Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης
Η Πετσέτα της Αγάπης
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο The Desire of Ages η Έλεν Γουάιτ ανοίγει το υπερώο του Ιωάννη 13 και μας αφήνει να παρακολουθήσουμε τον Σωτήρα να κινείται ανάμεσα στους δικούς Του. Οι σελίδες της ιχνηλατούν τις ήσυχες ώρες πριν από τον σταυρό, όπου κάθε χειρονομία αποκαλύπτει την καρδιά του Θεού. Μέσα από την πένα της το πλύσιμο των ποδιών γίνεται κάτι περισσότερο από ένα αρχαίο έθιμο· γίνεται ζωντανή μαρτυρία ότι ο μεγαλύτερος στη βασιλεία είναι αυτός που υπηρετεί. Προσκαλούμαστε να καθίσουμε με τους μαθητές, να νιώσουμε την έντασή τους και να δούμε τον Χριστό να σηκώνεται για να την αντιμετωπίσει με μια λεκάνη και μια πετσέτα. Τα λόγια της συνεχώς μας δείχνουν προς τον Αμνό που δίνει τον Εαυτό Του ώστε να μάθουμε να δίνουμε τον εαυτό μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στον Ιωάννη 13 και διάβασε το κεφάλαιο αργά. Άφησε τα λόγια και τις πράξεις του Σωτήρα να εγκατασταθούν στην καρδιά σου. Παρατήρησε την αντίθεση ανάμεσα στη φιλοδοξία των μαθητών και στην ήσυχη αξιοπρέπεια του Κυρίου τους. Ζήτα από το Πνεύμα να σου δείξει τι ακόμη επιθυμεί να διδάξει ο Ιησούς στους ακολούθους Του σήμερα.
Μελετήστε
Μελέτη
Η Γουάιτ πρώτα αποκαλύπτει την κρυμμένη έριδα που σκοτείνιαζε τις καρδιές των μαθητών:
Υπήρχε «έριδα μεταξύ τους για το ποιος θα θεωρηθεί ο μεγαλύτερος». Αυτή η διαμάχη, που γινόταν παρουσία του Χριστού, Τον λυπούσε και Τον πλήγωνε. Οι μαθητές προσκολλούνταν στην αγαπημένη τους ιδέα ότι ο Χριστός θα διεκδικούσε τη δύναμή Του και θα έπαιρνε τη θέση Του στον θρόνο του Δαβίδ. Και στην καρδιά ο καθένας ακόμη ποθούσε την υψηλότερη θέση στη βασιλεία. Είχαν βάλει τη δική τους εκτίμηση στον εαυτό τους και ο ένας στον άλλον, και αντί να θεωρούν τους αδελφούς τους πιο άξιους, είχαν βάλει τον εαυτό τους πρώτο. Το αίτημα του Ιακώβου και του Ιωάννη να καθίσουν στα δεξιά και στα αριστερά του θρόνου του Χριστού είχε προκαλέσει την αγανάκτηση των άλλων. Το ότι οι δύο αδελφοί τόλμησαν να ζητήσουν την υψηλότερη θέση αναστάτωσε τόσο τους δέκα ώστε απειλούνταν αποξένωση. Ένιωθαν ότι τους παρεξηγούσαν, ότι η πιστότητα και τα χαρίσματά τους δεν εκτιμούνταν. Ο Ιούδας ήταν ο πιο αυστηρός απέναντι στον Ιάκωβο και τον Ιωάννη.Έπειτα δείχνει τον θείο Δάσκαλο να σηκώνεται για να υπηρετήσει:
Οι μαθητές δεν έκαναν καμία κίνηση για να υπηρετήσουν ο ένας τον άλλον. Ο Ιησούς περίμενε για λίγο για να δει τι θα έκαναν. Τότε Αυτός, ο θείος Δάσκαλος, σηκώθηκε από το τραπέζι. Βγάζοντας το εξωτερικό ένδυμα που θα εμπόδιζε τις κινήσεις Του, πήρε μια πετσέτα και ζωστήθηκε. Με έκπληκτο ενδιαφέρον οι μαθητές παρακολουθούσαν και σιωπηλοί περίμεναν να δουν τι θα ακολουθούσε. «Μετά από αυτό έχυσε νερό σε μια λεκάνη και άρχισε να πλένει τα πόδια των μαθητών και να τα σκουπίζει με την πετσέτα με την οποία ήταν ζωσμένος». Αυτή η πράξη άνοιξε τα μάτια των μαθητών. Πικρή ντροπή και ταπείνωση γέμισαν τις καρδιές τους. Κατανόησαν την άρρητη επίπληξη και είδαν τον εαυτό τους με εντελώς νέο φως. Έτσι ο Χριστός εξέφρασε την αγάπη Του για τους μαθητές Του. Το εγωιστικό τους πνεύμα Τον γέμισε λύπη, αλλά δεν μπήκε σε καμία διαμάχη μαζί τους σχετικά με τη δυσκολία τους. Αντίθετα τους έδωσε ένα παράδειγμα που δεν θα ξεχνούσαν ποτέ. Η αγάπη Του γι’ αυτούς δεν διαταρασσόταν ούτε σβηνόταν εύκολα. Γνώριζε ότι ο Πατέρας είχε δώσει τα πάντα στα χέρια Του και ότι ήρθε από τον Θεό και πήγαινε προς τον Θεό.Η Γουάιτ στη συνέχεια ανοίγει το βαθύτερο νόημα της πράξης για την τρέμουσα ψυχή του Πέτρου:
Σοβαρά ο Χριστός είπε στον Πέτρο: «Αν δεν σε πλύνω, δεν έχεις μέρος μαζί Μου». Η υπηρεσία που αρνήθηκε ο Πέτρος ήταν τύπος μιας ανώτερης κάθαρσης. Ο Χριστός είχε έρθει για να πλύνει την καρδιά από τον λεκέ της αμαρτίας. Αρνούμενος να επιτρέψει στον Χριστό να πλύνει τα πόδια του, ο Πέτρος αρνιόταν την ανώτερη κάθαρση που περιλαμβανόταν στην κατώτερη. Στην πραγματικότητα απέρριπτε τον Κύριό του. Δεν είναι ταπεινωτικό για τον Δάσκαλο να Του επιτρέπουμε να εργαστεί για τον καθαρισμό μας. Η αληθινή ταπείνωση είναι να δεχόμαστε με ευγνώμονα καρδιά κάθε πρόνοια που γίνεται υπέρ μας και με ζήλο να υπηρετούμε τον Χριστό.Τέλος παρουσιάζει το τυπικό που ο Χριστός καθιέρωσε για πάντα:
Τώρα, αφού έπλυνε τα πόδια των μαθητών, είπε: «Σας έδωσα παράδειγμα, για να κάνετε όπως έκανα εγώ σε σας». Με αυτά τα λόγια ο Χριστός δεν εννοούσε απλώς την πρακτική της φιλοξενίας. Εννοούσε περισσότερο από το πλύσιμο των ποδιών των φιλοξενούμενων για να αφαιρεθεί η σκόνη του ταξιδιού. Ο Χριστός εδώ καθιστούσε μια θρησκευτική υπηρεσία. Με την πράξη του Κυρίου μας αυτή η ταπεινωτική τελετή έγινε καθιερωμένο τυπικό. Έπρεπε να τηρείται από τους μαθητές, ώστε να έχουν πάντα κατά νου τα μαθήματά Του περί ταπείνωσης και υπηρεσίας.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Η Γουάιτ μας εισάγει στις ίδιες τις βεβαρημένες σκέψεις του Σωτήρα για εκείνους που αγαπούσε:
Ο Χριστός γνώριζε ότι είχε έρθει ο καιρός για να αναχωρήσει από τον κόσμο και να πάει στον Πατέρα Του. Και αφού αγάπησε τους δικούς Του που ήταν στον κόσμο, τους αγάπησε μέχρι τέλους. Βρισκόταν τώρα στη σκιά του σταυρού και ο πόνος βασάνιζε την καρδιά Του. Γνώριζε ότι θα εγκαταλειπόταν την ώρα της προδοσίας Του. Γνώριζε ότι με την πιο ταπεινωτική διαδικασία στην οποία υποβάλλονταν οι εγκληματίες θα θανατωνόταν. Γνώριζε την αχαριστία και τη σκληρότητα εκείνων που είχε έρθει να σώσει. Γνώριζε πόσο μεγάλη ήταν η θυσία που έπρεπε να κάνει και για πόσους θα ήταν μάταιη. Γνωρίζοντας όλα όσα ήταν μπροστά Του, θα μπορούσε φυσικά να είχε κατακλυσθεί από τη σκέψη της δικής Του ταπείνωσης και του πόνου. Αλλά κοίταξε τους δώδεκα, που ήταν μαζί Του ως δικοί Του, και οι οποίοι, αφού τελείωναν η ντροπή Του και η λύπη Του και η οδυνηρή μεταχείριση, θα έμεναν να αγωνιστούν στον κόσμο. Οι σκέψεις Του για όσα ο Ίδιος έπρεπε να υποφέρει συνδέονταν πάντα με τους μαθητές Του. Δεν σκεφτόταν τον Εαυτό Του. Η φροντίδα Του γι’ αυτούς ήταν υπέρτατη στο νου Του.Με βαθύτατη ευλάβεια απεικονίζει την ασύγκριτη συγκατάβαση του Δασκάλου:
Ο Χριστός ήθελε οι μαθητές Του να καταλάβουν ότι μολονότι είχε πλύνει τα πόδια τους, αυτό δεν αφαιρούσε στο ελάχιστο από την αξιοπρέπειά Του. «Εσείς με αποκαλείτε Δάσκαλο και Κύριο· και λέτε καλά· γιατί έτσι είμαι». Και όντας τόσο απείρως ανώτερος, προσέδωσε χάρη και σημασία στην υπηρεσία. Κανείς δεν ήταν τόσο υψωμένος όσο ο Χριστός, και όμως έσκυψε στο πιο ταπεινό καθήκον. Για να μην παραπλανηθεί ο λαός Του από τον εγωισμό που κατοικεί στη φυσική καρδιά και που ενισχύεται από την αυτοεξυπηρέτηση, ο Χριστός ο Ίδιος έθεσε το παράδειγμα της ταπείνωσης. Δεν θα άφηνε αυτό το σπουδαίο θέμα στη φροντίδα του ανθρώπου. Τόσο μεγάλη σημασία του απέδιδε, ώστε ο Ίδιος, ο Ίσος με τον Θεό, ενήργησε ως υπηρέτης των μαθητών Του. Ενώ εκείνοι διαφιλονικούσαν για την υψηλότερη θέση, Αυτός στον οποίο κάθε γόνατο θα κλίνει, Αυτός τον οποίο οι άγγελοι της δόξας θεωρούν τιμή να υπηρετούν, έσκυψε για να πλύνει τα πόδια εκείνων που Τον αποκαλούσαν Κύριο. Έπλυνε τα πόδια του προδότη Του. Στη ζωή και στα μαθήματά Του ο Χριστός έχει δώσει μια τέλεια απεικόνιση της ανιδιοτελούς διακονίας που έχει την προέλευσή της στον Θεό. Ο Θεός δεν ζει για τον Εαυτό Του.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή μου ακόμη φτάνω για την υψηλότερη θέση;
Πώς το παράδειγμα ταπεινής υπηρεσίας του Χριστού αντιμετωπίζει σήμερα την υπερηφάνειά μου;
Ποια πράξη ταπεινής αγάπης με προτρέπει το Πνεύμα να κάνω για κάποιον άλλον;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ιησού, Σε ευχαριστούμε που έσκυψες να πλύνεις τα πόδια εκείνων που σύντομα θα σε εγκατέλειπαν. Πλύνε ξανά τις καρδιές μας από κάθε ίχνος υπερηφάνειας και αυτοαναζήτησης. Δίδαξέ μας να υπηρετούμε ο ένας τον άλλον όπως Εσύ μας υπηρέτησες, ώστε ο κόσμος να δει την αγάπη Σου στις ταπεινές μας πράξεις. Κράτησέ μας κοντά στον σταυρό όπου αποκαλύπτεται η αληθινή μεγαλειότητα, και προετοίμασέ μας για την ημέρα που κάθε γόνατο θα κλίνει στον Υπηρέτη όλων. Στο άγιο όνομά Σου προσευχόμαστε, αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →