Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιάκωβος
Ιακ 2 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στο δεύτερο κεφάλαιο της Επιστολής Ιακώβου προσφέρει μια διεισδυτική εξέταση της χριστιανικής συμπεριφοράς. Οι σκέψεις του αποκαλύπτουν πόσο εύκολα οι πιστοί μπορούν να παρασυρθούν σε μεροληψία, ενώ ταυτόχρονα διευκρινίζουν τη ζωντανή φύση της γνήσιας πίστης. Σε όλο το κεφάλαιο ο Χένρι επιμένει ότι η ομολογία πρέπει να συνοδεύεται από αμερόληπτη αγάπη και έμπρακτη υπακοή. Το μετρημένο, γεμάτο Γραφή ύφος του μας καλεί να δοκιμάσουμε τόσο τις στάσεις μας απέναντι στους άλλους όσο και την πραγματικότητα της εμπιστοσύνης μας στον Χριστό. Καθώς ακούμε σήμερα τα λόγια του, ας χρησιμοποιήσει το Πνεύμα αυτά για να καθαρίσει τις καρδιές μας και να εναρμονίσει τις πράξεις μας με τον βασιλικό νόμο της αγάπης.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το δεύτερο κεφάλαιο της Επιστολής Ιακώβου. Προσέξτε πώς ο απόστολος μεταβαίνει από την προειδοποίηση κατά της μεροληψίας σε μια διεισδυτική πραγματεία για την πίστη που δεν παράγει έργα. Αφήστε πρώτα το κείμενο να μιλήσει· έπειτα επιστρέψτε στην έκθεση του Ματθαίου Χένρι για βαθύτερη κατανόηση των κινήτρων και των συνεπειών που αποκαλύπτει το κεφάλαιο.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά ονομάζοντας τη συγκεκριμένη αμαρτία που αντιμετωπίζει ο απόστολος στις εκκλησίες.
Ο απόστολος εδώ ελέγχει μια πολύ διεφθαρμένη πρακτική. Δείχνει πόση βλάβη υπάρχει στην αμαρτία της προσωποληψίας—της μεροληψίας προς πρόσωπα—η οποία φαινόταν να είναι ένα πολύ αυξανόμενο κακό στις εκκλησίες του Χριστού ακόμη και σε εκείνους τους πρώτους αιώνες, και η οποία, στους μεταγενέστερους αυτούς χρόνους, έχει λυπηρά διαφθείρει και διαιρέσει χριστιανικά έθνη και κοινωνίες. Εδώ έχουμε,Στη συνέχεια αναπτύσσει την προειδοποίηση που δίνεται στον πρώτο στίχο και τις συνέπειές της για τις χριστιανικές συνάξεις.
Ι. Μια γενική προειδοποίηση κατά αυτής της αμαρτίας: Αδελφοί μου, μη έχετε την πίστη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του Κυρίου της δόξης, με προσωποληψία, εδ. 1. Προσέξτε εδώ, 1. Ο χαρακτήρας των χριστιανών υπονοείται πλήρως: είναι εκείνοι που έχουν την πίστη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού· την ασπάζονται· την δέχονται· κυβερνώνται από αυτήν· δέχονται τη διδασκαλία και υποτάσσονται στον νόμο και την εξουσία του Χριστού· την έχουν ως εμπιστοσύνη· την έχουν ως θησαυρό. 2. Πόσο τιμητικά ομιλεί ο Ιάκωβος για τον Ιησού Χριστό· τον αποκαλεί Κύριο της δόξης· διότι είναι η απαύγασμα της δόξης του Πατρός και ο χαρακτήρας της υποστάσεώς Του. 3. Το ότι ο Χριστός είναι Κύριος της δόξης πρέπει να μας διδάξει να μην σεβόμαστε τους χριστιανούς για τίποτε άλλο τόσο πολύ όσο για τη σχέση και τη συμμόρφωσή τους με τον Χριστό. Εσείς που ομολογείτε ότι πιστεύετε στη δόξα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, την οποία ο φτωχότερος χριστιανός θα μετάσχει εξίσου με τον πλούσιο, και προς την οποία κάθε κοσμική δόξα είναι ματαιότητα, δεν πρέπει να κάνετε τα εξωτερικά και κοσμικά πλεονεκτήματα των ανθρώπων μέτρο του σεβασμού σας. Ομολογώντας την πίστη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δεν πρέπει να δείχνουμε σεβασμό στους ανθρώπους έτσι ώστε να σκοτίζουμε ή να μειώνουμε τη δόξα του ένδοξου Κυρίου μας: ό,τι και αν νομίζουν κάποιοι γι’ αυτό, αυτό είναι σίγουρα πολύ σοβαρή αμαρτία.Ο Χένρι προχωρεί να μετρήσει την αμαρτία έναντι του βασιλικού νόμου και της ενότητας των εντολών.
ΙΙΙ. Να δείξει την έκταση του νόμου και πόσο μακριά πρέπει να πληρώνεται υπακοή σε αυτόν. Πρέπει να εκπληρώσουν τον βασιλικό νόμο, να έχουν σεβασμό σε ένα μέρος όσο και σε άλλο, αλλιώς δεν θα τους ωφελούσε, όταν ισχυρίζονταν ότι τον επικαλούνται ως λόγο για συγκεκριμένες πράξεις: Διότι όποιος φυλάξει όλον τον νόμο, και όμως παραβεί σε ένα σημείο, είναι ένοχος όλων, εδ. 10. Αυτό μπορεί να εξεταστεί, 1. Σε σχέση με την περίπτωση που ο Ιάκωβος έχει πραγματευθεί: Επικαλείστε τον σεβασμό σας προς τους πλουσίους, επειδή πρέπει να αγαπάτε τον πλησίον σας ως τον εαυτό σας; Γιατί λοιπόν να δείξετε επίσης δίκαιη και οφειλόμενη φροντίδα προς τους φτωχούς, επειδή πρέπει να αγαπάτε τον πλησίον σας ως τον εαυτό σας: αλλιώς η παράβασή σας σε ένα σημείο θα καταστρέψει την πρόφαση ότι τηρείτε καθόλου αυτόν τον νόμο. Όποιος φυλάξει όλον τον νόμο, αν παραβεί σε ένα σημείο, εκούσια, φανερά και με συνέχεια, και έτσι ώστε να νομίζει ότι θα δικαιολογηθεί σε μερικά θέματα εξαιτίας της υπακοής του σε άλλα, είναι ένοχος όλων· δηλαδή, υφίσταται την ίδια ποινή και υπόκειται στην ίδια τιμωρία, κατά την απόφαση του νόμου, σαν να τον είχε παραβεί και σε άλλα σημεία εκτός από αυτό για το οποίο κατηγορείται. Όχι ότι όλες οι αμαρτίες είναι ίσες, αλλά ότι όλες φέρουν την ίδια περιφρόνηση προς την εξουσία του Νομοθέτη, και έτσι δεσμεύουν σε τέτοια τιμωρία όπως απειλείται για την παράβαση εκείνου του νόμου. Αυτό μας δείχνει πόση ματαιότητα είναι να νομίζουμε ότι τα καλά μας έργα θα εξιλεώσουν τα κακά μας έργα, και μας ωθεί σαφώς να αναζητήσουμε κάποια άλλη εξιλέωση. 2. Αυτό επεξηγείται περαιτέρω με την παράθεση μιας διαφορετικής περίπτωσης από την προηγούμενη (εδ. 11): Διότι αυτός που είπε, Μη μοιχεύσεις, είπε επίσης, Μη φονεύσεις. Τώρα, αν δεν μοιχεύσεις, όμως, αν φονεύσεις, έγινες παραβάτης του νόμου. Κάποιος ίσως είναι πολύ αυστηρός στην περίπτωση της μοιχείας, ή ό,τι τείνει σε τέτοιες μολύνσεις της σάρκας· αλλά λιγότερο πρόθυμος να καταδικάσει τον φόνο, ή ό,τι τείνει να καταστρέψει την υγεία, να σπάσει τις καρδιές και να αφανίσει τις ζωές άλλων: ένας άλλος έχει τεράστιο φόβο για τον φόνο, αλλά έχει πιο εύκολες σκέψεις για τη μοιχεία· ενώ αυτός που βλέπει περισσότερο την εξουσία του Νομοθέτη παρά το περιεχόμενο της εντολής θα δει τον ίδιο λόγο για να καταδικάσει το ένα όσο και το άλλο. Η υπακοή είναι τότε αποδεκτή όταν όλα γίνονται με το βλέμμα στο θέλημα του Θεού· και η παρακοή πρέπει να καταδικάζεται, σε όποιο παράδειγμα και αν είναι, ως περιφρόνηση της εξουσίας του Θεού· και, γι’ αυτόν τον λόγο, αν παραβούμε σε ένα σημείο, περιφρονούμε την εξουσία εκείνου που έδωσε όλον τον νόμο, και έτσι είμαστε ένοχοι όλων. Έτσι, αν κοιτάξετε τον νόμο της παλαιάς, στέκεστε καταδικασμένοι· διότι επικατάρατος είναι πας όστις δεν εμμένει εν πάσι τοις γεγραμμένοις εν τω βιβλίω του νόμου του ποιήσαι αυτά, Γαλ. γ΄ 10.Τέλος κατευθύνει τους αναγνώστες στο ιδιαίτερο πρότυπο του ίδιου του ευαγγελίου.
ΙV. Ο Ιάκωβος κατευθύνει τους χριστιανούς να κυβερνώνται και να συμπεριφέρονται ιδιαίτερα σύμφωνα με τον νόμο του Χριστού. Ούτω λαλείτε και ούτω ποιείτε ως μέλλοντες να κριθείτε διά του νόμου της ελευθερίας, εδ. 12. Αυτό θα μας διδάξει, όχι μόνο να είμαστε δίκαιοι και αμερόληπτοι, αλλά πολύ ελεήμονες και ευσπλαχνικοί προς τους φτωχούς· και θα μας απαλλάξει εντελώς από όλες τις ταπεινές και αδικαιολόγητες σχέσεις προς τους πλουσίους. Προσέξτε εδώ, 1. Το ευαγγέλιο ονομάζεται νόμος. Έχει όλα τα απαιτούμενα ενός νόμου: εντολές με ανταμοιβές και τιμωρίες προσαρτημένες· ορίζει καθήκον, καθώς και παρέχει παρηγοριά· και ο Χριστός είναι βασιλιάς για να μας κυβερνά καθώς και προφήτης για να μας διδάσκει, και ιερέας για να θυσιάζει και να μεσιτεύει για μας. Είμαστε υπό τον νόμο του Χριστού. 2. Είναι νόμος ελευθερίας, και ένας για τον οποίο δεν έχουμε λόγο να παραπονούμαστε ως ζυγό ή βάρος· διότι η υπηρεσία του Θεού, σύμφωνα με το ευαγγέλιο, είναι τέλεια ελευθερία· μας απαλλάσσει από όλες τις δουλικές σχέσεις, είτε προς τα πρόσωπα είτε προς τα πράγματα αυτού του κόσμου. 3. Όλοι πρέπει να κριθούμε από αυτόν τον νόμο της ελευθερίας. Η αιώνια κατάσταση των ανθρώπων θα καθοριστεί σύμφωνα με το ευαγγέλιο· αυτό είναι το βιβλίο που θα ανοιχθεί, όταν θα σταθούμε ενώπιον του βήματος της κρίσεως· δεν θα υπάρχει ανακούφιση για εκείνους που το ευαγγέλιο καταδικάζει, ούτε θα σταθεί καμία κατηγορία εναντίον εκείνων που το ευαγγέλιο δικαιώνει. 4. Μας αφορά λοιπόν να λαλούμε και να πράττουμε τώρα έτσι ώστε να γινόμαστε εκείνοι που σύντομα θα κριθούν από αυτόν τον νόμο της ελευθερίας· δηλαδή, να ανταποκριθούμε στους όρους του ευαγγελίου, να έχουμε συνείδηση των καθηκόντων του ευαγγελίου, να έχουμε ευαγγελικό φρόνημα, και η συναναστροφή μας να είναι ευαγγελική συναναστροφή, επειδή από αυτόν τον κανόνα θα κριθούμε. 5. Η σκέψη ότι κρινόμαστε από το ευαγγέλιο πρέπει να μας ωθήσει ιδιαίτερα να είμαστε ελεήμονες στις σχέσεις μας προς τους φτωχούς (εδ. 13): Διότι η κρίσις χωρίς έλεος θα γίνει σε εκείνον που δεν έδειξε έλεος· και το έλεος καυχάται κατά της κρίσεως. Προσέξτε εδώ, (1.) Η καταδίκη που θα εκδοθεί στους αμετανόητους αμαρτωλούς στο τέλος θα είναι κρίσις χωρίς έλεος· δεν θα υπάρχουν μείγματα ή ανακουφίσεις στο ποτήρι της οργής και του τρόμου, τα κατακάθια του οποίου πρέπει να πιουν. (2.) Όσοι δεν δείχνουν έλεος τώρα δεν θα βρουν έλεος στην μεγάλη ημέρα. Αλλά μπορούμε να σημειώσουμε, από την άλλη πλευρά, (3.) Ότι θα υπάρχουν εκείνοι που θα γίνουν παραδείγματα του θριάμβου του ελέους, σε αυτούς το έλεος καυχάται κατά της κρίσεως: όλα τα παιδιά των ανθρώπων, την τελευταία ημέρα, θα είναι είτε σκεύη οργής είτε σκεύη ελέους. Αφορά όλους να σκεφτούν μεταξύ ποιων θα βρεθούν· και ας θυμηθούμε ότι μακάριοι οι ελεήμονες, διότι αυτοί θα ελεηθούν.
Σκεφτείτε
Σκέψη
Ο Χένρι πρώτα παρέχει μια επισκόπηση των δύο κύριων κινήσεων του κεφαλαίου.
Σε αυτό το κεφάλαιο ο απόστολος καταδικάζει την αμαρτωλή προτίμηση των πλουσίων και την περιφρόνηση των φτωχών, την οποία αποδίδει σε μεροληψία και αδικία, και δείχνει ότι είναι ενέργεια αντίθετη προς τον Θεό, ο οποίος έχει εκλέξει τους φτωχούς, και του οποίου το συμφέρον συχνά διώκεται, και το όνομά Του βλασφημείται από τους πλουσίους, εδ. 1-7. Δείχνει ότι ολόκληρος ο νόμος πρέπει να εκπληρωθεί, και ότι το έλεος πρέπει να ακολουθηθεί, καθώς και η δικαιοσύνη, εδ. 8-13. Αποκαλύπτει το λάθος και την ανοησία εκείνων που καυχώνται για πίστη χωρίς έργα, λέγοντάς μας ότι αυτή είναι μόνο νεκρή πίστη, και τέτοια πίστη όπως έχουν οι δαίμονες, όχι η πίστη του Αβραάμ ή της Ραάβ, εδ. 14 έως το τέλος.Κλείνει την έκθεση συνοψίζοντας το λάθος της ανάπαυσης σε μια γυμνή ομολογία.
Σε αυτό το τελευταίο μέρος του κεφαλαίου, ο απόστολος δείχνει το λάθος εκείνων που αναπαύονταν σε μια γυμνή ομολογία της χριστιανικής πίστης, σαν να τους έσωζε αυτή, ενώ το φρόνημα των διανοιών τους και η πορεία των ζωών τους ήταν εντελώς ασυμβίβαστα με εκείνη την αγία θρησκεία την οποία ομολογούσαν. Για να τους δείξει, λοιπόν, σε τι άθλιο θεμέλιο έχτιζαν τις ελπίδες τους, αποδεικνύεται εδώ εκτενώς ότι ο άνθρωπος δικαιώνεται, όχι μόνο από την πίστη, αλλά από τα έργα. Τώρα,
Απαντήστε
Απόκριση
Πού μπορεί να διαμορφώνουν ακόμη λεπτές προτιμήσεις τον τρόπο με τον οποίο υποδέχεστε ή αξιολογείτε τους άλλους; Σε ποιες συνηθισμένες καταστάσεις σας ζητείται η πίστη σας να μετακινηθεί από λόγια σε δαπανηρή πράξη; Πώς επηρεάζει η προοπτική να σταθείτε ενώπιον του νόμου της ελευθερίας την ετοιμότητά σας να δείξετε έλεος σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ἐλεήμον Θεέ, ἐρεύνησον τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου καὶ ἀφαίρεσον πᾶν ἴχνος προσωποληψίας, ἵνα ἀγαπῶμεν τοὺς πλησίον ἡμῶν ὡς ἑαυτοὺς κατὰ τὸν βασιλικὸν νόμον. Δώρησαι ἡμῖν πίστιν ζῶσαν, ἡ ὁποία ἐνεργεῖ διὰ τῆς ἀγάπης, ἀποδεικνυομένη γνησία ἐν ἔργοις ἐλέους καὶ δικαιοσύνης, ὥστε νὰ σταθῶμεν ἀνενδοίαστοι ὅταν κριθῶμεν ὑπὸ τοῦ τελείου νόμου τῆς ἐλευθερίας. Εἴθε τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ, τοῦ Κυρίου τῆς δόξης, νὰ μεγαλύνεται ἐν πᾶσιν ὅσα πράττομεν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →