Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 9-10 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στη φωνή του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ανοίγει τους θησαυρούς των Ψαλμών 9 και 10. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου αποκαλύπτει πώς ο έπαινος του Δαβίδ ρέει από παρελθούσες απελευθερώσεις σε σίγουρη προσευχή εν μέσω παρούσας θλίψης. Τα λόγια του μας καθοδηγούν να δούμε τη δίκαιη κυριαρχία του Θεού επί των εθνών και τη στοργική φροντίδα Του για τους θλιμμένους. Μέσα από αυτές τις αρχαίες γνώσεις καλούμαστε να εξετάσουμε τη δική μας εμπιστοσύνη όταν οι εχθροί πιέζουν σκληρά και η δικαιοσύνη φαίνεται καθυστερημένη. Ο σχολιασμός του Καλβίνου σταθεροποιεί την καρδιά αγκυρώνοντάς την στον αμετάβλητο θρόνο του Υψίστου. Ας διαμορφώσουν οι στοχασμοί του τη λατρεία και την ελπίδα μας σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοιμάστε την καρδιά σας να ακούσει τον ζωντανό Λόγο. Διαβάστε τους Ψαλμούς 9 και 10 αργά, παρατηρώντας τη μετάβαση από την ευχαριστία για παρελθούσες νίκες σε επείγουσες κραυγές για δικαιοσύνη στο παρόν. Ας γίνει η εμπιστοσύνη του ψαλμωδού στην δίκαιη κρίση του Θεού δική σας μελέτη. Ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει τα μάτια σας στα θαυμάσια των έργων του Θεού και στο καταφύγιο που παραμένει για όλους όσοι Τον ζητούν. Πάρτε τον χρόνο σας· αυτά τα κεφάλαια ανταμείβουν την ήσυχη προσοχή.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει εξηγώντας τον σκοπό του Δαβίδ να αρχίσει τον ψαλμό.
1. Θα αινέσω τον Κύριο. Ο Δαβίδ αρχίζει τον ψαλμό με αυτόν τον τρόπο, για να παρακινήσει τον Θεό να τον βοηθήσει στις συμφορές με τις οποίες ήταν τώρα θλιμμένος. Καθώς ο Θεός συνεχίζει την εύνοιά Του προς τον λαό Του χωρίς διακοπή, όλα τα αγαθά που έχει κάνει μέχρι τώρα σε εμάς πρέπει να μας εμπνέουν με εμπιστοσύνη και ελπίδα, ότι θα είναι ελεήμων και φιλεύσπλαχνος σε εμάς στον μέλλοντα χρόνο. [158] Υπάρχει, πράγματι, σε αυτά τα λόγια μια ομολογία ευγνωμοσύνης για τις εύνοιες που έχει λάβει από τον Θεό· [159] αλλά, θυμούμενος τα παρελθόντα ελέη Του, ενθαρρύνει τον εαυτό του να προσδοκά βοήθεια και στήριξη σε μελλοντικές ανάγκες· και με αυτόν τον τρόπο ανοίγει την πύλη της προσευχής. Η όλη καρδιά λαμβάνεται για μια ευθεία ή ειλικρινή καρδιά, η οποία αντιτίθεται σε μια διπλή καρδιά. Έτσι διακρίνει τον εαυτό του όχι μόνο από τους χονδροειδείς υποκριτές, που αινέουν τον Θεό μόνο με τα χείλη τους εξωτερικά, χωρίς να επηρεάζεται η καρδιά τους με κανέναν τρόπο, αλλά επίσης ομολογεί ότι ό,τι είχε κάνει μέχρι τώρα που ήταν αξιέπαινο, προερχόταν εξ ολοκλήρου από την καθαρή χάρη του Θεού. Ακόμη και οι άθρησκοι άνθρωποι, παραδέχομαι, όταν έχουν επιτύχει κάποια αξιομνημόνευτη νίκη, ντρέπονται να στερήσουν τον Θεό από τον έπαινο που του οφείλεται· αλλά βλέπουμε ότι μόλις έχουν εκφράσει μια μόνο έκφραση σε αναγνώριση της βοήθειας που τους παρείχε ο Θεός, αμέσως αρχίζουν να καυχώνται δυνατά, και να ψάλλουν θριάμβους προς τιμήν της δικής τους ανδρείας, σαν να μην ήταν καθόλου υποχρεωμένοι στον Θεό. Εν συντομία, είναι ένα κομμάτι καθαρής ειρωνείας όταν ομολογούν ότι τα κατορθώματά τους έγιναν με τη βοήθεια του Θεού· διότι, αφού έχουν κάνει προσφορά σε Αυτόν, θυσιάζουν στις δικές τους βουλές, δεξιότητα, θάρρος και πόρους. Παρατηρήστε πώς ο προφήτης Αββακούμ, υπό το πρόσωπο ενός υπεροπτικού βασιλιά, σοφά ελέγχει την φιλοδοξία που είναι κοινή σε όλους, (Αββακούμ 1:16.) Ναι, βλέπουμε ότι οι διάσημοι στρατηγοί της αρχαιότητας, οι οποίοι, επιστρέφοντας νικηφόροι από κάποια μάχη, επιθυμούσαν δημόσιες και επίσημες ευχαριστίες [160] να διαταχθούν στο όνομά τους προς τους θεούς, σκέφτονταν τίποτε λιγότερο από το να τιμήσουν τις ψευδείς θεότητές τους· αλλά μόνο κακομεταχειρίζονταν τα ονόματά τους υπό ψευδή πρόφαση, για να αποκτήσουν έτσι μια ευκαιρία να επιδοθούν σε μάταιη καύχηση, ώστε να αναγνωριστεί η δική τους ανώτερη ανδρεία. [161] Ο Δαβίδ, επομένως, με καλό λόγο, βεβαιώνει ότι είναι ανόμοιος με τα τέκνα αυτού του κόσμου, των οποίων η υποκρισία ή η απάτη αποκαλύπτεται από την πονηρή και ανέντιμη κατανομή που κάνουν μεταξύ του Θεού και του εαυτού τους, [162] οικειοποιούμενοι στον εαυτό τους το μεγαλύτερο μέρος του επαίνου που προσποιούνταν ότι αποδίδουν στον Θεό. Αίνεσε τον Θεό με όλη την καρδιά του, κάτι που δεν έκαναν εκείνοι· διότι σίγουρα δεν είναι αίνεση του Θεού με όλη την καρδιά όταν ένας θνητός άνθρωπος τολμά να οικειοποιηθεί το μικρότερο μέρος της δόξας που ο Θεός διεκδικεί για τον εαυτό Του. Ο Θεός δεν μπορεί να ανεχθεί να βλέπει τη δόξα Του οικειοποιημένη από το πλάσμα ακόμη και στον μικρότερο βαθμό, τόσο αφόρητη είναι γι' Αυτόν η ιερόσυλη υπεροψία εκείνων που, αινώντας τον εαυτό τους, σκοτίζουν τη δόξα Του όσο μπορούν.Ο Καλβίνος στη συνέχεια αναφέρεται στον λόγο για τον έπαινο στον στίχο 3.
3. Ενώ οι εχθροί μου στρέφονται πίσω. Σε αυτά τα λόγια αποδίδει τον λόγο για τον οποίο αναλαμβάνει να ψάλλει τους αίνους του Θεού, δηλαδή, επειδή ομολογεί ότι οι συχνές νίκες του είχαν επιτευχθεί, όχι με τη δική του δύναμη, ούτε με τη δύναμη των στρατιωτών του, αλλά με την ελεύθερη εύνοια του Θεού. Στο πρώτο μέρος του στίχου αφηγείται ιστορικά πώς οι εχθροί του ηττήθηκαν ή τέθηκαν σε φυγή· και στη συνέχεια προσθέτει, αυτό που μόνο η πίστη μπορούσε να του επιτρέψει να πει, ότι αυτό δεν συνέβη με τη δύναμη του ανθρώπου ή τυχαία, αλλά επειδή ο Θεός πολέμησε για αυτόν, [164] και στάθηκε εναντίον τους στη μάχη. Λέει, πέφτουν, [165] και τίθενται σε φυγή ενώπιόν Σου. Ο Δαβίδ επομένως ενήργησε σοφά, όταν, βλέποντας τους εχθρούς του να γυρίζουν την πλάτη, σήκωσε τα μάτια του νου του προς τον Θεό, για να αντιληφθεί ότι η νίκη ρέει σε αυτόν από καμία άλλη πηγή παρά από την κρυφή και ακατανόητη βοήθεια του Θεού. Και, αναμφίβολα, Εκείνος μόνο καθοδηγεί τους απλούς με το πνεύμα της σοφίας, ενώ επιφέρει τρέλα στους πανούργους, και τους χτυπά με έκπληξη, -- ο οποίος εμπνέει θάρρος στους αδύναμους και δειλούς, ενώ προκαλεί τους πιο τολμηρούς να τρέμουν από φόβο, -- ο οποίος αποκαθιστά στους αδύναμους τη δύναμή τους, ενώ μειώνει τους ισχυρούς σε αδυναμία, -- ο οποίος υποστηρίζει τους ολιγόψυχους με τη δύναμή Του, ενώ κάνει το ξίφος να πέσει από τα χέρια των γενναίων· - και, τέλος, ο οποίος φέρνει τη μάχη σε ευτυχή ή δυσάρεστη έκβαση, ακριβώς όπως ευαρεστείται. Όταν, επομένως, βλέπουμε τους εχθρούς μας να ανατρέπονται, πρέπει να προσέχουμε να μην περιορίζουμε την άποψή μας σε αυτό που είναι ορατό στο μάτι της αίσθησης, όπως οι ασεβείς άνθρωποι, οι οποίοι, ενώ βλέπουν με τα σωματικά τους μάτια, είναι όμως τυφλοί· αλλά ας καλέσουμε αμέσως στη μνήμη μας αυτή την αλήθεια, ότι όταν οι εχθροί μας γυρίζουν πίσω, τίθενται σε φυγή από την παρουσία του Κυρίου. [166] Τα ρήματα, πέφτουν και τίθενται σε φυγή, στα εβραϊκά, είναι στον μέλλοντα χρόνο, αλλά τα έχω μεταφράσει στον ενεστώτα, επειδή ο Δαβίδ παρουσιάζει εκ νέου στην ίδια του την όψη την καλοσύνη του Θεού που είχε προηγουμένως φανερωθεί προς αυτόν.Στη συνέχεια, ο Καλβίνος ερμηνεύει τον ρόλο του Θεού ως δίκαιου κριτή.
Ο Ψαλμωδός προχωρά ένα βήμα παραπέρα στον 4ο στίχο, δηλώνοντας ότι ο Θεός άπλωσε το χέρι Του για να του δώσει βοήθεια, επειδή αδίκως θλιβόταν από τους εχθρούς του. Και σίγουρα αν επιθυμούμε να ευνοηθούμε με τη βοήθεια του Θεού, πρέπει να προσέξουμε να πολεμάμε υπό τη σημαία Του. Ο Δαβίδ, επομένως, τον αποκαλεί κριτή της δικαιοσύνης, ή, που είναι το ίδιο πράγμα, δίκαιο κριτή· σαν να είχε πει, ο Θεός ενήργησε προς εμένα σύμφωνα με τον συνήθη τρόπο και τη σταθερή αρχή της ενέργειάς Του, διότι είναι ο συνήθης τρόπος Του να αναλαμβάνει την υπεράσπιση καλών υποθέσεων. Είμαι περισσότερο διατεθειμένος να αποδώσω τα λόγια, Εσύ κάθεσαι δίκαιος κριτής, παρά να τα αποδώσω, Ω δίκαιε κριτά, κάθεσαι, [168] επειδή η μορφή της έκφρασης, σύμφωνα με την πρώτη ανάγνωση, είναι πιο εμφατική. Η σημασία της είναι αυτή: ο Θεός τελικά έχει αναλάβει τον χαρακτήρα του κριτή, και έχει ανέβει στον θρόνο της κρίσεώς Του για να εκτελέσει το έργο του κριτή. Για αυτόν τον λόγο καυχάται ότι έχει τον νόμο και το δίκαιο με το μέρος του, και δηλώνει ότι ο Θεός ήταν ο συντηρητής του δικαιώματος και της υπόθεσής του. Αυτό που ακολουθεί στον επόμενο στίχο, Κατέστρεψες [ή διέλυσες,] τους ασεβείς, ανήκει επίσης στο ίδιο θέμα. Όταν βλέπει τους εχθρούς του να ανατρέπονται, δεν χαίρεται για την καταστροφή τους, θεωρούμενη απλώς από μόνη της· αλλά καταδικάζοντάς τους εξαιτίας της αδικίας τους, λέει ότι έλαβαν την τιμωρία που άξιζαν. Υπό το όνομα εθνών εννοεί, ότι δεν ήταν μικρός αριθμός ασεβών προσώπων που καταστράφηκαν, αλλά μεγάλοι στρατοί, ναι, ακόμη και όλοι όσοι είχαν εγερθεί εναντίον του από διαφορετικές πλευρές. Και η καλοσύνη του Θεού λάμπει πιο φωτεινά σε αυτό, ότι, εξαιτίας της εύνοιας που έτρεφε προς έναν από τους υπηρέτες Του, δεν λυπήθηκε ούτε ολόκληρα έθνη. Όταν λέει, Εξάλειψες το όνομά τους για πάντα, μπορεί να εννοηθεί ως σημαίνοντας, ότι καταστράφηκαν χωρίς καμία ελπίδα να μπορέσουν ποτέ να αναστηθούν ξανά, και αφιερώθηκαν σε αιώνια ντροπή. Δεν θα μπορούσαμε διαφορετικά να διακρίνουμε πώς ο Θεός θάβει το όνομα των ασεβών μαζί τους, αν δεν ακούγαμε να δηλώνει ότι η μνήμη των δικαίων θα είναι για πάντα ευλογημένη, (Παροιμίαι 10:7.)
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος περαιτέρω εξετάζει το καταφύγιο που παρέχει ο Θεός για τους πτωχούς.
9. Και ο Ιεχωβά θα είναι καταφύγιο για τον πτωχό. Ο Δαβίδ εδώ παρέχει ένα φάρμακο για τον πειρασμό που πολύ θλίβει τους αδύνατους, όταν βλέπουν τον εαυτό τους, και εκείνους που είναι όμοιοι με αυτούς, εγκαταλελειμμένους στο θέλημα των ασεβών, ενώ ο Θεός σιωπά. [173] Μας υπενθυμίζει ότι ο Θεός καθυστερεί την βοήθειά Του, και εξωτερικά φαίνεται να εγκαταλείπει τους πιστούς Του, για να τους βοηθήσει τελικά σε πιο κατάλληλη εποχή, σύμφωνα με το μέγεθος της ανάγκης και της θλίψης τους. Από αυτό προκύπτει, ότι δεν παύει καθόλου από την άσκηση του αξιώματός Του, αν και επιτρέπει στους καλούς και τους αθώους να μειωθούν σε ακραία πτωχεία, και αν και τους ασκεί με κλάματα και θρήνους· γιατί κάνοντας αυτό ανάβει μια λάμπα για να τους επιτρέψει να δουν τις κρίσεις Του πιο καθαρά. Συνεπώς, ο Δαβίδ δηλώνει ρητά, ότι ο Θεός παρεμβάλλει την προστασία Του εποχιακά στις θλίψεις του λαού Του. Ο Κύριος θα είναι προστασία για τον πτωχό σε εποχιακούς καιρούς εν θλίψει Από αυτό διδασκόμαστε το καθήκον να δίνουμε στον πρόνοιά Του χρόνο για να φανερωθεί τελικά στην εποχή της ανάγκης. Και αν η προστασία από την δύναμη του Θεού, και η εμπειρία της πατρικής εύνοιάς Του, είναι η μεγαλύτερη ευλογία που μπορούμε να λάβουμε, ας μην αισθανόμαστε τόσο ανήσυχοι που λογιζόμαστε πτωχοί και άθλιοι ενώπιον του κόσμου, αλλά ας απαλύνει αυτή η παρηγορητική σκέψη την λύπη μας, ότι ο Θεός δεν είναι μακριά από εμάς, βλέποντας ότι οι θλίψεις μας Τον καλούν να έρθει σε βοήθειά μας. Ας παρατηρήσουμε επίσης, ότι ο Θεός λέγεται ότι είναι παρών σε εποχιακούς καιρούς όταν βοηθά τους πιστούς κατά την διάρκεια της θλίψης τους. [174] Η εβραϊκή λέξη βτσρχ, μπατσαρά, η οποία εμφανίζεται στο τέλος του 9ου στίχου, γίνεται κατανοητή από μερικούς σαν να ήταν η απλή λέξη που σημαίνει άμυνα· αλλά εδώ την αποδίδουν μεταφορικά ως θλίψη, δηλώνοντας εκείνες τις δοκιμαστικές περιστάσεις στις οποίες ένα πρόσωπο είναι τόσο στενά κλεισμένο, και μειωμένο σε τέτοια ακρότητα, που δεν μπορεί να βρει καμία διαφυγή. Εγώ, όμως, νομίζω ότι υπάρχει περισσότερη πιθανότητα στην γνώμη εκείνων που παίρνουν το β, το πρώτο γράμμα του βτσρχ, μπατσαρά, ως ένα υπηρετικό γράμμα που σημαίνει εν, το οποίο είναι η συνηθισμένη σημασία του. [175] Αυτό που λέγεται εδώ, λοιπόν, είναι, ότι ο Θεός βοηθά τον δικό Του λαό στον καιρό της ανάγκης, δηλαδή εν θλίψει, ή όταν είναι καταβεβλημένοι από αυτήν, γιατί τότε η βοήθεια είναι πιο αναγκαία και πιο χρήσιμη.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας χρειάζεται να αινέσετε τον Θεό με όλη την καρδιά σας παρά με μια διαιρεμένη; Πώς η ανάμνηση των παρελθουσών απελευθερώσεων του Θεού ενισχύει την ελπίδα σας για παρούσες θλίψεις; Με ποιους τρόπους μπορείτε να αναπαυθείτε πιο πλήρως στην αλήθεια ότι ο Θεός παραμένει Κριτής ακόμη και όταν η δικαιοσύνη φαίνεται καθυστερημένη;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Δεσπότα, ὑψοῦμέν Σε διὰ τὸν δίκαιον θρόνον Σου, ἀφ’ οὗ κρίνεις τὰ ἔθνη ἐν τελείᾳ δικαιοσύνῃ καὶ ὑπερασπίζῃ τὴν ὑπόθεσιν τῶν θλιβομένων. Γενοῦ τὸ καταφύγιον ἡμῶν καὶ ὁ ἰσχυρὸς πύργος, ὅταν οἱ ἀσεβεῖς φαίνονται εὐημεροῦντες, ἵνα ἐπικαλούμεθα τὸ ἅγιον ὄνομά Σου μὲ ἀδιαίρετες καρδιές καὶ ἀποδίδωμεν πᾶσαν σωτηρίαν εἰς τὴν πιστότητα τῆς διαθήκης Σου. Στήριξον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν εἰς τὴν βεβαιότητα τῆς κυρίαρχης χάριτός Σου, ἵνα ἡ ἐμπιστοσύνη ἡμῶν ἀναπαύεται ἐν Σοὶ μόνῳ μέχρι τῆς ἡμέρας τῆς τελικῆς δικαίωσης. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →