και εν μέρει στο θείο διάταγμα· αυτός ο συνδυασμός ανθρώπινης με θεία δράση πρέπει να αναφερθεί στην αρχή της μοναρχίας, η οποία ήταν δυσοίωνη, επειδή ο λαός είχε θορυβωδώς επιθυμήσει να τους δοθεί ένας βασιλιάς, πριν φθάσει ο κατάλληλος χρόνος. Εξ αυτού η άκαιρη βιασύνη τους ήταν η αιτία γιατί η βασιλεία δεν στήθηκε αμέσως στην φυλή του Ιούδα, αλλά γεννήθηκε, ως ένα αποβλητέο έκγονο, στο πρόσωπο του Σαούλ. Ωστόσο τελικά, με την εύνοια και με την νόμιμη τάξη του Θεού, η υπεροχή της φυλής του Ιούδα καθιερώθηκε στο πρόσωπο του Δαβίδ.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος αναλογίζεται την εκπληκτική αντιστροφή που μετατρέπει την κρίση του Λευί σε τιμημένη κλήση.
Θα τους διαιρέσω στον Ιακώβ. Μπορεί να φανεί μια παράξενη μέθοδος προχώρησης, ότι ο Ιακώβ, ενώ χαρακτηρίζει τους γιους του πατριάρχες της Εκκλησίας, και τους καλεί κληρονόμους της θείας διαθήκης, να προφέρει μια κατάρα επάνω τους αντί για ευλογία. Παρ' όλα αυτά ήταν απαραίτητο γι' αυτόν να αρχίσει με την τιμωρία, η οποία θα προετοίμαζε τον δρόμο για την εκδήλωση της χάρης του Θεού, όπως θα φανεί στο τέλος του κεφαλαίου: αλλά ο Θεός μετριάζει την τιμωρία, δίνοντάς τους ένα έντιμο όνομα στην Εκκλησία, και αφήνοντάς τους το δικαίωμά τους ακέραιο: ναι, η απίστευτη καλοσύνη του έλαμψε απροσδόκητα, όταν εκείνο που ήταν η τιμωρία του Λευί, έγινε αλλαγμένο στην ανταμοιβή της ιεροσύνης. Η διασπορά της Λευιτικής φυλής είχε την προέλευσή της στο έγκλημα του πατέρα τους, μήπως συγχαίρει τον εαυτό του για το διεστραμμένο και άνομο πνεύμα εκδίκησής του. Αλλά ο Θεός, ο οποίος στην αρχή είχε παράγει φως από σκοτάδι, βρήκε έναν άλλο λόγο γιατί οι Λευίτες να διασπαρούν ανάμεσα στον λαό, -- ένας λόγος όχι μόνο ελεύθερος από ντροπή, αλλά ιδιαίτερα έντιμος, -- δηλαδή, ότι κανένα μέρος της γης να μην στερείται ικανών διδασκάλων. Τελικά, τους συνέστησε επισκόπους και κυβερνήτες, στο όνομά του, σε κάθε μέρος της γης, σαν να θα σκόρπιζε παντού τον σπόρο της αιώνιας σωτηρίας, ή θα έστελνε υπηρέτες της χάρης του. Από όπου συμπεραίνουμε, πόσο καλύτερα ήταν για τον Λευί να τιμωρηθεί τότε, για το δικό του καλό, παρά να αφεθεί να χαθεί, ως συνέπεια της παρούσας ατιμωρησίας στην αμαρτία. Και δεν πρέπει να θεωρείται παράξενο, ότι, όταν η γη διαιρέθηκε, και πόλεις δόθηκαν στους Λευίτες, μακριά η μία από την άλλη, αυτός ο λόγος καταστάλθηκε, [202] και ένας εντελώς διαφορετικός προτάθηκε· δηλαδή, ότι ο Κύριος ήταν η κληρονομιά τους. Διότι αυτό, όπως είπα πρόσφατα, είναι ένα από τα θαύματα του Θεού, να φέρει φως από το σκοτάδι. Αν ο Λευί είχε καταδικαστεί σε μακρινή εξορία, θα ήταν άξιος της τιμωρίας: αλλά τώρα, ο Θεός σε ένα μέτρο τον φείδεται, αποδίδοντάς του μια περιπλανώμενη ζωή στην πατρική του κληρονομιά. Μετά, το σημάδι της ατιμίας αφαιρείται, ο Θεός στέλνει την απογονή του σε διαφορετικά μέρη, υπό τον τίτλο μιας διακεκριμένης πρεσβείας. Στον Συμεών παρέμεινε ένα ορισμένο, αν και ασαφές ίχνος της κατάρας: επειδή ένας διακριτός έδαφος δεν έπεσε στους γιους του με κλήρο· αλλά αναμίχθηκαν με τη φυλή του Ιούδα, όπως δηλώνεται στον Ιησού του Ναυή 19:1. Μετά πήγαν στο Όρος Σηείρ, έχοντας εκδιώξει τους Αμαληκίτες και καταλάβει τη γη τους, όπως γράφεται, (1 Χρονικών 4:40-43.) Εδώ, επίσης, αντιλαμβανόμαστε την ανδρική αντοχή του ιερού στήθους του Ιακώβ, ο οποίος, αν και ένας εξασθενημένος γέρος και εξόριστος, ξαπλωμένος στο ιδιωτικό και ταπεινό κρεβάτι του, παρ' όλα αυτά αποδίδει επαρχίες στους γιους του, σαν από τον υψηλό θρόνο ενός μεγάλου βασιλιά. Κάνει επίσης αυτό με το δικό του δικαίωμα, γνωρίζοντας ότι η διαθήκη του Θεού ήταν κατατεθειμένη με αυτόν, με την οποία είχε κληθεί ο κληρονόμος και κύριος της γης: και ταυτόχρονα διεκδικεί για τον εαυτό του εξουσία ως φέροντας τον χαρακτήρα προφήτη του Θεού. Διότι μας αφορά πολύ, όταν ο λόγος του Θεού ηχεί στα αυτιά μας, να συλλάβουμε με πίστη το πράγμα που διακηρύττεται, σαν οι υπηρέτες του να είχαν διαταχθεί να φέρουν σε πέρας ό,τι προφέρουν. Επομένως ειπώθηκε στον Ιερεμία,
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη δική μου ζωή βλέπω τον λόγο του Θεού να εκθέτει την αμαρτία όμως επίσης να διατηρεί την ελπίδα της διαθήκης; Πώς το πρότυπο της κρίσης ακολουθούμενο από έλεος διαμορφώνει την άποψή μου για τις συναλλαγές του Θεού με τον λαό του; Με ποιους τρόπους προσκαλούμαι να εμπιστευθώ το έργο του Πνεύματος ακόμη και όταν οι παρούσες περιστάσεις φαίνονται αντίθετες προς τις υποσχέσεις;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Πατέρα, ὁ δηλώσας διὰ Ἰακὼβ τὸ ἀδιάλειπτον σκῆπτρον τὸ μέλλον ἀνατεῖλαι ἐκ τοῦ Ἰούδα, καὶ ἐπιδείξας τὴν πιστότητα τῆς διαθήκης σου ἐν τῷ μεταστρέψαι τὸ κακὸν εἰς ἀγαθὸν πρὸς διατήρησιν τοῦ λαοῦ σου, δώρησαι ἡμῖν καρδίας δεχομένας τὸν λόγον σου μετὰ ἁγίας εὐλαβείας. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ ἐλαφρῶς μεταχειρίζεσθαι τὰς κρίσεις σου ἢ τοῦ προϋποθέτειν ἐπὶ τὰ ἐλέη σου, καὶ στερέωσον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματος ἐπὶ τὸν Βασιλέα τὸν ἐκπληροῦντα πᾶσαν ὑπόσχεσιν. Ἐνίσχυσον τὴν πίστιν ἡμῶν ὥστε νὰ ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ ἀμεταβλήτῳ χάριτί σου ἕως οὗ πάντα τελεσθῶσιν ἐν Χριστῷ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →