Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Απολογία της Ομολογίας της Άουγκσμπουργκ
Απολογία — Περί Ελευθέρας Βουλήσεως — Βιβλίο της Συμφωνίας
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα στρεφόμαστε στην Απολογία της Ομολογίας της Αουγκσμπουργκ, συγκεκριμένα στην πραγματεία της Περί Ελευθέρας Βουλήσεως. Αυτό το ομολογιακό άρθρο διευκρινίζει την λουθηρανική κατανόηση της ανθρώπινης ικανότητας μετά την Πτώση, διακρίνοντας τι μπορεί να επιτύχει ο λόγος εξωτερικά από αυτό που μόνο το Άγιο Πνεύμα μπορεί να εργαστεί εσωτερικά. Έχει σημασία για την λουθηρανική πίστη επειδή φυλάττει την υπόσχεση του Ευαγγελίου ότι η δικαίωση στηρίζεται αποκλειστικά στην αξία του Χριστού, όχι σε οποιεσδήποτε δυνάμεις που θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε για τον εαυτό μας. Ομολογώντας τόσο την εναπομείνασα πολιτική ελευθερία όσο και την ολική ανάγκη για το Πνεύμα σε πνευματικά ζητήματα, η Απολογία μας προφυλάσσει και από την πελαγιανή υπερηφάνεια και από την μανιχαϊκή απόγνωση, αγκυρώνοντας την εμπιστοσύνη μας εκεί όπου ανήκει.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε το άρθρο της Απολογίας Περί Ελευθέρας Βουλήσεως στο σύνολό του. Το κείμενο στηρίζεται ιδιαίτερα σε χωρία όπως Α' Κορινθίους 2:14, Ματθαίος 7:18, Εβραίους 11:6 και Εφεσίους 2:2, δείχνοντας πώς η ίδια η Γραφή χαράσσει τη γραμμή μεταξύ εξωτερικών πολιτικών πράξεων και της εσωτερικής ανανέωσης που μόνο το Άγιο Πνεύμα μπορεί να δώσει.
Μελετήστε
Μελέτη
Η Ομολογία ανοίγει δεχόμενη το Δέκατο Όγδοο Άρθρο ενώ εξετάζει τις πρόσθετες αξιώσεις των αντιπάλων.
Το Δέκατο Όγδοο Άρθρο, Περί Ελευθέρας Βουλήσεως, το δέχονται οι αντίπαλοι, αν και προσθέτουν μερικές μαρτυρίες καθόλου προσαρμοσμένες σε αυτή την περίπτωση. Προσθέτουν επίσης μια διακήρυξη ότι ούτε, με τους Πελαγιανούς, πρέπει να παραχωρείται υπερβολικά στην ελεύθερη βούληση, ούτε, με τους Μανιχαίους, πρέπει να της αρνείται κάθε ελευθερία. Πολύ καλά· αλλά ποια διαφορά υπάρχει μεταξύ των Πελαγιανών και των αντιπάλων μας, αφού και οι δύο υποστηρίζουν ότι χωρίς το Άγιο Πνεύμα οι άνθρωποι μπορούν να αγαπούν τον Θεό και να εκτελούν τις εντολές του Θεού ως προς την ουσία των πράξεων, και μπορούν να κερδίζουν χάρη και δικαίωση με έργα που ο λόγος εκτελεί από μόνος του, χωρίς το Άγιο Πνεύμα; Πόσες ανοησίες ακολουθούν από αυτές τις πελαγιανές γνώμες, οι οποίες διδάσκονται με μεγάλη αυθεντία στα σχολεία! Αυτές ο Αυγουστίνος, ακολουθώντας τον Παύλο, τις ανασκευάζει με μεγάλη έμφαση, του οποίου την κρίση έχουμε αφηγηθεί παραπάνω στο άρθρο Περί Δικαιώσεως. (βλ. [AP IV (http://bocl.org?AP+IV+1) και [AP IV (http://bocl.org?AP+IV+106)) Ούτε, πράγματι, αρνούμαστε ελευθερία στην ανθρώπινη βούληση. Η ανθρώπινη βούληση έχει ελευθερία στην επιλογή έργων και πραγμάτων που ο λόγος κατανοεί από μόνος του.Συνεχίζει περιγράφοντας την εναπομείνασα ελευθερία της βουλήσεως σε εξωτερικά, πολιτικά ζητήματα.
Μπορεί σε κάποιο βαθμό να αποδώσει πολιτική δικαιοσύνη ή δικαιοσύνη έργων· μπορεί να ομιλεί περί Θεού, να προσφέρει στον Θεό κάποια υπηρεσία με εξωτερικό έργο, να υπακούει άρχοντες, γονείς· στην επιλογή εξωτερικού έργου μπορεί να συγκρατεί τα χέρια από φόνο, από μοιχεία, από κλοπή. Αφού έχει απομείνει στην ανθρώπινη φύση λόγος και κρίση περί αντικειμένων υποκειμένων στις αισθήσεις, η επιλογή μεταξύ αυτών των πραγμάτων, και η ελευθερία και η δύναμη να αποδίδει πολιτική δικαιοσύνη, επίσης έχουν απομείνει. Διότι η Γραφή καλεί αυτό δικαιοσύνη της σαρκός την οποία η σαρκική φύση, δηλαδή ο λόγος, αποδίδει από μόνη της, χωρίς το Άγιο Πνεύμα. Αν και η δύναμη της επιθυμίας είναι τέτοια ώστε οι άνθρωποι συχνότερα υπακούουν σε κακές διαθέσεις παρά σε υγιή κρίση. Και ο διάβολος, ο οποίος είναι αποτελεσματικός στους ασεβείς, όπως λέει ο Παύλος, Εφ. 2:2, δεν παύει να παροτρύνει αυτή την ασθενή φύση σε ποικίλα παραπτώματα. Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους ακόμη και η πολιτική δικαιοσύνη είναι σπάνια μεταξύ των ανθρώπων, όπως βλέπουμε ότι ούτε οι ίδιοι οι φιλόσοφοι, οι οποίοι φαίνεται να επιδίωξαν αυτή τη δικαιοσύνη, την επέτυχαν.Η Ομολογία έπειτα στρέφεται στα πνευματικά έργα που η αβοήθητη βούληση δεν μπορεί να εκτελέσει.
Επομένως, αν και παραχωρούμε στην ελεύθερη βούληση την ελευθερία και τη δύναμη να εκτελεί τα εξωτερικά έργα του Νόμου, όμως δεν αποδίδουμε στην ελεύθερη βούληση αυτά τα πνευματικά ζητήματα, δηλαδή να φοβάται αληθινά τον Θεό, να πιστεύει αληθινά στον Θεό, να είναι αληθινά βέβαιος και να κρατά ότι ο Θεός μας θεωρεί, μας ακούει, μας συγχωρεί, κ.λπ. Αυτά είναι τα αληθινά έργα του Πρώτου Πίνακα, τα οποία η καρδιά δεν μπορεί να αποδώσει χωρίς το Άγιο Πνεύμα, όπως λέει ο Παύλος, Α' Κορ. 2:14: Ο φυσικός άνθρωπος, δηλαδή ο άνθρωπος που χρησιμοποιεί μόνο φυσική δύναμη, δεν δέχεται τα πράγματα του Πνεύματος του Θεού. (Δηλαδή, ένα πρόσωπο που δεν φωτίζεται από το Πνεύμα του Θεού δεν δέχεται, με τον φυσικό του λόγο, τίποτα από το θέλημα του Θεού και τα θεία ζητήματα.] Και αυτό μπορεί να κριθεί αν οι άνθρωποι εξετάσουν τι πιστεύουν οι καρδιές τους σχετικά με το θέλημα του Θεού, αν είναι αληθινά βέβαιοι ότι θεωρούνται και ακούγονται από τον Θεό. Ακόμη και για τους αγίους να διατηρήσουν αυτή την πίστη [και, όπως λέει ο Πέτρος (Α' Πέτ. 1:8), να διακινδυνεύσει και να εμπιστευθεί τον εαυτό του ολοκληρωτικά στον Θεό, τον οποίο δεν βλέπει, να αγαπήσει τον Χριστό, και να τον εκτιμήσει ιδιαίτερα, τον οποίο δεν βλέπει] είναι δύσκολο, τόσο μακριά είναι από το να υπάρχει στους ασεβείς.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Η Ομολογία κλείνει συνιστώντας την σαφή διανομή που κάνει η Γραφή μεταξύ πολιτικής και πνευματικής δικαιοσύνης.
Επομένως μια τέτοια διανομή είναι ωφέλιμη στην οποία η πολιτική δικαιοσύνη αποδίδεται στην ελεύθερη βούληση και η πνευματική δικαιοσύνη στην διακυβέρνηση του Αγίου Πνεύματος στους αναγεννημένους. Διότι έτσι διατηρείται η εξωτερική πειθαρχία, επειδή όλοι οι άνθρωποι οφείλουν να γνωρίζουν εξίσου, και ότι ο Θεός απαιτεί αυτή την πολιτική δικαιοσύνη [ο Θεός δεν θα ανεχθεί απρεπή, άγρια, απερίσκεπτη συμπεριφορά], και ότι, σε κάποιο μέτρο, μπορούμε να την παρέχουμε. Και όμως δείχνεται μια διάκριση μεταξύ ανθρώπινης και πνευματικής δικαιοσύνης, μεταξύ φιλοσοφικής διδασκαλίας και της διδασκαλίας του Αγίου Πνεύματος, και μπορεί να γίνει κατανοητό γιατί υπάρχει ανάγκη του Αγίου Πνεύματος. Ούτε αυτή η διανομή εφευρέθηκε από εμάς, αλλά η Γραφή την διδάσκει σαφέστατα. Ο Αυγουστίνος επίσης πραγματεύεται περί αυτής, και πρόσφατα έχει πραγματευθεί καλά περί αυτής ο Γουλιέλμος του Παρισιού, αλλά έχει κατασταλεί πονηρά από εκείνους που ονειρεύτηκαν ότι οι άνθρωποι μπορούν να υπακούουν στον Νόμο του Θεού χωρίς το Άγιο Πνεύμα, αλλά ότι το Άγιο Πνεύμα δίνεται προκειμένου, επιπλέον, να θεωρείται αξιομίσθιο.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού παρατηρείτε την καρδιά σας να εμπιστεύεται στην εξωτερική καλή συμπεριφορά παρά στο έργο του Πνεύματος; Πώς αυτό το άρθρο προστατεύει την παρηγοριά ότι η σωτηρία είναι μόνο δώρο του Θεού; Σε ποιες καθημερινές επιλογές η διάκριση μεταξύ πολιτικής και πνευματικής δικαιοσύνης σας βοηθά να αναπαύεστε στον Χριστό;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ελεήμων Θεέ, Σε ευχαριστούμε για την σαφή ομολογία της ελευθέρας βουλήσεως που δόθηκε στην Απολογία. Φύλαξέ μας από το να φανταζόμαστε ότι ο λόγος μας μπορεί να παράγει αληθινό φόβο ή εμπιστοσύνη προς Εσένα. Στείλε το Άγιο Πνεύμα Σου να δημιουργήσει και να διατηρήσει αυτά τα δώρα στις καρδιές μας. Δίδαξέ μας να εκτιμούμε την εξωτερική τάξη που διατηρείς μέσω της πολιτικής δικαιοσύνης ενώ προσκολλώμαστε μόνο στον Χριστό για κάθε πνευματική ευλογία. Ενίσχυσε την πίστη μας ώστε να μπορούμε καθημερινά να διακινδυνεύουμε τον εαυτό μας ολοκληρωτικά στο αόρατο έλεός Σου, δια του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →